Κυριακή, Οκτωβρίου 29, 2017

"ΖΩ-γραφές": Μία συνομιλία της εικαστικού Στέλλας Ματάλα και του Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "Το Κοχύλι".


ΖΩ-γραφές

Έχουν ομιλία τα χρώματα; Οι λέξεις –εκτός των οικείων άλλων– ιριδίζουν; Ή όλα τους πλαγιάζουν στην σιωπή ή στην υποτιθέμενη αυτάρκεια της επικράτειάς τους;
Και ποια είναι άραγε αυτή η περιώνυμη «επικράτεια τους»;
Αν βλέπει κανείς στην εποχή μας, όπου τα αισθητικά όρια διαρκώς αναδιατάσσονται, τις ενδείξεις μιας πνευματικής κατάπτωσης, αν όχι παρακμής, είναι επειδή οι παλαιές απαντήσεις, με την μία ή με την άλλη τους μορφή, τον κάλυπταν. Οι μονόλογοι συνοδεύονται από πολύ παλαιά με τη φήμη του να θεωρούνται εργονομικότεροι και πιο βολικοί .
Τι γίνεται, όμως, με όσους στον επανακαθορισμό των αυτών ορίων ατενίζουν την οδό, όπου αναπνέει η ελευθερία τους; Ή με εκείνους, που προτιμούν τη δοκιμασία, αλλά και τους ποικίλους χυμούς που συνοδεύουν τον διάλογο;
Η παρούσα έκθεση, με τίτλο «ΖΩ-γραφές», συντάσσεται με τους χυμούς του διαλόγου: του διαλόγου, εν προκειμένω, της λογοτεχνίας με τις εικαστικές τέχνες.
Οι 21 πίνακες της Στέλλας Ματάλα μες στην χαμηλόφωνη ωραιότητα και την ευρεία εικονοποιητική τους γκάμα, εν είδη πολύχρωμης μούσας, θέλησαν να ανοίξουν τα χείλη τους. Για να καταγραφεί ο λόγος τους από τα δραστήρια, όσο και εμπνευσμένα μέλη του Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής «Το Κοχύλι» – άλλοτε σε πεζή κι άλλοτε σε ποιητική φόρμα, άλλοτε σε έμμετρη κι άλλοτε σε ελεύθερη γραφή.
Είναι, επομένως, κάτι πέρα από ασκήσεις της ελευθερίας όλο τούτο το υλικό; Ειδικά στην παρούσα περίσταση, όπου εορτάζουμε τα 5 έτη λειτουργίας του «Κοχυλιού» – και τα πολλά περισσότερα της παρουσίας της Στέλλας Ματάλα στα των εικαστικών τεχνών;
Είναι και δική σας – απολαμβάνοντας τούτη τη μεικτή γλώσσα, η οποία ανοίγεται εμπρός σας: του χρώματος του λόγου και του λόγου του χρώματος μας.


Πάνος Δρακόπουλος
Υπεύθυνος Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής «Το Κοχύλι»


ZO-graphés

Do colours speak? Are words —apart from their other familiar features— iridescent?    Could it be that all of them lay down on the bed of silence or in their own supposed self-efficiency of their domain?
If that is so, then where is that notorious domain of theirs?
Nowadays, in a time when the aesthetic limits are endlessly re-ordered, the evidence we may see of an intellectual decline, if not decadence, is visible because the old answers, whatever their form is, were covering it. Monologues have long been associated with a reputation of being considered more ergonomic and more convenient.
But what about those who, in the frame of this re-ordering of limits, view a road that leads to the land where their freedom is breathing? What about those who prefer not only the ordeal, but also the varicoloured juices that accompany a dialogue?
This exhibition, titled "ΖΩ-ΓΡΑΦΕΣ" (ZO-Graphés / a jeu des mots in Greek), has been drawn with these juices of dialogue: the dialogue between  literature and fine arts.
Stella Matala has offered 21 paintings for this event; 21 pieces of beauty in sotto voce, craving to become a colourful Muse and to speak words. The active as well as inspired members of ‘Kohyli’ (our Workshop for Creative Reading and Writing) have noted down these words, in prose or in poetical form, in rhymes or in free verse, and the result is here for you to see.
In other words, all this is something beyond a simple exercise on freedom - especially given the occasion of the celebration for the 5 years of Kohyli and for the many more years of Matala's presence in the sphere of fine arts.
It is about you. This mixed language of the colours of words and of the words of our colour is yours to enjoy.

Panos Drakopoulos
Head of the "Kohyli" Workshop for Creative Reading and Writing

[Μετάφραση στα αγγλικά: Αυγουστίνος Τσιριμώκος
Επιμέλεια: Αναστασία Μπέκου]


Zo-grafes

Est-ce que les couleurs ont la capacité de parler? Est-ce que les mots, parmi ses autres propriétés, peuvent s’iriser? Ou bien, tout penche vers le silence ou vers l’autosuffisance présumée de son territoire?
Et c’est quoi ce prétendu «territoire»?
Si quelqu’un aperçoit à notre époque, où les frontières esthétiques se réordonnent sans cesse, les indices d’une chute spirituelle, voire d’une décadence, c’est parce que il se borne aux vieilles réponses, dans toutes leurs formes. Çafait longtemps que les monologues ont la réputation d'être plus ergonomiques et commodes.  
Mais que se passe-t-il avec tous ceux qui envisagent la redéfinition de ces mêmes frontières comme la voievers une liberté plus étendue? Ou bien avec tous ceux qui préfèrent l’expérimentation et les profits du dialogue? 
L’exposition intitulé Zo-grafes offre les fruits d’un tel dialogue, en l’occurrence d’un dialogue entre la littérature et les arts visuels.
Les 21 tableaux de Stella Matala, dans leur large gamme iconographique, proposent en demi-voix, comme une muse multicolore, leur beautépour qu’elle soit transcrite par les membres actifs et inspirés de l’Atelier de Lecture et d’Écriture « La Coquille», soit en forme de prose, soit en forme poétique, en rime ou en vers libre. 
Tout ce matériel n’est-il donc au-delà d'un simple exercice de liberté? Surtout à cette occasion où nous fêtons les cinq ans d’existence de notre atelier ainsi que les plusieurs années de création artistique de Stella Matala?
C’est à vous maintenant d’apprécier ce langage mixte qui se déploie devant vous: la couleur du langage et le langage de notre couleur.

Panos Drakopoulos
Responsable de l’Atelier de Lecture et d’Écriture «La Coquille»

[Μετάφραση στα γαλλικά:
Γεωργία Ζακοπούλου και Δημήτρης Κόκκινος]


Δευτέρα, Οκτωβρίου 23, 2017

"Στον Νίκο Γκάτσο" (νέο τραγούδι)



Σαν σήμερα, το 1925, γεννήθηκε μία όαση της μεταπολεμικής Ελλάδος - που την γνωρίσαμε με το όνομα "Μάνος Χατζιδάκις".

Για πολλούς από μας –συνομήλικους ή και όχι απαραίτητα– ο Μ. Χατζιδάκις δεν υπήρξε ένας ακόμη κορυφαίος μελωδιστής.

Διεκδίκησε κι απέσπασε ρόλο ποιητή – με την βαθιά κι όχι την επιπόλαιη ή την τυπική χρήση του όρου.


Τα μουσικά του κείμενα, αλλά και τα σχόλια του στο ραδιόφωνο και στον τύπο – φανερώνουν μία πολλαπλή εκδίπλωση του ποιητικού του ταπεραμέντου, το οποίο στην πιο πρωτογενή μορφή του το γευτήκαμε στους στίχους και στην πρόζα της «Μυθολογίας» (εκδ. Ύψιλον, στην νεότερη εποχή – εκδ. Κεραμεικός εν έτει 1966).

Ορισμένα από αυτά τα ποιήματα, και πιο συγκεκριμένα τις «3 Προσωπογραφίες» (σελ. 53-57), εκεί, στις αρχές του 2013, προσπάθησα να τα βιώσω ως τραγούδια. Μελοποιώντας, ενορχηστρώνοντας και ηχογραφώντας.

