Κι ενώ οι αναλύσεις για τη
γεωστρατηγική των μερών είναι απαραίτητες — όσο και η σωστή πληροφόρηση (η
αλήθεια στον πόλεμο πλήττεται όσο ποτέ άλλοτε) — έρχεται μια φωνή που πρέπει να
ηχήσει δυνατότερα από κάθε άλλη φωνή.
Η φωνή της συνείδησής μας.
Η φωνή που λέει κάτι
σημαντικότερο και βαθύτερο απ’ τη φωνή της πολεμικής επικαιρότητας.
Πως ο πόλεμος είναι σπατάλη
ζωής σε όλες τις εκφάνσεις της.
Πως, όσο δεν τον πετάμε στο
καλάθι των ιστορικών αχρήστων, η αυτό-επωνυμία μας ως Homo sapiens είναι
εκκωφαντικά αλαζονική.
Κι άστοχη.
