"ΑΝΑΔΡΟΜΗ" [Απόσπασμα από την τελευταία φετινή εκπομπή του "Πύργου της Βαβέλ"]

"Ο Πύργος της Βαβέλ" στο Ρ/Σ Λυχνάρι (91,4). Κυριακή, 9/6 (20.00-21.00): "Αναδρομή" Α' μέρος: 1'-15' by Πάνος Δρακόπουλος on Mixcloud

Ο "Πύργος της Βαβέλ" (8ος κύκλος εκπομπών) στο Ρ/Σ Λυχνάρι (91,4). Κυριακή, 9/6, στις 20.00-21.00. Στο αναλόγιο της τελευταίας για την τρέχουσα σαιζόν εκπομπής: "Αναδρομή". 

Σχόλια και τραγούδια που ανασυντάσσουν την φετινή ραδιοφωνική μας πορεία από τον Οκτώβριο έως τον Ιούνιο.

Από την παρουσίαση της συλλογής "49+1 βότσαλα" στο βιβλιοπωλείο Το Δέντρ...

Συνομιλία με τους φίλους της συλλογής «49+1 βότσαλα» με αφορμή την παρουσίαση της στη Ρόδο. 

Για τον «ιδανικό αναγνώστη» - για το αμεταμόρφωτο γοβάκι της Σταχτοπούτας – για την μνήμη – για την κοινωνική λογοδοσία που έχει ένα έργο τέχνης – για τις λαβωμένες λέξεις.

Στο βιβλιοπωλείο «Το δέντρο» – 25 Μαΐου 2013

Πρόσκληση

Η εκδήλωση στο Fb: 

https://www.facebook.com/events/574898229222077/

Ραδιοφωνικό σπότ (Ρ/Σ Λυχνάρι 91,4): 

26 βόλτες γύρω απ' τον ήλιο

14 Μαΐου 1987 – 14 Μαΐου 2013:

Δεν είναι απλώς 26 περιφορές γύρω από τον ήλιο η απόσταση που μας συνδέει με τούτη την φωτογραφία (μία από τις 3 όλες κι όλες που βγάλαμε στη διάρκεια των 6 ετών του δημοτικού – αναλογική εποχή γαρ, κι ευτυχώς).

Είναι πολλά παραπάνω – που δεν μπαίνουνε σε λέξεις κι ασφαλώς ξεγλιστράνε από την ακεραιότητα τάχα των αριθμών.

Από τον πειρασμό της νοσταλγίας ευτυχώς γοργά με ξεστρατίζει η επιθυμία να είναι γεροί κι θαλεροί όλοι οι παλαιοί μου οι συμμαθητές (ήμασταν αγριόπουλα τα αγόρια, χωρίς υπερβολή, και πεντάστερες χορεύτριες σε κάθε πάρτυ τα κορίτσια). Κυρίως δε, η σκέψη, ότι παραμένουνε ακμαίοι -στο βαθμό τουλάχιστον που γνωρίζω- μέσα στους δρόμους που ανοίξανε στη ζωή τους όλα αυτά τα χρόνια.

Το ίδιο εύχομαι και για τον δάσκαλό μας, τον κο Γιάννη Καλύβα, ο οποίος ήτανε, για τους περισσότερους από μας, όαση στην παιδαγωγική στέγνια της εποχής και στον οποίο οφείλουμε ουκ ολίγα – ο ίδιος προσωπικά, ίσως ακόμη περισσότερα, μια και εξασκώ την τελευταία δεκαετία την ακριβή όσο και απαιτητική του τέχνη.

Συνομιλία με τον "ΦΩΤΑΓΩΓΟ" του Αντρέα Ντούσκα

"Συνομιλία με τον "Φωταγωγό" του Αντρέα Ντούσκα" (Δημ. Ραδιοφωνία Πρέβεζας, 20/3/2013) by Πάνος Δρακόπουλος on Mixcloud

Συνομιλία με τον "ΦΩΤΑΓΩΓΟ" του Αντρέα Ντούσκα (Antreas Ntouskas)  

- για την ποίηση με αφορμή τα "49+1 βότσαλα" (εκδ. Γαβριηλίδης).

[Δημοτική Ραδιοφωνία Πρέβεζας, 20/3/2013].

MAMA MAMA MAMA

"ΜΑΜΑ ΜΑΜΑ ΜΑΜΑ" 
(νέο τραγούδι)

Μουσική: Osvaldo Farrés 

("Quizás, Quizás, Quizás", 1947)

Στίχοι - Διασκευή: Πάνος Δρακόπουλος

Συμμετέχει η μικρή Θ. και η Αναστασία Μπέκου

Εικαστικό: "Mother and Child" (Diong)

Ηχογράφηση: Στούντιο «Θάλεια»

Παραγωγή: Π. Δ.

Απρίλιος 2013

Ελεύθερη ακρόαση: 

https://soundcloud.com/panos_drakopoulos/mama-mama-mama

"Αγάπη μου..."

Στο πλαίσιο του χθεσινού Εργαστηρίου της Cine-Εκπαίδευσης 

- με την Evangelia Moula, τον Antonis Archontakis, 

την Ευαγγελία Νικολάου και την Αναστασία Ζέππου - 

ολοκληρώσαμε ένα φιλμ μικρού μήκους κι ελάχιστου φόβου, 

με τίτλο "Αγάπη μου..."

Δημιουργικό 

[Σενάριο, μοντάζ, ερμηνεία, σκηνοθεσία, μουσική]:
Ευαγγελία Νικολάου, Ευαγγελία Μουλά, Αναστασία Ζέππου, 

Αντώνης Αρχοντάκης, Πάνος Δρακόπουλος.

Ταινίες Φίλων
Ρόδος, 2013.

"Το όνειρό μου": 1993-2013

«Το όνειρό μου»: Μία από αυτές τις μέρες γίνεται 20 ετών. Το πρώτο μου τραγούδι - με ελληνικούς στίχους - ήταν τότε (το '93) «της μόδας» να γράφουμε σε αγγλικό στίχο κατά το πρότυπο των ακουσμάτων μας.

Ήταν ένα πρώτο βήμα εκτός μόδας λοιπόν, και συνάμα πιο κοντά σε αυτήν την προσωπική φωνή που όλοι νεοσσοί δημιουργοί επιθυμούμε να κατακτήσουμε. Η παρούσα ηχογράφηση έγινε τον Ιούλιο του 2000 - πάνω ακριβώς στο πτυχίο του παιδαγωγικού - με την μουσική μου τότε παρέα, τους Ετεροθαλείς.

Αφιερώνεται σε όλους και όλες που τους έχει συγκινήσει έστω και τόσο δα η ενασχόληση μου με τη μούσα.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ, 21/3/2013

Μετά επιμένουν να κατονομάζουν οι λογής αστοιχείωτοι την ποίηση ως «μία τέχνη περιττή». Τέχνη περιττή - είναι το συνειδητό μαγείρεμα της γλώσσας με σκοπό τη διασπορά του ψεύδους ή την ταχεία εμπέδωση μίας βολικής πλάνης.

Ιδού ένα πολύ πρόχειρο παράδειγμα: "Τον ΔΙΚΑΣΑΜΕ τον Κολοκοτρώνη - τον ΣΥΡΑΜΕ... κοκ" (Βλ. ενδ. http://ypogeia-drasi.blogspot.gr/2013/03/blog-post_3206.html?spref=fb). Γιατί σε πρώτο πληθυντικό τα εν λόγω ρήματα; Ποιό το Υποκείμενο τους;

Δε θέλει πολλή σκέψη. Η μονολεκτική απάντηση είναι: ΕΜΕΙΣ. Ποιοί εμείς; Οι νεοέλληνες. Ποιοί νεοέλληνες - της Οθωνικής περιόδου ή οι σύγχρονοι μας νεορωμιοί, οι νεορωμιοί της μνημονιακής Ελλάδος;

Αναπάντητο ρητώς. Απαντημένο όμως δίχως λέξεις: Οι νεοέλληνες γενικά κι αόριστα.

Από εκεί εκπορεύονται και όλες οι σχετικές ανοησίες περί του DNA του νεοέλληνα – που είναι δημοφιλέστατες στο διαδίκτυο και στην προφορική μας καθημερινότητα.

Απόκριση – στην λαοπρόβλητη γενικολογία: Τον Κολοκοτρώνη δεν τον ΔΙΚΑΣΑΜΕ. Τον ΔΙΚΑΣΑΝΕ. Ποιοι; Οι αντιβασιλείς του Όθωνα και οι Έλληνες πολιτικοί αυλοκόλακες τους. Αυτοί. Όχι, όλοι – και δε χρειάζεται να θυμηθούμε τι στο τέλος έπραξαν ο Τερτσέτης κι ο Πολυζωίδης.

Αυτή είναι η τέχνη η περιττή.

Η τέχνη των ρητορικών σχημάτων που σκορπάει την ευθύνη, την αλήθεια κι ό,τι ακόμη αξίζει κανείς να διεκδικεί με τις λέξεις (όπως λχ την ομορφιά) στους τέσσερις αχόρταγους ανέμους.

Αυτή είναι η τέχνη η περιττή.

Η τέχνη που παράγει εκτρώματα –πολιτικά, ηθικά, ανθρωπολογικά– μέσα από διατυπώσεις, όπως το πασίγνωστο: «Μαζί τα φάγαμε!».

Συνάντηση με τους μαθητές του Γ2 από το ΓΕΛ Σορωνής

Μετά από 20 χρόνια - επέστρεψα στα θρανία του Λυκείου. 

Ως προσκεκλημένος του Γενικού Λυκείου Σορωνής 

και ειδικότερα της φίλης καθηγήτριας Όλγας Κομιζόγλου (Olga Kom). 

'Όπως σε όνειρο...

Οι μαθητές του Γ2 είχαν βουτήξει -όχι αστεία- 

σε ποιήματα τόσο της "Πόσιμης ζωής", όσο και της "Ελεύθερης αγοράς". 

Πήραν δε, και την πρωτοβουλία 

να σχεδιάσουν ορισμένα από τα πιο πρόσφατα "Βότσαλα" 

πάνω στον πίνακα.

Από τη συνάντηση με τους μαθητές του ΓΕΛ Σορωνής. 

Μία από τις αναρίθμητες εκπλήξεις της...

Να μην λησμονήσω: 

ευγνώμων - τόσο στην Όλγα, 

όσο και στην Ευαγγελία Μουλά (Evangelia Moula). 

Και οι δύο - υποστηρίζουν και υπηρετούν το "άλλο" σχολείο. 

Το σχολείο που αξίζει σε αεικίνητα παιδιά 

και σε διψασμένους νέους ανθρώπους 

- κι όχι σε παπαγάλους ή σε φοβισμένες μηχανές αποστήθισης.

Ποιητική

Εικαστικό: Langdon Quin, "Still Life with Some Senses", 2004.

Παρατηρεί ο Αντον Τσέχοφ στον «Βυσσινόκηπο» με τη φωνή του Τροφίμοφ: «Μπορεί ο άνθρωπος να 'χει εκατό αισθήσεις και με τον θάνατό του να χάνονται οι πέντε, εκείνες που ξέρουμε...».

Στα περί εκατό αισθήσεων ίσως να υπερβάλλει - ίσως, όμως, και να έχει δίκιο. 

Διότι, ποια μαρτυρία έχουμε ως προς αυτό το αίνιγμα, ενεργή και συζητήσιμη, εκτός από εκείνων που ερευνούν μέσα στην κρυμμένη φυσική (ή μουσική, το ίδιο κάνει) των υπερχορδών και των λοιπών αθέατων μικροσωματιδίων;

Για τους εμπόρους των θρησκειών ούτε λόγος. 

Επί αιώνες, θαρρώ, πως εκείνη η ζώνη της δημιουργίας, που άλλοτε υπαινίσσεται κι άλλοτε το λέει ορθά κοφτά, πως η Ζωή ισούται με την αγία των πέντε αισθήσεων, το ίδιο όμως και με την τροφό του αγεωμέτρητου επέκεινά τους, είναι η ποίηση.

Υπό το φως αυτής της παράδοσης, γράφω.

Πρόκειται για ένα φως - ορατό κι αόρατο, έγχρωμο και σκοτεινό, ζωογόνο κι αιματηρό, όπως του Σύμπαντος.

Πρόκειται για ένα φως που σε καλεί να πεις κι εσύ τι βλέπεις (και δεν βλέπεις) μεταξύ της ύλης των λέξεων και της σύνθεσης των πραγμάτων. Μεταξύ των όντων και των μη όντων. Ενα φως που συνένωσε έναν αόμματο, όπως ο Ομηρος, μ' έναν λάτρη της διαφάνειας, όπως ο Ελύτης.

Στα «49+1 βότσαλα», την τρίτη συλλογή ποιημάτων που εκδίδω, θέλησα να αναμετρηθώ με τη βραχύσωμη φόρμα -τους περιορισμούς και τις δυναμικές της- πάντως όχι ασφαλώς για λόγους τυπικά «φορμαλιστικούς».

Οπως σημειώνεται στην προμετωπίδα:

"Τα δακτυλίδια που γεννά ένα ριγμένο βότσαλο στο βαθυκύανο της θάλασσας και το αργοκίνητο μπουμπουνητό του βυθού της, καθώς υποδέχεται την ορμή του δίχως παρατεταμένες αντιστάσεις, ασκεί στους ανθρώπους μία γοητεία που θα την έλεγε δικαίως κανείς σχεδόν ασήμαντη, εάν αυτή η -ας την πούμε- αθώα περιπετειούλα εξαντλούταν όντως στο βότσαλο, στο θαλάσσιο λάδι και στον βυθό του.

Ελα όμως που έχουν και μιαν άλλη ζωή τα πράγματα... Ιδίως, όταν τα πιάνεις με το χέρι εκείνης της μνήμης που πλέκει ακούραστα βελονάκι-βελονάκι τον "φυσικό" με τον "ψυχικό" μας κόσμο. Καθότι, όπως και τα βότσαλα, έτσι οι λέξεις και οι ψυχές, ξέρουν το ίδιο καλά και από ξέφραγο ήλιο και από αλμυρό βυθό".

Αφιερωμένα, επομένως, τούτα τα βότσαλα σε όλο το φάσμα των αισθήσεων.

[1η δημοσίευση: περιοδικό Poema, τεύχος 18]

http://www.poema.gr/dokimio.php?id=334&pid

ΥΔΑΤΙΝΗ ΠΝΟΗ

«ΥΔΑΤΙΝΗ ΠΝΟΗ»

Video art, σκηνοθεσία: Μαγδαληνή Κούρτη 

(«Mindfluid»)

Ποίηση-απαγγελία: Πάνος Δρακόπουλος

(Από τη συλλογή: «49+1 βότσαλα», εκδ. Γαβριηλίδης, 2012)

Μουσική: Πάνος Δρακόπουλος 

(«Η ομιλία των δελφινιών»)

ΤΟ ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ (νέα εκδοχή)

"ΤΟ ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ" πρωτοδημοσιεύθηκε στο You Tube στις αρχές του 2009 - σε μία πρώτη εκδοχή -λιτής- ηχογράφησης υπό μορφή demo (3 όργανα & φωνή) και με την αφήγηση εικόνας που του φιλοτέχνησε ο συνάδελφος και συγγραφέας, ο Νίκος ο Διακογιάννης.

Εδώ και καιρό - είχα ολοκληρώσει μία 2η εκδοχή πληρέστερης ενορχήστρωσης κι ερμηνείας - που την προορίζω για ένα "κύκλο" τραγουδιών και ποιημάτων ο οποίος εν καιρώ θα εκδοθεί - με τον τρόπο που του ταιριάζει.

Στο μεταξύ όμως πολλαπλασιάστηκαν οι κοινοποιήσεις και οι ακροάσεις της πρώτης κόπιας.

Αυτό, θαρρώ, είναι αρκετό - όπως και το ότι είμαστε μία ανάσα από το ξεπροβόδισμα του 2012 και την πτητική έφοδό μας στον ορίζοντα του νέου έτους - για να "επισπεύσω" τη δημοσίευση της νέας εκδοχής του τραγουδιού.

Δώρο – σε όλες κι όλους μας, μα πρωτίστως στα παιδιά που μεγαλώνουμε… 

"ΤΟ ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ" (νέα εκδοχή)

Στίχοι-μουσική: Πάνος Δρακόπουλος

Εκτέλεση οργάνων - ερμηνεία: Π.Δ.

Συμμετέχουν: 

ο Νεκτάριος Αυγενικός - κλασσική κιθάρα 

και η Αναστασία Μπέκου - φωνητικά.

Δημιουργικό μουσικού φιλμ και μοντάζ: 

Νίκος Διακογιάννης

Ηχογράφηση-Digital Remastering: 

Στούντιο "Θάλεια"

Δεκέμβριος 2012

"49+1 βότσαλα"

«49+1 βότσαλα», του Πάνου Δρακόπουλου

από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης.

Εικαστικό εξωφύλλου: Μαγδαληνή Κούρτη

Εκδόσεις Γαβριηλίδης:

http://www.gavrielidesbooks.gr/showtitle.aspx?vid=1506

 - Μόλις κυκλοφόρησε - 

[Απόσπασμα από το βιβλίο:]

Έχεις πιάσει ποτέ με την παλάμη σου

όνειρο που δεν δαγκώνει;

Τρέχουν τα σάλια

της σιωπής

μπροστά σ’ ένα

πλουμιστό ποίημα.

Τον άγγελο δεν τον είδαμε

παρά μόνο

όταν παράτησε χάμω

τα φτερά του.

Τ' ΑΣΤΕΡΙ ΤΟΥ ΒΟΡΙΑ (νέο μαθητικό φιλμ)

"Τ' ΑΣΤΕΡΙ ΤΟΥ ΒΟΡΙΑ"

Νέο μουσικό φιλμ

Μουσική: Μ. Χατζιδάκις - Στίχοι: Ν. Γκάτσος

Τραγουδάει η Στρουμπουλή Νότα (Χορωδία Ε1, ΔΣ Κοσκινού)

& η Αναστασία Μπέκου

Εκτέλεση οργάνων, ενορχήστρωση, διδασκαλία:

Πάνος Δρακόπουλος

Ηχογράφηση-Digital Mastering: Π. Δ. 
(Στούντιο "ΘΑΛΕΙΑ")

Ιδέα - παραγωγή: ΤΑΙΝΙΕΣ ΑΠΟ ΞΥΛΟΜΠΟΓΙΑ

(Κινηματογραφική ομάδα Ε1, ΔΣ Κοσκινού)

Δεκέμβριος 2012

Ο παλιάτσος κι ο ληστής

Noέμβριος του 1998 – πριν 14 χρόνια: στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του φοιτητικού ραδιοφωνικού μας σταθμού (107,2 FM) με τον δεικτικό τίτλο "Για την 18η Νοεμβρίου", με τους Ετεροθαλείς ηχογραφούμε live in studio -όπως λέμε νεοελληνιστί τη ζωντανή και δίχως μεγάλη επεξεργασία, ερμηνεία εντός του στούντιο- ένα κύκλο τραγουδιών που θα υπογράμμιζε την πρόθεσή μας να προσανατολιστούμε στην επαύριον της επετείου για το "Πολυτεχνείο" και να πάρουμε αποστάσεις από την στερεοτυπική ανακύκλωση του εορτασμού του. Ένα από τα τραγούδια – αυτής της αλησμόνητης εποχής: «Ο παλιάτσος κι ο ληστής». 

Ελεύθερη ακρόαση - εδώ: 

Ο παλιάτσος κι ο ληστής

Μουσική: Bob Dylan - Ελληνικοί στίχοι: Δ. Σαββόπουλος 

Διασκευή: ΕΤΕΡΟΘΑΛΕΙΣ

Ακουστική κιθάρα: Νεκτάριος Αυγενικός 

Πλήκτρα, προγραμματισμός: Νίκος Ναθαναηλίδης 

Ηλεκτρική κιθάρα, φωνητικά: Πάνος Δρακόπουλος 

Μπουζούκι: Λάμπρος Πανταζόπουλος 

Ηλεκτρικό μπάσο: Βασίλης Γερμανός

Ηχοληψία-μείξη ήχου: Στέφανος Ευθυμίου 

(Στούντιο Καραβελλάκης, Ρόδος)

Live in Studio - 10 Νοεμβρίου 1998

Ηχογράφημα: "Για την 18η Νοεμβρίου"

Εικαστικό: "Παλιάτσος και ληστής". Λάδι σε καμβά. Έργο του Τάκη Βίνη.

"ΣΑΝ ΤΟΝ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ"

Ελεύθερη ακρόαση - εδώ:
"ΣΑΝ ΤΟΝ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ"

Στίχοι - μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος 

Διασκευή, εκτέλεση οργάνων: Πάνος Δρακόπουλος 

Τραγούδι: Θάλεια

Ηχογράφηση: Στούντιο "ΘΑΛΕΙΑ" 

Digital Mastering - Παραγωγή: Πάνος Δρακόπουλος

Νοέμβριος 2012

Ηγεμόνευσε ο λαϊκισμός - του γυρίσαμε την πλάτη. Ξεσάλωσε το lifestalin - δεν μοιχεύσαμε με την κάλπικη του λύρα ούτε για ένα μόλις βράδυ - διαφεντεύει σήμερα τη μέρα και τη νύχτα μας η σύγχυση, η διδυμένια της, η απελπισία - δε θα τη βάλουμε στα σκέλια μας ούτε για ένα τόσο δα χάδι... Ούτε για ένα τόσο δα χάδι…

ΥΓ: Ποικίλες εκδοχές των στίχων του αγαπημένου τραγουδιού διείσδυσαν στα ψηφοδέλτια μου κατά τις διάφορες εκλογικές αναμετρήσεις της περιόδου 1997-2007. Εξ ου και η "διασταύρωση" του παρόντος σχολίου με την ερμηνεία της Θ. στον ήχο και στα χρώματα.

Περί της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών: 2 σχόλια

1. 