Πώς;

Σαν έφηβος – που για τον Χατζιδάκι, ορισμένες φορές, αν όχι πάντα, αυτό ισοδυναμούσε με απευθείας απόγονο της Ιωνικής τέχνης.

Εδώ – η πρώτη δημόσια ανάρτηση του τραγουδιού "Στον Νίκο Γκάτσο".

Καλή σας ακρόαση!

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 23, 2017

Αμοιβαίος


Ο αμοιβαίος έρωτας - η πληρέστερη και η πιο χυμώδης μορφή του.

Εκείνη που ανασυσταίνεται μέσα από τις υψηλότερες θερμοκρασίες -κοινές πτήσεις μα και δοκιμασίες- σε αγάπη - κι έπειτα, πάλι κυλάει ως έρως - καλύπτοντας ολάκερη την πλάση - όπως ο κύκλος του νερού.

Έρως κι αγάπη - αγάπη κι έρως.


Σάββατο, Σεπτεμβρίου 09, 2017

«Αιωρήσεις»


Συγχωρείστε μου την ενός λεπτού μεγαλοστομία – αλλά από μία άποψη ισχύει, ότι του φίλου μας το παιδί – είναι δυο φορές παιδί μας.

Και το πρωτότοκο παιδί του φίλου μου, Γιάννη Φαινέκου, εν προκειμένω, έχει την επωνυμία «Αιωρήσεις» (εκδ. Περισπωμένη, 2017).

Ευθύτερη και διαυγέστερη ονομασία δε θα μπορούσε να έχει. Στις λέξεις του βρίσκει εναργές σώμα το βίωμα που αιωρείται στον χρόνο (παρελθόν, παρόν και μέλλον) και στο χώρο (πραγματικότητα, σωματικότητα και πνευματικότητα) - στη γλώσσα (πρωτότυπη με ουκ ολίγους νεολογισμούς κι «αναβαπτίσεις» -χαρακτηριστικό παράδειγμα ο ίδιος του ο τίτλος- και συνάμα «ειπωμένη» με θραύσματα από αγαπημένους ποιητικούς προγόνους) και στο βλέμμα (στο τίποτα και στο παν – όπου εντοπίζει κανείς από τα «Ευθέα» μέχρι τις «Έναστρες συγνώμες»).

Όσοι είχαμε την ευκαιρία να είμαστε κοντά στην κυοφορία των «Αιωρήσεων», ναι, χαιρόμαστε πολλαπλά που είναι πλέον εκδοτικό γεγονός. Διότι η ομορφιά τους (αλλού τραχιά κι αλλού σχεδόν υδάτινη) – μεταγγίζεται πλέον στον κάθε ενδιαφερόμενο αναγνώστη.

Συγχαρητήρια στις εκδόσεις Περισπωμένη για την εξαιρετική τυπογραφική οργάνωση κι αισθητική.

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 02, 2017

“Je vole” - «Πετώ»




(Τίτλος πρωτότυπου τραγουδιού: "Je vole", 1978)
Μουσική: Michel Sardou – Στίχοι: Michel Sardou & Pierre Billon 
Διασκευή στα ελληνικά: Πάνος Δρακόπουλος
Τραγούδι: Θάλεια Δρακοπούλου

Εικαστικό: Θάλεια Δρακοπούλου 
["Πετώ": Έργο ζωγραφικής σε καμβά με ακρυλικά χρώματα]
Παραγωγή / Mix - Digital Mastering: Πάνος Δρακόπουλος

Ρόδος, Σεπτέμβριος 2017

Προ δύο περίπου ετών, κατά την βραδυκίνητη έξοδο μου από μία περιπέτεια υγείας, παρακολουθήσαμε με τα ξωτικόπουλα μας ένα εξαιρετικό φιλμ για τις ανθρώπινες σχέσεις, για τη μουσική, την ενηλικίωση και την εν γένει αυτοπραγμάτωση, με τίτλο «Οικογένεια Μπελιέ» («La famille Bélier», 2014).

