Μέσα στη φασαρία των ημερών
γύρω απ’ τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη —άλλοτε κίτρινη, άλλοτε ροζ, άλλοτε
απλώς με χρώμα διάκρισης και κακοβουλίας — ξεχωρίζω αυτό το βίντεο.
Αξίζει να το δούμε.
Γιατί μιλά για τον εθισμό
χωρίς να τον κάνει θέαμα. Για τον καλλιτέχνη-είδωλο χωρίς να ξεχνά πως πίσω από
το είδωλο υπάρχει ένας άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που μπορεί να πάσχει. Ένας
άνθρωπος άρρωστος.
Και λέει μερικές δύσκολες
αλήθειες για τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία του θεάματος μεταχειρίζεται τον
εθισμένο καλλιτέχνη: όσο είναι χρήσιμος ως είδωλο, τον αποθεώνει· όταν
καταρρέει, τον καταναλώνει ξανά ως θέαμα.
Μέσα σε όλο αυτό το άθλιο
μιντιακό γύρω-γύρω, μου έρχεται μια παλιά μου σκέψη:
«Πάντα
κάποιος βγαίνει κερδισμένος απ' τους νεκρούς. Τα κοράκια.»
Σ’ αυτό το βίντεο, ευτυχώς,
δεν υπάρχει κοράκι.
Υπάρχουμε εμείς.
Και η σκέψη για το επόμενο
θύμα. Για τον επόμενο άνθρωπο που μπορεί να βρεθεί στην ίδια θέση.
Έχει μεγάλη σημασία,
επομένως, να το ακούσουμε. Και, κυρίως, να σκεφτούμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου