Η εποχή της όρεξης - Η ζωή σαν τιμολόγιο

Δύο από τα βιβλία που μού πυροδότησαν ουκ ολίγες σκέψεις για την συλλογική μας αυτογνωσία -από την ώρα της δημοσίευσής τους κι εντεύθεν- είναι "Η εποχή της όρεξης" και το "Η ζωή σαν τιμολόγιο" του Β. Καραποστόλη (εκδ. Πατάκη και τα δύο), ενός από τους λίγους στην Ελλάδα εν ζωή στοχαστές με πρωτότυπη και ιδιαιτέρως διεισδυτική ματιά στα ελληνικά πράγματα.

Τηλεγραφικά θα έλεγα, πως "Η εποχή της όρεξης" - η οποία ιχνηλατείται κατά την ελληνική δεκαετία του '60, αποκρούει τα γενικά στερεότυπα περί της μακρόθεν ραθυμίας του Έλληνα και της τάσης του να περιχαρακώνεται στους 4 τοίχους της βολής του.

Άλλοτε δεν ήταν αυτός ο «κανόνας», υποστηρίζει ο Καραποστόλης: ο δημιουργικός άνθρωπος, τόσο της ελληνικής υπαίθρου, όσο και του αστικού χώρου, είχε μία ορμή απέναντι στα πράγματα, που κωδικοποιούταν στη φράση "στύβω την πέτρα". Ακολούθως έγινε η πέτρα πρώτη ύλη της φυλακής του.

Αφήνοντας στην άκρη τον τρόπο της προσωπικής μαρτυρίας που χαρακτηρίζει την "Εποχή της όρεξης" κι ακολουθώντας ένα πιο δοκιμιακό ύφος η ανθολόγηση κειμένων και ομιλιών του Κ. με τίτλο "Η ζωή σαν τιμολόγιο" προσεγγίζει μία πλειάδα θεμάτων που χαρτογραφούν μία διαφορετική ανθρωπολογική διάσταση της κρίσης, από αυτή που περιφέρει ο πληκτικός και ο γεμάτος παρωπίδες λόγος των κομματικών ομιλητών.

Ο Κ. χρησιμοποιεί την γλώσσα με τέτοια μαστοριά, όχι ακριβώς για να σε πείσει, αλλά για να ερεθίσει τον δικό σου στοχασμό. Γι' αυτό και είναι λόγος διαυγής, όσο και πρισματικός.

Μακάρι να αποσπούσε μεγαλύτερο ενδιαφέρον το βλέμμα του Κ. στα εντόπια από το αναγνωστικό μας κοινό. Θα ήταν, εκτιμώ, διαφορετικός κι ο τρόπος της πολιτικοποίησης μας, που σημαίνει, πως δε θα βιώναμε (δε θα επιτρέπαμε να βιώσουμε, πιο σωστά) μία τρύπια προεκλογική περίοδο, όπως η σημερινή.

ΥΓ - Για τα εκπαιδευτικά ζητήματα που τόν (και μάς) απασχολούν δύο μόνο σημειώσεις: Α. Το κέντρο βάρους που είναι ατροφικό στο ελληνικό σχολείο λέγεται «αυτοπραγμάτωση». Β. Η ηλεκτρονική διδασκαλία είναι αδύνατον να υποκαταστήσει τους πιο σημαντικούς θύλακες της γνώσης (πρόκληση της προσοχής, μίμηση, ανατροφοδότηση, άμιλλα). Με τα λόγια του ίδιου του συγγραφέα: «Γενικά η παρουσία του διδάσκοντος εμπεριέχει τη δυνατότητα να ενεργοποιηθεί ο μαθητής με μία έννοια πλατύτερη από αυτήν που συνεπάγεται η χρήση του υπολογιστή», («Διδάσκοντας μέσα στην κρίση», σελ. 318).

Προεκλογικόν (Γ')

Οι προσδοκίες, οι προβλέψεις, η εν γένει αντίληψη μου για τις προσεχείς κοινοβουλευτικές εκλογές σε τρεις μόλις λέξεις: «Πάλι Θα Χάσουμε».

[Αν σε αυτή την «κωδικοποίηση» βρίσκετε ψήγματα απαισιοδοξίας ή ακόμη και ηττοπάθειας – τα οποία ούτε ως ιδιοσυγκρασία, ούτε ως παιδεία μέ χαρακτηρίζουν, σάς εκφράζω τον θαυμασμό μου για τη δική σας αντίληψη: βλέπετε ή μήπως όχι, ποιοι είμαστε και πού βρισκόμαστε ακριβώς, επειδή είμαστε αυτοί που είμαστε;]

Προεκλογικόν (Β')

Σαρκάζοντας την προεκλογική αυταρέσκεια -

Προεκλογικόν (Α')

Ακολουθεί πολιτικό μήνυμα -

Διάλογος πλάι στη θάλασσα

Εικαστικό: ο πρώτος πίνακας της 7χρονης Aelita Andre

- Μπαμπά, γιατί το διάστημα έχει κάθε μέρα γενέθλια;

- Πώς σού ήρθε αυτή η σκέψη, αγόρι μου;

- Εσύ δεν μου έχεις πει ότι μεγαλώνει κάθε μέρα;

[Διάλογος πλάι στη θάλασσα - με τον εξάχρονο Οδ. 

– παραμονές της αυγουστιάτικης πανσέληνου]

Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ": έναρξη εργασιών 4ου Χειμερινού Κύκλου

Γενικές Πληροφορίες:

Οι συναντήσεις του Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ" (Δ’ Χειμερινός Κύκλος, 2015-2016) θα πραγματοποιούνται σε εβδομαδιαία βάση. Ως έδρα τους θα έχουν το ξενοδοχείο "ΑΛΣ" (Πλατεία 100 Χουρμαδιές / Γ. Χαρίτου).

Το Εργαστήριο Δημιουργικής Ανάγνωσης και Γραφής «ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ» απευθύνεται σε:
αναγνώστες, φοιτητές, εκπαιδευτικούς και ανθρώπους της γραφής που θα ήθελαν να εμπλουτίσουν τις αναγνωστικές και συγγραφικές τους εμπειρίες έως εκείνο το όριο της δημιουργικής τους τόλμης.

Ημέρα συναντήσεων: Σάββατο (19.30-22.30).

Το Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ" έχει την στήριξη του περιοδικού τέχνης και λόγου "ΝΗΣΙΔΕΣ".

Υπεύθυνος Εργαστηρίου: Πάνος Δρακόπουλος

panosdrak@yahoo.gr

Στα τρία πρώτα χρόνια λειτουργίας του (2012-2015) το Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ" έχει, μεταξύ άλλων, υλοποιήσει:

• -       Την ομότιτλη ειδική έκδοση 10+3 κειμένων των μελών του (περιοδικό Νησίδες, τ. 11, Άνοιξη 2014)
• -       Τρείς σειρές ραδιοφωνικών εκπομπών με τίτλο «Του Κοχυλιού τα Παραμύθια» (σε συνεργασία με τον «Πύργο της Βαβέλ», Δεκέμβριος-Ιανουάριος 2012-13 / 2013-14 / 2014-15, Ρ/Σ Λυχνάρι 91,4)
• -       Την σύνθεση και την επιμέλεια 3 e-book: Ι. Ανθολογία Εικονοποιημάτων ΙΙ. Ανθολογία Κειμένων Σκυταλοδρομίας και ΙΙΙ. Ανθολογία Κειμένων Αυτόματης Γραφής.
• -       Τρείς Περιόδους Συναντήσεων (Α’ και Β’ Εαρινός Κύκλος) με ανθρώπους της γραφής και της δημιουργικής ανάγνωσης: ποιητές, μεταφραστές, πεζογράφους, μελετητές, εκπαιδευτικούς.
• -       Συμπράξεις με άλλες καλλιτεχνικές συλλογικότητες, όπως η φωτογραφική ομάδα Photo-Orion, η συνεργασία με την οποία οδήγησε στην Έκθεση φωτογραφικών και λογοτεχνικών έργων «Δες ένα ποίημα» (Δεκέμβριος 2014 – Ιανουάριος 2015, στο Rock ‘n’ Roll)
• -    Συνέργειες με καλλιτεχνικές ομάδες εκτός Ρόδου, όπως η Ε.Φ.Ε. Πρέβεζας – με εκθέσεις (α) στο Μεσολόγγι (Μάιος 2015) και (β) στην Πρέβεζα – έργων λογοτεχνίας και φωτογραφίας, υπό τον τίτλο: «Μικρή Ευτοπία: φωτογραφίζοντας τον λόγο» (Λιμάνι Πρέβεζας, Αύγουστος 2015).

Vibrant Youth

[Εικαστικό: Wong Shih Yaw, "Vibrant Youth"]

Βίωσαν ένα Λύκειο που περισσότερα τους έκρυψε, παρά τους (μετ)έδωσε - μία καθημερινότητα μαθητή/τριας (σπίτι, φροντιστήριο, σχολείο, σπίτι) όπου το παπαγαλίζειν τάχα εστί φιλοσοφείν - πληροφορούνται, πως οι πανεπιστημιακές σχολές βρίθουν προβλημάτων σε όλα τα επίπεδα (οικονομικά, διοικητικά, κοκ) - περικυκλώνονται από το φάσμα μίας σχεδόν βέβαιης στην Ελλάδα επιστημονικής και τεχνικής μη σταδιοδρομίας - κι όμως, επιμένουν - επιμένουν - επιμένουν - να ανοίγουν τον δρόμο τους - άλλοι με την οικογένεια στο πλάι τους - άλλοι με την οικογένεια απέναντί τους.

Δεν μπορεί, σκέφτομαι, κάτι καλό θα βγει από αυτή τη γενιά - αρκεί να αποτινάξει γρήγορα αυτή την ανέραστη σχέση που της εμπέδωσε το σύστημα των Πανελλαδικών με την γνώση.

Ακόμη κι ας ακουστεί σαν πλατωνικός απόηχος, θα πρέπει να το επαναλαμβάνουμε σε κάθε κρίσιμη ευκαιρία: η γνώση είναι ηδονή. Μία από τις μεγαλύτερες του βίου. Και δύναμη - για να αλλάζεις εξακολουθητικά τον κόσμο σου. Στον όποιο βαθμό.

Συγχαρητήρια σε όλες και σε όλους τους μελλοντικούς φοιτητές που ολοένα διευρύνετε τούτο τον κόσμο - σε δημιουργικό πείσμα, σε συναισθηματική νοημοσύνη και σε ομορφιά!

Γενέθλιος χρόνος

[Φωτογραφίζει η Κ.]

Όσο δυσκολεύει την τέχνη μας να είμαστε όλες μας οι ηλικίες ο κυρ Χρόνος – άλλο τόσο πτητικό είναι, όταν το πραγματοποιούμε. Και θα το πραγματοποιούμε. 

Ευγνώμων για όλες τις ευχές και τα μηνύματα που ήλθαν από παντού με το αργό ηλιόγερμα του φετινού Αυγούστου: να τα δίνουμε όλα – αυτή είναι για όλους μας η κοινή, αειθαλής ευχή.

Διότι στο τέλος της ημέρας δεν υπάρχουν νικητές ή χαμένοι. Υπάρχουν άνθρωποι που αγάπησαν και άνθρωποι στην σκιά (για να μην πω ευθέως, στην φαντασίωση) της αγάπης.

Τα αυτονόητα

Διαγράφουμε τη λέξη 'πρόοδος' (progress) και στη θέση της σημειώνουμε: 
α υ τ ο π ρ α γ μ ά τ ω σ η.