Το έργο μάς συγκίνησε βαθιά κι αληθινά – με έναν τρόπο πολύ διαφορετικό από αυτόν που ασκούν όλοι κείνοι οι δημοφιλείς μηχανισμοί εκβίασης του συναισθήματος πάνω στους οποίους αναρίθμητα έργα τέχνης επενδύουν την ύπαρξη τους για να καταχωρισθούν άμεσα στην επικράτεια του μελό.

Ειδικά το “Je vole”, τραγούδι των Μισέλ Σαρντού και Πιέρ Μπιγιόν, ήδη από το μακρινό 1978, είτε λόγω της κομβικής θέσης του στην κινηματογραφική αφήγηση, είτε και λόγω της λιτής και συνάμα ατόφιας ομορφιάς του, μάς υποχρέωσε να το τραγουδήσουμε ουκ ολίγες φορές, μετά το τέλος της ταινίας, τόσο μέσα μας, όσο και φωναχτά, με συλλαβισμούς που να προσιδιάζουν στο γαλλικό πρωτότυπο των στίχων.

Και γιατί να μην το τραγουδήσουμε στα ελληνικά; Γιατί να μην συνεχιστεί το παιχνίδι σε ένα πιο οικείο γλωσσικό τερέν για δύο παιδιά, 8 και 6 ετών;

Μέσα σε ένα απόγευμα το Je vole μεταμορφώθηκε (αυτή είναι, θαρρώ, η πιο ταιριαστή ίσως λέξη για μία μεταφραστική μετάγγιση ανοιχτού ορίζοντα) σε «Πετώ».


Δύο χρόνια μετά, κατά το μεσουράνι του φετινού Αυγούστου, το ηχογραφήσαμε με την δεκάχρονη πια Θ. με έναν ενθουσιασμό ομογάλακτο του πρώτου. Να είναι καλά τα ηλιόλουστα καλοκαίρια που σπέρνουν τους σπόρους του χρόνου βαθιά μέσα μας – με κατάλευκο το φως τους. 

Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2017

Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ": έναρξη εργασιών 6ου Χειμερινού Κύκλου


Γενικές Πληροφορίες:

Οι συναντήσεις του Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ" (ΣΤ’ Χειμερινός Κύκλος, 2017-2018) θα πραγματοποιούνται σε εβδομαδιαία βάση. Ως έδρα τους θα έχουν το ξενοδοχείο "ΑΛΣ" (Πλατεία 100 Χουρμαδιές / Γ. Χαρίτου).

Το Εργαστήριο Δημιουργικής Ανάγνωσης και Γραφής «ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ» απευθύνεται σε:
αναγνώστες, φοιτητές, εκπαιδευτικούς και ανθρώπους της γραφής που θα ήθελαν να εμπλουτίσουν τις αναγνωστικές και συγγραφικές τους εμπειρίες έως εκείνο το όριο της δημιουργικής τους τόλμης.

Ημέρα συναντήσεων: Σάββατο (19.00-22.00).

[Εξ αποστάσεως δυνατότητα συμμετοχής στις Συναντήσεις του Εργαστηρίου παρέχεται μέσα από την εφαρμογή
 Hangout του Google+ / είτε μέσω skype]

Το Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ" έχει την στήριξη του περιοδικού τέχνης και λόγου "ΝΗΣΙΔΕΣ".

Υπεύθυνος Εργαστηρίου: Πάνος Δρακόπουλος

Στα πέντε πρώτα χρόνια λειτουργίας του (2012-2017) το Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ" έχει, μεταξύ άλλων, υλοποιήσει:
-     - Την ομότιτλη ειδική έκδοση 10+3 κειμένων των μελών του (περιοδικό Νησίδες, τεύχος 11, Άνοιξη 2014)
-     - Πέντε σειρές ραδιοφωνικών εκπομπών με τίτλο «Του Κοχυλιού τα Παραμύθια» (σε συνεργασία με τον «Πύργο της Βαβέλ», Δεκέμβριος-Ιανουάριος 2012-13 / 2013-14 / 2014-15, 2015–16, 2016-17 στο Ρ/Σ Λυχνάρι 91,4). Δύο επιπλέον σειρές ραδιοφωνικών παρουσιάσεων ολοκληρώθηκαν για την περίοδο του Πάσχα (Απρίλιος 2016 & Απρίλιος 2017), πάνω στη θεματική: «Άνθρωπος, άνοιξη, αλληλεγγύη, θάνατος».
-    - Την σύνθεση και την επιμέλεια e-book: Ι. Ανθολογία Εικονοποιημάτων ΙΙ. Ανθολογία Κειμένων Σκυταλοδρομίας και ΙΙΙ. Ανθολογία Κειμένων Αυτόματης Γραφής και IV. Λεξιτονικόν.
-    - Πέντε Περιόδους Συναντήσεων (κυρίως κατά τους Εαρινούς Κύκλους) με ανθρώπους της γραφής και της δημιουργικής ανάγνωσης: ποιητές, μεταφραστές, πεζογράφους, μελετητές, εκπαιδευτικούς.
-     - Συμπράξεις με άλλες καλλιτεχνικές συλλογικότητες, όπως η φωτογραφική ομάδα Photo-Orion, η συνεργασία με την οποία οδήγησε στην Έκθεση φωτογραφικών και λογοτεχνικών έργων «Δες ένα ποίημα» (Δεκέμβριος 2014 – Ιανουάριος 2015, στο Rock ‘n’ Roll)
-     - Συνέργειες με καλλιτεχνικές ομάδες εκτός Ρόδου, όπως η Ε.Φ.Ε. Πρέβεζας – με εκθέσεις (α) στο Μεσολόγγι (Μάιος 2015), (β) στην Πρέβεζα – έργων λογοτεχνίας και φωτογραφίας, υπό τον τίτλο: «Μικρή Ευτοπία: φωτογραφίζοντας τον λόγο» (Λιμάνι Πρέβεζας, Αύγουστος 2015). Το καλοκαίρι του 2016 (1-13 Αυγούστου) πραγματοποιήθηκε η δεύτερη κοινή μας έκθεση με τίτλο: «Προσμονή».

    Τα μέλη του «Κοχυλιού» επίσης συμμετείχαν ενεργά στο Αναλόγιο της Παγκόσμιας Ημέρας Βιβλίου που διοργάνωσε το Δ.Κ.Σ.Μ. Ρόδου στις 23/4/2017 – και παρακολουθούν διαδοχικές εκδηλώσεις που διοργανώνει το περιοδικό «ΝΗΣΙΔΕΣ» από κοινού με άλλους πολιτιστικούς φορείς.
       Τέλος: για την περίοδο 20-29 Οκτωβρίου 2017 αναμένεται η Έκθεση «ΖΩ-γραφές», στο Γαλλικό Κατάλυμα (Π. Πόλη) με αδημοσίευτα κοχυλάρια κείμενα και πίνακες της εικαστικού Στέλλας Ματάλα - κατά την οποία θα εορταστούν τα 5χρονα του «Κοχυλιού».
  
Η ομάδα του Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής «ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ» 









NUDA MUSA



Αν οι λέξεις είναι ένας ιός σταλμένος από το διάστημα –κατά πώς διατείνεται ο Μπάροουζ–, η μουσική είναι μια μορφή θεραπείας του – σταλμένη από την ίδια ακριβώς μυστική πηγή.


[Από τη σειρά κειμένων "Λογοπλοκάμια" / αδημοσίευτο]

PUZZLE


Άιντε μετά να σού αποδείξει η μούσα 
πως δεν είναι ελέφαντας!

Τρίτη, Αυγούστου 22, 2017

Υπόθεση



Στα κρυφά ή στα φανερά - είμαστε μιαν ακόμη υπόθεση του φωτός.

ΓΕΝΕΘΛΙΟ ΑΣΜΑ

[Φωτογραφίζουν η Θ. και ο Οδ.]

Ευγνώμων για τις αναρίθμητες εγκάρδιες ευχές που ήρθαν από κάθε ένσαρκη αιθρία του φετινού Αυγούστου.

Ανταποδίδω με ένα αυτοσχέδιο τετράστιχο - που συνομιλεί με κάτι που προ πολλών ετών είχε γράψει ο Μαγιακόφσκι - και το οποίο συνάμα απηχεί ως ευχή αυτό που νιώθω σύγκορμος για κάθε μία ύπαρξη χωριστά:

[ΓΕΝΕΘΛΙΟ ΑΣΜΑ]

Το βλέμμα και το είδωλο
Το βλέμμα και ο χρόνος:
Ούτε μια τόσηδά λευκή τρίχα 
Πάνω στην ψυχή!

Κυριακή, Αυγούστου 06, 2017

W3 - Έκθεση ζωγραφικής: Εισαγωγικό Σημείωμα



Μία από τις ερωτήσεις που προσπερνούμε μάλλον σαν αθώα ελάφια, παρά σαν αμέριμνοι κηφήνες, είναι το «Πώς βλέπουμε;». Όλοι οι επιμερισμοί που συνήθως προτείνονται από τους περισσότερο στοχαστικούς –«με τα μάτια», «με τον νου», «με την καρδιά», «με την μνήμη»– μάς κρατούν σε μία διαρκή εκκρεμότητα για το αν λύσαμε ικανοποιητικά το μυστήριο που αφορά την φύση του βλέμματος. Κι ευτυχώς. Τα μυστήρια, αυτού του είδους, δεν λύνονται με μια μονοκοντυλιά.

Έτσι και οι εικαστικές τέχνες – όσο μίνιμαλ κι αν ορισμένοι δημιουργοί τους διατείνονται πως είναι.

Κάθε εικαστικό έργο, σιωπηρά ή δεδηλωμένα, είναι μία αναμέτρηση με τον πληθυντικό τρόπο του βλέμματος μας. Γι’ αυτό και η απόσταση, που συνδέει το βλέμμα με την ταυτότητα κάθε ανθρώπου, είναι μάλλον μικρότερη του ενός βλεφαρίσματος.

Αυτή την απόσταση διερευνά η Στέλλα Ματάλα, είτε εστιάζοντας στην μοναχικότητα των προσώπων, είτε στην αλληλοδιεισδύσεις που επιτυγχάνουν μεταξύ τους παλλόμενα κύτταρα του φυσικού τοπίου. Αυτή την απόσταση, επίσης, ιχνηλατεί η Μαρία Παπαδοπούλου με την βιογράφηση ανθρώπινων και φυσικών μορφών με μία εντυπωσιακή διαστολή του παρόντος τους προς τα μπρος και προς τα πίσω στον χρόνο. Αυτή την απόσταση διατρέχει με τις αφαιρετικές, όσο και εξπρεσιονιστικές της προσμίξεις, η Μαγδαληνή Κούρτη, για να επιτύχει την ανάδυση μιας ψυχικής επικράτειας στο μεταίχμιο του πεπερασμένου με το άπειρο.

Εξ ου και μία αρχική ιδέα για τον τίτλο της παρούσας έκθεσης ήταν «ID». Ταυτότητα. Προκειμένου να σκεφτούμε την δική μας Ταυτότητα μετά τη θέαση της. Μετά τη θέαση μας.

Κι αν, εν τέλει, οι τρεις δημιουργοί προέκριναν ως καταλληλότερη για την αυγουστιάτικη σύμπραξή τους την ονομασία «W3» - Εμείς οι 3, είναι, πιθανών, για να αναδείξουν στην μέσα μας όρασή το κοινό ποτάμι της καλλιτεχνικής τους ταυτότητας: εκείνο της συλλογικής διάδρασης.

                                                                                                                                                                                                                                     Πάνος Δρακόπουλος



Φωτ. Μαγδαληνή Κούρτη

Πέμπτη, Απριλίου 20, 2017

Για «Το θάρρος που κοιμάται» του Β. Καραποστόλη


Συνήθως μάς συναρπάζει το γεγονός ότι στα βιβλία που διαβάζουμε θέτουμε σε δοκιμασία τις απόψεις μας ή ευρύτερα τη μέχρι στιγμής θέαση μας στον κόσμο. Πιο σπάνια, είναι η αλήθεια, αριθμούνται τα βιβλία που εμπεριέχουν κάτι από τον ίδιο τον πυρήνα της θέασης μας – της αντίληψής μας για την εποχή που βιώνουμε.

