Επέτειος

Τρεις φορές γεννιέται ο άνθρωπος: ως έμβρυο, ως ερωτευμένος, ως γονιός.

Σήμερα γιορτάζουμε τη δεύτερη μας ζωή.

[ 2/11/1995 ]

Παρουσίαση του έργου «Πέρασμα: ποίημα σε 7 κινήσεις»: στις 7/11

Το Ίδρυμα Εμμ. & Δ. Σταματίου και οι Εκδόσεις Γαβριηλίδης

σάς προσκαλούν το Σάββατο, 7 Νοεμβρίου στις 7.30 το βράδυ

στην Αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου του Ιδρύματος

στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής

«Πέρασμα: ποίημα σε 7 κινήσεις»

του Πάνου Δρακόπουλου.

Για το έργο θα μιλήσει

ο Δημήτρης Κόκκινος και ο Φραγκίσκος Καλαβάσης.

Συντονίζει η Όλγα Κομιζόγλου.

Θα προηγηθεί η προβολή του video art «Ενύπνιο» (Yossi Sassi – Π. Δ.)

Στο αναλόγιο της βραδιάς μετέχουν:

ο Αυγουστίνος Τσιριμώκος, η Φλωρεντία Χρύσαλλου (Απαγγελία)

και ο Νεκτάριος Αυγενικός (Κλασσική κιθάρα)

Χορηγοί Επικοινωνίας: Ρ/Σ Λυχνάρι 91,4 – Περιοδικό τέχνης και λόγου «ΝΗΣΙΔΕΣ»

ΙΔΡΥΜΑ ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ (Γρ. Λαμπράκη 12, Τηλ: 22410-36665), Ρόδος

Στο fb:

https://www.facebook.com/events/470921466449159/

Ἐν Mεγάλῃ Ἑλληνικῄ Ἀποικία...

"Ἐν Mεγάλῃ Ἑλληνικῄ Ἀποικία, 200 π.Χ."

Ὅτι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ εὐχήν στήν Ἀποικία
δέν μέν’ ἡ ἐλαχίστη ἀμφιβολία,
καί μ’ όλο πού ὁπωσοῦν τραβοῦμ’ ἐμπρός,
ἴσως, καθώς νομίζουν οὐκ ὀλίγοι, να ἔφθασε ὁ καιρός
νά φέρουμε Πολιτικό Ἀναμορφωτή.

Ὅμως τό πρόσκομμα κ’ ἡ δυσκολία
εἶναι πού κάμνουνε μιά ἱστορία
μεγάλη κάθε πρᾶγμα οἱ Ἀναμορφωταί
αὐτοί. (Εὐτύχημα θα ἦταν ἄν ποτέ
δέν τούς χρειάζονταν κανείς.) Γιά κάθε τί,
γιά τό παραμικρό ρωτοῦνε κ’ ἐξετάζουν,
κ’ εὐθύς στόν νοῦ τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
μέ τήν ἀπαίτησι νά ἐκτελεσθοῦν ἄνευ ἀναβολής.

Ἕχουνε καί μιά κλίσι στές θυσίες.
Παραιτηθεῖτε ἀπό τήν κτήσιν σας ἐκείνη∙
ἡ κατοχή σας εἶν’ ἐπισφαλής:
ἡ τέτοιες κτήσεις ἀκριβῶς βλάπτουν τές Ἀποικίες.
Παραιτηθεῖτε ἀπό τήν πρόσοδον αὐτή,
κι ἀπό τήν ἄλληνα τήν συναφῆ,
κι ἀπό τήν τρίτη τούτην: ὡς συνέπεια φυσική∙
εἶναι μέν οὐσιώδεις, ἀλλά τί νά γίνει;
σας δημιουργοῦν μιά ἐπιβλαβή εὐθύνη.

Κι ὅσο στόν ἔλεγχό τους προχωροῦνε,
βρίσκουν καί βρίσκουν περιττά, καί νά παυθοῦν ζητοῦνε∙
πράγματα πού ὅμως δύσκολα τά καταργεῖ κανείς.

Κι ὅταν, μέ τό καλό, τελειώσουνε τήν ἐργασία,
κι ὁρίσαντες και περικόψαντες τό πᾶν λεπτομερῶς,
ἀπέλθουν, παίρνοντας καί τήν δικαία μισθοδοσία,
νά δοῦμε τί ἀπομένει πιά, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική. –

Ἴσως δέν ἔφθασεν ἀκόμη ὁ καιρός.
Να μή βιαζόμεθα∙ εἶν’ ἐπικίνδυνον πρᾶγμα ἡ βία.
Τά πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Ἔχει ἄτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, ἡ Ἀποικία.
Ὅμως υπάρχει τί τό ἀνθρώπινον χωρίς ἀτέλεια;
Καί τέλος πάντων, νά, τραβούμ’ ἐμπρός.

[Κωνσταντίνος Καβάφης, 1928]

20 / 9 / 2015

Εκλογές, 20/9/2015

"Και τώρα, τί ψηφίζουμε;"

[Το ρεφρέν που ακούγεται στις πιο ενδιαφέρουσες κι ετερόκλιτες στη σύνθεσή τους πολιτικές συζητήσεις. 

Δια ζώσης κι όχι μέσω της οθόνης. 

Αλλού είναι απλή διαίσθηση - αλλού πλήρη συνείδηση: 
διανύουμε τις πιο τρύπιες εκλογές της μεταπολίτευσης. 

Ίσως και αυτό από μόνο του 
(η υποχώρηση πολλών ψευδαισθήσεων - δεξιών, κεντρώων, αριστερών) 
να είναι ένα τόσοδά βήμα προς τα μπρος].

Η εποχή της όρεξης - Η ζωή σαν τιμολόγιο

Δύο από τα βιβλία που μού πυροδότησαν ουκ ολίγες σκέψεις για την συλλογική μας αυτογνωσία -από την ώρα της δημοσίευσής τους κι εντεύθεν- είναι "Η εποχή της όρεξης" και το "Η ζωή σαν τιμολόγιο" του Β. Καραποστόλη (εκδ. Πατάκη και τα δύο), ενός από τους λίγους στην Ελλάδα εν ζωή στοχαστές με πρωτότυπη και ιδιαιτέρως διεισδυτική ματιά στα ελληνικά πράγματα.

Τηλεγραφικά θα έλεγα, πως "Η εποχή της όρεξης" - η οποία ιχνηλατείται κατά την ελληνική δεκαετία του '60, αποκρούει τα γενικά στερεότυπα περί της μακρόθεν ραθυμίας του Έλληνα και της τάσης του να περιχαρακώνεται στους 4 τοίχους της βολής του.

Άλλοτε δεν ήταν αυτός ο «κανόνας», υποστηρίζει ο Καραποστόλης: ο δημιουργικός άνθρωπος, τόσο της ελληνικής υπαίθρου, όσο και του αστικού χώρου, είχε μία ορμή απέναντι στα πράγματα, που κωδικοποιούταν στη φράση "στύβω την πέτρα". Ακολούθως έγινε η πέτρα πρώτη ύλη της φυλακής του.

Αφήνοντας στην άκρη τον τρόπο της προσωπικής μαρτυρίας που χαρακτηρίζει την "Εποχή της όρεξης" κι ακολουθώντας ένα πιο δοκιμιακό ύφος η ανθολόγηση κειμένων και ομιλιών του Κ. με τίτλο "Η ζωή σαν τιμολόγιο" προσεγγίζει μία πλειάδα θεμάτων που χαρτογραφούν μία διαφορετική ανθρωπολογική διάσταση της κρίσης, από αυτή που περιφέρει ο πληκτικός και ο γεμάτος παρωπίδες λόγος των κομματικών ομιλητών.

Ο Κ. χρησιμοποιεί την γλώσσα με τέτοια μαστοριά, όχι ακριβώς για να σε πείσει, αλλά για να ερεθίσει τον δικό σου στοχασμό. Γι' αυτό και είναι λόγος διαυγής, όσο και πρισματικός.

Μακάρι να αποσπούσε μεγαλύτερο ενδιαφέρον το βλέμμα του Κ. στα εντόπια από το αναγνωστικό μας κοινό. Θα ήταν, εκτιμώ, διαφορετικός κι ο τρόπος της πολιτικοποίησης μας, που σημαίνει, πως δε θα βιώναμε (δε θα επιτρέπαμε να βιώσουμε, πιο σωστά) μία τρύπια προεκλογική περίοδο, όπως η σημερινή.

ΥΓ - Για τα εκπαιδευτικά ζητήματα που τόν (και μάς) απασχολούν δύο μόνο σημειώσεις: Α. Το κέντρο βάρους που είναι ατροφικό στο ελληνικό σχολείο λέγεται «αυτοπραγμάτωση». Β. Η ηλεκτρονική διδασκαλία είναι αδύνατον να υποκαταστήσει τους πιο σημαντικούς θύλακες της γνώσης (πρόκληση της προσοχής, μίμηση, ανατροφοδότηση, άμιλλα). Με τα λόγια του ίδιου του συγγραφέα: «Γενικά η παρουσία του διδάσκοντος εμπεριέχει τη δυνατότητα να ενεργοποιηθεί ο μαθητής με μία έννοια πλατύτερη από αυτήν που συνεπάγεται η χρήση του υπολογιστή», («Διδάσκοντας μέσα στην κρίση», σελ. 318).

Προεκλογικόν (Γ')

Οι προσδοκίες, οι προβλέψεις, η εν γένει αντίληψη μου για τις προσεχείς κοινοβουλευτικές εκλογές σε τρεις μόλις λέξεις: «Πάλι Θα Χάσουμε».

[Αν σε αυτή την «κωδικοποίηση» βρίσκετε ψήγματα απαισιοδοξίας ή ακόμη και ηττοπάθειας – τα οποία ούτε ως ιδιοσυγκρασία, ούτε ως παιδεία μέ χαρακτηρίζουν, σάς εκφράζω τον θαυμασμό μου για τη δική σας αντίληψη: βλέπετε ή μήπως όχι, ποιοι είμαστε και πού βρισκόμαστε ακριβώς, επειδή είμαστε αυτοί που είμαστε;]

Προεκλογικόν (Β')

Σαρκάζοντας την προεκλογική αυταρέσκεια -

Προεκλογικόν (Α')

Ακολουθεί πολιτικό μήνυμα -

Διάλογος πλάι στη θάλασσα

Εικαστικό: ο πρώτος πίνακας της 7χρονης Aelita Andre

- Μπαμπά, γιατί το διάστημα έχει κάθε μέρα γενέθλια;

- Πώς σού ήρθε αυτή η σκέψη, αγόρι μου;

- Εσύ δεν μου έχεις πει ότι μεγαλώνει κάθε μέρα;

[Διάλογος πλάι στη θάλασσα - με τον εξάχρονο Οδ. 

– παραμονές της αυγουστιάτικης πανσέληνου]

Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ": έναρξη εργασιών 4ου Χειμερινού Κύκλου

Γενικές Πληροφορίες:

Οι συναντήσεις του Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ" (Δ’ Χειμερινός Κύκλος, 2015-2016) θα πραγματοποιούνται σε εβδομαδιαία βάση. Ως έδρα τους θα έχουν το ξενοδοχείο "ΑΛΣ" (Πλατεία 100 Χουρμαδιές / Γ. Χαρίτου).

Το Εργαστήριο Δημιουργικής Ανάγνωσης και Γραφής «ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ» απευθύνεται σε:
αναγνώστες, φοιτητές, εκπαιδευτικούς και ανθρώπους της γραφής που θα ήθελαν να εμπλουτίσουν τις αναγνωστικές και συγγραφικές τους εμπειρίες έως εκείνο το όριο της δημιουργικής τους τόλμης.

Ημέρα συναντήσεων: Σάββατο (19.30-22.30).

Το Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ" έχει την στήριξη του περιοδικού τέχνης και λόγου "ΝΗΣΙΔΕΣ".

Υπεύθυνος Εργαστηρίου: Πάνος Δρακόπουλος

panosdrak@yahoo.gr

Στα τρία πρώτα χρόνια λειτουργίας του (2012-2015) το Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ" έχει, μεταξύ άλλων, υλοποιήσει:

• -       Την ομότιτλη ειδική έκδοση 10+3 κειμένων των μελών του (περιοδικό Νησίδες, τ. 11, Άνοιξη 2014)
• -       Τρείς σειρές ραδιοφωνικών εκπομπών με τίτλο «Του Κοχυλιού τα Παραμύθια» (σε συνεργασία με τον «Πύργο της Βαβέλ», Δεκέμβριος-Ιανουάριος 2012-13 / 2013-14 / 2014-15, Ρ/Σ Λυχνάρι 91,4)
• -       Την σύνθεση και την επιμέλεια 3 e-book: Ι. Ανθολογία Εικονοποιημάτων ΙΙ. Ανθολογία Κειμένων Σκυταλοδρομίας και ΙΙΙ. Ανθολογία Κειμένων Αυτόματης Γραφής.
• -       Τρείς Περιόδους Συναντήσεων (Α’ και Β’ Εαρινός Κύκλος) με ανθρώπους της γραφής και της δημιουργικής ανάγνωσης: ποιητές, μεταφραστές, πεζογράφους, μελετητές, εκπαιδευτικούς.
• -       Συμπράξεις με άλλες καλλιτεχνικές συλλογικότητες, όπως η φωτογραφική ομάδα Photo-Orion, η συνεργασία με την οποία οδήγησε στην Έκθεση φωτογραφικών και λογοτεχνικών έργων «Δες ένα ποίημα» (Δεκέμβριος 2014 – Ιανουάριος 2015, στο Rock ‘n’ Roll)
• -    Συνέργειες με καλλιτεχνικές ομάδες εκτός Ρόδου, όπως η Ε.Φ.Ε. Πρέβεζας – με εκθέσεις (α) στο Μεσολόγγι (Μάιος 2015) και (β) στην Πρέβεζα – έργων λογοτεχνίας και φωτογραφίας, υπό τον τίτλο: «Μικρή Ευτοπία: φωτογραφίζοντας τον λόγο» (Λιμάνι Πρέβεζας, Αύγουστος 2015).

Vibrant Youth

[Εικαστικό: Wong Shih Yaw, "Vibrant Youth"]

Βίωσαν ένα Λύκειο που περισσότερα τους έκρυψε, παρά τους (μετ)έδωσε - μία καθημερινότητα μαθητή/τριας (σπίτι, φροντιστήριο, σχολείο, σπίτι) όπου το παπαγαλίζειν τάχα εστί φιλοσοφείν - πληροφορούνται, πως οι πανεπιστημιακές σχολές βρίθουν προβλημάτων σε όλα τα επίπεδα (οικονομικά, διοικητικά, κοκ) - περικυκλώνονται από το φάσμα μίας σχεδόν βέβαιης στην Ελλάδα επιστημονικής και τεχνικής μη σταδιοδρομίας - κι όμως, επιμένουν - επιμένουν - επιμένουν - να ανοίγουν τον δρόμο τους - άλλοι με την οικογένεια στο πλάι τους - άλλοι με την οικογένεια απέναντί τους.

Δεν μπορεί, σκέφτομαι, κάτι καλό θα βγει από αυτή τη γενιά - αρκεί να αποτινάξει γρήγορα αυτή την ανέραστη σχέση που της εμπέδωσε το σύστημα των Πανελλαδικών με την γνώση.

Ακόμη κι ας ακουστεί σαν πλατωνικός απόηχος, θα πρέπει να το επαναλαμβάνουμε σε κάθε κρίσιμη ευκαιρία: η γνώση είναι ηδονή. Μία από τις μεγαλύτερες του βίου. Και δύναμη - για να αλλάζεις εξακολουθητικά τον κόσμο σου. Στον όποιο βαθμό.

Συγχαρητήρια σε όλες και σε όλους τους μελλοντικούς φοιτητές που ολοένα διευρύνετε τούτο τον κόσμο - σε δημιουργικό πείσμα, σε συναισθηματική νοημοσύνη και σε ομορφιά!

Γενέθλιος χρόνος

[Φωτογραφίζει η Κ.]

Όσο δυσκολεύει την τέχνη μας να είμαστε όλες μας οι ηλικίες ο κυρ Χρόνος – άλλο τόσο πτητικό είναι, όταν το πραγματοποιούμε. Και θα το πραγματοποιούμε. 

Ευγνώμων για όλες τις ευχές και τα μηνύματα που ήλθαν από παντού με το αργό ηλιόγερμα του φετινού Αυγούστου: να τα δίνουμε όλα – αυτή είναι για όλους μας η κοινή, αειθαλής ευχή.

Διότι στο τέλος της ημέρας δεν υπάρχουν νικητές ή χαμένοι. Υπάρχουν άνθρωποι που αγάπησαν και άνθρωποι στην σκιά (για να μην πω ευθέως, στην φαντασίωση) της αγάπης.

Τα αυτονόητα

Διαγράφουμε τη λέξη 'πρόοδος' (progress) και στη θέση της σημειώνουμε: 
α υ τ ο π ρ α γ μ ά τ ω σ η.

ΤΗΕ SPY

"THE SPY"

Στίχοι - μουσική: Jim Morrison 

(The Doors, "Morrison Hotel", 1970)

Διασκευή, ερμηνεία, παραγωγή: 

Πάνος Δρακόπουλος

Εικαστικό: "Κατερίνα" 

(Π. Δ., ψηφιακή ζωγραφική, Αύγουστος 2011)

Ηχογράφηση - Digital Mastering: 

Στούντιο "ΘΑΛΕΙΑ"

Αύγουστος 2015

Απόκριση στον Αντόρνο

[Φωτ. Χιροσίμα, 6/8/1945]

Μετά το Άουσβιτς δεν παύουμε να γράφουμε ποιήματα – διακόπτουμε την παραγωγή εκείνων των μέσων που εγγυώνται την μαζική μας αυτοκαταστροφή.

"ΜΙΚΡΗ ΕΥΤΟΠΙΑ": Έκθεση φωτογραφικών και λογοτεχνικών έργων

Συνεργασία Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής «ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ» & της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρείας Πρέβεζας  

Πώς αναγνωρίζεται άραγε εκείνο το είδος της όρασης που ανασυνθέτει τα πράγματα, άλλοτε απευθείας κι άλλοτε πρισματικά, όπως λχ μέσω των λέξεων; Και επίσης, πώς εντοπίζεται εκείνο το είδος της τέχνης του λόγου που ανοίγει το δικό του βλέμμα πέρα από το παρατηρητήριο της συνήθειας – της λεγόμενης, απτής πραγματικότητας;

Θαρρώ, με το ρίγος – εκείνη την ισχυρή έσω συχνότητα που σού φανερώνει πως τα χρόνια και η ηλικία χρησιμοποιούν, στ’ αλήθεια, άλλης τάξεως μαθηματικά από την οικεία γραμμική τους ανηφόρα.

Οι πτήσεις από τον λόγο στην φωτογραφία και το αντίστροφο, αν ολοένα πληθαίνουν στις μέρες μας, οφείλεται και σε αυτό: στην ανάγκη μας να βουτήξουμε κάτω από τα φαινόμενα από περισσότερους του ενός βατήρες. Και να αναβαπτιστούμε σε μία ευτοπία, όπου η οικονομία θα είναι έσχατη τη τάξει και η ομορφιά πρώτη των πρώτων.

Πάνος Δρακόπουλος

Υπεύθυνος Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής «ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ»

Λίγο πριν τα εγκαίνια της έκθεσης "ΜΙΚΡΗ ΕΥΤΟΠΙΑ" (Φωτ. Αλεξία Μπουκουβάλα)

Για την άλλη Σαντορίνη

Στα δόντια του τέρατος, που ονομάζεται τουριστοκρατία (ο όρος απαντάται στον Σεφέρη), θα βρεις ουκ ολίγα κύτταρα του θαύματος, που είναι η Σαντορίνη. 

Ευτυχώς, όμως, δεν είναι όλα εκεί. 

Διότι, τότε, δε θα μιλούσαμε για θαύμα, αλλά για σκέτο μνήμα.

Ταξίδι εστί

Εκείνα είναι τα μόνα αληθινά ταξίδια: όσα, έστω και κατά τι, σε μεταστοιχειώνουν - σε αλλάζουν.

Κιθαρωδός

Αν θαρρείς, πως η μουσική είναι μόλις 6 χορδές εδώ, δεκαέξι πιο κει, χίλιες εικοσιέξι παραπέρα – είναι σαν λες, πως το φως αναπνέει αποκλειστικά μέσα στη βεντάλια του ουράνιου τόξου.

[«ΚΙΘΑΡΩΔΟΣ», ζωγραφική με φως / Ιδέα-περφόμανς: Θάλεια Δ. 

– μέσα από τον φωτογραφικό φακό της Εύας (Eva Baxevanoglou)]

"Ο παπουτσωμένος χρόνος" (Απόσπασμα)

[...]

Ώσπου μια χαρμόσυνη ημέρα
Διόλου έξαφνα
Τουναντίον με τη προσδοκία της σποράς
Θα σε ξυπνήσει
Το όνειρο αυτοπροσώπως:

Με λίγα μαλλάκια αρχικά στη κεφαλή
Μ’ ακροδάκτυλα χοροπηδηχτά
Σαν τους παλμούς του ανέμου
Και με μάτια λαμπερά κι ανόθευτα
Σα φλόγες από πρωτόβγαλτους αστέρες
Δίχως λησμονιά
Δίχως ακόμη μνήμη
Προπάντων δίχως λέξεως σταλαγματιά
Το όνειρο
Θα σε ξυπνήσει με το δικό σου αίμα.

[...]

[Απόσπασμα από το ανέκδοτο ποίημα "Ο παπουτσωμένος χρόνος" / Για τον Οδ., που, σαν σήμερα, 6 χρόνια πριν, ήρθε στη ζωή / Εικαστικό: Στέλιος Σκαραβαίος, "Δύο αδελφάκια στον κήπο" (λεπτομέρεια)]