ΤΟ ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ (νέα εκδοχή)

"ΤΟ ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ" πρωτοδημοσιεύθηκε στο You Tube στις αρχές του 2009 - σε μία πρώτη εκδοχή -λιτής- ηχογράφησης υπό μορφή demo (3 όργανα & φωνή) και με την αφήγηση εικόνας που του φιλοτέχνησε ο συνάδελφος και συγγραφέας, ο Νίκος ο Διακογιάννης.

Εδώ και καιρό - είχα ολοκληρώσει μία 2η εκδοχή πληρέστερης ενορχήστρωσης κι ερμηνείας - που την προορίζω για ένα "κύκλο" τραγουδιών και ποιημάτων ο οποίος εν καιρώ θα εκδοθεί - με τον τρόπο που του ταιριάζει.

Στο μεταξύ όμως πολλαπλασιάστηκαν οι κοινοποιήσεις και οι ακροάσεις της πρώτης κόπιας.

Αυτό, θαρρώ, είναι αρκετό - όπως και το ότι είμαστε μία ανάσα από το ξεπροβόδισμα του 2012 και την πτητική έφοδό μας στον ορίζοντα του νέου έτους - για να "επισπεύσω" τη δημοσίευση της νέας εκδοχής του τραγουδιού.

Δώρο – σε όλες κι όλους μας, μα πρωτίστως στα παιδιά που μεγαλώνουμε… 

"ΤΟ ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ" (νέα εκδοχή)

Στίχοι-μουσική: Πάνος Δρακόπουλος

Εκτέλεση οργάνων - ερμηνεία: Π.Δ.

Συμμετέχουν: 

ο Νεκτάριος Αυγενικός - κλασσική κιθάρα 

και η Αναστασία Μπέκου - φωνητικά.

Δημιουργικό μουσικού φιλμ και μοντάζ: 

Νίκος Διακογιάννης

Ηχογράφηση-Digital Remastering: 

Στούντιο "Θάλεια"

Δεκέμβριος 2012

"49+1 βότσαλα"

«49+1 βότσαλα», του Πάνου Δρακόπουλου

από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης.

Εικαστικό εξωφύλλου: Μαγδαληνή Κούρτη

Εκδόσεις Γαβριηλίδης:

http://www.gavrielidesbooks.gr/showtitle.aspx?vid=1506

 - Μόλις κυκλοφόρησε - 

[Απόσπασμα από το βιβλίο:]

Έχεις πιάσει ποτέ με την παλάμη σου

όνειρο που δεν δαγκώνει;

Τρέχουν τα σάλια

της σιωπής

μπροστά σ’ ένα

πλουμιστό ποίημα.

Τον άγγελο δεν τον είδαμε

παρά μόνο

όταν παράτησε χάμω

τα φτερά του.

Τ' ΑΣΤΕΡΙ ΤΟΥ ΒΟΡΙΑ (νέο μαθητικό φιλμ)

"Τ' ΑΣΤΕΡΙ ΤΟΥ ΒΟΡΙΑ"

Νέο μουσικό φιλμ

Μουσική: Μ. Χατζιδάκις - Στίχοι: Ν. Γκάτσος

Τραγουδάει η Στρουμπουλή Νότα (Χορωδία Ε1, ΔΣ Κοσκινού)

& η Αναστασία Μπέκου

Εκτέλεση οργάνων, ενορχήστρωση, διδασκαλία:

Πάνος Δρακόπουλος

Ηχογράφηση-Digital Mastering: Π. Δ. 
(Στούντιο "ΘΑΛΕΙΑ")

Ιδέα - παραγωγή: ΤΑΙΝΙΕΣ ΑΠΟ ΞΥΛΟΜΠΟΓΙΑ

(Κινηματογραφική ομάδα Ε1, ΔΣ Κοσκινού)

Δεκέμβριος 2012

Ο παλιάτσος κι ο ληστής

Noέμβριος του 1998 – πριν 14 χρόνια: στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του φοιτητικού ραδιοφωνικού μας σταθμού (107,2 FM) με τον δεικτικό τίτλο "Για την 18η Νοεμβρίου", με τους Ετεροθαλείς ηχογραφούμε live in studio -όπως λέμε νεοελληνιστί τη ζωντανή και δίχως μεγάλη επεξεργασία, ερμηνεία εντός του στούντιο- ένα κύκλο τραγουδιών που θα υπογράμμιζε την πρόθεσή μας να προσανατολιστούμε στην επαύριον της επετείου για το "Πολυτεχνείο" και να πάρουμε αποστάσεις από την στερεοτυπική ανακύκλωση του εορτασμού του. Ένα από τα τραγούδια – αυτής της αλησμόνητης εποχής: «Ο παλιάτσος κι ο ληστής». 

Ελεύθερη ακρόαση - εδώ: 

Ο παλιάτσος κι ο ληστής

Μουσική: Bob Dylan - Ελληνικοί στίχοι: Δ. Σαββόπουλος 

Διασκευή: ΕΤΕΡΟΘΑΛΕΙΣ

Ακουστική κιθάρα: Νεκτάριος Αυγενικός 

Πλήκτρα, προγραμματισμός: Νίκος Ναθαναηλίδης 

Ηλεκτρική κιθάρα, φωνητικά: Πάνος Δρακόπουλος 

Μπουζούκι: Λάμπρος Πανταζόπουλος 

Ηλεκτρικό μπάσο: Βασίλης Γερμανός

Ηχοληψία-μείξη ήχου: Στέφανος Ευθυμίου 

(Στούντιο Καραβελλάκης, Ρόδος)

Live in Studio - 10 Νοεμβρίου 1998

Ηχογράφημα: "Για την 18η Νοεμβρίου"

Εικαστικό: "Παλιάτσος και ληστής". Λάδι σε καμβά. Έργο του Τάκη Βίνη.

"ΣΑΝ ΤΟΝ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ"

Ελεύθερη ακρόαση - εδώ:
"ΣΑΝ ΤΟΝ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ"

Στίχοι - μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος 

Διασκευή, εκτέλεση οργάνων: Πάνος Δρακόπουλος 

Τραγούδι: Θάλεια

Ηχογράφηση: Στούντιο "ΘΑΛΕΙΑ" 

Digital Mastering - Παραγωγή: Πάνος Δρακόπουλος

Νοέμβριος 2012

Ηγεμόνευσε ο λαϊκισμός - του γυρίσαμε την πλάτη. Ξεσάλωσε το lifestalin - δεν μοιχεύσαμε με την κάλπικη του λύρα ούτε για ένα μόλις βράδυ - διαφεντεύει σήμερα τη μέρα και τη νύχτα μας η σύγχυση, η διδυμένια της, η απελπισία - δε θα τη βάλουμε στα σκέλια μας ούτε για ένα τόσο δα χάδι... Ούτε για ένα τόσο δα χάδι…

ΥΓ: Ποικίλες εκδοχές των στίχων του αγαπημένου τραγουδιού διείσδυσαν στα ψηφοδέλτια μου κατά τις διάφορες εκλογικές αναμετρήσεις της περιόδου 1997-2007. Εξ ου και η "διασταύρωση" του παρόντος σχολίου με την ερμηνεία της Θ. στον ήχο και στα χρώματα.

Περί της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών: 2 σχόλια

1. 

Πρέπει να ανήκω στο 5-10% των εκπαιδευτικών που συμμετείχαν στη Φόρμα Διαβούλευσης (λέμε τώρα...) για την Αξιολόγηση στην Εκπαίδευση. Εννοείται πως συμμετείχα ενυπόγραφα - με μία σειρά από προτάσεις και επισημάνσεις που -αλίμονο- δεν έχουμε συνηθίσει από το Υπουργείο Παιδείας να λαμβάνει υπ' όψιν του. Αυτό ήταν και το πιο σοβαρό επιχείρημα της άποψης που οδήγησε στην Αποχή την πλειοψηφία από τα σχετικά Ερωτηματολόγια. Ή τουλάχιστον το επιχείρημα που επικαλέστηκε αυτός ο μεγάλος αριθμός συναδέλφων ανοιχτά - δια των ανά την Ελλάδα Συλλόγων Δασκάλων, Νηπιαγώγων κτλ: ότι η διαδικασία ήταν στημένη – 100% σικέ (βλ. «ήθη και έθιμα» που καλλιεργήθηκαν δεόντως και επί των ημερών της Διαμαντοπούλου). Υπάρχει όμως κάτι πιο σημαντικό από αυτό – καθότι είναι πέρα για πέρα αληθές. Το διατυπώνει η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ εύγλωττα στην ακόλουθη θέση της: ‎"Στην Ελλάδα οι πιο διεφθαρμένοι όλων είναι οι ίδιοι οι ελεγκτές των διεφθαρμένων". Αν διερωτηθεί κανείς: «φίλε μου – τότε γιατί συμμετείχες;» η απάντηση είναι, για όποιον με γνωρίζει, προφανής: συμμετείχα με τους όρους που μου επιβάλλει η συνείδηση μου – με τις υποδείξεις της οποίας εργάζομαι εδώ και 10 χρόνια σε αυτό το παλαβό σύστημα.