«Το θάρρος που κοιμάται» (εκδ. Πατάκης, 2016) του Β. Καραποστόλη αποτέλεσε  για μένα προσωπικώς εμπειρία της δεύτερης περίπτωσης.  Και για να είμαι πιο σαφής: θα έλεγα πως με εξέπληξε που είδα συγκεντρωμένες τόσες θέσεις που με εκφράζουν, με την ακρίβεια και διεισδυτικότητα της διατύπωσής τους.

Ευτυχώς, δεν ομονοούμε σε αρκετά. Απέχω από την απόχρωση του ιδεαλισμού που φιλοσοφικά κομίζει.

Αλλά κι αυτό μεγάλη σημασία δεν έχει.

Καίριο είναι πως ο Καραποστόλης –τον παρακολουθώ συστηματικά από την έκδοση του «Διχασμός και εξιλέωση» (εκδ. Πατάκης, 2010)– συνεχίζει μέσα από τα έργα του να ασκεί στη δημόσια σφαίρα μία μορφή παιδείας, που σπανίζει. Τα ελληνικά του είναι κομψοτέχνημα, η συναρμογή των ιδεών του αποβαίνει πρωτότυπη, οι προσεγγίσεις του αποδεικνύονται πληθυντικές και γι’ αυτό ιδιαίτερα γόνιμες.


Πλουτίζει όποιος τον διαβάζει – είτε συμφωνεί, είτε διαφωνεί μαζί του.

Πέμπτη, Απριλίου 13, 2017

"Ο ΑΜΙΛΗΤΟΣ ΣΠΟΡΟΣ"




Ποίηση - μουσική - απαγγελία: Πάνος Δρακόπουλος
[Από την ποιητική σύνθεση "Πέρασμα: ποίημα σε 7 κινήσεις", 
εκδ. Γαβριηλίδης, 2015]
Εικαστικό: Μαγδαληνή Κούρτη

Παραγωγή: Πάνος Δρακόπουλος
Ρόδος, 2017

Εαρινό Κοχυλάριο Αναλόγιο στο Ρ/Σ Λυχνάρι 91,4 [2017]


Κυριακή, Ιανουαρίου 29, 2017

Sir John Vincent Hurt, (22 January 1940 – 25 January 2017)


Κάθε σου ορυκτή ρυτίδα
σκάφτηκε
από χίλιους δυο ανθρώπους
που δεν καταδέχτηκες 
να παίξεις ως απλούς 
επιδέξιους
σκιερούς ρόλους.

Κάθε σου ορυκτή ρυτίδα
σκάφτηκε
ναι, σκάφτηκε
-όχι αστεία-

από τα μέσα. 


Κυριακή, Σεπτεμβρίου 25, 2016

Αυτό


Αυτό
που όταν τρυγώνω την ύπαρξη μου
στα χείλη σου
τα χείλη σου στην σύμπασα ύπαρξή μου
τα πρέπει και τα καθηκοντολόγια όλης της γης
τα μην
τα τί θα πει η μία και η άλλη αυταπάτη

Αυτό
που όταν τρυγώνω την ύπαρξη μου
στα χείλη σου
για να πιούμε μαζί
            τον κόσμο.

(...)


[Απόσπασμα / Ανέκδοτο / 1η γραφή: Ρόδος, 25/9/2016]

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 24, 2016

Φθινόπωρο


Σκέφτομαι πως -από μία όχι τόσο λοξή, άλλα συνάμα όχι και τόσο ευθεία άποψη- το φθινόπωρο είναι το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Άνοιξης...


Gene Wilder (1933–2016)


Είναι διαφορετικής τάξεως θλίψη, όταν χάνεται εκείνος που μάς έκανε να γελάσουμε με την καρδιά μας. 

Κατά βάθος αυτό που μάς κατακεραυνώνει είναι ότι ούτε το γέλιο δεν είναι αήττητο.


