ΠΗΝΕΛΟΠΗ

Εικαστικό: 

John William Waterhouse, Penelope and Her Suitors (1912). Λεπτομέρεια.

ΠΗΝΕΛΟΠΗ

 

Ένα ποίημά μου για την Πηνελόπη, την πίστη, την απουσία — αλλά και για τη δύναμη της μεταμόρφωσης.

Γράφτηκε πέρσι το καλοκαίρι και δημοσιεύτηκε στο νέο τεύχος (27) του περιοδικού τέχνης και λόγου Νησίδες, στις σελίδες 11–13:

 

ΠΗΝΕΛΟΠΗ

 

Στην αρχή, απ’ όλες τις τέχνες

η μεταμόρφωση

μ’ άφηνε ανίδεη κι ατάραχη.

 

Άλλα χρόνια τότε, ξέγνοιαστα·

τη μια κάλπαζαν στην ακροθαλασσιά,

την άλλη στ’ απαλό χορτάρι.

 

Ώσπου ήρθε το δίχτυ του πολέμου

που πήρε τον Δυσσέα μου

μέσα απ’ τα χέρια·

Ο Τηλέμαχος θα μεγάλωνε πια

δίχως τον πατέρα του

κι εγώ, δίχως τον ήλιο του Αυγούστου.

Στην αρχή το δέχτηκα:

ήταν επιταγή

κι ο άνδρας μου υπήρξε μια ζωή

ανδρεία φύση.

 

Όμως τα χρόνια πέρασαν

όπως κι η νιότη απ’ τον γάμο μου

σαν αθόρυβο μελτέμι.

 

Μας είπαν, έπεσε η Τροία.

Οι βασιλείς, γοργά

θα γύριζαν στα πατρογονικά τους.

 

Όμως, όσο κι αν επέστρεφε

ο ένας μετά τον άλλον,

πάντοτε το κενό συνόδευε

τα νέα του ανδρός μου.

 

Ήταν τέτοια η απόγνωση μου

που την κατάληψη των μνηστήρων

στο βιος μας

την πήρα σαν μια ήπια κατάρα.

 

Ώσπου εμφανίστηκε μπρος μου

η προστάτιδα της Σοφίας

η Αθηνά:

«Έχω τον τρόπο να είσαι εδώ

και συνάμα, να ‘σαι στον άνδρα σου, κοντά,

γιατί οι μέρες του στην Ιθάκη αργοπορούν

σαν το βήμα της χελώνας.

Τον γιο σου θα τον φροντίσω, σαν δικό μου.

Εσύ το μόνο που ‘χεις είναι να δεχθείς

άλλο όνομα, άλλο τίτλο κι άλλο σώμα».

 

Κι έτσι πρώτα έγινα η Κίρκη,

έπειτα η Καλυψώ

και προτού τελειώσουν όλα,

η Ναυσικά, του Αλκίνοου η κόρη.

 

Σαν Κίρκη βίωσα τη μέθη της μαγείας:

Να δελεάζεις, ν’ αποπλανείς

και στο τέλος

να φορτώνεις τη διάνοια

των ανδρών

στα κύτταρα των χοίρων.

 

Σαν Καλυψώ, βυθίστηκα

σε πλησμονές απλησίαστες

–ακόμη και για εστεμμένη–

με πρώτο τον μύθο της Αθανασίας

και της απόφασης του Λαερτιάδη

να διαλέξει εμένα από Εκείνη.

 

Σαν Ναυσικά, τέλος,

βλάστησε ξανά μέσα μου

η νεαρή κοπέλα

που ορέγεται απ’ την αρχή

το φωτεινό ρίγος της ζήσης.

 

Και το απ’ όλα πιο σπουδαίο:

Ήμουν και πάλι

–μετά από φεγγάρια κι αστέρια μοναξιάς–

αντάμα με τον μονάκριβό μου.

 

Νιώθω στο βλέμμα σας

εύλογη την απορία

– και το μόνο που απαντώ

είναι τούτο:

Ήταν, σ’ όλες αυτές τις σκηνές,

τόσο ο εαυτός του απέναντι μου

όσο κι εγώ μέσα στις άλλες τις μορφές μου.

 

Δε είναι λίγα, επομένως,

όσα χρωστώ στην αφοσίωση

—στης πίστης τον μανδύα.

Αυτό – και ποιος δεν το γνωρίζει;

 

Χρωστώ όμως κι άλλα τόσα

στα υφαντά που μ’ έμαθε

μια να ράβω – και μια να ξηλώνω

η Αθηνά αυτοπροσώπως.

Το τελευταίο τεύχος των Νησίδων 

- αναρτημένο στον επίσημο τους ιστότοπο. 

Μπορείτε να το κατεβάσετε και να το διαβάσετε: 

https://nisides.webnode.gr/neo-teychos/