2. 

Στην επίσημη βιβλιογραφία απαντάται πολλαπλώς το ερώτημα "τί κάνει ένα δάσκαλο, Δάσκαλο;". Στο Διαδίκτυο κατά τα τελευταία χρόνια έχω συναντήσει δεκάδες λίστες που απαριθμούν τις αρετές της περίπτωσης εκείνου του εκπαιδευτικού που ξεπερνά το όριο του επαρκούς επαγγελματία. Νομίζω πως τον πυρήνα αυτής της ποιότητας δασκάλου που κάνει τη σχολική ζωή - όαση στην όποια περιρρέουσα ξεραΐλα, τον απαντάει το εν λόγω απόσπασμα από το φιλμ “Dead poets Society” – όπως και το έργο στο σύνολό του. Για να μη μείνουμε όμως στον «αφρό» του θέματος ας θυμηθούμε πως όταν είχε πρωτοπροβληθεί στις αίθουσες "Ο κύκλος των χαμένων ποιητών», το Βρετανικό υπουργείο παιδείας/εκπαίδευσης/αγωγής (διαλέγετε και παίρνετε) είχε στείλει διάφορες εγκυκλίους που προέτρεπαν στην θέαση της ταινίας από όλους τους Άγγλους μαθητές και εκπαιδευτικούς. Αντί να ρυθμίσει δηλαδή, τους «όρους του εκπαιδευτικού παιχνιδιού» α λ λ ι ώ ς – νουθετούσε. Σαν τους Έλληνες και τις Ελληνίδες επικεφαλής του υπουργείου παιδείας/εκπαίδευσης/αγωγής (διαλέγετε και παίρνετε ξανά).

ΥΓ: Θυμάστε δε, ποια ήταν στο τέλος η θεσμική «Αξιολόγηση» του καθηγητή κου Keating – από το Σύστημα. Όπως επίσης και από τον κατακερματισμένο κύκλο των μαθητών του: Γ. Γουίτμαν…

ΕΛΙΞΙΡΙΟ

"ΕΛΙΞΙΡΙΟ" 

Στίχοι: Γιάννης Φαινέκος - Μουσική: Πάνος Δρακόπουλος

Πιάνο, κιθάρες, πλήκτρα, μελλώντικα, τύμπανα, φωνή: Πάνος Δρακόπουλος 

Κόντρα μπάσο: Θοδωρής Ζιάρκας

Ηχογράφηση (Mix- Digital Mastering): Στούντιο "Θάλεια" 

Μουσικό φιλμ: Στέλιος Σκαραβαίος

Παραγωγή: Πάνος Δρακόπουλος

Οκτώβριος 2012

"ΕΤΕΡΟΘΑΛΕΙΣ"

ΕΤΕΡΟΘΑΛΕΙΣ

(Ελεύθερη ακρόαση εδώ:)

Τον Ιανουάριο του 1998 βρίσκομαι στην Αθήνα. Μεταξύ άλλων έχω να γράψω νέα τραγούδια για το γκρουπ που μόλις είχαμε φτιάξει στη Ρόδο. Το γκρουπ ονομάζεται «Ετεροθαλείς» – κι όπως καθετί σχεδόν νεογέννητο έψαχνε να βρει το βηματισμό του. 

Σε ένα από τα σπάνια μπλάκ-άουτ της πρωτεύουσας, ετοιμάζω τον «σκελετό» (στίχους και βασική μελωδία & αρμονία) ενός νέου τραγουδιού. Μιλάει για αυτό που θέλουμε να γίνουμε ως μουσική ομάδα – για αυτό που αντιπροσωπεύουμε από ένστικτο και γούστο, δε θα δίσταζα να συμπληρώσω. 

Η ενορχήστρωση – κατόπιν κύλισε σαν νεράκι. Και η ηχογράφηση – και στις δύο φάσεις της (1998, 2000) δεν μας ταλαιπώρησε, όσο άλλα, ίσως λιγότερο απαιτητικά κομμάτια. Το άκουγα, αυτό το καλοκαίρι, μετά από τόσα χρόνια: ανέκδοτο και κατάμονο. Έξω από τη «φύση» του. Του έδωσα 2-3 τελευταίες πινελιές και το «βουτώ» εδώ – στο Διαδίκτυο, που δεν διακρίνει τα πρόσωπα και τα πράγματα στις 4 εποχές του χρόνου… 

"ΕΤΕΡΟΘΑΛΕΙΣ"

Στίχοι- Μουσική: Πάνος Δρακόπουλος

Ενορχήστρωση: Ετεροθαλείς

Νίκος Ναθαναηλίδης: Πιάνο, πλήκτρα

Λάμπρος Πανταζόπουλος: Μαντολίνο, μπουζούκι

Ρίτσα: Φωνητικά

Γιάννης Φαινέκος: Φωνητικά

Πάνος Δρακόπουλος: Ακουστική, ηλεκτρική κιθάρα, πλήκτρα, φωνητικά

Ηλίας Τσούτσας: Ηλεκτρικό μπάσο

Φιλική συμμετοχή:

Μιχάλης Κλωνάρης: Σαξόφωνο

Αντώνης Κολλιός: τύμπανα

Αναστασία Μπέκου: Φωνητικά

Ηχογράφηση: Στούντιο Καραβελλάκης 

(Σεπτέμβριος 2000)

Ηχοληψία-Mixing: Στέφανος Ευθυμίου

Παραγωγή-Digital Remastering: Στούντιο «Θάλεια»

(Σεπτέμβριος 2012)

Εργαστηρίo δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής «Το Κοχύλι»

Επειδή στις μέρες μας πλάι στην παρατεταμένη δύση του παλιού βιώνουμε την ακόμη πιο βραδυκίνητη ανάδυση του καινούργιου, με διπλή χαρά σάς ανακοινώνουμε την ίδρυση του Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής «Το Κοχύλι» με έδρα τη Ρόδο.

Όσοι επιθυμούν να εγγραφούν στο Χειμερινό Κύκλο Εργασιών του (Οκτώβριος-Ιανουάριος) αρκεί να επικοινωνήσουν με το panosdrak@yahoo.gr μέχρι τις 10 Οκτωβρίου.

Το Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ" έχει την στήριξη του περιοδικού τέχνης και λόγου "ΝΗΣΙΔΕΣ".

Η ομάδα του Εργαστηρίου 

στο Facebook:

https://www.facebook.com/groups/441245779247929/

Προς κον Υπουργόν Παιδείας

Προς κον Υπουργόν Παιδείας: 

Αξιότιμε, δύο πιθανά "σενάρια" βλέπω ως επωφελείς δυνατότητες στη φαρέτρα των πολιτικών σας επιλογών. Είτε να ασκήσετε την στρατηγική "του εκφοβισμού" προς τους σεβαστούς συναδέλφους μου (αξιολόγηση υπό τους όρους που προτίθεστε, αναλογία 25/35/45 μαθητές ανά εκπαιδευτικό, εξαφανίσεις σχολικών μονάδων), είτε την μέθοδο blitzkrieg (βλ. 1ος Π.Π.) καθιστώντας όλες τις γνωστές μέχρι στιγμής εργασιακές σχέσεις του Υπουργείου με τους εκπαιδευτικούς (οργανική θέση, δικαίωμα απόσπασης κτλ) στάχτη - στην καπνοδόχο της Ιστορίας. 

Ό,τι άλλο κι αν σάς υποδεικνύουν οι σύμβουλοί σας, είναι προφανώς επισφαλές και μπορεί να αποβεί μοιραίο για την πολιτική σας καριέρα. Τα δύο τούτα σενάρια σάς εγγυώνται κατά τη γνώμη μου την πλήρη επιτυχία σε δύο συγχρόνως επίπεδα: α) απονευρώνετε τα πολιτικά ανακλαστικά χιλιάδων δυνάμει αντιφρονούντων πολιτών και β) επισπεύδετε τον κατήφορο της εκπαίδευσης στη χώρα μας – που θα πει πως η νέα γενιά θα ενσωματωθεί τάχιστα στο πελατειακό σύστημα προ και νυν των Μνημονίων. 

Μετά τιμής 

Πάνος Δρακόπουλος, ΠΕ70.

"ΤΑΙΝΙΕΣ ΑΠΟ ΞΥΛΟΜΠΟΓΙΑ" (HD, 2012)

«ΤΑΙΝΙΕΣ ΑΠΟ ΞΥΛΟΜΠΟΓΙΑ»

Ένα ντοκιμαντέρ 

για την ομότιτλη κινηματογραφική ομάδα των μαθητών από το ΔΣ Κοσκινού

Τραγούδι τίτλων: «Πρώτη μέρα στο σχολείο» 

(Στίχοι-μουσική: Στέλλα Τσαγγάρη, Σέβη Λουλουργά

Παραγωγή: Κος Π.)

Περιέχονται αποσπάσματα από τα έργα «Η κιμωλία», «Σόνια η γάτα», «Η μάγια», «Φοβάμαι», «Το τραγούδι του κοριτσιού», «Το παιδί και το σκυλί», «Το φεγγαράκι γλειφιτζούρι», «Τον ίδιο ήλιο» όπως επίσης και ερμηνείες ποιημάτων του Κ. Παλαμά, του Οδ. Ελύτη και της Θ. Χορτιάτη.

Σκηνοθεσία, διδασκαλία: Κος Π.

Βαμμένο χιούμορ

Δε μου αρέσει αυτού του είδους η "επικοινωνιακή πολιτική". Ναι, όλοι οι δάσκαλοι, όλοι οι εκπαιδευτικοί, όλοι -σχεδόν- οι μισθωτοί (εξαιρούνται ξέρετε ποιοί...) είμαστε όσον αφορά τις οικονομικές μας απολαβές πολύ φτωχότεροι - κι ακόμη πιο πολύ πιεσμένοι με τα χαράτσια και τα νεότερα φορολογικά δεδομένα (εξακολουθούμε να πληρώνουμε επιδόματα αλληλεγγύης για τους πρώην και νυν πρωταθλητές της φοροδιαφυγής), από την κατάρρευση της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης (ναι, επίσης εξακολουθούμε να δίνουμε χρήματα σε φορείς αυτής της προτεραιότητας που δεν ανταποδίδουν τα οφειλόμενα), αλλά μέχρι εκεί.

Τί είδους χιούμορ -αυτοσαρκαστικό υποτίθεται;- είναι να σωρεύεις όλη αυτή την νεόκοπη παρακμή πάνω σε μια περσόνα που ενσωμάτωνε -όπως όπως- τα στερεότυπα της ελληνικής κοινωνίας για τη δεκαετία του '60; Η δασκάλα με τα χρυσά μαλλιά - τότε, η οποία δεν μπορεί να τα χρυσώνει – σήμερα! Αυτό το χιούμορ είναι κατά τη γνώμη μου φτηνό.

Δεν «κακιώνω» όμως με τους εμπνευστές του. "Φτηνή" είναι -ίσως σκέφτηκαν- και η μέση (;) γνώμη που εισπράττει η νηπιαγωγός, η δασκάλα, η καθηγήτρια σήμερα από την ελληνική κοινωνία. Πρώτον, τί πάει να πει "μέση" γνώμη και δεύτερον, τι σημαίνει το ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι μπαίνουν σε ένα γενικό τσουβάλι απαξίωσης, αν όχι έκφραση ενός πέρα για πέρα ανεπιθύμητου (και συγχρόνως κατά τη γνώμη μου βλακώδους) κοινωνικού αυτοματισμού;

Η "κρίση" έχει οικονομική διατύπωση, είναι όμως βαθύτατα πνευματική. Δεν είμαστε σε θέση να το ξεχνούμε – μας το υπενθυμίζουν όσοι δεν έχουν μάτια παρά μόνο για την τσέπη τους…

Μια φωτογραφία - χίλιες μία αναμνήσεις...

Έχει φουντώσει μέσα στο φετινό καλοκαίρι (το βάθυμα της "κρίσης", η νοσταλγία των 30φεύγα, η αναζήτηση πιο "καθαρών" μορφών συλλογικότητας, η μαζική διάχυση των social media;) η δημιουργία ομάδων που αφορούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την πρώτη φοιτητική μας ζωή (Ρόδος, 1996-2000). Σε μία από αυτές ανακάλυψα και την κάτωθι σελίδα - σε ψηφιοποιημένη πια μορφή από τον Οδηγό Σπουδών τη χρονιά της α

ποφοίτησής μας. 

Εδώ περιέχονται δύο μεγάλες μου αγάπες: Α. Πάνω - η θεατρική μας ομάδα: παίζουμε τη "Μαύρη κωμωδία" του Π. Σάφφερ - αποχαιρετισμός στην αγαπημένη δασκάλα μας Άννα Ξανθάκη. Β. Κάτω - ο φοιτητικός ραδιοφωνικός μας σταθμός (107,2 FM) ο οποίος υπήρξε ένα θαύμα ενέργειας και ζωτικότητας για 40τόσους συμφοιτητές μας σε μία σειρά δραστηριοτήτων κι εκδηλώσεων πέρα από την καθημερινή του πολύωρη λειτουργία (θρυλικά τα πάρτυ που διοργανώναμε με δικούς μας πόρους - έχοντας εξοστρακίσει εντελώς τα κόμματα και τα ...αποκόμματά τους από τη φοιτητική μας ζωή). Μια φωτογραφία - χίλιες μία αναμνήσεις...

"Τα Ουρανοποιηματάκια" στο Λαμπιόνι

Ραδιοφωνική συζήτηση με την Αγνή Στρουμπούλη 
για το έργο της ΣΤ2 τάξης του ΔΣ Κοσκινού 
"Τα Ουρανοποιηματάκια" (CD).

Εκπομπή "ΤΟ ΛΑΜΠΙΟΝΙ" - Β' Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας
Σάββατο, 27/7/2012

Ελεύθερη ακρόαση - εδώ: 
"Τα Ουρανοποιηματάκια" στο Λαμπιόνι

Οι NON TROPO στο ΒΟΝΙΤΟ

"ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΟΥ":

Αποσπάσματα από την 1η Μουσική Βραδιά των NON TROPO 

στο ΒΟΝΙΤΟ CAFE & GALLERY (Τρίτη, 31 Ιουλίου 2012)

NON TROPO

Πάνος Δρακόπουλος: κιθάρες, φωνή

Άννα Νικητιάδη: κρουστά

Νεκτάριος Καλομοίρης:  πιάνο, πλήκτρα

Δέσποινα Σπανού: βιολί, τσέλο

Οι NON TROPO στο BONITO Cafe & Gallery: 1η μουσική βραδιά

ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ.wmv

Σεπτέμβριος του 2000. Μόλις έχω επαναπατριστεί στην Αθήνα και δυσκολεύομαι να συγχνωτιστώ με την πάμπλουτη μοναξιά της. Γυρίζω από την ετήσια έκθεση βιβλίου (αλησμόνητη η χαμογελαστή αμηχανία του Χριστόδουλου μπροστά στο περίπτερο με τα έργα του Καζαντζάκη – η κάμερα, όπως ήταν τότε ο κανόνας, τον ακολουθούσε κατά πόδας) με όσα βιβλία μού επιτρέπει το πορτοφόλι μου. Είμαστε στην προ ευρώ, προ των «μαζί τα φάγαμε», προ των Μνημονίων εποχή – στην εποχή, με άλλα λόγια, που το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου μόλις διαλαλούσε στο πανελλήνιο πως ο κατά Μάρκαρη «πολιτισμός της φτώχειας» του ’60 κι εντεύθεν έπνεε πλέον τα λοίσθια. 

Βουτώ στο «Ο καθρέφτης και το μαχαίρι» του Μ. Χατζιδάκι – και σταματώ σε μία ομιλία του για τον Ελύτη. Παραθέτει παραδείγματα – από τα ελεύθερα, όσο κι από τα «έμμετρα» του ποιήματα. Μέσα σε αυτά διακρίνω «Το κοχύλι». Το διαβάζω, το ξαναδιαβάζω κι άντε πάλι απ΄ την αρχή. Είμαι πια εκτός τόπου και χρόνου – είμαι μέσα στο ποίημα. Στα «Ρω του Έρωτα», όταν τα είχα πρωτοδιαβάσει πριν από πολλά χρόνια, είχε προφανώς κρυφτεί πίσω από το κάλλος άλλων υπέροχων στιχουργημάτων –  οπότε στ’ αλήθεια κινούμουν σε παρθένο έδαφος. Έπιασα την κιθάρα και έγραψα την μουσική. Έκτοτε αυτή η «ηχώ», που γεννήθηκε στήνοντας αυτί στο Κοχύλι του Ελύτη, ταξίδεψε – ταξίδεψε πολύ. 

