Σουρεαλιστικό αλμανάκ

Γράφει, αντιγράφει κι υπογράφει ο υπερρεαλιστικός απόγονος του Αριστοφάνους

(Αριστοfun, για την νεότερη action-man γενιά)

Πάνος Δρακουμέλ

Σαν σήμερα 15 Σεπτεμβρίου

…του 1922:

Μετά τη συγκρότηση της Επαναστατικής επιτροπής
σε Χίο και Μυτιλήνη, ο στρατηγός Τεό (Θεόδωρος) Πάγκαλος ο Παππούς –του σημερινού εν ΠΑΣΟΚ τριαξονικού–, χωρίς καμία συνεννόηση με τους

ηγέτες της Επανάστασης οργανώνει «διευθυντήριο» (ήτοι «αρματολάδικο») και αρχίζει να διοικεί την προσφυγούπολη των Αθηνών, να διορίζει δημοκρατικότατα στρατιωτικά και πολιτικά στελέχη (τους δικούς του ανθρώπους, κοινώς τα «δικά του παιδιά») και να πραγματοποιεί –παρεμπιπτόντως, στον ελεύθερό του χρόνο δηλαδή– κάτι ψιλοσυλληψούλες…

…του 1928:

Ο Αλεξάντερ Φλέμινγκ ανακαλύπτει την πενικιλίνη: 79 χρόνια έχουν παρέλθει από τότε, και το σχετικό αντιβιοτικό για τη δίποδη γαϊδουριά και έναντι των όρθιων μουλαριών και μουλάρων, αγνοείται…

…του 1935:

Ο …φίλος και δηλωμένος θαυμαστής του αρχαιοελληνικού ανθρωπισμού, Αδόλφος Χίτλερ υιοθετεί τη αρχαιοελληνική σβάστικα ως επίσημο σύμβολο της επίσης…ανθρωπιστικής Ναζιστικής Γερμανίας (: 3^ο και φαρμακερό Ράιχ!). Την ίδια ημέρα εκδίδει διάταγμα, με το οποίο υποβιβάζει τους απογόνους του Αβραάμ και του Ισαάκ, στο καθεστώς του …υπανθρώπου!

…του1949:

Αναγγέλλεται από τον ραδιοφωνικό σταθμό «Ελεύθερη Ελλάδα» (χι, χι, χι…διέθεταν μαύρο χιούμορ, αν μη τι άλλο, οι κοντο-προγονοί μας!) η –τυπική– λήξη των εχθροπραξιών του Εμφυλίου Πολέμου. Ηττημένη, ολόκληρη η χώρα, η πολιτική της υγεία και η ιστορία της …για τρεις ακόμη ψυχροπολεμικές δεκαετίες. Έλληνες εναντίον Ελλήνων, σημειώσατε Ψ: όπου Ψ, ίσον οι Αδικοχαμένες Ψυχές…

…του 1965:

Ο ΠΑΟΚ δίνει τον πρώτο και ευρωπαϊκό αγώνα του. Νικάει 2-1 στην Τούμπα και φέρνει κολωτούμπα την Βίρνερ (με σήμα τα περουκίνια αλά Αμαντέους Μότσαρτ), στον πρώτο αγώνα των δύο ομάδων για το Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων «Σκέφτομαι και γράφω, σκέφτομαι άρα υπάρχω, αγωνίζομαι άρα μια στις τόοοσες, θα νικάω» (μετέπειτα UEFA): Μια στις πολλές τόοοσες νίκες, όχι μόνο του ΠΑΟΚ, άλλα ομάδων των Ελληνικών Εμιράτων στις ευρωπαϊκές αρένες αρρένων συνολικά.

…του 1994:

Το ελληνικό Κυνοβούλειο παραπέμπει στο Ειδικό Δικαστήριο τον γουρλή Κωνσταντίνο Μητσοτάκη –τον αποκαλούμενο αλλιώς και «Δράκουλα των Καρπαθίων» (ουψ λαθάκι, «του Ψηλορείτη»!)– καθώς και τους Ιωάννη Παλαιοκρασά και Ανδρέα Ανδριανόπουλο για την υπόθεση της ΑΓΕΤ Ηρακλής Που(μ)αρό.

Η υπόθεση θα κλείσει ως πολιτικώς είθισται –εξ ολοκλήρου αναίμακτα: Ο μεν Κ. Μητσοτάκης θα υποχρεωθεί από το Δικαστήριο να ζητάει ανά έτος την αύξηση του συνταξιοδοτικού ορίου στα 195 χρόνια για γυναίκες και άντρες, ο δε Ι. Παλαιοκρασάς να καταγγείλει το κόμμα του άμα τη αναλήψη νέου κυβερνητικού έργου για τα προσεχή «ξινά κρασιά της μίζας και της λαμογιάς» (βλ. λήμμα «διαπλοκή»), ενώ τελευταίος ο Α. Ανδριανόπουλος, ‘καταδικάστηκε’ να βολοδέρνει από κόμμα σε κόμμα και από εταιρεία σε εταιρεία ψάχνοντας για το …ανθρωπινότερο πρόσωπο του θατσερικού νεοφιλελευθερισμού!

Σήμερα, τέλος, 15 Σεπτεμβρίου του 2007

…ανοίγει φύλλο το «Να!», προτείνοντας εναλλακτική διατροφική αγωγή στο κουτόχορτο της τρέχουσας κομματικής μαγειρικής.

Αίτημα της στήλης για τις φετινές

–τι άλλο– πρόωρες εκλογές:

Να επαναληφθεί η διαδικασία του 1961.

Ψήφος στην χλωρίδα του κράτους!

Ψήφος στους θάμνους και στα δέντρα!

Έπειτα από το καλοκαίρι των απροετοίμαστων και των πυρομανών,

ας μπει το φθινόπωρο της πνοής που ποτέ της δεν κοιμάται!

1η δημοσίευση: "Να!", 1ο τεύχος, Σεπτέμβριος 2007

Περικοπές ενός απόκρυφου πολιτικού ημερολογίου

Σύμφωνα με το παλαιό ρητό: Μία εικόνα ίσον χίλιες λέξεις.
Σύμφωνα με τα τρέχοντα του 21ου αιώνα: Μία εικονική ζωή ίσον σιωπή...τη σιωπή του κλαυσίγελου...τη σιωπή του πένθους!

Του ανωνύμου εμπρηστή

Ανοιχτή επιστολή μίας ακόμη "ανώνυμης" ομάδας πολιτών/επαγγελματιών που τις τελευταίες βουρνοκαμένες μέρες σημειώνει ...μεγάλη κυκλοφορία από email σε email. Παρότι πρωτογράφτηκε το 1992 (!), με πολύ λίγες προσαρμογές -κυρίως χρονικές- αποτελεί την διαχρονική χάρτα των πυρκαγιών κάθε Αυγούστου. Δυστυχώς...

(Έτσι φαίνεται κυλάει το πράγμα: η ανθρώπινη ανικανότητα "αθωώνεται" από την ...κακή τύχη!)

Γράφει ο «άγνωστος εμπρηστής»:

Κύριε διευθυντά,

Επειδή η πολιτική εξουσία για μία ακόμα φορά κατασυκοφάντησε το εθνικό έργο που επιτελούμε εμείς οι «άγνωστοι εμπρηστές» των δασών, αναγκάζομαι να βγω από την ανωνυμία για να εξηγήσω στο αναγνωστικό σας κοινό τον καθοριστικό ρόλο που παίζουμε στην ομαλή πορεία της πολιτικής ζωής και στην εύρυθμη λειτουργία της ελληνικής κοινωνίας.

Ταυτόχρονα θα ήθελα να απευθυνθώ σ’ όλους τους συνάδελφους εμπρηστές δασών, δασοκτημάτων, διαμπερών οικοπέδων, ελαιώνων-μαϊμούδων, αγροτοτεμαχίων και λοιπών δασικών εκτάσεων και να τους επισημάνω ότι ήρθε η ώρα να διεκδικήσουμε την ανέγερση του «μνημείου στον άγνωστο εμπρηστή».

Κύριε διευθυντά, όπως κάθε χρόνο έτσι και στις φετινές πυρκαγιές αποδείχτηκε η ανικανότητα των πολιτικών και του κράτους να οργανώσουν αποτελεσματικά την αντιπυρική προστασία της χώρας μας.

- Τα πυροσβεστικά αεροπλάνα δεν μπορούσαν να πετάξουν από βλάβες κι άλλες αιτίες. Κι όταν πετούσαν δεν έριχναν νερό, γιατί κινδύνευαν να καταστραφούν τ’ αυθαίρετα που ήταν χτισμένα στα φλεγόμενα δάση.
- Τα πυροσβεστικά οχήματα δεν μπορούσαν να πλησιάσουν τις εστίες της φωτιάς από έλλειψη δασικών δρόμων. Κι όταν πλησίαζαν δεν είχαν νερό, από έλλειψη υδατοδεξαμενών, ή είχαν τρύπιες μάνικες.

- Το Διυπουργικό Συντονιστικό Όργανο, δε μπορούσε να συντονιστεί με τους απειράριθμους υπηρεσιακούς παράγοντες, νομάρχες, γραμματείς και λοιπούς Φαρισαίους. Κι όταν συντονιζόταν, η πυρκαγιά είχε σβήσει από μόνη της.

Αν παραδεχόμαστε την ανικανότητα του πολιτικού προσωπικού της χώρας να διοικήσει και της δημόσιας διοίκησης να προσφέρει έργο, τότε θα γινόταν μπουρλότο ολόκληρο το πολιτικό μας σύστημα. Ποια είναι η λύση στο πρόβλημα; Εμείς, οι εμπρηστές. Εμείς οι πάντοτε μυστήριοι, άγνωστοι, ασύλληπτοι (και γι’ αυτό ανύπαρκτοι) εγκληματίες.

Εμείς οι εμπρηστές είμαστε το πολιτικό άλλοθι για την ανικανότητα όλων των κάθε είδους κυβερνήσεων.

- Επί καραμανλικής Νέας Δημοκρατίας το 1974-1975 καίγαμε τα δάση με την ιδιότητα του «πράκτορα των Τούρκων». Το 1978 βάζαμε μπουρλότο στην Πεντέλη, από το Μάτι ως την Νταού και το Πικέρμι, ως «χουντικοί βομβιστές».
- Επί Ραλλικής Νέας Δημοκρατίας το 1981 ανάβαμε φωτιές από Πεντέλη έως Μαρούσι και καίγαμε 3 ανθρώπους (ο ένας ήταν Αυστριακός τουρίστας) ως «βασιλοχουντικοί».

- Επί Ανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ το 1987 καίγαμε 120.000 στρέμματα στην Ρόδο, 2 ανθρώπους στην Ύδρα και πάνω από 1.000.000 στρέμματα σ’ όλη την Ελλάδα ως «τεταρταυγουστιανοί».

- Επί Μητσοτακικής Νέας Δημοκρατίας κάψαμε 12 ανθρώπους στην Ικαρία και δεκάδες αυθαίρετα στο Σούνιο και στο Ντράφι ως «οργανωτές σχεδίων ανωμαλίας» κλπ, κλπ, κλπ

- Σήμερα επί Καραμανλικής Νέας Δημοκρατίας και πάλι, έχουμε κάψει 63+ ανθρώπους, εκατοντάδες σπίτια στα χωριά, κάναμε άστεγους μερικές χιλιάδες αγρότες στην Εύβοια και την Πελοπόννησο και καταστρέψαμε κοντά ένα εκατομμύριο στρέμματα ενεργούντες ως «ασύμμετρη απειλή»!

Οι πολιτικοί μας ηγέτες πρέπει κάποτε ν’ αποφασίσουν τι τελικά είμαστε. Βασιλοχουντικοί; Πράκτορες των Τούρκων; Χουντικοί; Κατάσκοποι; Δολιοφθορείς; Οργανωτές σχεδίων ανωμαλίας; Ασύμμετρη απειλή;

Όχι τίποτα άλλο δηλαδή, αλλά κι εμείς Έλληνες πολίτες είμαστε και...ψηφίζουμε. Δεν ψηφίζουν μόνο οι καταπατητές και οι οικοπεδοφάγοι.

Στο σημείο αυτό, κύριε διευθυντά, οφείλω να τονίσω ότι οι μοναδικοί εχθροί
των καταπατητών είναι οι εμπρηστές. Με τις φωτιές που βάζουμε, αποκαλύπτουμε όλες τις βίλες, τις βιλίτσες και τα αυθαίρετα που έχουν χτισθεί κρυφά και παράνομα μέσα στα δάση. Κοινωνικό έργο προσφέρουμε, κύριοι. Διότι όπως καλώς γνωρίζετε, τα δημόσια και διακατεχόμενα δάση έχουν καταπατηθεί, οικοπεδοποιηθεί και τσιμεντοποιηθεί πολύ πριν από οποιαδήποτε πυρκαγιά. Φυσικά με την ανοχή των δασαρχείων. Φυσικά με τη νομική συνεργασία συνταξιούχων δασικών που «ξέρουν όλα τα κόλπα». Και φυσικά με την βοήθεια ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ και ΟΤΕ που δίνουν στ’ αυθαίρετα ηλεκτρικό, νερό και τηλέφωνο.

Ξέρετε, κύριε διευθυντά, πόσοι οικοδομικοί συνεταιρισμοί υπάρχουν στην
Πεντέλη; Είναι 16 και διεκδικούν 12.248 στρέμματα. Στην Παλλήνη είναι 4 με 1.092. Στην Ανάβυσσο 3 με 13.392. Στον δήμο Βιλίων 14 με 8.429. Να συνεχίσω;

Οι πυρκαγιές εξαφανίζουν τα δέντρα αλλά ταυτόχρονα εμφανίζουν όλα τα
παράνομα κτίσματα που έκρυβε η βλάστηση. Μόνο εμείς οι εμπρηστές
αποκαλύπτουμε σε όλες τις διαστάσεις τους τις παρανομίες που ροκανίζουν τα δάση μας.

Με υπερηφάνεια φωτογράφισα την περασμένη Πέμπτη τις εκατοντάδες βίλες που αποκάλυψαν στον Άγιο Στέφανο, στον Βαρνάβα, στο Καπανδρίτι, στον Κάλαμο και στην Μαλακάσα οι φωτιές που έβαλαν στα προηγούμενα
χρόνια οι συνάδελφοι μου. Οι «εμπρησμοί» των συναδέλφων μου, αποκάλυψαν ότι κάτω από το πράσινο της ανατολικής Αττικής κρυβόταν το τσιμέντο.
Αποδεικνύεται λοιπόν από τα γεγονότα, ότι εμείς οι...«άγνωστοι
εμπρηστές» δίνουμε την απαραίτητη κάλυψη στα πολιτικά μπουρλότα της εκάστοτε εξουσίας και προσφέρουμε κοινωνικό έργο με την αποκάλυψη των οικοπεδοφάγων, των καταπατητών και των αυθαίρετων.

Συνεργάτες στο εμπρηστικό - κοινωνικό μας έργο έχουμε:

- Την Τοπική Αυτοδιοίκηση, με τους ανεξέλεγκτους σκουπιδότοπους που διατηρεί σε δασικές εκτάσεις. Τα σκουπίδια αυταναφλέγονται και η φωτιά μεταδίδεται εύκολα στο δάσος, όπως έχει γίνει στην Λούτσα, στο Μαρκόπουλο Ωρωπού, στην Αυλώνα (3 φορές) στην Βάρη...

- Την ΔΕΗ, που περνάει τα καλώδια της από τα δάση χωρίς τα απαραίτητα μέτρα προστασίας. Οι άνεμοι σπάνε τα καλώδια και οι σπινθήρες που δημιουργούνται δεν χρειάζονται τους εμπρηστές για να προκαλέσουν πυρκαγιά.

- Τον ΟΣΕ, που δεν καθαρίζει τα ξερόχορτα κατά μήκος των γραμμών κι έχει τις ίδιες συνέπειες με την ΔΕΗ.

- Το υπουργείο Γεωργίας, που δεν καθαρίζει τα ευπαθή σημεία των δασών από την καύσιμη ύλη (ξερόχορτα, πευκοβελόνες, κλπ) που συσσωρεύεται κατά χιλιάδες τόνους το καλοκαίρι κι αποτελεί το προσάναμμα για κάθε φωτιά.

- Τους Έλληνες πολίτες, που πετάνε στα δάση σκουπίδια, καμμένα ορυκτέλαια (65.000 τόνους κάθε χρόνο) και χιλιάδες άλλα αντικείμενα που αποτελούν αιτίες πυρκαγιών. Τα στουπιά, τα γκαζάκια, τους "μηχανισμούς" και τα "συγκλονιστικά στοιχεία" που παρουσιάζουν οι δαιμόνιοι τηλεοπτικοί ρεπόρτερ στα κανάλια, δεν τα βάζουμε εμείς οι εμπρηστές. Τα βρίσκουμε εύκολα σε κάθε δάσος. Και επιτελούμε άλλη μια κοινωνική υπηρεσία, καθότι αποενοχοποιούμε κάθε Έλληνα που γεμίζει με μπουρλότα τα δάση.

- Τον... στρατηγό των ανέμων Αίολο, που με τα καλοκαιρινά μελτέμια εξαπλώνει και αναζωπυρώνει τις φωτιές με φοβερή ταχύτητα. Μπορεί να μεταφέρει φλεγόμενα κουκουνάρια και κλαδιά σε μεγάλες αποστάσεις. Ιδού ένα παράδειγμα από την... επαγγελματική μου πείρα, που κατέληξε σε...θαύμα. Στην μεγάλη φωτιά του Αγίου Όρους το 1990, ένα θερμοδυναμικό ρεύμα (δες τον επόμενο "συνεργάτη" μου) πήρε ένα φλεγόμενο κλαδί πουρναριού το μετέφερε σε απόσταση 800 και σε ύψος 100 μέτρων , το πέρασε από μια... πόρτα και το κάρφωσε στην ξύλινη οροφή του τελευταίου ορόφου της μονής Σίμωνος Πέτρας. Οι καλόγεροι έσβησαν την φωτιά αλλά διατηρούν την τρύπα στην οροφή για να θυμούνται το θαύμα της σωτηρίας τους.

- Την... επιστήμη της Φυσικής, που δημιουργεί στην διάρκεια των πυρκαγιών θερμοδυναμικά ρεύματα και έντονους στροβιλισμούς με συνέπεια να επεκτείνεται η φωτιά σε δεκάδες σημεία και σε μεγάλες αποστάσεις. Πρόκειται για τις «συγκλονιστικές μαρτυρίες» που παρουσιάζουν τα κανάλια, ότι μετά την αρχική πυρκαγιά εμφανίστηκαν πολλές εστίες και σε διαφορετικά σημεία. Αυτό δεν είναι δικό μας έργο, των εμπρηστών. Αποτέλεσμα των νόμων της Φυσικής είναι.

- Την τύχη, που δημιουργεί έκτακτα περιστατικά. Όπως την πτώση ενός ελικοπτέρου πριν από χρόνια στον Μαραθώνα. Θα θυμάστε, κύριε διευθυντά, ότι οι ραδιοσταθμοί και τα κανάλια ενώ ανέφεραν στην αρχή την πτώση του ελικοπτέρου, στην συνέχεια μιλούσαν για εμπρησμό. Δεν βάλαμε εμείς οι εμπρηστές αυτή την φωτιά,. Την είχαμε αναθέσει σ’ έναν συνένοχό μας. Στην...τύχη!

Κύριε διευθυντά, από τα στοιχεία που παρέθεσα γίνεται κατανοητό το εθνωφελές έργο που επιτελούμε εμείς οι εμπρηστές.

- Δίνουμε άλλοθι στην εκάστοτε εξουσία για την ανικανότητά της, ενισχύοντας έτσι το πολιτικό μας σύστημα από τους υπονομευτές του.
- Επιτελούμε κοινωνικό έργο με την αποκάλυψη των δασικών περιοχών, που έχουν καταπατηθεί, οικοπεδοποιηθεί και τσιμεντωθεί.

- Απενοχοποιούμε κάθε Έλληνα πολίτη, που όχι μόνο δεν ενδιαφέρεται για την προστασία του περιβάλλοντος αλλά κάνει ό,τι μπορεί για να κάψει και να καταστρέψει τα δάση.

- Και φυσικά προσφέρουμε δωρεάν ξυλεία για τα τζάκια όλων των αυθαίρετων που έχουν γεμίσει τα δάση της Ελλάδας.

Για το εθνικό έργο που επιτελούμε, νομίζω ότι είναι ώριμο το αίτημα να ανεγερθεί από την πολιτεία το «μνημείο του άγνωστου εμπρηστή». Ένα αίτημα που ζητάω να προβάλουν όλοι οι συνάδελφοι «άγνωστοι (και γι’ αυτό μάλλον ανύπαρκτοι) εμπρηστές».

Μετά τιμής

Ο «άγνωστος εμπρηστής»

ΣΟΥΡΡΕΑΛΙΣΤΙΚΑ SITE ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

Ιστοσελίδες από το… μέλλον!

ο Πάνος Δρακουμέλ προτείνει:

http://www.Κioto_for_whom_the_bell_tolls.blogspot.com :

Blog (ηλεκτρονικό ιστολόγιο) οικολογικών ευαισθησιών. Συγγράφουν τα μέλη της περίφημης συνθήκης του Κιότο, που παρανομούν εις βάρος της κάθε λίγο και λιγάκι. Δείγμα γραφής: «Πότισα και σήμερα τη γλαστούλα που ‘χω στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου μου, ενώ αδειάζει τους τόνους των όξινων απορριμμάτων του στον πλησίον αιγιαλό»!

Extra download: Πρόγραμμα ενημέρωσης γύρω απ’ τον επικείμενο εποικισμό του… Άρη. Δεκτές τέλος, οι προαγορές οικοπέδων στον κόκκινο πλανήτη!

http://www.with-god-on-our-side.com :

«Πολύφυλλη» ιστοσελίδα αφιερωμένη στους έχοντες και κατέχοντες τον Θεό (ή τους Θεούς για τους …πληθωρικούς) στο πλευρό τους. Ειδικά αφιερώματα στους παρά τω θεω… τηλεφωνητές, Μωησή, Μ. Κωνσταντίνο, Μωάμεθ, Ριχάρδο Λεοντόκαρδο, Τζ. Μπους Mj &Jr, Οσάμα Μπιν Λάντεν. Όλα τα ιστο–παράθυρα «ανοίγουν» υπό τους ήχους του ομότιτλου με το site άσματος του Bob–πριν ασπαστώ τον καθολικισμό–Dylan.

http://www.dialogos_gia_tin_paidia.gr :

Διαδικτυακός τόπος με δύσκολη έως ανέφικτη πρόσβαση. Αν διαθέτεις σιδηρογροθιά, ή έστω ασφυξιογόνο μάσκα, διάβαινε (κοινώς, enter). Ειδάλλως, η είσοδος παραμένει ερμητική –σαν την είσοδο των ΑΕΙ, ΤΕΙ, αν δε σκαρφαλώσεις ως υποψήφιος πανελλαδικών στο Έβερεστ του… 10! Μέγα κρίμα φίλοι μου, αν δε ξετρυπώσετε εντός του, διότι διαθέτει σπάνιο φωτογραφικό, δίγλωσσο άλμπουμ με directories όπως τα ακόλουθα: Marietta in uniform, Marietta in bikini, Marietta in chains (με την εγγύηση του… National Geographic)!

1η δημοσίευση: το περιοδικό "ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ", τεύχος 3ο .

Γιατί η ποίηση;

Έργο του Vlandimir Kush ("Sunrise by the ocean", λάδι σε καμβά, 21x25). 

Εκστατικό από κάθε άποψη.
Με τη οικεία αυθαιρεσία των υπερρεαλιστών
θα το ονόμαζα "Η βιογραφία κάθε ποιήματος".

-Μικρή συμβολή στη θεματική του φετινού Συμποσίου Ποίησης-

ΓΙΑΤΙ Η ΠΟΙΗΣΗ;

«Αν ο χαλκός ξυπνήσει σάλπιγγα, δε φταίει αυτός»

Αρθούρος Ρεμπώ

Γιατί δε γίνεται αλλιώς. Γιατί αυτή είν’ η μοίρα μας. Στην εδώ βιωτή το μοιράδι μας. Η μετά πάντων συσχέτιση. Η πρώτη και η έσχατη μας φύση. Η συνδιαλλαγή. Με τα άλλα πρόσωπα. Με τα γύρω πράγματα. Η σύνθεση. Εντός και εκτός των κλειστών μας άκρων. Η συναρμογή των καθ’ εκάστων που περιέχουμε και που με τη σειρά τους μας περιέχουν, σε Ένα –κόσμημα. Σε Κόσμο.

Γιατί δε γίνεται αλλιώς. Γιατί ομιλούμε. Γιατί μας δόθηκαν οι λέξεις. Όσο νεαρές ή γερασμένες. Επί τω πλείστω πλέον γερασμένες. Από τον πατέρα των πάντων πόλεμο, διασωσμένες. Από τη μήτρα των παθών μας, την κοινή μας προγονική Βαβέλ, στιγματισμένες. Οι λέξεις. Είτε με τα χείλη που γευόμαστε και φιλούμε. Είτε με το χαρτί και το μελάνι καθώς τη πρώτη μας ζωή τρυγούμε. Οι λέξεις, κοινό δοσμένο βιος –σήμαντρο ισάξιο της σιωπής. Για την αποκαλυπτικότερη αντίστιξη.

Γιατί δε γίνεται αλλιώς. Γιατί είν’ αδύνατο να αμοληθούμε στο πέλαγο της ζωής δίχως τα χέρια ή το κορμί μας. Τη σάρκα ή τη πνοή μας. Δίχως το αίμα ή τη κρυφή μας δίψα. Τις απορίες ή το ηχηρό συναίσθημά μας. Τις γλώσσες μας. Σχεδόν πλεονάζει η ερώτηση: διεκδικείται το είναι –καθενός– δίχως γίγνεσθαι; Δίχως έργο; Δίχως έστω μια κάποια μορφή; Διότι είναι γνωστή η πρόκληση –ανοιχτή: η ποίηση.

Γιατί δε γίνεται αλλιώς. Γιατί συζούμε. Και συζούμε σημαίνει πέρα από όλα τα οικεία λεξικά, συμ-παίζουμε. Στις όχθες του πόταμου-χρόνου. Στο μεταίχμιο του ανεξερεύνητου κενού. Πότε αθόρυβα και ποτέ στη διαπασών. Άλλοτε με την ελαφρότητα ενός μόλις φτερού κι άλλοτε με την αμετάκλητη βαρύτητα ενός ναυαγίου. Πότε νήπιοι σα ζώα γελαστά. Πότε αιμοδιψείς σα δολοφόνοι. Παίζουμε – για να επιβιώνουμε. Εάν επιβιώνουμε.

Αυτός δεν είναι πλάι σε τόσα άλλα ο γνωστός κι ο άγνωστος μας χρόνος; Ο άνθρωπος;

Θέλει λοιπόν και ερώτημα γιατί η ποίηση; Σα να απορούμε, γιατί ο έρως ή γιατί η αντιδουλικότητα, γιατί η ελευθερία;

Γιατί δε γίνεται αλλιώς.

5/4/2007

1η Δημοσίευση:

Σωτήρης Μουστάκας

Όχι, δεν τον "πήρε ο θεός κοντά του"
μήτε "έφυγε πλήρης ημερών"...
Δεν "ετοιμάζεται για την μεγαλύτερη παράστασή του
στην παμπάλαιη σκηνή του Παραδείσου"
μήτε "θ' αγαλλιάζει η ψυχή του
απ' το νέο της σπιτικό
ακούγοντας το γέλιο μας
με κάθε της Μούσας του
ταχυδακτυλουργικό"...

Παρακαλώ σας, ας γυρνούμε πλάτη
στη νωθρή παπαγαλία
κάθε σαχλής παραμυθίας
κάθε τόσο
που αναχωρεί
ο κάθε αναντικατάστατος
της μικρής μας ζωής...

Συνομιλία με την Άλκη Ζέη

Την κυρία Ζέη πρωτογνωρίσαμε μέσα από το θαυμάσιο διήγημα της «Γατοκουβέντες» (εκδ. Καστανιώτης 2006). Η τάξη μας φιλοξένησε όλους τους ήρωες της συναρπαστικής αφήγησης ενός γάτου που ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει τον πρώτο… καύσωνα της ζωής του! Κι όχι μόνο φιλοξένησε. Αλλά κι αγάπησε. Κι όπως συνηθίζεται μ’ αυτά που αγαπάς, δεν άργησαν να ξεφυτρώσουν οι πρώτες σχετικές απορίες. Γύρω απ’ τη ζωή και το έργο της -από μικρούς και μεγάλους- πολυδιαβασμένης συγγραφέως.

Η ευκαιρία για να τη συναντήσουμε από κοντά ήρθε την περασμένη Παρασκευή (27-4-2007, Κεντρική Αίθουσα Εκδηλώσεων του Παν/μιου Αιγαίου στην πόλη της Ρόδου). Προσκεκλημένη από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου και τους δασκάλους και των τριών βαθμίδων εκπαίδευσης, η κυρία Ζέη μίλησε σε μια κατάμεστη αίθουσα από παιδιά…όλων των ηλικιών! Με λόγια μαστορεμένα από την πείρα της τόσο στη συγγραφή όσο και στην οικογενειακή, σχολική και ασφαλώς, πολιτική ζωή, μίλησε γι’ αυτή την, όπως αποκάλεσε «πονεμένη σχέση» της λογοτεχνίας με το σχολείο.

Καθώς όμως όχι ιδιαίτερα άνετη στους καθ’ έδρας μονολόγους η συγγραφέας προσκάλεσε το ακροατήριό της να της απευθύνει όποια ερώτηση επιθυμούσε. Όλοι ανταποκρίθηκαν. Από καθηγητές του Παν/μιου, μέχρι μαθητές και γονείς. Ασφαλώς κι εμείς.

Με όχι μικρό τρακ ανοίξαμε το χορό των ερωτήσεων, στον οποίο πιαστήκαμε χέρι και χέρι με μία πραγματική κυρία των ελληνικών γραμμάτων: την κυρία Άλκη Ζέη!

Κουράζεστε πολύ από την δουλεία σας; (Φωτεινή)

Από τη δουλειά μου; Κοίταξε: όχι όσο κουράζονται οι δάσκαλοί σας. Ομολογώ λιγότερο. Γιατί εγώ που πήγα σήμερα σε τέσσερις τάξεις έχω τελείως εξοντωθεί! (γέλια)

Θέλατε να γίνετε από μικρή αυτό το επάγγελμα; (Γεωργία)

Ναι, από μικρή. Από τα οκτώ μου χρόνια σχεδόν είχα αποφασίσει ότι θα γίνω συγγραφέας.

Τι σας ενέπνευσε να γράψετε κουκλοθέατρο όταν ήσασταν μαθήτρια; (Κυριάκος)

Πάλι μία δασκάλα μας (Σημ: είχε προηγηθεί επαινετική αναφορά της κας Ζέη στον εμπνευσμένο και δημιουργικό δάσκαλο) η οποία είχε σπουδάσει στο Παρίσι στη σχολή Καλών τεχνών. Ήρθε μια μέρα στην τάξη και είπε ότι θα κάνουμε κουκλοθέατρο. Στα παιδιά που ζωγράφιζαν είπε: «Εσείς θα ζωγραφίσετε τα σκηνικά». Στα παιδιά που μπορούσαν να φτιάξουν με τα χέρια τους διάφορα πράγματα, είπε «Εσείς θα κάνετε τις κούκλες». Σε μένα λέει «Εσύ ούτε να ζωγραφίσεις μπορείς, ούτε με τα χέρια σου να φτιάξεις τίποτα. Θα γράψεις τα έργα». Έτσι έγραψα τα έργα για το κουκλοθέατρο. Λεγότανε «Κλαψωδίες» και ήτανε παρωδίες των ραψωδιών και ο Κλούβιος, ο ήρωας, ήτανε ένα ναυτάκι του Οδυσσέα που έκανε όλες τις βλακείες. Ήταν τέτοια η φήμη που απέκτησε το κουκλοθέατρο μας, που αργότερα τις παραστάσεις μας παρακολούθησαν ο Ελύτης, ο Γκάτσος, ο Μ. Χατζιδάκις, ο Θεοτοκάς, ο Εμπειρίκος. Και εκεί ήρθε και ο Γεώργιος ο Σεβαστίκογλου, ο μετέπειτα άντρας μου και τον γνώρισα…

Ποιό είναι το αγαπημένο σας βιβλίο από όσα έχετε διαβάσει; (Βασίλης)

Το αγαπημένο μου βιβλίο; Δεν είναι ένα βιβλίο! Έχω διαβάσει χιλιάδες…

Πείτε μας το αγαπημένο σας όταν ήσασταν παιδί! (Βασίλης)

Αυτό μπορώ να σου το πω. Αγαπούσα «Το ταξίδι του Νηλς Χολγκελσον» με τις αγριόχηνες. Τόσο πολύ είχα διαβάσει για τα μέρη στα οποία αναφέρεται αυτό το βιβλίο που πριν από λίγα χρόνια ταξίδεψα ως εκεί.

Πώς νιώσατε όταν εκδόθηκε το πρώτο σας βιβλίο; (Ματίνα)

Ήμουνα στο εξωτερικό. Ζούσα τότε στη Ρωσία και είχα στείλει το χειρόγραφο. Ο εκδότης δε μου είχε απαντήσει ακόμη. Πέρασε ο καιρός και συνέχιζε να μην απαντάει. Και όταν ήρθα στην Ελλάδα πέρασα απ΄ το βιβλιοπωλείο που είχε ο εκδοτικός οίκος και τον ρώτησα, τι γίνεται μ’ αυτό το «Καπλάνι της βιτρίνας» και μου λέει «Να το εκεί, στη…βιτρίνα είναι!» (γέλια) και έριξα ορισμένες κλεφτές ματιές για να μη με πάρει είδηση ο κόσμος. Και ένιωσα τόση χαρά όση δεν την ξανάνιωσα με τα άλλα μου βιβλία!

Γιατί ο Που-Μπού -πρόσωπο απ' το βιβλίο «ΓΑΤΟΚΟΥΒΕΝΤΕΣ»- χώρισε με την μητέρα των παιδιών (του Ηλία και της Κατερίνας); (Νίκη)

Γιατί; Γιατί χωρίζουνε τόσοι πολλοί άνθρωποι τώρα; Κάτι δε πάει καλά μεταξύ τους και χωρίζουνε.

Τις έχετε ζήσει τις ιστορίες που έχετε γράψει; (Γεωργία)

Την ιστορία του γάτου αν έχω ζήσει; (γέλια) Σα γάτος δεν έχω ζήσει! (γέλια εις διπλούν)

Γενικά, αν τις έχετε ζήσει… (Γεωργία)

Γενικά στις ιστορίες μου υπάρχουν γεγονότα που βασίζονται σε αναμνήσεις που ασφαλώς τις έχω ζήσει. Όμως δεν είμαι εγώ πάντα η ηρωίδα. Θα ήτανε και βαρετό. Φτιάχνω διάφορους ήρωες…

Γιατί επιλέξατε να το κάνετε το διήγημα «ΓΑΤΟΚΟΥΒΕΝΤΕΣ» σε CD; (Ανδρέας-Βασίλης)

Δε το επέλεξα εγώ. Το CD το άκουσες;

Ναι!

Καλό ήτανε; Καλά τα λέω;

Ναι, κάλο ήτανε!

Το διάλεξε ο εκδότης μου. Γιατί τώρα ακούνε και τα πολύ μικρά παιδιά που δε μπορούν ακόμη να διαβάσουν. Βάζουν το CD και το ακούνε.

Πώς φανταστήκατε και φτιάξατε ένα γάτο τόσο έξυπνο και τόσο αστείο; (Χρήστος)

Κοίταξε. Εγώ δεν έχω πολλά πάρε-δώσε με τα ζώα, αλλά η κόρη μου όταν ζούσαμε στο Παρίσι, μας έφερε μια γάτα. Ξέρετε πως κάνουνε όλα τα παιδάκια: «Μαμά έλα να πάρουμε ένα σκυλάκι, μία γατούλα…εγώ θα κάνω, θα το φροντίζω, θα του δείχνω» και στο τέλος ξεμένεις εσύ μαζί του. Έφυγε η κόρη μου να πάει στην Αγγλία για μεταπτυχιακές σπουδές και μου ξέμεινε η γάτα! Και έτσι απέκτησα μία οικειότητα με τις γάτες που δεν είχα ποτέ μου. Και είδα, ότι …μιλάνε, άμα θέλουνε!

Πώς εμπνευστήκατε το δημιούργημά σας «ΓΑΤΟΚΟΥΒΕΝΤΕΣ»; Γιατί το ονομάσατε έτσι; (Θάλεια)

Γιατί μιλάει ο γάτος!

Ποιό ήταν το αγαπημένο σας βιβλίο από όσα έχετε γράψει; (Ρέα)

Είναι το «Καπλάνι της βιτρίνας» γιατί είναι το πρώτο μου βιβλίο, γιατί μιλάει για τα παιδικά μου χρόνια με το παππού μου –που είναι πολύ ωραία χρόνια! Ακόμη, διότι με αφορμή αυτό το βιβλίο διηγιόμουν αυτές τις ιστορίες στα παιδιά μου και αργότερα στα εγγόνια μου. Κι αν τις έγραφα όλες αυτές που διηγιόμουν, θα ξεπερνούσαν σε επεισόδια ακόμη και την «Λάμψη»! (γέλια)

1η δημοσίευση: Εφημερίδα "Ο τόπος μας", φύλλο 26, 5-5-2007

“Πρόσωπο με πρόσωπο με τον Καραγκιόζη”

Αγαπημένε μας Καραγκιόζη, μας τιμά ιδιαίτερα που μας κάλεσες γι’ αυτήν εδώ τη συνομιλία μας στον ολοφώτεινο μπερντέ σου…

Πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, αφού είπαμε πως θα παίξουμε…

Τί εννοείς «θα παίξουμε»; Συνέντευξη δε θα κάνουμε;

Μα αυτό εννοώ, βρε μαλαγάνα! Δεν είπαμε, πως θα παίξουμε το έργο «Ο Καραγκιόζης δίνει συνέντευξη»;

Α, ναι…το λησμόνησα! Ας συνεχίσουμε σα να είμαστε σε έργο. Λοιπόν Καραγκιόζο, ποιά απ’ τις πολλές περιπέτειές σου θεωρείς ως τη πλέον συναρπαστική;

Πώς είπες, «καρπαζοεισπραχτική»;

Όχι, όχι, είπα «συναρπαστική».

Α, μάλιστα: «φαγανοχορταστική»!

Όχι, όχι, μάλλον δε το είπα καθαρά: «συ-ναρ-πα-στι-κή»!

Καθαρά το είπες και καθαρά στο απάντησα: όπου πέφτει φάπα, μα στο τέλος έχει φαΐ και χορό για όλους –καθότι ως γνωστόν νηστικό χαρέμι δε χορεύει- περνώ εγώ κι όλη μου η φαμελιά μια χαρά –κι ας έχουν προηγηθεί και δυο τρομάρες!

Μου έχει κάνει εντύπωση πως κάθε φορά προτού μπεις σε νέα μπλεξίματα, βγάζεις έξω τους τρεις κανακάρες σου και τους ρωτάς τι μάθανε τη προηγούμενη μέρα στο σχολείο;

Ασφαλώς! Γίνεται προκοπή χωρίς να ξέρεις γράμματα;

Μα εσύ, ούτε το Δημοτικό –λένε οι κακές γλώσσες- δεν έχεις τελειώσει ;

Γι’ αυτό και μετά βλέπετε τα χαΐρια μου! Όμως μη πολυακούτε τις «κακές γλώσσες», ειδικά όταν είναι προηγουμένως χορτάτες και ειδικότερα, όταν πιάνονται με εμάς τους μπατίρηδες.

Αγράμματος-ξεαγράμματος, σ’ έχουμε δει να απασχολείσαι με χίλιες δυο τέχνες…

«Πενίας τέχνας απεργάζεται» που λέει και ο φίλος μου ο Αλέξανδρος ο Μέγας!

Αυτός που φόνευσε το Καταραμένο Φίδι;

Ναι, αυτός που φόνευσε έ ν α από τα καταραμένα φίδια!

Γιατί υπάρχουν κι άλλα γύρω μας που ζουν και βασιλεύουν;

Ορίστε, ρίξε και μια ματιά στο απέναντι σεράι κι όλο θα δεις κάποιο να σούρνεται εκεί μέσα!

Ναι, αλλά σήμερα, έξω απ’ το μπερντέ, σαράι δεν υπάρχει!

Χαχα! (γέλια τρανταχτά) Τέτοιο τούβλο -ίσαμε τη μύτη του Μορφωνιού-, ούτε το Κολλητήρι μου δε θα μου εκσφενδόνιζε!

Κάτι ακόμη που δεν έχω καταλάβει είναι, τι σόι σχέση έχεις με το Χατζηαβάτη; Είστε φίλοι, είστε συνεργάτες, είστε έτσι, είστε αλλιώς –τι είστε;

Τι σόι σχέση; Τρελόσογο! Όπως οι μισοί Ρωμιοί με τους άλλους μισούς!

Και τι σκέφτεσαι για τους Τούρκους, τους Αρμένιους, τους Εβραίους που μπαινοβγαίνουν στο μπερντέ σου;

Ότι όλοι τους έχουν κάποιον πάνω απ’ το σβέρκο τους! Και ότι μ’ αυτόν τον κάποιον είναι που έχουν να λύσουν τους λογαριασμούς τους –αν είναι να μη τους φάει το μαύρο το φίδι, το καταραμένο που λέγαμε πιο πριν.

Με τα παιδιά όλων των χωρών και κυρίως όλων των ηλικιών τα πας, ωστόσο, περίφημα…

Ναι, γιατί τα παιδιά ξέρουν ήδη κάτι που οι μεγάλοι συνέχεια ξεχνούν: ότι τελικός λογαριασμός δεν υπάρχει! Γι’ αυτό και γελάνε με την ψυχή τους ακόμη και μ’ ένα καμπούρη σαν την αφεντιά μου.

Μη το λες και οι μεγάλοι-μεγάλοι γελάνε…

Γελάνε κι αυτοί, γιατί έχουν εμπρός τους τη δική μου τη καμπούρα και δε βλέπουν εκείνη που ‘χει ξεφυτρώσει στη πλάτη τους. Αυτό εννοούσα ότι «τελικός λογαριασμός δεν υπάρχει»: γιατί στο τέλος κάθε «γύρας» μήτε καμπούρα, μήτε καλαμπούρα υπάρχει! (γέλια)

Φουλ φιλοσοφημένο σε βρίσκω…

Το ‘χω παίξει κι αυτό το έργο μέσα στ ‘ άλλα: «Ο Καραγκιόζης φιλόσοφος». Εκεί να δεις γέλιο. Κάνω τον Σωκράτη –ξέρεις τον αρχαίο– να τα ξεράσει όλα: ότι τάχα μου τάχα μου δε γνώριζε τίποτα, παρότι στο τέλος όλους τους έβαζε άσχετους κι αδιάβαστους! Μαζί μου να έβλεπες: ζητούσε να του φέρουν το κώνειο μια ώρα αρχύτερα!

Πώς θα ‘θελες να «γράψουμε» το τέλος του σημερινού μας «έργου»;

Πώς αλλιώς, παρά -όλο το μυαλό μου στον παρά το έχω- με τραγούδι και χορό:

(τραγουδά σε συρτό ρυθμό)

«Το φαγητό είναι χαρά

ο ύπνος είν’ υγεία

κι αν είχαμε κι έναν παρά

θα ζούσαμε μ’ ευτυχία!…»

Άιντε Καραγκιόζο μου, τι λες; Πάμε να ρίξουμε και μια ‘βολτίτσα’ κατά το γειτονικό μαγειρείο «Η Νοστιμούλα Ευρώπη»;

Ναι, βρε..έτσι! Να φάμε, να πιούμε και νηστικοί να κοιμηθούμε!

1η δημοσίευση: περιοδικό "Το βλέμμα", τεύχος 2