ΤΗΕ SPY

"THE SPY"

Στίχοι - μουσική: Jim Morrison 

(The Doors, "Morrison Hotel", 1970)

Διασκευή, ερμηνεία, παραγωγή: 

Πάνος Δρακόπουλος

Εικαστικό: "Κατερίνα" 

(Π. Δ., ψηφιακή ζωγραφική, Αύγουστος 2011)

Ηχογράφηση - Digital Mastering: 

Στούντιο "ΘΑΛΕΙΑ"

Αύγουστος 2015

Απόκριση στον Αντόρνο

[Φωτ. Χιροσίμα, 6/8/1945]

Μετά το Άουσβιτς δεν παύουμε να γράφουμε ποιήματα – διακόπτουμε την παραγωγή εκείνων των μέσων που εγγυώνται την μαζική μας αυτοκαταστροφή.

"ΜΙΚΡΗ ΕΥΤΟΠΙΑ": Έκθεση φωτογραφικών και λογοτεχνικών έργων

Συνεργασία Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής «ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ» & της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρείας Πρέβεζας  

Πώς αναγνωρίζεται άραγε εκείνο το είδος της όρασης που ανασυνθέτει τα πράγματα, άλλοτε απευθείας κι άλλοτε πρισματικά, όπως λχ μέσω των λέξεων; Και επίσης, πώς εντοπίζεται εκείνο το είδος της τέχνης του λόγου που ανοίγει το δικό του βλέμμα πέρα από το παρατηρητήριο της συνήθειας – της λεγόμενης, απτής πραγματικότητας;

Θαρρώ, με το ρίγος – εκείνη την ισχυρή έσω συχνότητα που σού φανερώνει πως τα χρόνια και η ηλικία χρησιμοποιούν, στ’ αλήθεια, άλλης τάξεως μαθηματικά από την οικεία γραμμική τους ανηφόρα.

Οι πτήσεις από τον λόγο στην φωτογραφία και το αντίστροφο, αν ολοένα πληθαίνουν στις μέρες μας, οφείλεται και σε αυτό: στην ανάγκη μας να βουτήξουμε κάτω από τα φαινόμενα από περισσότερους του ενός βατήρες. Και να αναβαπτιστούμε σε μία ευτοπία, όπου η οικονομία θα είναι έσχατη τη τάξει και η ομορφιά πρώτη των πρώτων.

Πάνος Δρακόπουλος

Υπεύθυνος Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής «ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ»

Λίγο πριν τα εγκαίνια της έκθεσης "ΜΙΚΡΗ ΕΥΤΟΠΙΑ" (Φωτ. Αλεξία Μπουκουβάλα)

Για την άλλη Σαντορίνη

Στα δόντια του τέρατος, που ονομάζεται τουριστοκρατία (ο όρος απαντάται στον Σεφέρη), θα βρεις ουκ ολίγα κύτταρα του θαύματος, που είναι η Σαντορίνη. 

Ευτυχώς, όμως, δεν είναι όλα εκεί. 

Διότι, τότε, δε θα μιλούσαμε για θαύμα, αλλά για σκέτο μνήμα.

Ταξίδι εστί

Εκείνα είναι τα μόνα αληθινά ταξίδια: όσα, έστω και κατά τι, σε μεταστοιχειώνουν - σε αλλάζουν.

Κιθαρωδός

Αν θαρρείς, πως η μουσική είναι μόλις 6 χορδές εδώ, δεκαέξι πιο κει, χίλιες εικοσιέξι παραπέρα – είναι σαν λες, πως το φως αναπνέει αποκλειστικά μέσα στη βεντάλια του ουράνιου τόξου.

[«ΚΙΘΑΡΩΔΟΣ», ζωγραφική με φως / Ιδέα-περφόμανς: Θάλεια Δ. 

– μέσα από τον φωτογραφικό φακό της Εύας (Eva Baxevanoglou)]

"Ο παπουτσωμένος χρόνος" (Απόσπασμα)

[...]

Ώσπου μια χαρμόσυνη ημέρα
Διόλου έξαφνα
Τουναντίον με τη προσδοκία της σποράς
Θα σε ξυπνήσει
Το όνειρο αυτοπροσώπως:

Με λίγα μαλλάκια αρχικά στη κεφαλή
Μ’ ακροδάκτυλα χοροπηδηχτά
Σαν τους παλμούς του ανέμου
Και με μάτια λαμπερά κι ανόθευτα
Σα φλόγες από πρωτόβγαλτους αστέρες
Δίχως λησμονιά
Δίχως ακόμη μνήμη
Προπάντων δίχως λέξεως σταλαγματιά
Το όνειρο
Θα σε ξυπνήσει με το δικό σου αίμα.

[...]

[Απόσπασμα από το ανέκδοτο ποίημα "Ο παπουτσωμένος χρόνος" / Για τον Οδ., που, σαν σήμερα, 6 χρόνια πριν, ήρθε στη ζωή / Εικαστικό: Στέλιος Σκαραβαίος, "Δύο αδελφάκια στον κήπο" (λεπτομέρεια)]

Ευρωπαϊκό σταυροδρόμι - 12 Ιουλίου 2015

Robert Hermann Sterl (1867-1932) Schiffszieher an der Wolga, 1910, 

Staatliche Kunstsammlungen Dresden

Για τον Β. Σόιμπλε και τους συν αυτώ - το Grexit (άμεσα ή στην ακτίνα ενός ορισμένου χρονικού διαστήματος*) είναι απαραίτητο βήμα προς την περαιτέρω μορφοποίηση της Γερμανικής Ευρώπης.

Ας μην το περιορίζουμε, επομένως, στην εικόνα του δικού μας εθνικού στόχου - ή πολύ περισσότερο για το ότι είναι ανεπιθύμητη για τους Ευρωπαίους εταίρους μία, κατά το διεθνώς λεγόμενο "αριστερή κυβέρνηση".

Η επιδίωξη της ταπείνωσης -μας- ξεπερνάει κατά πολύ το προφανές (δι)εθνικό ή ιδεολογικό πλαίσιο αναφοράς της όλης σύγκρουσης.

Θα ήταν ευχής έργον να το κατανοήσουμε εγκαίρως τόσο εμείς - όσο και οι Ευρωπαίοι πολίτες και πολιτικοί που αποστρέφονται αυτήν την προοπτική.

Διότι οι θιασώτες της (μαζί τους και ξενοφοβικά μορφώματα, όπως οι «Αληθινοί Φινλανδοί») στο άμεσο διάστημα θα ανακατώσουν ολόκληρη την ευρωπαϊκή τράπουλα και όχι μόνον τα δυο τρία πρώτα της φύλλα. 

* http://www.efsyn.gr/arthro/xepoyliste-tin-ellada-i-vgeite-apo-tin-eyrozoni

Της ημιμάθειας τα σύγχρονα καμώματα

Μ. Ray, “Το βιολί του Ingres”, 1924 Αργυροτυπία, 

μεταγενέστερη εκτύπωση, 26,5 x 21 εκ., Ιδιωτική συλλογή 

Μα πόση ημιμάθεια έχει διεισδύσει μέσα στον λόγο (λόγια και λογική) 

των «ειδημόνων»;

[(Αν)επίκαιρο σχόλιο περί οικονομίας, περί τέχνης, περί επιστήμης]

Σ' έναν κόσμο (γλωσσικά) οΡγουελικό.

Εμείς, οι του όΧι, οι του νΑι, οι του άΚυρου, οι του λΕυκού - όλοι μαζί, έΝα - σ' έναν κόσμο γλωσσικά οΡγουελικό.

[λέξεις των ημερών - λάστιχο/θηλιά γύρω από τη φωνή μας: δημοκρατία, αλληλεγγύη, ανάπτυξη, σωτηρία, ναι, όχι ...]

Πέρα από την ελπίδα

Κι όμως, δεν έχουμε απελπιστεί στον βαθμό που δείχνουν, ή πιο σωστά, επιβάλλουν τα γεγονότα.

Η ελπίδα (απότοκος τόσο των παλαιών δεδομένων, αλλά κυρίως πια του νέου διχασμού)εξακολουθεί να παίζει έναν ρόλο καταλυτικό κάτω από την διατύπωση προθέσεων και επιχειρημάτων. Και για τις δυο μεριές.

Ναι, υπέρ των θεσμών, λένε οι μεν. Ελπίζοντας. Σε ποια Ευρώπη (ας περιοριστούμε συμβατικά σε αυτήν); Της αδιάλλακτης και ταπεινωτικής λιτότητας; Της τάχα «αλληλεγγύης» (στις ομιλίες λχ της Μέρκελ είναι ο όρος που από την συχνότατη του χρήση, θέλουμε δε θέλουμε, ξεχωρίζει) η οποία είναι το πολιτικό ψευδώνυμο ξεκάθαρων εθνικών ή υπερεθνικών συμφερόντων; Μιας Ευρώπης, που ούτε το κατά 80% δικό της Πρόγραμμα δε θέλει να υπογράψει;

Όχι, προς τις τελευταίες προτάσεις των δανειστών, λένε οι δε. Ελπίζοντας. Πως ο Έλληνας πρωθυπουργός αφορμάται και λογοδοτεί προς σύνολο των Ελλήνων πολιτών και του κοινού καλού και όχι στο ενδοκομματικό του ακροατήριο, τις ενδοκυβερνητικές ισορροπίες που καλείται να κρατήσει με ένα εθνικιστικό κόμμα στο πλάι του, της προσωπικής πολιτικής του επιβίωσης, έπειτα από τα αλλεπάλληλα λάθη ανάγνωσης και στρατηγικού σχεδιασμού κατά τη διάρκεια της «διαπραγμάτευσης»; Είναι, άραγε, τούτο το δημοψήφισμά (πέρα από τις αντιδράσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης), τώρα, και με αυτή τη διατύπωση, η πιο πρόσφορη λύση διεκδίκησης ή μία μετακίνηση ευθυνών που εμπέδωσε τη διάσταση μεταξύ των Ελλήνων ψηφοφόρων με όρους πια εθνικού διχασμού;

Γνωρίζω πως μιλώ συντομογραφικά. Αλλά στην ρότα τούτων των γεγονότων περπατάμε άπαντες – σε μία ρότα που όμως καλύπτεται από τις χίλιες δύο ερμηνείες μας. Που όλες τους, λίγο πολύ, τρέφονται από εκείνη την ελπίδα που διατηρούμε ακέραιη εντός μας.

Η δική μου ελπίδα είναι, τούτη η περιπέτεια να μάς αλλάξει. Να γίνουμε η αλλαγή που επιθυμούμε να δούμε στον απέναντί μας. Το ξέρω, πως είναι μια ζόρικη ελπίδα – γι’ αυτό τη βάζω στη θέση της για να μην μου αναπλάθει, σε βαθμό αυταπάτης, την διαρκώς εν εξελίξει πραγματικότητα.

Ο Διχασμός είναι το νέο καθεστώς

Ο Διχασμός είναι πλέον το νέο καθεστώς. Η –ας την πούμε– μισή Ελλάδα έχει μάτια μόνο για την αναλγησία, την αδιάπτωτη αλαζονεία των Θεσμών και η άλλη μισή για την σαφή ανικανότητα, τον κλιμακούμενο ερασιτεχνισμό των εδώ κυβερνώντων.

Η πρώτη τείνει ορμητικά στο «Ναι» ενός δημοψηφίσματος που ο σημερινός πρωθυπουργός το αποκαλεί απαύγασμα των δημοκρατικών μας παραδόσεων, ενώ το ’11 το χαρακτήριζε  «τρυκ» από τη μεριά της τότε κυβερνήσεως. Την αυτή στιγμή, η δεύτερη υποστηρίζει το ίδιο φανατικά το «Όχι».

Και οι δυο τάσεις συναντιούνται. Όχι μόνο στο μικρό πέρας του βλέμματος τους ή στη μισαλλόδοξή του νοηματοδότηση. Αλλά και στην «πατριωτική ανάγκη», είτε του «Ναι», είτε του «Όχι».

Είναι πολλαπλά θλιβερό: οι πολίτες που μέσα σε αυτά τα 5 χρόνια των τεράστιων κλυδωνισμών κάθε είδους – από την ανεργία και τα συσσίτια, στην αυτοαπαξίωση και στη σχιζοφρένεια του "άλλα λέω κι άλλα κάνω"– οπλίστηκαν με μίσος και με χολή δίχως όριο για την άλλη γνώμη.

Κι ενώ ένα μέρος μου θεωρεί, πως δεν μπορεί να μας είναι αδιάφορο για την μοίρα τούτου του τόπου, το αν θα περάσουμε την πόρτα του «Ναι» ή την αντίστοιχη του «Όχι», ένα άλλο θεωρεί, πως είμαστε ήδη χαμένοι – σακατεμένοι από τη βαθιά γύρω κι εντός μας διαίρεση.

Έτσι ή αλλιώς.

Περί του σχολικού Ιουνίου

['Εικαστικό "Οι Φραουλοφωνίξ Χορωδοί": έργο του 11χρονου Π.]

Ο σχολικός Ιούνιος για όσους αντιλαμβάνονται το εκπαιδευτικό τους έργο με όρους παιδαγωγικής ευθύνης και συνάμα αισθητικής, είναι ο μήνας που μπαίνουν οι τελευταίες πινελιές σε όλα τα επιμέρους, τα οποία με τη σειρά τους συνθέτουν την λεγόμενη "μεγάλη εικόνα": την περιπέτεια της χαρούμενης γνώσης - την τέχνη της γνώσης του εαυτού σου και των γύρω σου - την αγάπη ενσαρκωμένη στα πρόσωπα των συμμαθητών και των δασκάλων σου.

Πρόκειται, με μια φράση, για το ίδιο το παιχνίδι της αυτοπραγμάτωσης μιας ολόκληρης κοινότητας (τάξης/σχολικής μονάδας/περιοχής) στα τελευταία του, πολύ κρίσιμα βήματα.

Οι άλλοι ας μετρούν τις μέρες ανάποδα - όπως οι φαντάροι. Όπως οι κάθε λογής έγκλειστοι. Είτε το κάνουν από τις αρχές του Σεπτεμβρίου, είτε από το Πάσχα και μετά, απέχουν από την "μεγάλη εικόνα", απέχουν από την πορεία της αυτοπραγμάτωσής τους, απέχουν από τις πρώτες μέχρι τις ύστερες πινελιές.

Κι έπειτα τους φταίνε, οι περικοπές των μισθών, οι ανάλγητοι δανειστές και τα μνημόνια.

"ΠΕΡΑΣΜΑ: ποίημα σε 7 κινήσεις"

Κυκλοφορεί πλέον πανελλαδικά η νέα συλλογή του υποφαινόμενου, με τίτλο «Πέρασμα: ποίημα σε 7 κινήσεις», από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης.

Σελιδοποίηση: Αναστασία Σπανιολέτου
Φιλμογράφηση, τυπογραφική φροντίδα: Φοίβος Βλάχος (Foivos Vlahos)

Βιβλιοδεσία: Λευτέρης Μέντζελος, Γεωργία Παπούλια

Μακέτα εξωφύλλου: Ναταλία Βουγιούκα

Έργο εξωφύλλου: Μαγδαληνή Κούρτη (Magdalene Kourti).

Θερμές ευχαριστίες σε όλη την άνωθι εξαιρετική ομάδα κι ασφαλώς στον Σάμη Γαβριηλίδη - ο οποίος, από το 2005, έχει υποστηρίξει με την τρέλα του, αλλά και το μοναδικό, αναγνωστικό και εκδοτικό του ένστικτο, την ποιητική και μεταφραστική μου εργασία.

IV.

"Η ΑΔΟΛΗ ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ" 

(Απόσπασμα)

Το να'σαι τριγυρισμένος από μαθητές
σφιχτοδένει ή -αναρωτιέμαι- 
λύνει ολότελα
την άμαξα της υπόσχεσης
με το μερίδιο που σου αναλογεί
από το έμβιο
άχρονο παρόν σου;

Κάθε ίσκιος ψήνει
το σώμα που του ανήκει εξάλλου.
Όπως ο ήλιος
το αυτό σώμα.

Διαλέγεις και παίρνεις
-τον χρόνο σου:
Ίσκιος, σώμα ή ήλιος;

[...]