Πρωτοκαταγράφτηκε το 2001 με ένα μέτριο αποτελέσμα, αλλά εκεί που είχε μια καλύτερη τύχη ήταν το 2009, όταν με την «Χορωδία που πετάει στα σύννεφα» (ΣΤ1 ΔΣ Κοσκινού) και με τους Non Tropo το ηχογραφήσαμε και το διακινήσαμε σε ένα ομότιτλο ψηφιακό δισκάκι με την αρωγή της νεοσύστατης σχολικής μας βιβλιοθήκης που φέρει μάλιστα το όνομα του μεγάλου μας ποιητή. Η οπτικοποίηση δε, που του επιφύλαξε εν συνεχεία ο Νίκος ο Διακογιάννης μετράει σήμερα κάμποσες χιλιάδες διαδικτυακές προβολές – γεγονός που δεν ματαιώνει τις αδυναμίες του ως ήχου κι ως εικόνας, αλλά εξίσου δεν αποσιωπά τις πολλές αλήθειες του – όπως η διερώτηση του καταληκτήριου στίχου: «Πού να είναι η αγάπη για να πάω;»

"ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ" (νέο τραγούδι)

Ελεύθερη ακρόαση - εδώ: 

ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

Στίχοι - Μουσική: Πάνος Δρακόπουλος

Φωτογραφία: Εύα Μπαξεβάνογλου 

Ηχοληψία: Νίκος Ναθαναηλίδης & Στούντιο "Θάλεια" 

Mastering: Νίκος Ναθαναηλίδης, Πάνος Δρακόπουλος

Ενορχήστρωση - Παραγωγή: Πάνος Δρακόπουλος

Ιούνιος 2012

ΤΑ ΟΥΡΑΝΟΠΟΙΗΜΑΤΑΚΙΑ

Προ τριετίας, όταν εκδώσαμε το πρώτο μας CD ("ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ") με την 1η "Χορωδία που πετάει στα σύννεφα" ένας συμπαθής Δημοτικός Σύμβουλος με πλησιάζει και μετά από έναν θερμό έπαινο για την πρωτοβουλία μας να μελοποιήσουμε έργα του Ελύτη, μου λέει σε πιο προσωπικό τόνο: "Δάσκαλε, δεν μάς έχεις καταλάβει εδώ στο χωριό - έρχεται τις προάλλες ένας και μού λέει, τί Ελύτη και …ποιητές τραγουδούν τα πιτσιρίκια, χάθηκε ο κόσμος να βγάλουν ένα CD με Άντζελα Δημητρίου!". 

Του απάντησα: "Κι όμως: σάς έχω καταλάβει. Το ..."κλάμπ της Άντζελας" κάνει πολύ θόρυβο - σκεπάζει όλα τα άλλα γούστα. Πού όμως υπάρχουν. Ας επιτρέψουμε στα παιδιά να γνωρίσουν και να αγαπήσουν και κάτι άλλο πέρα από καντάδες για διαλυμένα σπίτια και για νταλκάδες χωρισμένων! Τί λες;"… 

 Βάζω με το νου μου - τί θα σκέφτονται τα μέλη του "κλάμπ της Άντζελας" τώρα που κυκλοφορούν στα λημέρια τους τα Ουρανοποιηματάκια και μειδιώ... 

Αναλυτικότερα για όλες τις σχετικές πληροφορίες 

για την έκδοση των Ουρανοποιημάτων μας

 βλ. http://ouranopoihmatakia.blogspot.gr/2012/06/cd.html?spref=fb

Διαδικτυακή διακίνηση:

μέσω του e-mail:

panodrak@yahoo.gr

Εδώ η εικονογράφηση του Ουρανοποιήματος 

"Φεγγαράκι γλειφιτζούρι"

από την σχολική κιν/κή μας ομάδα ΤΑΙΝΙΕΣ ΑΠΟ ΞΥΛΟΜΠΟΓΙΑ

Σχετικά με την ελληνική αίσθηση του χρόνου

Απ' τα διαβάσματα του τελευταίου μήνα -ημέρα που είναι- ας διαλέξω το πιο πρόσφατο. "Time out" - του Στέλιου Ράμφου: βρήκα αρκετές ενδιαφέρουσες ιδέες - που αφορούν προσεγγίσεις στο θέμα της αίσθησης του χρόνου α λα γκρεκ.                 