Τρίτη, Αυγούστου 30, 2016

Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ": έναρξη εργασιών 5ου Χειμερινού Κύκλου


Γενικές Πληροφορίες:

Οι συναντήσεις του Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ" (Ε’ Χειμερινός Κύκλος, 2016-2017θα πραγματοποιούνται σε εβδομαδιαία βάση. Ως έδρα τους θα έχουν το ξενοδοχείο "ΑΛΣ" (Πλατεία 100 Χουρμαδιές / Γ. Χαρίτου).

Το Εργαστήριο Δημιουργικής Ανάγνωσης και Γραφής «ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ» απευθύνεται σε:
αναγνώστες, φοιτητές, εκπαιδευτικούς και ανθρώπους της γραφής που θα ήθελαν να εμπλουτίσουν τις αναγνωστικές και συγγραφικές τους εμπειρίες έως εκείνο το όριο της δημιουργικής τους τόλμης.

Ημέρα συναντήσεων: Σάββατο (19.30-22.30).

[Εξ αποστάσεως δυνατότητα συμμετοχής στις Συναντήσεις του Εργαστηρίου παρέχεται μέσα από την εφαρμογή Hangout του Google+ / είτε μέσω skype]

Το Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ" έχει την στήριξη του περιοδικού τέχνης και λόγου "ΝΗΣΙΔΕΣ".

Υπεύθυνος Εργαστηρίου: Πάνος Δρακόπουλος

Στα τέσσερα πρώτα χρόνια λειτουργίας του (2012-2016) το Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ" έχει, μεταξύ άλλων, υλοποιήσει:
-     - Την ομότιτλη ειδική έκδοση 10+3 κειμένων των μελών του (περιοδικό Νησίδες, τεύχος 11, Άνοιξη 2014)
-     - Τέσσερις σειρές ραδιοφωνικών εκπομπών με τίτλο «Του Κοχυλιού τα Παραμύθια» (σε συνεργασία με τον «Πύργο της Βαβέλ», Δεκέμβριος-Ιανουάριος 2012-13 / 2013-14 / 2014-15, 2015–16,  Ρ/Σ Λυχνάρι 91,4). Μία επιπλέον σειρά ραδιοφωνικών παρουσιάσεων ολοκληρώθηκε το φετινό Πάσχα (Απρίλιος 2016) πάνω στη θεματική: «Άνθρωπος, αλληλεγγύη, θάνατος».
-    - Την σύνθεση και την επιμέλεια e-book: Ι. Ανθολογία Εικονοποιημάτων ΙΙ. Ανθολογία Κειμένων Σκυταλοδρομίας και ΙΙΙ. Ανθολογία Κειμένων Αυτόματης Γραφής.
-    - Τέσσερις Περιόδους Συναντήσεων (Α’ και Β’ Εαρινός Κύκλος) με ανθρώπους της γραφής και της δημιουργικής ανάγνωσης: ποιητές, μεταφραστές, πεζογράφους, μελετητές, εκπαιδευτικούς.
-     - Συμπράξεις με άλλες καλλιτεχνικές συλλογικότητες, όπως η φωτογραφική ομάδα Photo-Orion, η συνεργασία με την οποία οδήγησε στην Έκθεση φωτογραφικών και λογοτεχνικών έργων «Δες ένα ποίημα» (Δεκέμβριος 2014 – Ιανουάριος 2015, στο RocknRoll)
-     - Συνέργειες με καλλιτεχνικές ομάδες εκτός Ρόδου, όπως η Ε.Φ.Ε. Πρέβεζας – με εκθέσεις (α) στο Μεσολόγγι (Μάιος 2015), (β) στην Πρέβεζα – έργων λογοτεχνίας και φωτογραφίας, υπό τον τίτλο: «Μικρή Ευτοπία: φωτογραφίζοντας τον λόγο» (Λιμάνι Πρέβεζας, Αύγουστος 2015). Το φετινό καλοκαίρι (1-13 Αυγούστου 2016) πραγματοποιήθηκε η νέα μας κοινή έκθεση με τίτλο: «Προσμονή».
  
Η ομάδα του Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής «ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ»