Παραμονές της Πρωτοχρονιάς του 2010
το ιστολόγιο της ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΑΓΟΡΑΣ
θα μοιραστεί τις ευχές του με τον αγαπημένο του τρόπο:
με τον τρόπο της μούσας!
Από την -υπό γραφή, διαγραφή, επανεγγραφή- συλλογή
"50 και 1 ΒΟΤΣΑΛΑ"
ένα εορταστικό -με την πλήρη έννοια του όρου-
τετράστιχο:
Πυρηνική Ζωγραφική
Στης φωτιάς την ανταύγεια
πρώτα το πινέλο σου
ανώνυμε Βαν Γκόγκ
της σαρκός!
Εκεί το πινελό μας για το νεογέννητο του 2010!
Π.Δ.
«Οι φανταστικές αλήθειες φθείρονται πιο δύσκολα» έγραφε ο Οδ. Ελύτης στο Μικρό του Ναυτίλο. Το ίδιο και οι φανταστικοί ‘ήρωες’ έναντι των ‘ιστορικών’ προσώπων, δε θα δίσταζα να προσθέσω. Κι αν εν τέλει, όπως ο ίδιος γράφει «το φεγγάρι της Σαπφώς θα επιζήσει απ’ το φεγγάρι του Άρμστρονγκ», δεν έχουμε παρά να στήσουμε αυτί στο τι έχει να μας πει τούτο το φεγγάρι. Αρκεί να φέρουμε το φιλοπερίεργο μικρόφωνο των αποριών μας μπρος απ’ τα… χείλη του!
Κύριε Σκρούτζ, γειά σας! Σας ευχαριστούμε πολύ που…
Παρακαλώ, παρακαλώ… Ας μην χρονοτριβούμε όμως, με περιττές ευχαριστίες και αβρότητες. Να μπούμε κατευθείαν στο ψητό! Ο χρόνος –δεν το λέω μόνο εγώ- είναι χρήμα!
Ψυχή τε και σώματι! Πώς αλλιώς; Με τις κούφιες ιδέες και τα ψόφια λόγια; Ψυχή τε και σώματι! Με δράση! Πρωτοβουλία! Όραμα! (Η γνωστή μονογραφία του δολαρίου κάνει την πρώτη της εμφάνιση στα δυο του μάτια)
Αλήθεια; Πόσο κάνουν; Διότι θα πει, ότι συμφέρουν! Ποιά είναι – πού είναι; Καταθέτω την πρώτη προσφορά!
Θα ανταλλάσατε επί παραδείγματι ποτέ με κάποιο ποσό την περίφημη πρώτη σας χρυσή λύρα;
Θα ήμουν πρόθυμος να σας πω “ευχαρίστως”, εάν κι εφόσον η πρότασή σας μου έδινε να καταλάβω, πως θα με οδηγήσει σ’ ένα σημαντικό κέρδος -σε πολλά μηδενικά στο τέλος της επιταγής! Όμως τώρα που το καλοσκέφτομαι, δεν νομίζω, πως υπάρχει έστω κι ένας τόσο ανοιχτοχέρης, για να με δελεάσει…
Έστω κι αν σας υποσχόταν κάτι το σχεδόν εξωπραγματικό; Ας πούμε: την αιώνια ζωή;
Νέε μου, από τα δύο ιδεώδη των αλχημιστών –αιώνια ζωή και χρυσός για να …κολυμπούν και οι πάπιες!- νομίζω, ότι επέλεξα το πιο …απτό: τα απολαυστικά λουτρά στο ατελείωτο κι αναζωογονητικό χρυσάφι!
Αλήθεια, δεν έτυχε ποτέ να χτυπήσετε βουτώντας έτσι δίχως καμιά προφύλαξη σε τόσα κέρματα ατόφιου χρυσού;
Οποία αφέλεια! Ο πόνος για μας τα πρόσωπα των κόμικς είναι αστείο πράγμα: που λέει ο λόγος, τον …πουλάμε και τον αγοράζουμε!
Δεν ισχύει αυτή η διαπίστωση για όλους τους κατοίκους της Λιμνούπολης! Ο ανιψιός σας ο Ντόναλτ, για παράδειγμα…
Τί ο Ντόναλτ; Όλοι εσείς οι νεαροί με ζαλίζετε με τον Ντόναλτ: “Ο Ντόναλτ έπαθε το ένα”, “ο Ντόναλτ έπαθε το άλλο…”! Κακό του κεφαλιού του που δεν το χρησιμοποιεί! Κι όχι της τσέπης του που δεν κάνει χρήση …της δικής μου τσέπης!
Μα έστω μια μικρή, αλλά πραγματική βοήθεια –όχι ψίχουλα για δουλειές του ποδαριου- δε την αξίζει; Εδώ σε εμάς, στον κόσμο των ανθρώπων, τόσες τράπεζες –εθνικές, πολυεθνικές- βοηθούν αρκετό κόσμο με μικρά έστω δάνεια…
Βοηθούν; Ποιοί βοηθούν; Πώς βοηθούν; Μήπως σας έχουν αποβλακώσει, νεαρέ μου, τα πολλά κόμικς;
“Βοηθούν”, τρόπος του λέγειν…
Δεν υπάρχει “τρόπος του λέγειν” σ’ αυτά τα θέματα. Μόνο ο τρόπος “του δούναι και του λαβείν”! Κι όσον αφορά εμένα προσωπικά, κυρίως ο τρόπος του λαβείν! Του λαβείν, νέτα σκέτα!
Πώς θα αντιδρούσατε αν λίγο πριν την αλλαγή του χρόνου σας επισκεπτόταν το Πνεύμα των Χριστουγέννων, όπως είχε συμβεί με τον συνονόματό σας τον Σκρουτζ του Ντίκενς και σας έδειχνε το μέλλον σας, για να σας βάλει στον πειρασμό να σκεφτείτε αλλιώς τα πράγματα: Με λιγότερη αφοσίωση στο χρήμα και περισσότερο ενδιαφέρον προς τους άλλους;
Το μέλλον όλων μας, εντός κι εκτός Λιμνούπολης, είναι ολωσδιόλου αβέβαιο. Δε βλέπετε που ο μπαμπάς μου ο Walt, την έφερε στους νεκροθάφτες; Επειδή όμως το μαύρο χιούμορ δεν είναι του γούστου μου –σε αντίθεση με τον μαύρο χρυσό!- θα σου πω κάτι μια κι έξω, κι ελπίζω να το καταλάβεις κι εσύ κι όσοι απορείτε με τις επιλογές μου (“ζυγίζοντας” με πλάγιο ήχο κάθε του συλλαβή): ο χρυσός είναι που γεμίζει τη ζωή μου κι όχι το αντίθετο…
Δεν είναι όμως λίγες οι φορές που σε εμάς τους απέξω, η εικόνα σας μόνο μες στο θησαυροφυλάκιό σας, φαντάζει ένα με την εικόνα ενός προσώπου απομονωμένου, περιορισμένου: μονολεκτικά, φυλακισμένου!
Κι έτσι αν είναι τα πράγματα, μη μου πείτε, (Με ειρωνικό ύφος) πως δε θα ανταλλάσατε τη φυλακή σας –διότι κατ’ αυτήν την έννοια του ιδιωτικού χώρου που επικαλείστε, όλοι, λίγο πολύ, μέσα σε μία φυλακή βολοδέρνουμε- με τη “δική μου”;
Τί να σας πω; Ο κόσμος σας με τον κόσμο μου διαφέρουν, όπως η μέρα με την νύχτα. Ας ομολογήσω όμως, πως αυτή η διαφορά, τουλάχιστον για μένα προσωπικά, είναι ενδιαφέρουσα. Ίσως και κάτι παραπάνω: διαφωτιστική. Όπως το να ταξιδεύεις ευχάριστα σε μια χώρα που όμως καταλαβαίνεις, πως δε θέλεις να είναι η πατρίδα σου!
Και σκέψου, νέε μου, πως αυτή η διαφορά μας, η διαφορά μου αν όχι μόνο μ’ εσένα, αλλά και με τόσους φίλους-αναγνώστες της οικογένειας Ντακ, είναι που έχει κάνει ζάμπλουτους τους δημιουργούς και τους διαχειριστές των ιστοριών μας! (Κοιτάζει το ρολόι του) Τέλος του χρόνου, που λένε και στο μποξ!
Έτσι είδατε τη μικρή μας συνομιλία; Σαν πυγμαχικό αγώνα;
Αγώνας πυγμαχικός –ή ό,τι άλλο- δεν είναι η ίδια η ζωή; Εμπρός ολοταχώς! Για το μετάλλιο το χρυσό!
1η Δημοσίευση: "ΝΑ!", τεύχος 21
Σημειώνει μεγάλη αναγνωσιμότητα το κείμενο που φιλοξένησε η "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΓΟΡΑ" στην προηγούμενή της ανάρτηση. Εντός κι εκτός του συγκεκριμένου ιστολογίου ασφαλώς. Ας είναι καλά κυρίως τα ταχύτατα κι ευρύχωρα ηλεκτρονικά ταχυδρομεία -όπου εξάλλου το συνάντησα ο ίδιος για πρώτη φορά. Προσωπικά εξακολουθώ να το βρίσκω ενδιαφέρον, όχι τόσο για την υπόμνηση των -όσο- θρυλικών ετών της πρώτης ή και της δεύτερης νειότης μας (την τρίτη την βιώνουμε στον παρόντα χρόνο), αλλά για το ότι δίνει σημαντικές αφορμές περισυλλογής γύρω από τον τρόπο που διαπαιδαγωγούνται τα σημερινά παιδιά από τους "πλήρεις παιδικής ζωής" (;) τωρινούς γονείς τους. Ένα σύντομο σχόλιο που έλαβα και που εναρμονίζεται με αυτόν τον διττό προβληματισμό είναι της φίλης Χριστίνας. Η οποία γράφει...
"Πράγματι, είναι οδυνηρό να ανακαλύπτεις πως ότι "χάρηκες" εσύ ως παιδί, τώρα το χαρακτηρίζεις επικίνδυνο και δύσκολο και δεν αφήνεις το παιδί σου να το απολαύσει...
Το νόμισμα όμως έχει και την άλλη του όψη...
Όταν ταξιδεύαμε στο φιατάκι χωρίς ζώνες και αερόσακους, τα αυτοκίνητα δεν ήταν τόσο γρήγορα και οι δρόμοι δεν επέτρεπαν στον οδηγό να αναπτύξει μεγάλες ταχύτητες...
Όταν καβαλάγαμε τα μηχανάκια χωρίς δίπλωμα ήταν παπάκια και όχι μηχανές μεγάλου κυβισμού που είναι σήμερα. Το πέσιμο από το παπάκι προκαλεί μερικές εκδορές... Από τη μηχανή;
Όταν παίζαμε στους δρόμους όλη μέρα -όσοι από εμάς έπαιζαν, γιατί εγώ που μεγάλωσα στο κέντρο της Αθήνας δεν κατέβηκα ποτέ στο δρόμο χωρίς τη συνοδεία ενηλίκου- δεν υπήρχαν τόσα πολλά αυτοκίνητα και δεν ήταν χτισμένη και κάθε σπιθαμή γης! Υπήρχε και καμιά αλανίτσα!
Όταν είχαμε άπειρο χρόνο για παιχνίδι τα απογεύματα οι απαιτήσεις της κοινωνίας δεν ήταν τόσο μεγάλες... Αρκούσε να τελείωνες το σχολείο -με τη μισή ύλη από ότι σήμερα- και να μάθαινες μια ξένη γλώσσα και είχες πολλές προοπτικές. Τώρα, άμα πας να βρεις δουλειά με ένα χαρτί Πανεπιστημίου και μια ξένη γλώσσα θα σου πουν "Που πας ρε Καραμήτρο!"
Δεν διπλοκλειδώναμε πόρτες και παράθυρα, γιατί τότε ήμασταν όλοι πάνω κάτω στην ίδια οικονομική κατάσταση… Τώρα υπάρχει μεγάλη ανισότητα και η εγκληματικότητα αυξάνεται…
Τρώγαμε γλυκά και αναψυκτικά και υπήρχαν απλά χοντρά παιδιά, αλλά τότε οι περισσότερες μαμάδες ήταν σπίτι και υπήρχε ένα ζεστό μαγειρεμένο φαγητό για μεσημέρι και βράδυ. Τώρα τα περισσότερα παιδιά τρέφονται μόνο με junk food!
Οι μαμάδες ΠΡΕΠΕΙ να εργαστούν για να προσφέρουν οικονομικά στο σπίτι.
Δεν υπήρχε τόσο μεγάλος πανικός για τις αρρώστιες, επειδή οι ιοί δεν μεταλλάσσονταν τότε με τους ρυθμούς που μεταλλάσσονται τώρα. Ακόμα και το γεγονός ότι τα περισσότερα παιδιά τρέφονταν πιο σωστά τότε τα προστάτευε από κάθε είδους εποχιακή αρρώστια.
Αυτοί που δε συμμετείχαν στα σχολικά παιχνίδια και δεν ήταν καλοί μαθητές, χαρακτηρίζονταν χαζοί και βλάκες και κανείς δεν ασχολούνταν μαζί τους… ούτε συμμαθητής ούτε εκπαιδευτικός… Σήμερα πολλοί από αυτούς, επειδή ακριβώς κανείς δεν τους στήριξε όταν το είχαν ανάγκη, ίσως να μην μπορούν ακόμα να ενταχθούν στην κοινωνία.
Όταν εμείς περνούσαμε ώρες ατελείωτες κάτω από τον ήλιο, οι ακτίνες του δεν ήταν τόσο επικίνδυνες ή τουλάχιστον δεν το ξέραμε και πολλοί το πλήρωσαν πολύ ακριβά!
Η επικοινωνία μέσω chat room και sms είναι μοιραία αφού τελικά ο χρόνος που μένει στους σημερινούς νέους –αλλά και στους μεγαλύτερους- είναι λίγος και συνήθως δεν προλαβαίνουν να βρεθούνε…
Όλοι μας κάνουμε τη σύγκριση του «χθες» με το «σήμερα» και δεν είμαστε οι πρώτοι που αναπολούμε τις «παλιές καλές εποχές»… Πριν από εμάς το έκαναν οι γονείς μας και πιο πριν οι παππούδες μας. Είναι δύσκολο να αποδεχθεί η μια γενιά την άλλη. Και ακόμα πιο δύσκολο στις μέρες μας όπου το χάσμα είναι ακόμα πιο μεγάλο.
Σίγουρα κάποια πράγματα ήταν καλύτερα κάποτε, αλλά πολλά είναι καλύτερα τώρα…
Και το χειρότερο όλων είναι ότι για ότι κατηγορούμε τις σημερινές κοινωνίες, εμείς είμαστε η γενιά που τα δημιούργησε ή που αν μη τι άλλο δε σταμάτησε τη δημιουργία τους.
Δεν μπορούμε να παραπονιόμαστε και να κλαιγόμαστε για την κατάντια του σήμερα, όταν και εμείς είμαστε οι υπαίτιοι αυτής της κατάστασης.
Οι μεταπολεμικοί παππούδες μάθανε στα παιδιά τους να «λουφάρουν» για να τα προστατέψουν και μετά τους εξιστόρησαν πόσο υπέφεραν εκείνοι ενώ… «εσείς τα βρήκατε όλα έτοιμα».
Οι μεταπολιτευτικοί μπαμπάδες μάθανε στα παιδιά τους ότι η μόνη λύση για «καλή ζωή» είναι το δημόσιο και μετά τα κατηγόρησαν ότι δεν δουλεύουν.
Ας μην κάνουμε κι εμείς το ίδιο…
Άλλωστε η ιστορία έχει αποδείξει περίτρανα ότι η εξέλιξη με τα θετικά της και τα αρνητικά της είναι αναπόφευκτη…"
Χριστίνα Περόν
Ο συντάκτης;
Αγνώστου ταυτότητας μέχρι στιγμής.
Οι απαρχές ενός διαλόγου
Σχόλιο με αφορμή την επίσκεψη του υφυπουργού Παιδείας Δια Βίου Μάθησης & Θρησκευμάτων
κου Γ. Πανάρετου στα Δωδεκάνησα (28-29/10/2009)
Δεν πρόκειται να σταθούμε στα παράπονα του Δημάρχου Καλλιθέας (Ρόδου) περί του “κομματικού χαρακτήρα” που υποτίθεται, ότι είχαν οι επισκέψεις του κου υφυπουργού στο Δημοτικό Σχολείο και στο Νηπιαγωγείο Κοσκινού –υψηλή κι ενδεχομένως, αμετροεπή “κάλυψη” εισέπραξαν οι γραπτές διαμαρτυρίες του στα τοπικά φύλλα. Δεν πρόκειται επίσης, να σταθούμε στη στερεότυπη στάση που αποδίδει σημαντικό κομμάτι των στελεχών της εκπαίδευσης (ή όποιου ακόμη δημόσιου τομέα) στον εκάστοτε επισκέπτη προϊστάμενο της: η τυπολατρία, η εμπεδωμένη κολακεία, όσο και η επιδέξια “σκηνοθεσία” δεδομένων, είναι ορισμένα από τα πιο γνωστά συστατικά σχεδόν κάθε αντίστοιχης “διοικητικής τελετουργίας”.
Δεν είναι σώφρων να επιμείνει κανείς στα περίπου αναμενώμενα –σε όσα αποφέρουν προς εκείνους που τα ζουν και τα παρακολουθούν εκ του πλησίον (είτε ως ενεργό εκπαιδευτικό δυναμικό, είτε ως ενδιαφερόμενοι πολίτες) κυρίως μειδίαμα ή πλήξη.
Αντιθέτως. Την εγρήγορση κάθε πνευματικού και πολιτικού μας αισθητηρίου απαιτεί ένα από τα μείζονα θέματα που το ουσιαστικό μέρος των συζητήσεων του κου Πανάρετου με εκπροσώπους τόσο της ευρύτερης εκπαιδευτικής κοινότητας, όσο και της τοπικής αυτοδιοίκησης της Δωδεκανήσου, ανέδειξε, πρώτο απ’ όλα. Αναφερόμαστε στον προσανατολισμό της νέας ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας για μεγαλύτερη εμπλοκή της τοπικής κοινωνίας στα του δημοσίου σχολείου.
Διατυπώθηκαν εκ των κληθέντων συνομιλητών ενδιαφέρουσες προτάσεις που επιχείρησαν να ξεθολώσουν την ασάφεια του συγκεκριμένου ζητήματος: επιμέρους θέσεις που στη ροή της μίας ή της άλλης επιχειρηματολογίας, συνόψισαν εν κατακλείδι αντιθέσεις. Το τίμημα του διαλόγου, που δεν είναι διόλου τίμημα.
Από τη μεριά μας συνεισφέροντας στη πορεία αυτού του διαλόγου θα θέλαμε να επισημάνουμε τα ακόλουθα δύο:
1ον) Η υπάρχουσα κατάστασή/σχέση μεταξύ Υπουργείου Παιδείας και Τοπικής Αυτοδιοίκησης κρίνεται ικανοποιητική; Και οι δύο πλευρές εκφέρουν ποικίλα –και το σημαντικότερο– τεκμηριωμένα παράπονα: από την μία πλευρά, το Υπουργείο και ο ΟΣΚ κατά καιρούς επαναλαμβάνουν την ενόχλησή τους για την απροθυμία των Δήμων να παραδώσουν στους δημότες τους εγκαταστάσεις σύμφωνες με τις προδιαγραφές του τόπου/πολιτιστικού “παραδείγματος” (Ε.Ε.) και της εποχής (21ος αιώνας) – από την άλλη, οι Δήμοι αντιτείνουν, πως τους παραδόθηκε η “αγγαρεία” της συντηρήσεως των σχολικών κτηρίων, δίχως όμως να τους διατεθούν προηγουμένως οι επαρκείς οικονομικοί πόροι προς εκπλήρωση των εν λόγω καθηκόντων τους.
(Όσον αφορά δε, τα Δωδεκάνησα, ας μας επιτραπεί να διερωτηθούμε: ποιός παραβλέπει, πως το κτηριακό –από τα Νηπιαγωγεία μας μέχρι τις σχολές του Παν/μίου Αιγαίου στη Ρόδο– είναι πρώτης γραμμής πρόβλημα;)
2ον) Με δεδομένη την πολιτική βούληση της νέας κυβερνήσεως για διοικητικό μετασχηματισμό της χώρας με τον “Καποδίστρια
Σε αυτό το πλαίσιο αναπτύσσονται εξάλλου και τα πιο ισχυρά επιχειρήματα της πλευράς που αρνείται –τουλάχιστον προς το παρόν– την μεγαλύτερη εμπλοκή της τοπικής κοινωνίας στη διοίκηση των σχολείων: το Ελληνικό παράδειγμα αποκέντρωσης απέχει δεκαετίες ολόκληρες από τα αντίστοιχα Σκανδιναβικά ή και το Γερμανικό, τα οποία πράγματι παρουσιάζουν επιτυχημένες φόρμουλές και εκπαιδευτικής αποκέντρωσης. Εντοπίζουμε τους ίδιους εθισμούς στις δημοτικές μας αρχές, την αυτή πολιτικοποιημένη ανθρωπογεωγραφία –συμπεριλαμβανομένων ασφαλώς και των δημοτών– και τέλος, την ποικίλως εκπεφρασμένη σχολική τους κουλτούρα (: οργανωμένες σχολικές βιβλιοθήκες, ευρύχωρες και λειτουργικές αίθουσες σίτισης μαθητών, τοπικά κέντρα έρευνας και τεχνολογίας);
Νομίζουμε, πως βρισκόμαστε στο πρώτο βήμα μίας μακράς ανηφόρας -όπου οι ένθεν κι ένθεν θέσεις ευκταίον είναι να μεταμορφωθούν με την γόνιμη συμμετοχή των πολιτών κι όχι μόνο των “ειδικών”, σε συνθέσεις.
Επί του παρόντος το ουσιώδες που αξίζει να προστεθεί είναι, ότι κατά τη διάρκεια του απαραίτητου αυτού πολιτικού συγκερασμού, δε χρειάζεται βιασύνη –παράταιρο δείγμα τεχνοκρατικής ή και μικροκομματικής αντίληψης. Δε χρειάζεται να συνταχθούμε κάτω από κίβδηλα ρητορικά σχήματα ή ευκαιριακά επικοινωνιακά πυροτεχνήματα (βλ. “επανίδρυση του κράτους” και τα συναφή). Δε χρειάζεται ακόμη, να πορευθούμε με την συντεχνιακή προτεραιότητα –κανένα “μικρομάγαζο” δεν είναι δυνατόν να υποκαταστήσει την όλη και γι’ αυτό, ανοιχτή κι ουσιωδώς αυτορρυθμιζόμενη Πολιτεία.
Δε χρειάζεται –με μία φράση– να έχουμε μαζί μας τον γνωστό κακό μας εαυτό.
Προδημοσιεύσεις:
1. Εφημερίδα “ΡΟΔΙΑΚΗ”, 8/11/2009
2. Στις εκπαιδευτικές πύλες:
ALFAVITA.GR
Για το περιοδικό "ΝΗΣΙΔΕΣ" (τεύχος 3ο)
Με αφορμή την φετινή επέτειο
για την 28η Οκτωβρίου του 1940
με την καλή συνάδελφο την κα Ολυμπία Κουτσιμανή
και τους μαθητές μας (Γ1 & Δ2 του ΔΣ Κοσκινού)
σχεδιάσαμε ένα Πρόγραμμα Σχολικής Εορτής
που να ανταποκρίνεται
στις επιστημονικές και τις καλλιτεχνικές στοχεύσεις
ημών των εκπαιδευτικών και των μαθητών μας:
στοχεύσεις που γίνονται άμεσα αντιληπτές
από την επιλογή του πρωτογενούς ιστορικού
και “αισθητικού” υλικού μας
αλλά κι απ' την πρόκριση της ομαδοσυνεργατικής μεθόδου
ως προς τον τρόπο σύνθεσης και συναρμογής
των επιμέρους μαθητικών συνόλων
που συμμετέχουν
(Χορωδία, θεατρικές ομάδες, ομάδα μακέτας και εικαστικών έργων κ.τ.λ.).
Με φανερή -καθότι πια δηλωμένη- την πρόθεση μας
να απέχουμε της γενικότερης τυπολατρίας
που χαρακτηρίζει εδώ και πολλά χρόνια
τις σχολικές επετείους
επιθυμούμε το έργο μας να κριθεί
κάτω από αυτό το πρίσμα.
Κυκλοφορεί εντός του Οκτωβρίου
-με τις πέντε αισθήσεις της έρευνας
και τις πολλαπλάσιες τόσες της πρωτότυπης δημιουργίας.
Οδεύοντας προς το τυπογραφείο
στην αισθητική όψη – στο "σώμα" που του πρέπει
το 2ο τεύχος των “ΝΗΣΙΔΩΝ”
(Η θαυμάσια ζωγραφιά στο εξώφυλλο
είναι της Κατερίνας Παζούρου)
Επιφυλλάσομαι για τα ονόματα και τα θέματα των συνεργασιών
του κυοφορούμενου 2ου τεύχους των "ΝΗΣΙΔΩΝ"
σε επόμενη ανάρτηση...
ΡΟΥΑ ΜΑΤ ΣΤΑ ΘΕΜΑΤΙΚΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ
ΡΟΥΑ ΜΑΤ ΣΤΗΝ ΚΑΛΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
ΡΟΥΑ ΜΑΤ ΣΤΗΝ ΣΑΤΥΡΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ
ΡΟΥΑ ΜΑΤ ΓΙΑ 5η ΣΥΝΑΠΤΗ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ
ΑΠΟ ΤΟΝ …“ΠΥΡΓΟ ΤΗΣ ΒΑΒΕΛ”!
(Κάθε Σάββατο 17.00-18.00
στο Ραδιόφωνο Λυχνάρι 91,4 )
Πρεμιέρα: Σάββατο, 10/10/2009 (17.00-18.00)
Στο αναλόγιο της πρώτης εκπομπής:
"Είναι ωραία στον Παράδεισο!"
Κείμενα-επιλογή μουσικού υλικού-παρουσίαση:
Πάνος Δρακόπουλος
Συνεργάτες:
Νάντα Ραπουζέλ, Πάνος Δρακουμέλ
Ηχογλυπτική: Θοδωρής Πάνου
Ακούστε τον Πύργο της Βαβέλ
και μέσω του
http://www.e-radio.gr/
(Βλέπετε στην κατηγορία Greek Eclectics,
και κάνετε enter στο "listen")
Η "Κραυγή" του Νορβηγού εξπρεσιονιστή Έντβαρτ Μούνκ
είναι -κοντά πια ένα αιώνα- δημοφιλής στις ποικίλες παραλλαγές της.
Πληθωρική στην αλληγορική της πυκνότητα, ακριβής στην υπαρκτική της γλώσσα.
Πολιτικά -άραγε- συνδέεται με την μοίρα του νεοελληνικού μας κρατιδίου;
Νομίζω, ναι.
Με έναν απροσδόκητα ειρωνικό τρόπο.
Διότι, βλέπετε, αντί να αποτελεί το ψυχολογικό πορτραίτο του νεοέλληνα πολίτη
ΠΡΙΝ τις εκλογές,
ενσαρκώνει την πολιτική απελπισία μεταξύ των εκλογέων
την ΕΠΑΥΡΙΟ της κάλπης!
Κι εδώ συμβαίνει το ακόλουθο:
ακόμη και στην απελπισία μας, οι νεοέλληνες, εκφραζόμαστε σε λάθος χρόνο…
Την ώρα της ξενάγησης
φώναζε το τζιτζίκι…
τουρίστας που στην κούτρα του
είχε IQ ραδίκι…
γυρνά και λέει:-Aπότιστα
τα δέντρα σας μου μοιάζουν..
Πείτε να τα ποτίσουνε
να πάψουν να φωνάζουν!!!
Πρόωρες εκλογές: εργαλείο του νεοελληνικού πρωθυπουργοκεντρικού κράτους υπέρ των οικείων κομματικών του βωμών κι εστιών.
Τακτικές –ανά τετραετία– κοινοβουλευτικές εκλογές: είδος εν εκλείψει κατά την τριακονταπενταετή περίοδο της Μεταπολίτευσης –η “άτακτη” εκδοχή δημοφιλέστερη, αν και όχι πάντα η πιο αποτελεσματική για τους εμπνευστές της.
Κομματισμός, διαφθορά, μιντιοκρατία: τα τρία –μείζονα– στραβά της εντόπιας πολιτικής μας μοίρας.
Τα τεκμήρια τους: αναζητήστε τα, αν όχι στις ευφυολόγες κοινοτυπίες μεγάλου μέρους της νεοελληνικής πεζογραφίας, στο έργο των πλέον ετοιμόλογων κι ευφάνταστων γελοιογράφων μας.
Προτάσεις (της κοινής λογικής, αλλά και του …οράματος): μιλούνια στην καθημερινή επιφυλλοδογραφία κι εσχάτως –κατά την τελευταία πενταετία– στα εγχώρια και διεθνή ιστολόγια (blogs).
Ο προορισμός τους: εις ώτα μη ακουώντων, ή αν επιμείνουμε στους επαγγελματίες της πολιτικής, εις ώτα …απλώς φωνασκούντων ρητόρων (: “επανίδρυση του κράτους”, “πρώτα ο πολίτης/ο πολιτισμός - πρώτα η παιδεία/η υγεία”, “συμμετοχική δημοκρατία”, “δίπλα στη γενιά των 500 …600 …700 ευρώ”).
Δεξιά: η υπέρ του μεταπολιτευτικού παραδείγματος πολιτική στοχοθεσία κι εφαρμογή.
Αριστερά: η αντιμετώπιση των αγκυλώσεων του μεταπολιτευτικού παραδείγματος –των αποκλίσεων και των στείρων και γι’ αυτό διπλά βολικών διαχωρισμών (προοδευτικοί-συντηρητικοί, ευρωπαϊστές-ελληνοκεντρικοί). Η γόνιμη αποδοχή της πρόκλησης για συνθέσεις.
Εθνικές εκλογές της 4ης Οκτωβρίου του 2009: η ιστορία “θα πιαστεί για μία ακόμη φορά από την ουρά της”, ή θα …ανηφορίσει;
Προδημοσίευση από το 2ο τεύχος των "ΝΗΣΙΔΩΝ"
(στήλη: Αναφορές)
Γράφει, αντιγράφει κι υπογράφει
ο δημοσιογραφικός πράκτωρ 000,
του Πύργου της Βαβέλ
Ένοπλης ειρήνης
…του 1833:
Μια του κλέφτη, δυο του αρματολού, τρεις του επαναστάτη καπετάνιου: ο …ανθελληνορωμιός γερο-Δημήτρης Πλαπούτας κι …ο αρνησιπάτρης έφηβος Θεόδωρος (< Θεού δώρο για τους εχθρούς του) Κολοκοτρώνης, συλλαμβάνονται και φυλακίζονται από τους …φιλέλληνες Βαυαρούς Αντιβασιλείς με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. 
Κατά την πορεία της εντόπιας προ-καφκικής Δίκης θα λάμψει το άστρο των Τερτσέτη και Πολυζωίδη, οι οποίοι θα φρενάρουν την εξωφρενική καταδίκη εις θάνατον δια της λαιμητόμου -για δεύτερη φορά, παρακαλώ!- όσον αφορά τον μπαρουτοκαπνισμένο …έφηβο του Μωριά…
…του 1882:
Ο συντηρητικών πολιτικών πεποιθήσεων, πλην ευρηματικός multi-εφευρέτης Thomas Edison (Θωμάς Εντουαρτίδης, εις την ποντιακήν!) ηλεκτροφωτίζει μία ολόκληρη συνοικία της Νέας Υόρκης.
Είναι η πρώτη καταγεγραμμένη πρόβα τζενεράλε για ό,τι μελλοντικώς κατονομαστεί ως “η πόλη που ποτέ της δεν κοιμάται”!
…του 1911:
Υπό την επίρροια υπερβολικής κατανάλωσης σοκολατούχων μικροεδεσμάτων “Τζοκόντα”, ο Γάλλος ποιητής και συγγραφέας Γκιγιόμ Απολιναίρ θα συλληφθεί από τις διωκτικές αρχές του Λούβρου με την κατηγορία, ότι προσπάθησε να κλέψει το αριστούργημα του Da Vinci Code, “Μόνα Λίζα”. Με αδιάσειστα στοιχεία κατά τη διάρκεια της σχετικής δικασίμου ο δημιουργός των “Σαλτιμπάγκων”, θα αποδείξει την παντελή αθωότητά του –την ποινική, πρωτίστως δε, την πνευματική του αθωότητα.
Πρώτο ντοκουμέντο απ’ όσα θα επικαλεστεί ενώπιον των φιλότεχνων πρωτομοντέρνων ενόρκων: το ότι είναι ο εμπνευστής του όρου “Σουρεαλισμός”!
…του 1953:
Ο φέρων στην Ανατολή την νίκη του Κομμουνισμού έναντι του επάρατου Καπιταλισμού, Νικήτα Χρουτσώφ εκλέγεται με άκρως …σοβιετικές διαδικασίες Γενικός Γραμματέας (Γ.Γ.) του Κ.Κ. της Ε.Σ.Σ.Δ. (υπό τις ευλογίες των όπου γης Α.Α.)!
Όσο οι μυριάδες κοκκινοσκουφάτοι οπαδοί του εξυμνούν τα μαλλιά του φαλακρού τους ηγέτη, Εκείνος θα συντάξει και θα δημοσιεύσει το Magnus Οpus του Μαρξιστικού Υπαρκτού Σουρεαλισμού: τη “Λήξη της Δικτατορίας του Προλεταριάτου” (τόμος Α΄) και το …sequel “Έναρξη της …Αταξικής Κοινωνίας” (τόμος Β΄)!
Σχόλιο της στήλης: Ο Γ΄ τόμος ακόμη αγνοείται, όπως το Δεύτερο Βιβλίο της “Ποιητικής” του Αριστοτέλη (Περί Κωμωδίας)!
…του 1999:
5,9 σεισμικά ρίχτερ (18km ΒΔ της Αθήνας-πρωτεύουσας των Νοτίων Βαλκανίων) αποδεικνύονται ικανότατα να δονήσουν το λεκανοπέδιο της Αττικής και να συντρίψουν μεταξύ πάρα πολλών άλλων τα σαπιοκάλυβα του εργοστασίου της ΡΙΚΟΜΕΞ εγκλωβίζοντας θανάσιμα 39 ανυποψίαστους εργαζομένους.
Η …αθάνατη –ωστόσο– MADE IN ΕΛΛΑΔΕΞ δικαστική γραφειοκρατία κινούμενη από αναβολή σε αναβολή, έχει, επί δέκα συναπτά έτη, επιτύχει να εξασφαλίσει την ποθητή βεβαίωση Ι5 προς τους γνωστούς-άγνωστους ανευθυνο-υπεύθυνους μίας ατέλειωτης θητείας συνειδητών σφαλμάτων κι ασυνείδητων υπογραφών…
Τέλος, 7 Σεπτεμβρίου του 2009:
Ολοκληρώνεται μία ακόμη ελλειπτική σβούρα του πλανήτη μας γύρω από τον Ήλιο με το σατυρικό φύλλο «Να!» σε διαρκή διαστολή –συνεργατών, αναγνωστών, φίλων και θαμώνων του ιλαροτραγικού.
Τα πάντα σατυΡΕΙ!
Τον ερχόμενο Οκτώβριο από τις εκδόσεις Γαβρηιλίδης
αναμένεται να κυκλοφορήσει
η μεταφραστική μου δοκιμή
στην
του Jim (James) D. Morrison
“Μία Αμερικάνικη Προσευχή”
("An American Prayer", 1970).
Στην δίγλωσση έκδοσή του θα περιέχεται
ένα σύντομο προλόγισμα
κι αναλυτικά η εργογραφία του Morrison ως ποιητή.
Ορισμένα ακόμη ποιήματα της "τελευταίας περιόδου" του
θα έχουν ξεχωριστή παράθεση.
"Η ταινία" ("The movie"), ποίημα που ανήκει
στο 2ο μέρος της ομότιτλης σύνθεσης, προδημοσιεύται εδώ
λίγο πριν το ανεσκόρπισμα του φετινού Αυγούστου
στην τόσο εύπλαστη μνήμη μας...
Η ταινία
«Η ταινία θα αρχίσει σε πέντε λεπτά»,
ανήγγειλε η αμέριμνη φωνή.
«Οι μη καθήμενοι θα περιμένουν
την επόμενη προβολή».
Καθίσαμε αργά, νωθρά μέσα στη σάλα.
Η αίθουσα ήταν απέραντη και σιωπηλή.
Αφού καθίσαμε και το σκοτάδι απλώθηκε παντού,
η Φωνή συνέχισε:
«Το πρόγραμμα για το αποψινό απόγευμα
δεν είναι κάτι καινούργιο.
Έχετε δει την παράσταση ξανά και ξανά.
Έχετε δει τη γέννησή σας, τη ζωή
και το θάνατό σας.
Όλα τ’ άλλα μπορείτε να τα ανακαλέσετε στο νου σας.
(Ήτανε καλός ο εγκόσμιος βίος σας
προτού πεθάνετε;)
- Τόσο καλός και όμορφος ώστε να γυριστεί ταινία;»
Το καλό ...site αργεί να γίνει!
Στην ολίγον στρυφνή ψηφιακή εποχή μας
σκάει χαμόγελο και η ψηφιακή έκδοση του “ΝΑ!”
Ξεφυλλίστε όλα τα τεύχη του σατυρικού εντύπου “ΝΑ!”
στη διεύθυνση:
http://www.nanews12.tk/
και αφήστε μας το σχόλιό σας...
Τέτοια εποχή πέρσι, καθώς ολοκλήρωνα την “Αυτοβιογραφία του φωτός” του Γ. Γραμματικάκη, εντόπισα εντελώς τυχαία –κατά την διασταύρωση ορισμένων δεδομένων– μία ξεχασμένη, το λιγότερο, μισοδιατυπωμένη χειρόγραφη σημείωση στις τελευταίες σελίδες του “Χρονικού του χρόνου” του St. Hawking. Σαφώς και δεν της έδωσα της οριστική της μορφή. Αξίζει όμως ως έναυσμα. Σκέψης ή και αναλυτικής θεωρητικής διερεύνησης.
Είναι εξάλλου, μέσα στα δώρα του καλοκαιριού το να αντιστέκεται όσο καμία άλλη εποχή του χρόνου στη βιαιότητα της συνήθειας!
“Σχετικό με το ‘Χρονικό’ του Σχετικού χρόνου:
Μήπως είναι διαφορετική η φύση των πραγμάτων (συνεπώς και των γεγονότων και των νόμων που προτείνονται ως ερμηνευτικό τους ‘εγχειρίδιο’) γυρίζοντας ανάποδα την κλεψύδρα του χρόνου;
Το κατανοούμε κι απ’ την κοινή εμπειρία του μεσόκοσμου: το “ανάποδα” δεν ταυτίζεται, πρακτικά και εννοιολογικά, με το “προς τα πίσω”…
Ρόδος, 3/8/2008
Γραμμένο για τη Θάλεια και το νεογέννητο γιο μας 
