«40 Χρόνια Master of Puppets»

Οι μουσικοί – κι όσοι έχουμε ξεχυθεί στην περιπέτεια της δημιουργίας εν γένει, λειτουργούμε σαν τις μέλισσες.

 

Φτερουγίζουμε και τρεφόμαστε από τα αναρίθμητα λουλούδια του κόσμου – για να φτιάξουμε, στο τέλος, το δικό μας μέλι.

 

Περάσαμε από άνθη κι άνθη: άλλα τα γευτήκαμε φευγαλέα, άλλα τα κρατήσαμε μέσα μας σαν μυστικό άρωμα. Κι όμως, ποτέ δεν λησμονούμε τι μας προσφέρθηκε.

 

Σε ορισμένες περιπτώσεις σταθήκαμε περισσότερο. Μείναμε εκεί – απολαμβάνοντας τη γενναιοδωρία και τους χυμούς κάποιων λουλουδιών με μια σχεδόν τελετουργική επιμονή. Υπάρχουν άνθη που δεν τα επισκέπτεσαι απλώς· σε μυούν.

 

Ένα τέτοιο λουλούδι υπήρξε – για μένα και για τη γενιά μου, εδώ και διεθνώς – το Master of Puppets των Metallica, που κυκλοφόρησε σαν σήμερα, το 1986.

 

Τι δίσκος.

 

Το τι του χρωστάμε δεν περιγράφεται. Ο ήχος, η παραγωγή, οι θεματικές· η σύλληψη και η εκτέλεσή του – όλα σε τραβούν σε έναν κόσμο που είναι μεν ο κόσμος μας, με τα πλείστα όσα παράλογά του, τις εξαρτήσεις, τις εξουσίες, τις αυταπάτες και τις συγκρούσεις του – αλλά δεν σε πετάει έξω. Δεν σε εξορίζει. Σου δίνει μια θέση.

 

Τη θέση εκείνου που μπορεί να αρνηθεί τον ρόλο της κούκλας μέσα στο σκηνικό. Να κόψει τα νήματα – ή έστω να τα εντοπίσει και να τα αρνηθεί.

 

Σαράντα χρόνια τώρα το ακούμε – και είναι σαν να γράφτηκε… αύριο.

 

Κι αυτό δεν το λέμε μόνο εμείς, τα παιδιά του ’80. Το παραδέχονται – για να μην πω, το φωνάζουν – και πολλοί ανήσυχοι νεότεροι που ήρθαν κατόπιν. Γιατί ο χρόνος δεν το απομείωσε· το ακόνισε – στο αυτί και στη συνείδηση των ακροατών του.

 

Ευγνωμοσύνη και ρίγος για αυτό το άλμπουμ. 

Και για εκείνη την τετράδα (πεντάδα, πιο σωστά, συνυπολογίζοντας τον Flamming Rasmussen, τον παραγωγό του) που είχε το κουράγιο, το ταλέντο και τη δύναμη να το γεννήσει - και να μας το δωρίσει.