Συμφωνώ με τις ευφραδείς επισημάνσεις του για τη γραφειοκρατία, την ημετεροκρατία, για τις φανερές πια πνευματικές υποδηλώσεις του Αθηναϊκού αρχιτεκτονικού κάδρου της μεσοτοιχίας, της αντιπαροχής και του συμπιεσμένου ιδιωτικού χωρόχρονου. Ευρηματική εκτιμώ πως είναι η ανάλυση των ψυχολογικών και ανθρωπολογικών πυρήνων ιδιαιτέρα της αναβλητικότητας, του φθόνου («το χαρακτηριστικότερο ίσως ελληνικό συναίσθημα») και του φόβου – οι οποίοι έχουν καταλυτικό ρόλο στην διαμόρφωση του ιστορικού μορφώματος που αποκαλούμε στην Ελλάδα «Μεταπολίτευση». Εξαιρετικά εύστοχη δε η διάγνωση του όσον αφορά την κυρίαρχη στην Ελλάδα "ιδεολογία του ακινήτου".

Όμως.

Και για τον Ράμφο ακόμη το κείμενο είναι γεμάτο ανεξήγητες ασάφειες και βερμπαλισμούς (ίσως το φαινόμενο που καταγγέλλει ο Ράμφος για τους ποικίλους ναρκισσισμούς του Έλληνα – να μην αποκλείει κι έναν δικό του υφολογικό ναρκισσισμό) και το χειρότερο, ορισμένες κοινοτυπίες που καθιστούν αδύναμη την επιχειρηματολογία του. Το πιο σοβαρό όμως ολίσθημα είναι ο Επίλογος του.

Σε αυτόν επενδύει την κατάρρευση του βασικού του εντοπισμού όσον αφορά τη σχέση του Έλληνα με τον χρόνο. Μέχρι τον Επίλογο του ο Ράμφος διαρκώς επισημαίνει πως η κυριότερη αιτία για την οποία ο Έλληνας αναβάλει, καθυστερεί, «χρονοτριβεί», οφείλεται στην ανατολίτική κληρονομιά της Ορθοδοξίας του 11^ου αιώνα – σύμφωνα με τις οποία όλες οι πολιτικές λύσεις θα έλθουν σε ένα εξω-ιστορικό είδος του χρόνου.

Αν όχι κατηγορεί, τουλάχιστον μέμφεται το σύγχρονο ελληνικό πολιτικό προϊόν της ορθόδοξης μεταφυσικής (μιας μεταφυσικής η οποία για τον Ράμφο δεν πρόλαβε να γνωρίσει εγκαίρως την Αναγέννηση της εξ αιτίας της οθωμανικής κατάκτησης τον 14^ο αιώνα μ.Χ.): «η κακή σχέση με τον χρόνο αποθαρρύνει την ελπίδα στο ιστορικό επίπεδο και την ενθαρρύνει στο θρησκευτικό και μυθολογικό» (σελ. 28).

Στον αντίποδα αυτής της ανάλυσης το δοκίμιο του Ράμφου καταλήγει: "Εκτός του μεταιστορικού σκοπού κάθε αμφισβήτηση, από το συλλαλητήριο έως την εξέγερση, μένει απλός βρυχηθμός του Νεάντερταλ, οχλική αντίδραση, η οποία κάνει τα όρια της νομιμότητος και της ανομίας δυσδιάκριτα, απειλεί μάλιστα την ίδια την κοινωνική συνύπαρξη στα πλαίσια των θερμών υιοθετώντας τη διαλεκτική της βίας» (σελ. 57).

Κατά την άποψη μου στο σημείο αυτό γίνεται ολοφάνερο ότι ο Ράμφος του Επιλόγου τραβάει απροκάλυπτα το χάλι πάνω σε ό,τι έστησε και ανέδειξε ο Ράμφος των λογικών επιχειρημάτων και της αναλυτικής προσέγγισης.

Σκέφτομαι όμως μήπως είμαι υπερβολικά αυστηρός με έναν διανοητή που λογοδοτεί συγχρόνως σε δύο σχολές σκέψης οι οποίες είναι πολύ δύσκολο (ίσως και ανέφικτο) να συγκεραστούν: την πατερική ορθοδοξία και τη Δυτική σκέψη που αναπτύχθηκε την επαύριον του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού. Ίσως.

(ΥΓ: Θυμίζω πως για τον Ράμφο το δίλλημα των πρόσφατων εθνικών εκλογών, αλλά και των εκλογών της 12^ης Ιουνίου, δεν είναι «Μνημόνιο ή Αντιμνημόνιο», αλλά «Ευρώπη ή Αφρική»).