ΓΙΑΤΙ ΒΑΘΙΑ ΜΟΥ ΔΟΞΑΣΑ

Τον Αύγουστο του 2012, ένας πολύ καλός φίλος — μουσικός, κι αυτό έχει τη σημασία του — μου έκανε δώρο γενεθλίων μια συναρπαστική, καλαίσθητη και εξαιρετικά τεκμηριωμένη ανθολογία βαλκανικής ποίησης (ΑΙΜΟΣ, Οι Φίλοι του Περιοδικού «ΑΝΤΙ», 2007).

Ανάμεσα στα ποιήματα των επιμέρους εθνικών ποιήσεων, συνάντησα ξανά τον Άγγελο Σικελιανό και το «Γιατί βαθιά μου δόξασα». Ένα ποίημα που, παρότι είχα διαβάσει τον Σικελιανό από πολύ νέος, εκείνη τη φορά το είδα αλλιώς. Ή, μάλλον, με είδε εκείνο αλλιώς.

Ήταν και η παρακίνηση της Κ. που είχε προηγηθεί:
«Δες το. Είναι υπέροχο. Σε αφορά.»

Με συγκίνησε αμέσως το βαθύ, γήινο βίωμα που κουβαλά — η πίστη στη ζωή, η αποδοχή της φθοράς, η συμφιλίωση με τον χρόνο και, στο τέλος, εκείνη η συγκλονιστική συνάντηση με τον Θάνατο, που «μου γίνηκε αδερφός».

Κάπου ανάμεσα στην ανάγνωση και στη συγκίνηση, το ποίημα έγινε σχεδόν αμέσως μουσική. Από εκείνες τις σπάνιες περιπτώσεις όπου η μελοποίηση μοιάζει να υπάρχει ήδη μέσα στους στίχους και απλώς περιμένει να την ακούσεις.

Χρειάστηκε έπειτα να επανέλθω, το επόμενο καλοκαίρι, για την ενορχήστρωση και την ηχογράφησή του. Κι ενώ μου άρεσε πολύ, απορροφημένος καθώς ήμουν από τις νεότερες μουσικές μου εξερευνήσεις, το άφησα στην άκρη.

Διόλου για λίγα χρόνια.

Στη σιωπή.

Τώρα, στα 51 μου, σκέφτομαι πως δεν υπάρχει λόγος να παραμένει στην άκρη. Κάθε άλλο!

 

Το «Γιατί βαθιά μου δόξασα», του Άγγελου Σικελιανού, σε δική μου μελοποίηση, κυκλοφορεί μέσα στις επόμενες ημέρες από την DistroKid, σε όλες τις μουσικές πλατφόρμες.

Με ένα υπέροχο εξώφυλλο του φωτογράφου και εικαστικού Στέργιου Παρδαλού, που αγκάλιασε με τη δική του ματιά αυτή την παλιά, άμεση ωστόσο ώσμωση ποιήματος και μουσικής.

«Γιατί βαθιά μου δόξασα και πίστεψα τη γη…»