Πρέπει να ανήκω στο 5-10% των εκπαιδευτικών που συμμετείχαν στη Φόρμα Διαβούλευσης (λέμε τώρα...) για την Αξιολόγηση στην Εκπαίδευση. Εννοείται πως συμμετείχα ενυπόγραφα - με μία σειρά από προτάσεις και επισημάνσεις που -αλίμονο- δεν έχουμε συνηθίσει από το Υπουργείο Παιδείας να λαμβάνει υπ' όψιν του. Αυτό ήταν και το πιο σοβαρό επιχείρημα της άποψης που οδήγησε στην Αποχή την πλειοψηφία από τα σχετικά Ερωτηματολόγια. Ή τουλάχιστον το επιχείρημα που επικαλέστηκε αυτός ο μεγάλος αριθμός συναδέλφων ανοιχτά - δια των ανά την Ελλάδα Συλλόγων Δασκάλων, Νηπιαγώγων κτλ: ότι η διαδικασία ήταν στημένη – 100% σικέ (βλ. «ήθη και έθιμα» που καλλιεργήθηκαν δεόντως και επί των ημερών της Διαμαντοπούλου). Υπάρχει όμως κάτι πιο σημαντικό από αυτό – καθότι είναι πέρα για πέρα αληθές. Το διατυπώνει η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ εύγλωττα στην ακόλουθη θέση της: ‎"Στην Ελλάδα οι πιο διεφθαρμένοι όλων είναι οι ίδιοι οι ελεγκτές των διεφθαρμένων". Αν διερωτηθεί κανείς: «φίλε μου – τότε γιατί συμμετείχες;» η απάντηση είναι, για όποιον με γνωρίζει, προφανής: συμμετείχα με τους όρους που μου επιβάλλει η συνείδηση μου – με τις υποδείξεις της οποίας εργάζομαι εδώ και 10 χρόνια σε αυτό το παλαβό σύστημα.

2. 

Στην επίσημη βιβλιογραφία απαντάται πολλαπλώς το ερώτημα "τί κάνει ένα δάσκαλο, Δάσκαλο;". Στο Διαδίκτυο κατά τα τελευταία χρόνια έχω συναντήσει δεκάδες λίστες που απαριθμούν τις αρετές της περίπτωσης εκείνου του εκπαιδευτικού που ξεπερνά το όριο του επαρκούς επαγγελματία. Νομίζω πως τον πυρήνα αυτής της ποιότητας δασκάλου που κάνει τη σχολική ζωή - όαση στην όποια περιρρέουσα ξεραΐλα, τον απαντάει το εν λόγω απόσπασμα από το φιλμ “Dead poets Society” – όπως και το έργο στο σύνολό του. Για να μη μείνουμε όμως στον «αφρό» του θέματος ας θυμηθούμε πως όταν είχε πρωτοπροβληθεί στις αίθουσες "Ο κύκλος των χαμένων ποιητών», το Βρετανικό υπουργείο παιδείας/εκπαίδευσης/αγωγής (διαλέγετε και παίρνετε) είχε στείλει διάφορες εγκυκλίους που προέτρεπαν στην θέαση της ταινίας από όλους τους Άγγλους μαθητές και εκπαιδευτικούς. Αντί να ρυθμίσει δηλαδή, τους «όρους του εκπαιδευτικού παιχνιδιού» α λ λ ι ώ ς – νουθετούσε. Σαν τους Έλληνες και τις Ελληνίδες επικεφαλής του υπουργείου παιδείας/εκπαίδευσης/αγωγής (διαλέγετε και παίρνετε ξανά).

ΥΓ: Θυμάστε δε, ποια ήταν στο τέλος η θεσμική «Αξιολόγηση» του καθηγητή κου Keating – από το Σύστημα. Όπως επίσης και από τον κατακερματισμένο κύκλο των μαθητών του: Γ. Γουίτμαν…

ΕΛΙΞΙΡΙΟ

"ΕΛΙΞΙΡΙΟ" 

Στίχοι: Γιάννης Φαινέκος - Μουσική: Πάνος Δρακόπουλος

Πιάνο, κιθάρες, πλήκτρα, μελλώντικα, τύμπανα, φωνή: Πάνος Δρακόπουλος 

Κόντρα μπάσο: Θοδωρής Ζιάρκας

Ηχογράφηση (Mix- Digital Mastering): Στούντιο "Θάλεια" 

Μουσικό φιλμ: Στέλιος Σκαραβαίος

Παραγωγή: Πάνος Δρακόπουλος

Οκτώβριος 2012