Το πολλαπλό βιβλίο και η συζήτηση που οφείλουμε να κάνουμε

Δημοσιεύτηκε  αυτήν την Τετάρτη (17/6) στο Alfavita το άρθρο μου, με τίτλο «Το πολλαπλό βιβλίο δεν είναι κατάλογος προϊόντων».

 

Το κείμενο γεννήθηκε μέσα από έναν προβληματισμό που συναντώ όλο και συχνότερα στις συζητήσεις των εκπαιδευτικών: πώς είναι δυνατόν ένας θεσμός που φιλοδοξεί να διευρύνει την παιδαγωγική ελευθερία να εφαρμόζεται με διαδικασίες που συχνά δίνουν την εντύπωση μιας βιαστικής επιλογής ανάμεσα σε ανταγωνιζόμενους τίτλους;

 

Δεν ανήκω σε όσους αντιμετωπίζουν το πολλαπλό βιβλίο ως απειλή. Κάθε άλλο. Θεωρώ ότι η υπέρβαση του ενός και μοναδικού εγχειριδίου αποτελεί μια από τις πιο ενδιαφέρουσες παιδαγωγικές δυνατότητες που έχουν εμφανιστεί τα τελευταία χρόνια στο ελληνικό σχολείο.

 

Η συζήτηση όμως δεν μπορεί να εξαντλείται στο ποιο βιβλίο θα επιλεγεί.

 

Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν όλα τα εγκεκριμένα βιβλία θα βρίσκονται ουσιαστικά στη διάθεση των εκπαιδευτικών. Αν ο δάσκαλος θα μπορεί να αντλεί υλικό από διαφορετικές πηγές. Αν θα έχει τη δυνατότητα να προσαρμόζει τη διδασκαλία του στις ανάγκες των μαθητών του. Αν, τελικά, το σχολείο θα εμπιστευθεί περισσότερο την παιδαγωγική κρίση των ανθρώπων του.

Υπάρχει και μια δεύτερη πλευρά της συζήτησης, λιγότερο ορατή αλλά εξίσου σημαντική. Το κόστος της εκπαιδευτικής διαδικασίας συχνά δεν εξαφανίζεται· απλώς μεταφέρεται. Στους εκπαιδευτικούς που αναζητούν συμπληρωματικό υλικό. Στα σχολεία που προσπαθούν να καλύψουν κενά. Στις οικογένειες που πληρώνουν αθόρυβα για εκτυπώσεις, αναλώσιμα και πρόσθετους μαθησιακούς πόρους.

 

Το πολλαπλό βιβλίο θα άξιζε πραγματικά τον τίτλο του μόνο αν συμβάλει στη θεραπεία αυτής της πραγματικότητας και όχι στην αναπαραγωγή της.

 

Το άρθρο φιλοδοξεί να προχωρήσει αυτή τη συζήτηση.

 

Καλή σας ανάγνωση 

Πάνος Δρακόπουλος

Μπορείτε να το διαβάσετε

εδώ

Μαρζάν Σατραπί [1969-2026]

«Περσέπολις»· το

στρατί όπου το θήλυ

εξεγείρεται.

Μαρζάν Σατραπί

[1969-2026]

Το σχολείο που δημιουργεί και εμπνέει

Κάτω από τη γνώριμη γραφειοκρατία και τους ποικίλους φορμαλισμούς του υπουργείου Παιδείας — και πέρα από τις αδράνειες που συχνά συνοδεύουν τη σχολική καθημερινότητα — υπάρχει και λειτουργεί το Πολύχρωμο Σχολείο.

Ένα σχολείο που αναπνέει μέσα από ανθρώπους με έμπνευση, φαντασία και παιδαγωγική αφοσίωση.

Στο 4ο ΓΕΛ Ρόδου υπηρετούν ουκ ολίγοι λειτουργοί αυτού του Πολύχρωμου Σχολείου· και ασφαλώς η Αγγελική Τενέντε είναι μία από αυτούς. Όπως και πρωτοβουλίες πανελλαδικής εμβέλειας, σαν το «Μαθαίνοντας Επιστήμη μέσα από το Θέατρο», που ανοίγουν δημιουργικούς δρόμους στη μάθηση και την έκφραση.

Συγχαρητήρια σε όλους τους συμμετέχοντες — που μαθαίνουν δημιουργώντας και δημιουργούν μαθαίνοντας.

