"Το όνειρό μου": 1993-2013

«Το όνειρό μου»: Μία από αυτές τις μέρες γίνεται 20 ετών. Το πρώτο μου τραγούδι - με ελληνικούς στίχους - ήταν τότε (το '93) «της μόδας» να γράφουμε σε αγγλικό στίχο κατά το πρότυπο των ακουσμάτων μας.

Ήταν ένα πρώτο βήμα εκτός μόδας λοιπόν, και συνάμα πιο κοντά σε αυτήν την προσωπική φωνή που όλοι νεοσσοί δημιουργοί επιθυμούμε να κατακτήσουμε. Η παρούσα ηχογράφηση έγινε τον Ιούλιο του 2000 - πάνω ακριβώς στο πτυχίο του παιδαγωγικού - με την μουσική μου τότε παρέα, τους Ετεροθαλείς.

Αφιερώνεται σε όλους και όλες που τους έχει συγκινήσει έστω και τόσο δα η ενασχόληση μου με τη μούσα.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ, 21/3/2013

Μετά επιμένουν να κατονομάζουν οι λογής αστοιχείωτοι την ποίηση ως «μία τέχνη περιττή». Τέχνη περιττή - είναι το συνειδητό μαγείρεμα της γλώσσας με σκοπό τη διασπορά του ψεύδους ή την ταχεία εμπέδωση μίας βολικής πλάνης.

Ιδού ένα πολύ πρόχειρο παράδειγμα: "Τον ΔΙΚΑΣΑΜΕ τον Κολοκοτρώνη - τον ΣΥΡΑΜΕ... κοκ" (Βλ. ενδ. http://ypogeia-drasi.blogspot.gr/2013/03/blog-post_3206.html?spref=fb). Γιατί σε πρώτο πληθυντικό τα εν λόγω ρήματα; Ποιό το Υποκείμενο τους;

Δε θέλει πολλή σκέψη. Η μονολεκτική απάντηση είναι: ΕΜΕΙΣ. Ποιοί εμείς; Οι νεοέλληνες. Ποιοί νεοέλληνες - της Οθωνικής περιόδου ή οι σύγχρονοι μας νεορωμιοί, οι νεορωμιοί της μνημονιακής Ελλάδος;

Αναπάντητο ρητώς. Απαντημένο όμως δίχως λέξεις: Οι νεοέλληνες γενικά κι αόριστα.

Από εκεί εκπορεύονται και όλες οι σχετικές ανοησίες περί του DNA του νεοέλληνα – που είναι δημοφιλέστατες στο διαδίκτυο και στην προφορική μας καθημερινότητα.

Απόκριση – στην λαοπρόβλητη γενικολογία: Τον Κολοκοτρώνη δεν τον ΔΙΚΑΣΑΜΕ. Τον ΔΙΚΑΣΑΝΕ. Ποιοι; Οι αντιβασιλείς του Όθωνα και οι Έλληνες πολιτικοί αυλοκόλακες τους. Αυτοί. Όχι, όλοι – και δε χρειάζεται να θυμηθούμε τι στο τέλος έπραξαν ο Τερτσέτης κι ο Πολυζωίδης.

Αυτή είναι η τέχνη η περιττή.

Η τέχνη των ρητορικών σχημάτων που σκορπάει την ευθύνη, την αλήθεια κι ό,τι ακόμη αξίζει κανείς να διεκδικεί με τις λέξεις (όπως λχ την ομορφιά) στους τέσσερις αχόρταγους ανέμους.

Αυτή είναι η τέχνη η περιττή.

Η τέχνη που παράγει εκτρώματα –πολιτικά, ηθικά, ανθρωπολογικά– μέσα από διατυπώσεις, όπως το πασίγνωστο: «Μαζί τα φάγαμε!».

Συνάντηση με τους μαθητές του Γ2 από το ΓΕΛ Σορωνής

Μετά από 20 χρόνια - επέστρεψα στα θρανία του Λυκείου. 

Ως προσκεκλημένος του Γενικού Λυκείου Σορωνής 

και ειδικότερα της φίλης καθηγήτριας Όλγας Κομιζόγλου (Olga Kom). 

'Όπως σε όνειρο...

Οι μαθητές του Γ2 είχαν βουτήξει -όχι αστεία- 

σε ποιήματα τόσο της "Πόσιμης ζωής", όσο και της "Ελεύθερης αγοράς". 

Πήραν δε, και την πρωτοβουλία 

να σχεδιάσουν ορισμένα από τα πιο πρόσφατα "Βότσαλα" 

πάνω στον πίνακα.

Από τη συνάντηση με τους μαθητές του ΓΕΛ Σορωνής. 

Μία από τις αναρίθμητες εκπλήξεις της...

Να μην λησμονήσω: 

ευγνώμων - τόσο στην Όλγα, 

όσο και στην Ευαγγελία Μουλά (Evangelia Moula). 

Και οι δύο - υποστηρίζουν και υπηρετούν το "άλλο" σχολείο. 

Το σχολείο που αξίζει σε αεικίνητα παιδιά 

και σε διψασμένους νέους ανθρώπους 

- κι όχι σε παπαγάλους ή σε φοβισμένες μηχανές αποστήθισης.

Ποιητική

Εικαστικό: Langdon Quin, "Still Life with Some Senses", 2004.

Παρατηρεί ο Αντον Τσέχοφ στον «Βυσσινόκηπο» με τη φωνή του Τροφίμοφ: «Μπορεί ο άνθρωπος να 'χει εκατό αισθήσεις και με τον θάνατό του να χάνονται οι πέντε, εκείνες που ξέρουμε...».

Στα περί εκατό αισθήσεων ίσως να υπερβάλλει - ίσως, όμως, και να έχει δίκιο. 

Διότι, ποια μαρτυρία έχουμε ως προς αυτό το αίνιγμα, ενεργή και συζητήσιμη, εκτός από εκείνων που ερευνούν μέσα στην κρυμμένη φυσική (ή μουσική, το ίδιο κάνει) των υπερχορδών και των λοιπών αθέατων μικροσωματιδίων;

Για τους εμπόρους των θρησκειών ούτε λόγος. 

Επί αιώνες, θαρρώ, πως εκείνη η ζώνη της δημιουργίας, που άλλοτε υπαινίσσεται κι άλλοτε το λέει ορθά κοφτά, πως η Ζωή ισούται με την αγία των πέντε αισθήσεων, το ίδιο όμως και με την τροφό του αγεωμέτρητου επέκεινά τους, είναι η ποίηση.

Υπό το φως αυτής της παράδοσης, γράφω.

Πρόκειται για ένα φως - ορατό κι αόρατο, έγχρωμο και σκοτεινό, ζωογόνο κι αιματηρό, όπως του Σύμπαντος.

Πρόκειται για ένα φως που σε καλεί να πεις κι εσύ τι βλέπεις (και δεν βλέπεις) μεταξύ της ύλης των λέξεων και της σύνθεσης των πραγμάτων. Μεταξύ των όντων και των μη όντων. Ενα φως που συνένωσε έναν αόμματο, όπως ο Ομηρος, μ' έναν λάτρη της διαφάνειας, όπως ο Ελύτης.

Στα «49+1 βότσαλα», την τρίτη συλλογή ποιημάτων που εκδίδω, θέλησα να αναμετρηθώ με τη βραχύσωμη φόρμα -τους περιορισμούς και τις δυναμικές της- πάντως όχι ασφαλώς για λόγους τυπικά «φορμαλιστικούς».

