Κυριακή, Αυγούστου 06, 2017

W3 - Έκθεση ζωγραφικής: Εισαγωγικό Σημείωμα


Μία από τις ερωτήσεις που προσπερνούμε μάλλον σαν αθώα ελάφια, παρά σαν αμέριμνοι κηφήνες, είναι το «Πώς βλέπουμε;». Όλοι οι επιμερισμοί που συνήθως προτείνονται από τους περισσότερο στοχαστικούς –«με τα μάτια», «με τον νου», «με την καρδιά», «με την μνήμη»– μάς κρατούν σε μία διαρκή εκκρεμότητα για το αν λύσαμε ικανοποιητικά το μυστήριο που αφορά την φύση του βλέμματος. Κι ευτυχώς. Τα μυστήρια, αυτού του είδους, δεν λύνονται με μια μονοκοντυλιά.

Έτσι και οι εικαστικές τέχνες – όσο μίνιμαλ κι αν ορισμένοι δημιουργοί τους διατείνονται πως είναι.

Κάθε εικαστικό έργο, σιωπηρά ή δεδηλωμένα, είναι μία αναμέτρηση με τον πληθυντικό τρόπο του βλέμματος μας. Γι’ αυτό και η απόσταση, που συνδέει το βλέμμα με την ταυτότητα κάθε ανθρώπου, είναι μάλλον μικρότερη του ενός βλεφαρίσματος.

Αυτή την απόσταση διερευνά η Στέλλα Ματάλα, είτε εστιάζοντας στην μοναχικότητα των προσώπων, είτε στην αλληλοδιεισδύσεις που επιτυγχάνουν μεταξύ τους παλλόμενα κύτταρα του φυσικού τοπίου. Αυτή την απόσταση, επίσης, ιχνηλατεί η Μαρία Παπαδοπούλου με την βιογράφηση ανθρώπινων και φυσικών μορφών με μία εντυπωσιακή διαστολή του παρόντος τους προς τα μπρος και προς τα πίσω στον χρόνο. Αυτή την απόσταση διατρέχει με τις αφαιρετικές, όσο και εξπρεσιονιστικές της προσμίξεις, η Μαγδαληνή Κούρτη, για να επιτύχει την ανάδυση μιας ψυχικής επικράτειας στο μεταίχμιο του πεπερασμένου με το άπειρο.

Εξ ου και μία αρχική ιδέα για τον τίτλο της παρούσας έκθεσης ήταν «ID». Ταυτότητα. Προκειμένου να σκεφτούμε την δική μας Ταυτότητα μετά τη θέαση της. Μετά τη θέαση μας.

Κι αν, εν τέλει, οι τρεις δημιουργοί προέκριναν ως καταλληλότερη για την αυγουστιάτικη σύμπραξή τους την ονομασία «W3» - Εμείς οι 3, είναι, πιθανών, για να αναδείξουν στην μέσα μας όρασή το κοινό ποτάμι της καλλιτεχνικής τους ταυτότητας: εκείνο της συλλογικής διάδρασης.



Πάνος Δρακόπουλος