'Ενα μόλις χαμόγελο

Τα βραβεία είναι ένα μόλις χαμόγελο. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Δεν υποκαθιστούν τη διαδρομή ή ό,τι ο καθένας ορίζει ως Ιθάκη του.

Η ζωή είναι γεμάτη πάθη – που, είτε δρουν εντός, είτε ολόγυρά σου. Και που, όταν παραμορφωθούν από την μύνην ενός ορισμένου «εγώ», λειτουργούν εις βάρος σου. Επαναλαμβάνω, είτε από σένα τον ίδιο, είτε από τους οικείους και τους μακρινούς σου. Ένα χαμόγελο λοιπόν, όποτε κι αν σου δωρίζεται – δεν είναι κάτι το αυτονόητο.

Σήμερα, στη τελετή βράβευσης του Δήμου Ρόδου στους διακριθέντες εκπαιδευτικούς ιστότοπους του νησιού (μεταξύ των οποίων και «Τα Ουρανοποιηματάκια»), αισθάνθηκα πως οι πολιτικοί που μας μίλησαν,  πέρα από όλες τις γνωστές κοινοτοπίες («το διαδίκτυο είναι το μέλλον!» / «το διαδίκτυο είναι επικίνδυνο!»/ «παν μέτρον άριστον») δεν έχουν πάρει χαμπάρι κάτι τι από την πολυπλόκαμη πραγματικότητα που βιώνει ένας /μία σημερινός/ή εκπαιδευτικός.

Επί 5 συναπτά χρόνια –παρά τις όποιες μετρημένες πολιτικές εξαιρέσεις– θεσμοθετείται το σχολείο της κρίσης. Κι όχι το σχολείο του 21^ου αιώνα – του αιώνα μας, σε επίπεδο επιστημονικό (βλ. και παιδαγωγικό), διοικητικό και τεχνολογικό. Όλες οι υποδομές τεχνολογίας –για να εστιάσω σε αυτό– είναι στο επίπεδο του στοιχειώδους. Κι αν! Το ότι λειτουργούν σχολικοί ιστότοποι, με μία άλφα ή βήτα δυναμική, οφείλεται «εις τον πατριωτισμό μας». Κι αν μάλιστα, φέρουν ένα ξεχωριστό στίγμα, μία ταυτότητα, με άλλα λόγια, που εμπεριέχει έμπνευση – τούτο είναι προϊόν καθαρής τρέλας.

Διότι εκεί που απουσιάζουν οι πόροι (και δεν εννοώ αποκλειστικά το οικονομικό τους μέρισμα) ή τα θεσμικά κίνητρα – υπερτερεί η αγάπη και το δόσιμο των όποιων αντιλαμβάνονται το σχολείο με όρους παιδείας κι όχι στενά εκπαίδευσης.

Ευχαριστούμε για το χαμόγελο που μας απευθύνατε – αλλά δεν είναι αυτό που ζητούμε. Ζητούμε εκ βάθρων αλλαγή μοντέλου – όπου η διαθεματικότητα θα είναι κοινός παρονομαστής όλων των βαθμίδων (δείτε λχ τί ετοιμάζει το περίφημο φιλανδικό σχολείο για την νέα χρονιά) και το λεγόμενο «ψηφιακό σχολείο» δε θα είναι μία ακόμη σημαία από νάιλον.

Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ" - Γ΄Εαρινός Κύκλος

Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ"

Γ' Εαρινός Κύκλος / Πρώτο Μέρος

Ο Εαρινός Κύκλος, κατά το δεύτερο του μέρος, θα ενσωματώσει, μεταξύ άλλων, εργαστηριακές συναντήσεις με τους μεταφραστές Αυγουστίνο Τσιριμώκο και Γεωργία Ζακοπούλου, τη φιλόλογο και κριτικό λογοτεχνίας, Όλγα Κομιζόγλου και την αρχαιολόγο Αναστασία Δρελιώση-Ηρακλείδου.

[Εικαστικό: Marc Chagall, The Painter: To the Moon, 1917, gouache and watercolor on paper, Private Collection].