ΧΩΡΙΣ ΟΞΥΓΟΝΟ

Ποίημα - που εκφωνείται σήμερα - στο έκτακτο πρόγραμμα του Ρ/Σ Λυχνάρι 91,4.

Ελεύθερη ακρόαση: 

Ράδιο Λυχνάρι 91.4, Ρόδος στο Live24.gr: 

Άκου στο Live24.gr ζωντανά τον Ράδιο Λυχνάρι 91.4 | Ράδιο Λυχνάρι 91.4, Ρόδος στο live24.gr | Your Internet Media Tuner

Γιάννης Χάρης, 1953-2025

Υπάρχουν άνθρωποι – που δεν τους έχουμε γνωρίσει προσωπικά – αλλά τους θεωρούμε δικούς μας ανθρώπους.

 

Άλλοτε λόγω της εκτίμησης που τρέφουμε για το εξαιρετικό έργο τους – κι άλλοτε εξ αιτίας της συναρπαστικής τους προσωπικότητας που βεβαίως βγαίνει μέσα απ’ το έργο και τις επιλογές του βίου τους.

 

Τέτοια είναι η περίπτωση του Γιάννη Χάρη – μια σπάνια πάστα ανθρώπου των γραμμάτων: τόσο σαν επιμελητής του Οδ. Ελύτη και δεκάδων άλλων δημιουργών, όσο κι ως μεταφραστής του Κούντερα, αλλά κι ως δοκιμιογράφος για πλήθος ζητημάτων με πρώτο τη γλώσσα – εξέπεμπε πολύτροπον και γονιμοποιό παιδεία.

 

Τον ευγνωμονούμε για όσα μας έδωσε – και θλιβόμαστε για την απώλεια του.  

Για όσους νεότερους θα ήθελαν να τον γνωρίσουν:

https://www.ertflix.gr/vod/vod.174356-monogramma-32?fbclid=IwY2xjawIIkz9leHRuA2FlbQIxMQABHWe8uV7dHZD3U1Bwl3MhGSfk4KkRl3a8u-hzhqkui3PMPIyB8g56f_QOyg_aem_wOorYfKdPjRp0GiQlykyIA

Ρενάτο

Χθες αποχώρησε απ’ την σκηνή του βίου ο Ρενάτο.

Ήταν μία σπάνια Αγάπη με ουρά.

Πολύ συχνά – ειδικά τα παλαιότερα χρόνια, μας συντρόφευε στο «Κοχύλι».

Κι αυτό το πλάσμα, ναι, παρά τις μεγάλες δυσκολίες που αντιμετώπιζε, είχε περάσει τη μουσική του στις μέσα μας χορδές.

Ό,τι κι αν λέμε σαν ψευτο-ξόρκι ή παρηγοριά – η αλήθεια είναι συντριπτική: Είναι αναντικατάστατοι οι φίλοι μας κι όσοι αγαπάμε – όταν ξεμακραίνουν.

Όσα κι αν είναι τα ποδαράκια τους.

Για τον Ρενάτο:

Τέμπη, 28/2/2023

Στέλνουμε ανταποκρίσεις στην σελήνη και στον Άρη,
για να δούμε πόσο γυμνοί είμαστε πάνω στη γη...

Βαγγέλης Παπαθανασίου [1943 – 2022]

Μυστήριο ο ήχος για σένα κι αποκάλυψη

Ούτε της φύσης πλάγιο δώρο

Ούτε της νεκρής σπουδής κυματισμός

 

Μυστήριο ο ήχος για σένα

κι ανακάλυψη!

 

Βαγγέλης Παπαθανασίου

[1943 – 2022]

[Ευγνωμοσύνη και πένθος για έναν ακόμη δάσκαλο μας που έφυγε σήμερα από τα εγκόσμια έχοντας μας δείξει προηγουμένως πως και οι νότες –μέσα στην απειρία τους– όπως οι άνθρωποι και τα όνειρά μας από την ύλη των αστεριών είναι φτιαγμένες]

Βάσω Μπεσκάκη

Το ποια υπήρξε η Βάσω Μπεσκάκη στον χώρο του ελληνικού μπάσκετ είναι γνωστό εδώ και τρεις δεκαετίες: ένα μοναδικό και χαρισματικό πλάσμα που ήπιε μέχρι την τελευταία γουλιά ό,τι μπορεί να προσφέρει ο μαγικός στροβιλισμός της πορτοκαλί μπάλας στα εντόπια και διεθνή τερέν – όλα όσα εμείς οι συμμαθητές της στο 20^ο Γυμνάσιο και Λύκειο Αθηνών απλώς ονειρευτήκαμε την επαύριο των δύο μεγάλων Ευρωμπάσκετ (του ‘87 και του ‘89) – τα οποία άλλαξαν την μοίρα του αθλήματος στην χώρα μας και την σχέση των τότε εφήβων μαζί του.

Αν όμως υπήρξα μια φορά θαυμαστής της στο τι μπόρεσε να πετύχει με την ομάδα του Σπόρτινγκ (κι όχι μόνον) και την Εθνική Ελλάδος, ομολογώ πως εκεί που αισθάνθηκα έναν σεβασμό για εκείνη στο όριο του απόλυτου αφορούσε τον τρόπο με τον οποίο μίλησε δημοσίως για τον καρκίνο και για τις αλλαγές που αυτός επέφερε στη ζωή της:

«Έμαθα να μην είμαι αλαζονική. Να αντιμετωπίζω τους άλλους με περίσσια συμπάθεια. Παρακολουθώ τους ανθρώπους και σκέφτομαι ότι ο καθένας κρύβει κάτι μέσα του. Ο καρκίνος με δίδαξε να μην είμαι ψωροπερήφανη. Να ζητάω βοήθεια και να δέχομαι τη βοήθεια για να σταθώ στα πόδια μου. Θεωρούσα τον εαυτό μου ανεξάρτητο και δεν ήθελα να εξαρτώμαι από κανέναν, αλλά τελικά όλοι χρειαζόμαστε τον συνάνθρωπό μας. Η αλληλοβοήθεια δίνει βάθος στις σχέσεις μας με τους άλλους. Κανένας δεν είναι μεμονωμένη νησίδα μέσα στην κοινωνία».

Ναι, αυτός ο άνθρωπος – μέσα στη δίνη του υπαρξιακού του αγώνα – ήταν τόσο γενναιόδωρος.

Robin Williams (1951-2014)

Μερικοί άνθρωποι ενσαρκώνουν την κλεμμένη φωτιά των θεών σε εμάς, τους άλλους – δίχως ωστόσο τη μεσολάβηση κάποιου Τιτάνα. Άλλωστε ούτε θεοί στ’ αλήθεια υπάρχουν. Υπάρχει μόνο τούτη η φωτιά και οι άνθρωποι που την έχουν ανάγκη.

Ενίοτε, τους προστατεύει και τους θερμαίνει. Το πιο συχνά όμως, κατορθώνουν να την εξαντλούν καίγοντας ο ένας τον άλλο.

Ενίοτε τούτη η φωτιά σβήνει από μόνη της.

Μνήμη Ν. Δρ. - Ιανουάριος 2011

5 Ιανουαρίου του 2011. Στο Νοσοκομείο των Άνω Πατησίων. Πλάι σε μία σάρκα που αντιστεκόταν στον αήττητο Νόμο. Έγραψα κάτι που ξεκινούσε ως εξής:

ΥΓ

Κάποτε θα ρυτιδιάσει

οριστικά

κι αυτός ο βρυκόλακας

κυρ Θάνατος.

Όχι από της επιστήμης την παγερή αφή

ή από της τέχνης την πύρινη πνοή.

-Αλλά, διότι έστιν ουν η βιογραφία των Νόμων;

Πιθανών.

Πιθανών.

Αρκεί μόνον

να

μη του προσφέρουν

οι αμέτρητοι βλαστοί του

αίμα ζεστό

κι έμψυχο ψωμί

γεροκομώντας τον

ως έναν ακόμη

μελλοΘάνατο…

Στις 24 Ιανουαρίου το χώμα του ανθρώπου που νοσηλευόταν –επί τριετία η τελική κατάβαση- έπαψε να αναπνέει.

Στην μνήμη του τούτα τα γραφόμενα και στα εγγόνια του – καθότι ο χρόνος, το συνηθίζει, είναι μεγάλος είρωνας.

Φωτογραφίες: οι δύο όψεις της τελευταίας κάρτας που έλαβε ο θανών τον Δεκέμβριο του 2011. Για "καλές γιορτές".

Το ποτήρι ξεχείλισε

“(…) Όσοι άκουσαν τον προεδρικό λόγο (γιατί ήταν λίγοι εκείνοι που γύρισαν το κουμπί) ξεστόμισαν τις χειρότερες βρισιές και για τον πρόεδρο και για τον λόγο του και για τη χώρα, παρακινώντας ακόμη και τα μικρά παιδιά να επαναλαμβάνουν ρυθμικά τα βρισίδια χτυπώντας όλοι μαζί παλαμάκια (….)”
Δ. Δημητριάδης, “Πεθαίνω σα χώρα”

Να που για πρώτη φορά δεν καμωνόμαστε πως πέφτουμε, είτε ως τηλεθεάτρια κοινωνία, είτε ως πολίτες του καναπέ, από τα σύννεφα. Η φράση που περνάει από τα χείλη σχεδόν όλων –μικρών και μεγάλων– στην ανάλυση των γεγονότων που ακολούθησαν την δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, είναι ότι “το ποτήρι ξεχείλισε”. Κι αν παραμένει για ορισμένους στην σφαίρα των εικασιών το περί ποιού ποτηριού ο λόγος, ας μην τους στερήσουμε την –τραγικά– προφανή απάντηση: το “ποτήρι” της αντικοινωνικότητάς μας.
Από την μεταπολίτευση κι εδώθε η αντικοινωνικότητα του Έλληνα παράλληλα με τους εκάστοτε μετασχηματισμούς και την ποικιλία των εκφάνσεων της, απέκτησε πλήρη …οδοντοστοιχία και νύχια τόσο γαμψά και κοφτερά, ώστε να αφαιρείται εν ψυχρώ εν έτη 2008, από ειδικό όργανο της “τάξης” η ζωή ενός εφήβου.
Θα έπρεπε να μας είχε ανησυχήσει από τα πρώτα της κιόλας βήματα, η τόσο φοβική κι όχι σπάνια ρατσιστική, συμπεριφορά που επιδείξαμε έναντι των οικονομικών μεταναστών που συνέρρευσαν μαζικά εντός των εθνικών μας συνόρων απ’ τις αρχές της δεκαετίας του ’90 και μετά. Όσο κι αν το φαινόμενο επισημάνθηκε από οξείς ανατόμους της νεοελληνικής πραγματικότητας (οι οποίοι κινούνται και δημιουργούν στον χώρο της τέχνης και της επιστήμης), δεν έγινε κτήμα της κοινής μας κοινωνικής συνείδησης. Ακόμη και σήμερα είμαστε ‘θύματα’ των συνειρμών μας, όταν στο άκουσμα μιας εγκληματικής πράξης αναζητούμε τον …Αλβανό της!
Θα έπρεπε να μας είχε αφυπνίσει το γεγονός, πως με την έλευση της κατ’ όνομα ελεύθερης ραδιοτηλεόρασης, ούτε ψήγματα πραγματικού κοινωνικού διαλόγου δεν κατορθώσαμε να αρθρώσουμε. Στην μιντιακή μόδα –κοντά δυο δεκαετίες πια– βρίσκονται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα οι πάσης κοινωνικής φύσεως σκυλοκαυγάδες, οι κομματικές κοκορομαχίες, οι άναρθρες από παντού τιποτολογίες, ενώ στην κατά τι πιό πολιτισμένη της εκδοχή, άμεσα εντοπίσιμοι είναι οι “παράλληλοι μονόλογοι” και οι μεταθέσεις ενός ακόμη σοβαρού ζητήματος στην επόμενη εκπομπή (Δεν είναι μόνον οι ομιλητές που “δεν ολοκληρώνουν”, είναι και οι ίδιες οι πολυ-εκπομπές που φέρουν τον νάρκισσό τίτλο του “talk show”!).
Θα έπρεπε προ πολλού να μας είχε εξεγείρει η μικροπολιτικά εκπορευόμενη απροθυμία όλων των κομμάτων ανεξαιρέτως, να αποσυνδεθούν από το κράτος, προκειμένου να καταρτιστεί ένα από κοινού προγραμματικό σύμφωνο υγιούς λειτουργίας των κοινωφελών θεσμών υψηλής προταιρεότητας (π.χ. Υγείας και Παιδείας). Η διαρκής αναβλητικότητα σύγκλισης των κοινωνικών εταίρων πάνω στο Ασφαλιστικό και η πιο πρόσφατη μηδενική οικονομική ενίσχυση του ΟΠΑΔ, δεν αφήνουν την παραμικρή αμφιβολία για την παταγώδη αποτυχία να εγκατασταθεί μεταξύ των σχέσεων κοινωνίας και κράτους, κράτους και κομμάτων, μία τόσηδα αχτίδα αμοιβαίας εμπιστοσύνης.

Θα έπρεπε ακόμη να μας είχε θέσει σε οξεία κοινωνική εγρήγορση το ότι κάθε τρις και λίγο καταλαμβάνονται δημόσιες υπηρεσίες, δημόσιοι δρόμοι, δημόσια κοινή περιουσία από ομάδες που κατ’ επάγγελμα και σκόπιμα συγχέουν το αριστερό πολιτικό ιδεώδες (το να μοιράζεσαι τα κοινωνικά αγαθά με τον συμπολίτη σου) με την κτηνώδη συμπεριφορά του τραμπούκου (το να του τα αφαιρείς με τη βία). Κι όμως. Μήτε που πήραμε είδηση τι σημαίνει αυτό που επανειλημμένως σε Πανεπιστήμια, Βιβλιοθήκες και Εργαστήρια, συμβαίνει. Όπως και τότε, που οι γέροντες πατέρες και παππούδες μας ξυλοκοπήθηκαν από τα ΜΑΤ -σε περίοδο μάλιστα, “σοσιαλιστικής” διακυβέρνησης του τόπου! Όπως και κάθε “αθλητική” Κυριακή, που τα πιο πολυάριθμα αστυνομικά σώματα καλούνται να περιφρουρήσουν τους αγώνες μεταξύ των λαοφιλών κατά τα άλλα, ιδωτικών ποδοσφαιρικών εταιρειών!
Για την αντικοινωνικότητα της νεοελληνικής καθημερινότητας δεν χρειάζονται εμβριθείς κοινωνιολογικές αναλύσεις: τη βιώνει …εύγλωττα ο καθένας μας στον σαδομαζοχισμό του μποτιλιαρίσματος, στο πολύπαθο παρκάρισμα του αυτοκινήτου, στην άγρια ηχορύπανση των πολυκατοικιών του, στις ατελείωτες ουρές μπροστά από τους γκισέδες των Δημοσίων Υπηρεσιών, στον παραλυτικό εθισμό του σε “τηλεοπτικά παιχνίδια” κατά τα οποία ο κάθε παίκτης τρέφεται από τις σάρκες του διπλανού του –ή μέχρι και της ίδιας του της οικογενείας.
Να γιατί λοιπόν, όλοι λίγο πολύ συλλαβίζουμε την ίδια σκληρή επωδό: ότι “το ποτήρι ξεχείλισε!”. Διότι, από τη μία, όλοι ενδόμυχα αποδεχόμασταν, πως η κάθε ημέρα μας στράγγιζε και μιάν ακόμη σταγόνα αντικοινωνικότητας. Και από την άλλη: επειδή ήταν πολύ ηχηρός, πολύ βαρύς, ο θάνατος αυτού του 15χρονου μαθητή, που οι περισσότεροι πολιτικοί δεν αισχύνονται να το νεκρολογούν με το μικρό του όνομα και οι δε, τάχα “αντιεξουσιαστές” να το “πενθούν” καίγοντας και λεηλατώντας το όποιο υπόλειμμα του ατροφικού κοινωνικού εαυτού μας.

Βλ. και Εφημερίδα ΡΟΔΙΑΚΗ

http://www.rodiaki.gr/v3/index.asp?page=19

Αποσπασματική δημοσίευση: Εφημερίδα EΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 17-12-2008

http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=76337268,90651124,

98537332,3188500,11209876,17011220,33225620

Πενθήμερη ...θράκα στη Ν. Ρόδο

Πενθήμερη θράκα στο νότιο μέρος της Ρόδου που αδυνατεί το πυροσβεστικό σώμα, ο στρατός κι όλες οι διαθέσιμες -εντόπιες, από την αλλοδαπή- δυνάμεις να θέσει υπό έλεγχο.

Η φωτιά -δεν είναι να το ‘χουμε για μυστικό- εκδικείται την αμέλεια και την πατροπαράδοτη ελληνική κοκοροφωνία!

Όσοι έχουν κάνει πέρα ακόμα και την ίδια τους τη ζωή για να σωθεί και μια τόση δα σπιθαμή γης, σε κάνουν υπερήφανο που μοιράζεσαι μαζί τους τούτο τον τόπο.

Όσοι δε, κάνουν τηλεοπτική κυρίως πασαρέλα, τις κρίσιμες αυτές ώρες, την πολιτική τους φάτσα και αερολογία (αν και διαθέτουν επιτελικό ρόλο), δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για το γιατί δεν έχει επιτευχθεί ακόμη ο έλεγχος της κρίσης.

Κάθε περεταίρω επίκληση στη θεία βοήθεια, εκεί που είναι του πολίτη και των αρμόδιων υποσυστημάτων να συντρέξουν, παραμένει σκανδαλιστική και γελοία!

Για το σχετικό ρεπορτάζ του BBC, δείτε:
http://news.bbc.co.uk/2/hi/europe/7524817.stm