Συγχαρητήρια και στον Οδυσσέα, που ανακαλύπτει τον εαυτό του μέσα από τέτοιες δράσεις.

Αναλυτικότερα:

Βλ. Ροδιακή – "Οι μαθητές του 4ου ΓΕΛ Ρόδου δημιουργούν, ερευνούν, μαθαίνουν και βραβεύονται μέσα από το Θέατρο Επιστήμης"

https://www.rodiaki.gr/article/547669/oi-mathhtes-toy-4oy-gel-rodoy-dhmioyrgoyn-ereynoyn-mathainoyn-kai-brabeyontai-mesa-apo-to-theatro-episthmhs?fbclid=IwY2xjawSBLG5leHRuA2FlbQIxMABicmlkETByelAzSW40TU5xZlh6OW1Cc3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHikVYzdmrDnD_BrStgYcNVylh5QQm0eTHnyWM9AtX4k1iIRCzynNyOGIybA9_aem_nKiIq3kVSBkuz5aWYXYrbg

Τσε - Ωδή στον Γ. Καραϊσκάκη

Απόσπασμα απ' την Βραδιά Ποίησης στις 22/3
στο πλαίσιο της Έκθεσης String Art
"ΜΟΡΦΕΣ ΣΤΑ ΝΗΜΑΤΑ ΤΟΥ
ΧΡΟΝΟΥ"
του Γιάννη Ασημίνα
στο Κατάλυμα της Γαλλίας.

Ποίημα: «ΤΣΕ», Πάνος Δρακόπουλος

Τραγούδι: «ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΓΕΩΡΓΙΟ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ»

Στίχοι - Μουσική: Δ. Σαββόπουλος

Στην εκδήλωση συμμετείχαν οι ποιητές - ποιήτριες:
Σουλεϊμάν Αλάγιαλι-Τσιαλίκ, Μαίρη Χαραλαμπίδη, Μίκα Ντάκα,
Γιάνννης Παπαδάτος και Π.Δ.

Ρόδος - 2026

Ο εσωτερικός χάρτης γράφεται μαζί

Η αληθινή αξία μιας σημαίνουσας εμπειρίας (από συναυλία των Metallica μέχρι ένα ταξίδι που αλλάζει τον μέσα σου χάρτη) είναι η συντροφιά σου.

Πρόκειται για εκείνη την μοιρασιά – που σε πολλαπλασιάζει!

Δημήτρης Καράμπελας: το δοκίμιο ως πνευματικό άνοιγμα

Τον Καράμπελα τον πρωτογνώρισα το 2003, μέσα από το θαυμάσιο δοκίμιό του «Διονύσης Σαββόπουλος» (εκδ. Μεταίχμιο) — την πρώτη εκτεταμένη μελέτη για το μορφικό, πνευματικό και ποιητικό σύμπαν του εμβληματικού δημιουργού, όπου ο Καράμπελας επανατοποθετούσε το έργο του στον σύγχρονο ελληνικό πνευματικό κάδρο, εξετάζοντας τη σχέση του με την παράδοση, τη δυτική τραγουδοποιία, την Αριστερά και την ποιητική του κενού.

Από τότε μου έγινε σαφές πως πρόκειται για μια ξεχωριστή περίπτωση σκεπτόμενου ανθρώπου — και εξίσου ξεχωριστού ύφους γραφής.

Στο Πνεύμα και το Τέρας μάς παραδίδει «μια ελεγεία για τη σιωπηλή θλίψη που κουβαλούν, χωρίς να το ξέρουν, τα έργα του πολιτισμού» γύρω του. «Για την αντοχή τους και την απελπισία τους» (σελ. 147).

Αυτό ακριβώς είναι το σπάνιο μέγεθος του δοκιμιακού του λόγου: δεν καταγράφει γνώμες ούτε παραθέτει εύκολες ή προφανείς ιδεολογικές θέσεις. Δεν γράφει για να σημειώνει κανείς στο περιθώριο «εδώ συμφωνώ» ή «εδώ διαφωνώ». Η δοκιμιογραφία του λειτουργεί αλλιώς.

Ο Καράμπελας δεν εκφράζει απλώς «απόψεις». Δοκιμιογραφεί με την ουσιαστική έννοια του όρου: ανοίγει ένα παράθυρο που μόνο ο ίδιος φαίνεται να διακρίνει και καλεί τον αναγνώστη να σταθεί μπροστά του.

Και τότε το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν συμφωνείς μαζί του.

Είναι: τι βλέπεις εσύ μέσα από αυτό το παράθυρο;

Δημοσίευση αφιερωματικού τόμου για τη γλωσσική ετερότητα και την εκπαίδευση

Κυκλοφόρησε πρόσφατα από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου ο αφιερωματικός τόμος με τίτλο «Γλωσσική ετερότητα και εκπαίδευση: Τιμώντας την Ελένη Σκούρτου» (2026), ο οποίος αποτελεί μια σημαντική συλλογική επιστημονική εργασία αφιερωμένη στο έργο και την προσφορά της Ομότιμης Καθηγήτριας Ελένης Σκούρτου.

Ο τόμος συγκεντρώνει πλήθος μελετών που κινούνται στους άξονες της διγλωσσίας, της διαγλωσσικότητας, του γραμματισμού και της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης. Μέσα από μια πολυφωνία προσεγγίσεων, αναδεικνύεται η γλώσσα όχι ως απλό εργαλείο επικοινωνίας, αλλά ως δυναμικό πεδίο κοινωνικής πρακτικής και μετασχηματισμού.

Στο πλαίσιο αυτό, συμμετέχω με το άρθρο:
«Οριζόντια δίκτυα μάθησης και δημιουργικός γραμματισμός: Οι Παιδαγωγικές Συναντήσεις της Ελένης Σκούρτου με τα “Ουρανοποιηματάκια” (2010–2023)»,
στο οποίο εξετάζεται η εμπειρία των Παιδαγωγικών Συναντήσεων ως ενός ανοικτού, συνεργατικού και δημιουργικού περιβάλλοντος μάθησης. Η μελέτη αναδεικνύει τη σημασία των οριζόντιων δικτύων, της συνδημιουργίας και της σύνδεσης της ακαδημαϊκής γνώσης με την εκπαιδευτική πράξη και την τοπική κοινωνία.

Ο τόμος αποτελεί μια ουσιαστική συμβολή στον σύγχρονο επιστημονικό διάλογο για την εκπαίδευση, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά ζητήματα συμπερίληψης, πολυγλωσσίας και κοινωνικής δικαιοσύνης.

🔗 Περισσότερες πληροφορίες για την έκδοση:
https://ergastirioglossologias.pre.aegean.gr/%ce%b5%cf%80%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd%cf%89%ce%bd%ce%af%ce%b1/

🔗 Δείτε και κατεβάστε τον τόμο:
https://hellanicus.lib.aegean.gr/items/0985abdc-09b9-461d-befd-1e07b8170b8c

Η έκδοση αυτή ευελπιστεί να λειτουργήσει ως αφετηρία για περαιτέρω επιστημονικό στοχασμό και γόνιμο διάλογο γύρω από τον ρόλο της γλώσσας και της εκπαίδευσης σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία.

Αναλόγιο κειμένων από την έκθεση «Αναζήτηση Θησαυρών»

Με αφορμή την ολοκλήρωση της έκθεσης «Αναζήτηση Θησαυρών» της εικαστικού Ιάνθης Αγγελίογλου, που παρουσιάστηκε σε επιμέλεια της Πόλυς Χατζημάρκου στο Κατάλυμα της Γαλλίας στη Ρόδο (16/10–1/11/2025), ετοιμάσαμε ένα ιδιαίτερο Βίντεο-αναλόγιο κειμένων.

Το αναλόγιο συγκεντρώνει κείμενα που συνομιλούν με τα έργα της έκθεσης, δημιουργώντας έναν πολυφωνικό διάλογο ανάμεσα στον λόγο και την εικαστική έκφραση.

📚 Τα κείμενα προέρχονται από το ηλεκτρονικό βιβλίο «Κυτταρογραφίες» (ISBN 978-618-87928-1-4), που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2025 από το Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής «Το Κοχύλι».

Στο βίντεο παρουσιάζονται:

🔹 Έργο Α’ – Ιάνθη Αγγελίογλου, Σύνολο Ι / Συμβάν Ι, ΙΙ, ΙΙΙ (2017)
Κείμενα:
Έφη Ζάχου – «Το ζην»
Ιωάννα Παπανικολάου – «Ταξίδι»
Κέλλυ Ευθυμιάδου – «Τρεις στιγμές πλάνης»
Πάνος Δρακόπουλος – «Η κυτταροφωλιά του Αχιλλέα»
Αναστασία Ζέππου – «Κύτταρα»

🔹 Έργο Β’ – Ιάνθη Αγγελίογλου, Ύδατα (2023)
Κείμενα:
Δημήτρης Λαδικός – «Η σημειωτική του εαυτού»
Ευαγγελία Παυλούς – «Το φως»
Έφη Γιαννιού – «Ύδατα»
Ελένη Κυρμουζούδη – «Συνειδητότητα»
Σοφία Κισκίνη – «Λάμψεις φωτός»

🔹 Έργο Γ’ – Ιάνθη Αγγελίογλου, Σύνολο ΙΙ / Συμβάν Ι, ΙΙ, ΙΙΙ (2017)
Κείμενο:
Δέσποινα Αρβανιτάκη – «Σύνθεση νο. 1997»

🎨 Εικαστικά έργα: Ιάνθη Αγγελίογλου
🎥 Εικονοληψία: Μίκος Μανωλάκης
🎼 Μουσική: Πάνος Δρακόπουλος

Η παραγωγή πραγματοποιήθηκε από το Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής «Το Κοχύλι» (Ρόδος, 2025).

Η όλη συνεργασία είναι αφιερωμένη στα παιδιά μας.

👉 Δείτε το βίντεο εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=faLeW_h8Qr0

Ανάμεσα στον μύθο και την ιστορία: ο Καποδίστριας πέρα από τα στερεότυπα

«Το Εικοσιένα. Έχουμε ως τώρα την ιστορία του; 

Φοβάμαι πως όχι. Τη μυθολογία του; Φοβάμαι πως ναι.»
— Κωστής Παλαμάς

 

Ήδη από τα χρόνια του Παλαμά, φαίνεται πως μας ενδιέφερε περισσότερο η μυθολογία του 1821 παρά η ουσιαστική εξιστόρησή του. Η τάση αυτή δεν έχει εκλείψει· αντίθετα, επιβιώνει μέχρι σήμερα, παρά τον πλούτο και την ποιότητα των ιστορικών έργων που έχουν στο μεταξύ παραχθεί. Συχνά προτιμούμε τις απλουστεύσεις και τα διπολικά σχήματα από τη σύνθετη και, ενίοτε, άβολη ιστορική αλήθεια.

Ίσως αυτό να αποτελεί και το βασικό πρόβλημα της πρόσφατης κινηματογραφικής προσέγγισης του Γιάννη Σμαραγδή για τον Ιωάννη Καποδίστρια: την αναπαραγωγή ενός μανιχαϊστικού σχήματος, όπου ο «καλός» Καποδίστριας αντιπαρατίθεται σε «κακούς» αντιπάλους. Ένα τέτοιο σχήμα μπορεί να είναι δραματουργικά εύπεπτο, αλλά ιστορικά φτωχό και αποπροσανατολιστικό.

Προσωπικά, επέλεξα συνειδητά να μην παρακολουθήσω τη συγκεκριμένη ταινία, τόσο λόγω αυτών των ενστάσεων όσο και εξαιτίας της απογοητευτικής εμπειρίας από την προηγούμενη δουλειά του σκηνοθέτη για τον Νίκο Καζαντζάκη. Αντίθετα, στράφηκα στη μελέτη και βρήκα πραγματική απόλαυση στην εκτενή μονογραφία του Χρήστου Λούκου, Ιωάννης Καποδίστριας: μια απόπειρα ιστορικής βιογραφίας (εκδ. Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, 2η ανατύπωση, 2025, σελ. 544). Πρόκειται για ένα έργο υψηλής γλωσσικής αισθητικής και αυστηρής τεκμηρίωσης, που φωτίζει τον Καποδίστρια όχι ως σύμβολο, αλλά ως ιστορική προσωπικότητα μέσα στις αντιφάσεις της εποχής του.

Με αφορμή την εθνική μας επέτειο, εκτιμώ ότι αξίζει να στραφούμε σε τέτοια έργα. Η ιστορική γνώση δεν προσφέρει απλώς πληροφορίες· καλλιεργεί αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε ιστορικό εγγραμματισμό: την ικανότητα να διαβάζουμε κριτικά το παρελθόν, να αναγνωρίζουμε τις αποχρώσεις και να αποφεύγουμε τις εύκολες ταυτίσεις. Ένας τέτοιος εγγραμματισμός μπορεί να μετασχηματίσει και τον δημόσιο βίο μας, καθιστώντας τον λιγότερο οπαδικό και πιο ουσιαστικά κριτικό. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η οξυδέρκεια στην κατανόηση των μεταβολών του παρόντος δεν αποτελεί εξαίρεση, αλλά συλλογικό κεκτημένο.

