ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ – Ποίηση, μουσική και νήματα χρόνου

Αναρτήθηκε στο YouTube ένα απόσπασμα από τη Βραδιά Ποίησης που πραγματοποιήθηκε στις 22 Μαρτίου, στο πλαίσιο της έκθεσης String Art «ΜΟΡΦΕΣ ΣΤΑ ΝΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ» του Γιάννη Ασημίνα, στο Κατάλυμα της Γαλλίας.

Η εκδήλωση έφερε κοντά διαφορετικές ποιητικές φωνές και ευαισθησίες. Συμμετείχαν οι ποιητές και ποιήτριες Σ. Αλάγιαλι-Τσιαλίκ, Μαίρη Χαραλαμπίδη, Μίκα Ντάκα, Γιάννης Παπαδάτος και Πάνος Δρακόπουλος, σε μια βραδιά αφιερωμένη στη δύναμη του λόγου και στη συνάντησή του με τις άλλες τέχνες.

Το βίντεο παρουσιάζει το τραγούδι «Το Κοχύλι», σε ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη και μουσική σύνθεση μου. Το ποίημα του μεγάλου Έλληνα δημιουργού εξακολουθεί να μας υπενθυμίζει ότι η αληθινή ποίηση δεν ανήκει σε μια εποχή· ταξιδεύει στον χρόνο, όπως ο ήχος της θάλασσας που παραμένει ζωντανός μέσα σε ένα κοχύλι.

Η παρουσίαση του έργου μέσα στον ιδιαίτερο χώρο της έκθεσης δημιούργησε έναν γόνιμο διάλογο ανάμεσα στις λέξεις, τη μουσική και τις εικαστικές αναζητήσεις που αποτυπώνονται στα «νήματα του χρόνου». Ίσως γιατί όλες οι τέχνες, όταν υπηρετούν με συνέπεια την αναζήτηση του καίριου, συναντώνται τελικά στο ίδιο σημείο: στη μνήμη, στην εμπειρία και στην ανθρώπινη ανάγκη για νόημα.

Μπορείτε να ακούσετε και τα 3 τραγούδια μου 

σε ποίηση Οδ. Ελύτη - στο ομώνυμο ΕP:

https://open.spotify.com/album/0kzf8BCdFM3rtxRoJVPw5t?si=XwRa8xDUSzW5jENqkNJLIg

https://distrokid.com/hyperfollow/panosdrakopoulos/---3-------the-seashell

Το πολλαπλό βιβλίο και η συζήτηση που οφείλουμε να κάνουμε

Δημοσιεύτηκε  αυτήν την Τετάρτη (17/6) στο Alfavita το άρθρο μου, με τίτλο «Το πολλαπλό βιβλίο δεν είναι κατάλογος προϊόντων».

 

Το κείμενο γεννήθηκε μέσα από έναν προβληματισμό που συναντώ όλο και συχνότερα στις συζητήσεις των εκπαιδευτικών: πώς είναι δυνατόν ένας θεσμός που φιλοδοξεί να διευρύνει την παιδαγωγική ελευθερία να εφαρμόζεται με διαδικασίες που συχνά δίνουν την εντύπωση μιας βιαστικής επιλογής ανάμεσα σε ανταγωνιζόμενους τίτλους;

 

Δεν ανήκω σε όσους αντιμετωπίζουν το πολλαπλό βιβλίο ως απειλή. Κάθε άλλο. Θεωρώ ότι η υπέρβαση του ενός και μοναδικού εγχειριδίου αποτελεί μια από τις πιο ενδιαφέρουσες παιδαγωγικές δυνατότητες που έχουν εμφανιστεί τα τελευταία χρόνια στο ελληνικό σχολείο.

 

Η συζήτηση όμως δεν μπορεί να εξαντλείται στο ποιο βιβλίο θα επιλεγεί.

 

Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν όλα τα εγκεκριμένα βιβλία θα βρίσκονται ουσιαστικά στη διάθεση των εκπαιδευτικών. Αν ο δάσκαλος θα μπορεί να αντλεί υλικό από διαφορετικές πηγές. Αν θα έχει τη δυνατότητα να προσαρμόζει τη διδασκαλία του στις ανάγκες των μαθητών του. Αν, τελικά, το σχολείο θα εμπιστευθεί περισσότερο την παιδαγωγική κρίση των ανθρώπων του.

Υπάρχει και μια δεύτερη πλευρά της συζήτησης, λιγότερο ορατή αλλά εξίσου σημαντική. Το κόστος της εκπαιδευτικής διαδικασίας συχνά δεν εξαφανίζεται· απλώς μεταφέρεται. Στους εκπαιδευτικούς που αναζητούν συμπληρωματικό υλικό. Στα σχολεία που προσπαθούν να καλύψουν κενά. Στις οικογένειες που πληρώνουν αθόρυβα για εκτυπώσεις, αναλώσιμα και πρόσθετους μαθησιακούς πόρους.

 

Το πολλαπλό βιβλίο θα άξιζε πραγματικά τον τίτλο του μόνο αν συμβάλει στη θεραπεία αυτής της πραγματικότητας και όχι στην αναπαραγωγή της.

 

Το άρθρο φιλοδοξεί να προχωρήσει αυτή τη συζήτηση.

 

Καλή σας ανάγνωση 

Πάνος Δρακόπουλος

Μπορείτε να το διαβάσετε

εδώ

Μαρζάν Σατραπί [1969-2026]

«Περσέπολις»· το

στρατί όπου το θήλυ

εξεγείρεται.

Μαρζάν Σατραπί

[1969-2026]