Σε αυτή την κατεύθυνση, η συμβολή της νεότερης γενιάς ιστορικών είναι ιδιαίτερα σημαντική. Μεθοδικά και επίμονα, επιχειρούν να φέρουν στο φως παραμελημένες ή «σιδερωμένες» πτυχές της ελληνικής ιστορίας, διευρύνοντας το πεδίο της κατανόησής μας πέρα από τα καθιερωμένα σχήματα. Στο ίδιο πνεύμα εντάσσεται και ένα ακόμη έργο του Λούκου, Μια σύντομη ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης (εκδ. Θεμέλιο, 2022), όπου, μεταξύ άλλων, αναδεικνύονται πλευρές όπως η ιστορία των ηθών της ελληνικής κοινωνίας της εποχής — στοιχεία που σπανίως βρίσκουν θέση στις παραδοσιακές αφηγήσεις.

Δεν είναι άσχετο ότι ένας τέτοιος προβληματισμός αποκτά ιδιαίτερο βάρος και για έναν τόπο όπως η Ρόδος. Ένα νησί με μακρά και πολυστρωματική ιστορία, όπου διαφορετικές εποχές και πολιτισμικές επιρροές συνυπάρχουν ακόμη στο τοπίο και τη μνήμη, δεν προσφέρεται για απλουστεύσεις. Αντίθετα, απαιτεί ακριβώς αυτό το βλέμμα της ιστορικής εγρήγορσης και της κριτικής κατανόησης. Η σχέση των τοπικών κοινωνιών με το παρελθόν τους μπορεί να αποτελέσει πεδίο ουσιαστικής παιδείας, πέρα από εορταστικές ρητορείες και σχηματικές αφηγήσεις.

Διότι η εθνική αυτογνωσία δεν συγγενεύει με τους μύθους που μας κολακεύουν, αλλά με την επίπονη κατανόηση μιας πραγματικότητας πιο σύνθετης, πιο αντιφατικής — και γι’ αυτό, βαθύτερα αληθινής.

ARS POETICA

Σε μία εποχή όπου η δημόσια γλώσσα εξαντλείται συχνά σε ευκολίες και βεβαιότητες, η ποίηση εξακολουθεί να επιμένει — όχι ως απάντηση, αλλά ως ένας ερωτηματικός τρόπος της ύπαρξης.

Η αποψινή ποιητική βραδιά στο 10GR, στη Μεσαιωνική Πόλη της Ρόδου, με αφορμή τη σειρά ARS POETICA των εκδόσεων Στίλβη, συγκεντρώνει τρεις διαφορετικές φωνές: τον Josi Daniel Espej, τη Μπλάνκα Βαρέλα και τον Αλέκο Λούντζη. Τρεις τρόποι να σταθεί κανείς απέναντι στον κόσμο — και στη γλώσσα.

Ιδιαίτερα η περίπτωση της Βαρέλα, με το «Άσμα δημώδες και άλλα ποιήματα», μας φέρνει αντιμέτωπους με μια ποίηση που δεν υπόσχεται συμφιλίωση. Αντιθέτως, επιμένει στη ρωγμή, στο σώμα, στην εμπειρία ως κάτι μη εξημερώσιμο.

Η συζήτηση που θα ακολουθήσει —με τη συμμετοχή της Μίκας Ντάκα, της Μαίρης Χαραλαμπίδη και του γράφοντος, υπό τον συντονισμό του Παναγιώτη Ελ Γκεντί— δεν φιλοδοξεί να “εξηγήσει” τα ποιήματα. Περισσότερο να σταθεί κοντά τους. Να δοκιμάσει τη γλώσσα τους.

Γιατί, η ποίηση δεν μας ζητά σε κάθε περίπτωση να την κατανοήσουμε. Μας ζητά, πρωτίστως, να την ανακαλύψουμε — ή να σταθούμε μπροστά της χωρίς βεβαιότητες.

«Κοχύλι στο Πεντάγραμμο 4»: 14 άσβεστες λυχνίες στη «Ρωγμή του Χρόνου»

Δύο βραδιές γεμάτες μουσική, λόγο και ζωντανή επικοινωνία με το κοινό χάρισε το Εργαστήριο Δημιουργικής Ανάγνωσης και Γραφής «Το Κοχύλι» με την παράσταση «Κοχύλι στο Πεντάγραμμο 4», που παρουσιάστηκε στις 7 και 8 Μαρτίου στον θαυμάσιο χώρο της «Ρωγμής του Χρόνου», στην Παλιά Πόλη της Ρόδου.

    Το «Κοχύλι» διανύει φέτος το 14ο έτος λειτουργίας του. Σταθερός πυρήνας του παραμένει η αγάπη των μελών του για την τέχνη του λόγου και της γραφής. Σε κάθε συνάντηση καλλιεργείται η ελευθερία της έκφρασης στον προσωπικό ρυθμό του καθενός και ο σεβασμός στη μοναδικότητα κάθε μέλους, με κοινό σκοπό τη δημιουργική έκφραση μέσα από τη γραφή και την ανάγνωση. Οι ποικιλόμορφες δράσεις του εργαστηρίου προσκαλούν διαρκώς την τοπική κοινωνία να συνομιλήσει μαζί του.

    Μία από αυτές τις δράσεις είναι το «Κοχύλι στο Πεντάγραμμο», μια γενέθλια γιορτή του εργαστηρίου που ξεκίνησε με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα χρόνων λειτουργίας του και έχει πλέον καθιερωθεί ως ετήσια παράδοση. Πρόκειται για μια δημιουργική συνάντηση αγαπημένων τραγουδιών με νέα κείμενα – σκηνικές «γέφυρες» που γράφουν, επιμελούνται και ερμηνεύουν επί σκηνής τα μέλη του εργαστηρίου.

Φέτος, με το «Κοχύλι στο Πεντάγραμμο 4», τις πρώτες μέρες της άνοιξης του 2026, το «Κοχύλι» κάλεσε το κοινό της Ρόδου να μοιραστεί το φως από τις 14 άσβεστες λυχνίες του, μία για κάθε έτος λειτουργίας του, μέσα στον ζεστό και ιδιαίτερο χώρο της «Ρωγμής του Χρόνου».

    Το πατάρι του χώρου γέμισε ασφυκτικά και τις δύο βραδιές από ανθρώπους που ανταποκρίθηκαν με θέρμη στην πρόσκληση. Η ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε ήταν μοναδική: στιγμές γέλιου διαδέχονταν στιγμές βαθιάς συγκίνησης, ενώ η σκηνική παρουσία των συμμετεχόντων ανέδειξε τη δύναμη της συλλογικής δημιουργίας.

    Κατά τη διάρκεια της παράστασης το κοινό δεν παρέμεινε απλός θεατής. Συχνά οι θεατές σιγοτραγουδούσαν –και πολλές φορές τραγουδούσαν δυνατά– τους στίχους των γνωστών τραγουδιών, δημιουργώντας μια σπάνια αίσθηση συμμετοχής και κοινής εμπειρίας. Τα τραγούδια συναντούσαν τα κείμενα και τα κείμενα άνοιγαν νέες σκηνικές διαδρομές, οδηγώντας το γνώριμο σε απρόσμενες κατευθύνσεις.

    Τις σκηνικές «γέφυρες» της παράστασης υπέγραψαν και παρουσίασαν, με τη σειρά συγγραφής τους, οι: Σοφία Κισκίνη, Γεωργία Αναστασιάδη, Αναστασία Ζέππου, Ελένη Κυρμουζούδη, Έφη Γιαννιού, Ευαγγελία Παυλούς, Έφη Ζάχου, Κατερίνα Νοτοπούλου, Πάνος Δρακόπουλος, Μαρία Παπαδόσηφου, Δημήτρης Λαδικός, Ιωάννα Παπανικολάου και Κέλλυ Ευθυμιάδου.

    Μουσική έπαιξε η Λέιντα (Leida, βιολί), ο Οδυσσέας Δρακόπουλος (ακουστική κιθάρα), ο Δημήτρης Λαδικός (πιάνο) και ο Πάνος Δρακόπουλος (ακουστική κιθάρα, φωνή). 

    Η παράσταση λειτούργησε, τελικά, σαν μια μικρή μυσταγωγία, όπου δημιουργοί και κοινό συναντήθηκαν στο ίδιο κύμα μνήμης, μουσικής και λόγου.

    Το «Κοχύλι στο Πεντάγραμμο» απέδειξε για ακόμη μια χρονιά πως όταν το τραγούδι, η λογοτεχνία και η ζωντανή σκηνική έκφραση συναντιούνται, μπορούν να δημιουργήσουν μια εμπειρία που ξεπερνά τα όρια μιας απλής παράστασης: μια εμπειρία κοινής ακρόασης, μνήμης και έκφρασης – μια μικρή γιορτή δημιουργίας μέσα στην καρδιά της Παλιάς Πόλης.

    Στη συνεπιμέλεια των κειμένων στους φωτισμούς και στην σκηνοθεσία συνέβαλε ο Χρήστος Μπέλλος, ενώ τον καλλιτεχνικό σχεδιασμό της αφίσας και του προγράμματος επιμελήθηκε ο Στέλιος Σκαραβαίος. Χορηγός επικοινωνίας υπήρξε το Ρ/Σ Λυχνάρι 91,4.

 

Ελένη Κυρμουζούδη - Πάνος Δρακόπουλος

Επίσημος Ιστότοπος:

https://panos-drakopoulos.wixsite.com/kochyli 

“String Art – Μορφές στα Νήματα του Χρόνου”

Αύριο, ανοίγει τις πόρτες της η έκθεση “String Art – Μορφές στα Νήματα του Χρόνου” του Γιάννη Ασημίνα στο Κατάλυμα της Γαλλίας (Auberge de France) στη Μεσαιωνική Πόλη της Ρόδου. H επιμέλεια ανήκει στην Πόλυ Χατζημάρκου.

Με μια εξαιρετική και απαιτητική τεχνική της string art, όπου το νήμα, η γεωμετρία και το φως συνθέτουν μορφές με εντυπωσιακή ακρίβεια και ευαισθησία, ο Γιάννης Ασημίνας δημιουργεί έργα που μοιάζουν να πάλλονται ανάμεσα στην τέχνη και τη μαθηματική αρμονία.

Τα έργα του δεν μένουν σιωπηλά• συνομιλούν καλλιτεχνικά με έναν κύκλο ποιητών που εμπνεύστηκαν από αυτά:

Σουλεϊμάν Αλαγιαλή Τσιαλίκ, Μίκα Ντάκα,

Γιάννης Σ. Παπαδάτος, Μαίρη Χαραλαμπίδη - κι ο υποφαινόμενος.

Σας περιμένουμε στα εγκαίνια:
📍 Κατάλυμα της Γαλλίας – Auberge de France, Μεσαιωνική Πόλη Ρόδου
📅 Κυριακή 15 Μαρτίου
🕡 18:30

Ο ταλαντούχος του θάρρους

Και το θάρρος θέλει

τον ταλαντούχο του·

στην επί σκηνής ζωή,

στην επί ζωής σκηνή.

[Αποχαιρετούμε απόψε τον Γιώργο Μαρίνο. Δεν θα ξεχάσω πώς ενσάρκωσε τη Δεσποινίδα Μαργαρίτα του Ρομπέρτο Ατάϊντε, πριν από περίπου ένα τέταρτο του αιώνα: ερμηνεία κέντημα.]

Νόρμπερτ Ελίας, "Μότσαρτ: το πορτραίτο μιας μεγαλοφυίας"

Η τελευταία αναγνωστική τέρψη για το 2025: ένα θαυμάσιο μελέτημα για το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο αναδύθηκε η μουσική μεγαλοφυΐα του Wolfgang Amadeus Mozart.

 

Στα συν: η αναλυτική παράθεση δεδομένων και συλλογισμών, σε συνδυασμό με την κομψότητα του γλωσσικού ύφους.

 

Στα πλην: η επικάλυψη και η επανάληψη ορισμένων στοιχείων από κεφάλαιο σε κεφάλαιο — κάτι που εξηγείται από το γεγονός ότι δεν πρόκειται για ενιαία μελέτη του Norbert Elias, αλλά για μεταθανάτιο (ο Elias πέθανε το 1990) μοντάζ επιμέρους εργασιών του από τον επιδέξιο επιμελητή του, Michael Schröter (1991).

 

Το προτείνω σε όποιον/α θέλει να εμβαθύνει στην εποχή, στις κοινωνικές νόρμες και στις καλλιτεχνικές συμβάσεις μέσα στις οποίες έδρασε — άλλοτε προχωρώντας σθεναρά και άλλοτε υποχωρώντας — ο μεγάλος δημιουργός, του οποίου η ζωή κάθε άλλο παρά σπαρμένη με ροδοπέταλα ήταν.

Κοχύλι στο Πεντάγραμμο 4

[Στην φωτ.: μέλη εν ενεργεία και παλαιά μέλη 

– απ’ τα εν ενεργεία μέλη: απουσιάζει η Ευαγγελία, η Μαρουλίτα και ο Οδυσσέας]

Ολοκλήρωση φετινών παραστάσεων - στην "Ρωγμή του Χρόνου"

 

14 χρόνια κουπί με το μελάνι των λέξεων

 

Θερμές ευχαριστίες για την υποδοχή και την υποστήριξη 

- την φιλία και την δημιουργική συνεργασία!

Σπατάλη ζωής

Κι ενώ οι αναλύσεις για τη γεωστρατηγική των μερών είναι απαραίτητες — όσο και η σωστή πληροφόρηση (η αλήθεια στον πόλεμο πλήττεται όσο ποτέ άλλοτε) — έρχεται μια φωνή που πρέπει να ηχήσει δυνατότερα από κάθε άλλη φωνή.

Η φωνή της συνείδησής μας.

Η φωνή που λέει κάτι σημαντικότερο και βαθύτερο απ’ τη φωνή της πολεμικής επικαιρότητας.

 

Πως ο πόλεμος είναι σπατάλη ζωής σε όλες τις εκφάνσεις της.

 

Πως, όσο δεν τον πετάμε στο καλάθι των ιστορικών αχρήστων, η αυτό-επωνυμία μας ως Homo sapiens είναι εκκωφαντικά αλαζονική.

 

Κι άστοχη.

«40 Χρόνια Master of Puppets»

Οι μουσικοί – κι όσοι έχουμε ξεχυθεί στην περιπέτεια της δημιουργίας εν γένει, λειτουργούμε σαν τις μέλισσες.

 

Φτερουγίζουμε και τρεφόμαστε από τα αναρίθμητα λουλούδια του κόσμου – για να φτιάξουμε, στο τέλος, το δικό μας μέλι.

 

Περάσαμε από άνθη κι άνθη: άλλα τα γευτήκαμε φευγαλέα, άλλα τα κρατήσαμε μέσα μας σαν μυστικό άρωμα. Κι όμως, ποτέ δεν λησμονούμε τι μας προσφέρθηκε.

 

Σε ορισμένες περιπτώσεις σταθήκαμε περισσότερο. Μείναμε εκεί – απολαμβάνοντας τη γενναιοδωρία και τους χυμούς κάποιων λουλουδιών με μια σχεδόν τελετουργική επιμονή. Υπάρχουν άνθη που δεν τα επισκέπτεσαι απλώς· σε μυούν.

 

Ένα τέτοιο λουλούδι υπήρξε – για μένα και για τη γενιά μου, εδώ και διεθνώς – το Master of Puppets των Metallica, που κυκλοφόρησε σαν σήμερα, το 1986.

 

Τι δίσκος.

 

Το τι του χρωστάμε δεν περιγράφεται. Ο ήχος, η παραγωγή, οι θεματικές· η σύλληψη και η εκτέλεσή του – όλα σε τραβούν σε έναν κόσμο που είναι μεν ο κόσμος μας, με τα πλείστα όσα παράλογά του, τις εξαρτήσεις, τις εξουσίες, τις αυταπάτες και τις συγκρούσεις του – αλλά δεν σε πετάει έξω. Δεν σε εξορίζει. Σου δίνει μια θέση.

 

Τη θέση εκείνου που μπορεί να αρνηθεί τον ρόλο της κούκλας μέσα στο σκηνικό. Να κόψει τα νήματα – ή έστω να τα εντοπίσει και να τα αρνηθεί.

 

Σαράντα χρόνια τώρα το ακούμε – και είναι σαν να γράφτηκε… αύριο.

 

Κι αυτό δεν το λέμε μόνο εμείς, τα παιδιά του ’80. Το παραδέχονται – για να μην πω, το φωνάζουν – και πολλοί ανήσυχοι νεότεροι που ήρθαν κατόπιν. Γιατί ο χρόνος δεν το απομείωσε· το ακόνισε – στο αυτί και στη συνείδηση των ακροατών του.

 

Ευγνωμοσύνη και ρίγος για αυτό το άλμπουμ. 

Και για εκείνη την τετράδα (πεντάδα, πιο σωστά, συνυπολογίζοντας τον Flamming Rasmussen, τον παραγωγό του) που είχε το κουράγιο, το ταλέντο και τη δύναμη να το γεννήσει - και να μας το δωρίσει.