Οπως σημειώνεται στην προμετωπίδα:

"Τα δακτυλίδια που γεννά ένα ριγμένο βότσαλο στο βαθυκύανο της θάλασσας και το αργοκίνητο μπουμπουνητό του βυθού της, καθώς υποδέχεται την ορμή του δίχως παρατεταμένες αντιστάσεις, ασκεί στους ανθρώπους μία γοητεία που θα την έλεγε δικαίως κανείς σχεδόν ασήμαντη, εάν αυτή η -ας την πούμε- αθώα περιπετειούλα εξαντλούταν όντως στο βότσαλο, στο θαλάσσιο λάδι και στον βυθό του.

Ελα όμως που έχουν και μιαν άλλη ζωή τα πράγματα... Ιδίως, όταν τα πιάνεις με το χέρι εκείνης της μνήμης που πλέκει ακούραστα βελονάκι-βελονάκι τον "φυσικό" με τον "ψυχικό" μας κόσμο. Καθότι, όπως και τα βότσαλα, έτσι οι λέξεις και οι ψυχές, ξέρουν το ίδιο καλά και από ξέφραγο ήλιο και από αλμυρό βυθό".

Αφιερωμένα, επομένως, τούτα τα βότσαλα σε όλο το φάσμα των αισθήσεων.

[1η δημοσίευση: περιοδικό Poema, τεύχος 18]

http://www.poema.gr/dokimio.php?id=334&pid

ΥΔΑΤΙΝΗ ΠΝΟΗ

«ΥΔΑΤΙΝΗ ΠΝΟΗ»

Video art, σκηνοθεσία: Μαγδαληνή Κούρτη 

(«Mindfluid»)

Ποίηση-απαγγελία: Πάνος Δρακόπουλος

(Από τη συλλογή: «49+1 βότσαλα», εκδ. Γαβριηλίδης, 2012)

Μουσική: Πάνος Δρακόπουλος 

(«Η ομιλία των δελφινιών»)

ΤΟ ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ (νέα εκδοχή)

"ΤΟ ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ" πρωτοδημοσιεύθηκε στο You Tube στις αρχές του 2009 - σε μία πρώτη εκδοχή -λιτής- ηχογράφησης υπό μορφή demo (3 όργανα & φωνή) και με την αφήγηση εικόνας που του φιλοτέχνησε ο συνάδελφος και συγγραφέας, ο Νίκος ο Διακογιάννης.

Εδώ και καιρό - είχα ολοκληρώσει μία 2η εκδοχή πληρέστερης ενορχήστρωσης κι ερμηνείας - που την προορίζω για ένα "κύκλο" τραγουδιών και ποιημάτων ο οποίος εν καιρώ θα εκδοθεί - με τον τρόπο που του ταιριάζει.

Στο μεταξύ όμως πολλαπλασιάστηκαν οι κοινοποιήσεις και οι ακροάσεις της πρώτης κόπιας.

Αυτό, θαρρώ, είναι αρκετό - όπως και το ότι είμαστε μία ανάσα από το ξεπροβόδισμα του 2012 και την πτητική έφοδό μας στον ορίζοντα του νέου έτους - για να "επισπεύσω" τη δημοσίευση της νέας εκδοχής του τραγουδιού.

Δώρο – σε όλες κι όλους μας, μα πρωτίστως στα παιδιά που μεγαλώνουμε… 

"ΤΟ ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ" (νέα εκδοχή)

Στίχοι-μουσική: Πάνος Δρακόπουλος

Εκτέλεση οργάνων - ερμηνεία: Π.Δ.

Συμμετέχουν: 

ο Νεκτάριος Αυγενικός - κλασσική κιθάρα 

και η Αναστασία Μπέκου - φωνητικά.

Δημιουργικό μουσικού φιλμ και μοντάζ: 

Νίκος Διακογιάννης

Ηχογράφηση-Digital Remastering: 

Στούντιο "Θάλεια"

Δεκέμβριος 2012

"49+1 βότσαλα"

«49+1 βότσαλα», του Πάνου Δρακόπουλου

από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης.

Εικαστικό εξωφύλλου: Μαγδαληνή Κούρτη

Εκδόσεις Γαβριηλίδης:

http://www.gavrielidesbooks.gr/showtitle.aspx?vid=1506

 - Μόλις κυκλοφόρησε - 

[Απόσπασμα από το βιβλίο:]

Έχεις πιάσει ποτέ με την παλάμη σου

όνειρο που δεν δαγκώνει;

Τρέχουν τα σάλια

της σιωπής

μπροστά σ’ ένα

πλουμιστό ποίημα.

Τον άγγελο δεν τον είδαμε

παρά μόνο

όταν παράτησε χάμω

τα φτερά του.

Τ' ΑΣΤΕΡΙ ΤΟΥ ΒΟΡΙΑ (νέο μαθητικό φιλμ)

"Τ' ΑΣΤΕΡΙ ΤΟΥ ΒΟΡΙΑ"

Νέο μουσικό φιλμ

Μουσική: Μ. Χατζιδάκις - Στίχοι: Ν. Γκάτσος

Τραγουδάει η Στρουμπουλή Νότα (Χορωδία Ε1, ΔΣ Κοσκινού)

& η Αναστασία Μπέκου

Εκτέλεση οργάνων, ενορχήστρωση, διδασκαλία:

Πάνος Δρακόπουλος

Ηχογράφηση-Digital Mastering: Π. Δ. 
(Στούντιο "ΘΑΛΕΙΑ")

Ιδέα - παραγωγή: ΤΑΙΝΙΕΣ ΑΠΟ ΞΥΛΟΜΠΟΓΙΑ

(Κινηματογραφική ομάδα Ε1, ΔΣ Κοσκινού)

Δεκέμβριος 2012

Ο παλιάτσος κι ο ληστής

Noέμβριος του 1998 – πριν 14 χρόνια: στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του φοιτητικού ραδιοφωνικού μας σταθμού (107,2 FM) με τον δεικτικό τίτλο "Για την 18η Νοεμβρίου", με τους Ετεροθαλείς ηχογραφούμε live in studio -όπως λέμε νεοελληνιστί τη ζωντανή και δίχως μεγάλη επεξεργασία, ερμηνεία εντός του στούντιο- ένα κύκλο τραγουδιών που θα υπογράμμιζε την πρόθεσή μας να προσανατολιστούμε στην επαύριον της επετείου για το "Πολυτεχνείο" και να πάρουμε αποστάσεις από την στερεοτυπική ανακύκλωση του εορτασμού του. Ένα από τα τραγούδια – αυτής της αλησμόνητης εποχής: «Ο παλιάτσος κι ο ληστής». 

Ελεύθερη ακρόαση - εδώ: 

Ο παλιάτσος κι ο ληστής

Μουσική: Bob Dylan - Ελληνικοί στίχοι: Δ. Σαββόπουλος 

Διασκευή: ΕΤΕΡΟΘΑΛΕΙΣ

Ακουστική κιθάρα: Νεκτάριος Αυγενικός 

Πλήκτρα, προγραμματισμός: Νίκος Ναθαναηλίδης 

Ηλεκτρική κιθάρα, φωνητικά: Πάνος Δρακόπουλος 

Μπουζούκι: Λάμπρος Πανταζόπουλος 

Ηλεκτρικό μπάσο: Βασίλης Γερμανός

Ηχοληψία-μείξη ήχου: Στέφανος Ευθυμίου 

(Στούντιο Καραβελλάκης, Ρόδος)

Live in Studio - 10 Νοεμβρίου 1998

Ηχογράφημα: "Για την 18η Νοεμβρίου"

Εικαστικό: "Παλιάτσος και ληστής". Λάδι σε καμβά. Έργο του Τάκη Βίνη.

"ΣΑΝ ΤΟΝ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ"

Ελεύθερη ακρόαση - εδώ:
"ΣΑΝ ΤΟΝ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ"

Στίχοι - μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος 

Διασκευή, εκτέλεση οργάνων: Πάνος Δρακόπουλος 

Τραγούδι: Θάλεια

Ηχογράφηση: Στούντιο "ΘΑΛΕΙΑ" 

Digital Mastering - Παραγωγή: Πάνος Δρακόπουλος

Νοέμβριος 2012

Ηγεμόνευσε ο λαϊκισμός - του γυρίσαμε την πλάτη. Ξεσάλωσε το lifestalin - δεν μοιχεύσαμε με την κάλπικη του λύρα ούτε για ένα μόλις βράδυ - διαφεντεύει σήμερα τη μέρα και τη νύχτα μας η σύγχυση, η διδυμένια της, η απελπισία - δε θα τη βάλουμε στα σκέλια μας ούτε για ένα τόσο δα χάδι... Ούτε για ένα τόσο δα χάδι…

ΥΓ: Ποικίλες εκδοχές των στίχων του αγαπημένου τραγουδιού διείσδυσαν στα ψηφοδέλτια μου κατά τις διάφορες εκλογικές αναμετρήσεις της περιόδου 1997-2007. Εξ ου και η "διασταύρωση" του παρόντος σχολίου με την ερμηνεία της Θ. στον ήχο και στα χρώματα.

Περί της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών: 2 σχόλια

1. 

Πρέπει να ανήκω στο 5-10% των εκπαιδευτικών που συμμετείχαν στη Φόρμα Διαβούλευσης (λέμε τώρα...) για την Αξιολόγηση στην Εκπαίδευση. Εννοείται πως συμμετείχα ενυπόγραφα - με μία σειρά από προτάσεις και επισημάνσεις που -αλίμονο- δεν έχουμε συνηθίσει από το Υπουργείο Παιδείας να λαμβάνει υπ' όψιν του. Αυτό ήταν και το πιο σοβαρό επιχείρημα της άποψης που οδήγησε στην Αποχή την πλειοψηφία από τα σχετικά Ερωτηματολόγια. Ή τουλάχιστον το επιχείρημα που επικαλέστηκε αυτός ο μεγάλος αριθμός συναδέλφων ανοιχτά - δια των ανά την Ελλάδα Συλλόγων Δασκάλων, Νηπιαγώγων κτλ: ότι η διαδικασία ήταν στημένη – 100% σικέ (βλ. «ήθη και έθιμα» που καλλιεργήθηκαν δεόντως και επί των ημερών της Διαμαντοπούλου). Υπάρχει όμως κάτι πιο σημαντικό από αυτό – καθότι είναι πέρα για πέρα αληθές. Το διατυπώνει η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ εύγλωττα στην ακόλουθη θέση της: ‎"Στην Ελλάδα οι πιο διεφθαρμένοι όλων είναι οι ίδιοι οι ελεγκτές των διεφθαρμένων". Αν διερωτηθεί κανείς: «φίλε μου – τότε γιατί συμμετείχες;» η απάντηση είναι, για όποιον με γνωρίζει, προφανής: συμμετείχα με τους όρους που μου επιβάλλει η συνείδηση μου – με τις υποδείξεις της οποίας εργάζομαι εδώ και 10 χρόνια σε αυτό το παλαβό σύστημα.

2. 

Στην επίσημη βιβλιογραφία απαντάται πολλαπλώς το ερώτημα "τί κάνει ένα δάσκαλο, Δάσκαλο;". Στο Διαδίκτυο κατά τα τελευταία χρόνια έχω συναντήσει δεκάδες λίστες που απαριθμούν τις αρετές της περίπτωσης εκείνου του εκπαιδευτικού που ξεπερνά το όριο του επαρκούς επαγγελματία. Νομίζω πως τον πυρήνα αυτής της ποιότητας δασκάλου που κάνει τη σχολική ζωή - όαση στην όποια περιρρέουσα ξεραΐλα, τον απαντάει το εν λόγω απόσπασμα από το φιλμ “Dead poets Society” – όπως και το έργο στο σύνολό του. Για να μη μείνουμε όμως στον «αφρό» του θέματος ας θυμηθούμε πως όταν είχε πρωτοπροβληθεί στις αίθουσες "Ο κύκλος των χαμένων ποιητών», το Βρετανικό υπουργείο παιδείας/εκπαίδευσης/αγωγής (διαλέγετε και παίρνετε) είχε στείλει διάφορες εγκυκλίους που προέτρεπαν στην θέαση της ταινίας από όλους τους Άγγλους μαθητές και εκπαιδευτικούς. Αντί να ρυθμίσει δηλαδή, τους «όρους του εκπαιδευτικού παιχνιδιού» α λ λ ι ώ ς – νουθετούσε. Σαν τους Έλληνες και τις Ελληνίδες επικεφαλής του υπουργείου παιδείας/εκπαίδευσης/αγωγής (διαλέγετε και παίρνετε ξανά).

ΥΓ: Θυμάστε δε, ποια ήταν στο τέλος η θεσμική «Αξιολόγηση» του καθηγητή κου Keating – από το Σύστημα. Όπως επίσης και από τον κατακερματισμένο κύκλο των μαθητών του: Γ. Γουίτμαν…

ΕΛΙΞΙΡΙΟ

"ΕΛΙΞΙΡΙΟ" 

Στίχοι: Γιάννης Φαινέκος - Μουσική: Πάνος Δρακόπουλος

Πιάνο, κιθάρες, πλήκτρα, μελλώντικα, τύμπανα, φωνή: Πάνος Δρακόπουλος 

Κόντρα μπάσο: Θοδωρής Ζιάρκας

Ηχογράφηση (Mix- Digital Mastering): Στούντιο "Θάλεια" 

Μουσικό φιλμ: Στέλιος Σκαραβαίος

Παραγωγή: Πάνος Δρακόπουλος

Οκτώβριος 2012

"ΕΤΕΡΟΘΑΛΕΙΣ"

ΕΤΕΡΟΘΑΛΕΙΣ

(Ελεύθερη ακρόαση εδώ:)

Τον Ιανουάριο του 1998 βρίσκομαι στην Αθήνα. Μεταξύ άλλων έχω να γράψω νέα τραγούδια για το γκρουπ που μόλις είχαμε φτιάξει στη Ρόδο. Το γκρουπ ονομάζεται «Ετεροθαλείς» – κι όπως καθετί σχεδόν νεογέννητο έψαχνε να βρει το βηματισμό του. 

Σε ένα από τα σπάνια μπλάκ-άουτ της πρωτεύουσας, ετοιμάζω τον «σκελετό» (στίχους και βασική μελωδία & αρμονία) ενός νέου τραγουδιού. Μιλάει για αυτό που θέλουμε να γίνουμε ως μουσική ομάδα – για αυτό που αντιπροσωπεύουμε από ένστικτο και γούστο, δε θα δίσταζα να συμπληρώσω. 

Η ενορχήστρωση – κατόπιν κύλισε σαν νεράκι. Και η ηχογράφηση – και στις δύο φάσεις της (1998, 2000) δεν μας ταλαιπώρησε, όσο άλλα, ίσως λιγότερο απαιτητικά κομμάτια. Το άκουγα, αυτό το καλοκαίρι, μετά από τόσα χρόνια: ανέκδοτο και κατάμονο. Έξω από τη «φύση» του. Του έδωσα 2-3 τελευταίες πινελιές και το «βουτώ» εδώ – στο Διαδίκτυο, που δεν διακρίνει τα πρόσωπα και τα πράγματα στις 4 εποχές του χρόνου… 

"ΕΤΕΡΟΘΑΛΕΙΣ"

Στίχοι- Μουσική: Πάνος Δρακόπουλος

Ενορχήστρωση: Ετεροθαλείς

Νίκος Ναθαναηλίδης: Πιάνο, πλήκτρα

Λάμπρος Πανταζόπουλος: Μαντολίνο, μπουζούκι

Ρίτσα: Φωνητικά

Γιάννης Φαινέκος: Φωνητικά

Πάνος Δρακόπουλος: Ακουστική, ηλεκτρική κιθάρα, πλήκτρα, φωνητικά

Ηλίας Τσούτσας: Ηλεκτρικό μπάσο

Φιλική συμμετοχή:

Μιχάλης Κλωνάρης: Σαξόφωνο

Αντώνης Κολλιός: τύμπανα

Αναστασία Μπέκου: Φωνητικά

Ηχογράφηση: Στούντιο Καραβελλάκης 

(Σεπτέμβριος 2000)

Ηχοληψία-Mixing: Στέφανος Ευθυμίου

Παραγωγή-Digital Remastering: Στούντιο «Θάλεια»

(Σεπτέμβριος 2012)

Εργαστηρίo δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής «Το Κοχύλι»

Επειδή στις μέρες μας πλάι στην παρατεταμένη δύση του παλιού βιώνουμε την ακόμη πιο βραδυκίνητη ανάδυση του καινούργιου, με διπλή χαρά σάς ανακοινώνουμε την ίδρυση του Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής «Το Κοχύλι» με έδρα τη Ρόδο.

Όσοι επιθυμούν να εγγραφούν στο Χειμερινό Κύκλο Εργασιών του (Οκτώβριος-Ιανουάριος) αρκεί να επικοινωνήσουν με το panosdrak@yahoo.gr μέχρι τις 10 Οκτωβρίου.

Το Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ" έχει την στήριξη του περιοδικού τέχνης και λόγου "ΝΗΣΙΔΕΣ".

Η ομάδα του Εργαστηρίου 

στο Facebook:

https://www.facebook.com/groups/441245779247929/

Προς κον Υπουργόν Παιδείας

Προς κον Υπουργόν Παιδείας: 

Αξιότιμε, δύο πιθανά "σενάρια" βλέπω ως επωφελείς δυνατότητες στη φαρέτρα των πολιτικών σας επιλογών. Είτε να ασκήσετε την στρατηγική "του εκφοβισμού" προς τους σεβαστούς συναδέλφους μου (αξιολόγηση υπό τους όρους που προτίθεστε, αναλογία 25/35/45 μαθητές ανά εκπαιδευτικό, εξαφανίσεις σχολικών μονάδων), είτε την μέθοδο blitzkrieg (βλ. 1ος Π.Π.) καθιστώντας όλες τις γνωστές μέχρι στιγμής εργασιακές σχέσεις του Υπουργείου με τους εκπαιδευτικούς (οργανική θέση, δικαίωμα απόσπασης κτλ) στάχτη - στην καπνοδόχο της Ιστορίας. 

Ό,τι άλλο κι αν σάς υποδεικνύουν οι σύμβουλοί σας, είναι προφανώς επισφαλές και μπορεί να αποβεί μοιραίο για την πολιτική σας καριέρα. Τα δύο τούτα σενάρια σάς εγγυώνται κατά τη γνώμη μου την πλήρη επιτυχία σε δύο συγχρόνως επίπεδα: α) απονευρώνετε τα πολιτικά ανακλαστικά χιλιάδων δυνάμει αντιφρονούντων πολιτών και β) επισπεύδετε τον κατήφορο της εκπαίδευσης στη χώρα μας – που θα πει πως η νέα γενιά θα ενσωματωθεί τάχιστα στο πελατειακό σύστημα προ και νυν των Μνημονίων. 

Μετά τιμής 

Πάνος Δρακόπουλος, ΠΕ70.

"ΤΑΙΝΙΕΣ ΑΠΟ ΞΥΛΟΜΠΟΓΙΑ" (HD, 2012)

«ΤΑΙΝΙΕΣ ΑΠΟ ΞΥΛΟΜΠΟΓΙΑ»

Ένα ντοκιμαντέρ 

για την ομότιτλη κινηματογραφική ομάδα των μαθητών από το ΔΣ Κοσκινού

Τραγούδι τίτλων: «Πρώτη μέρα στο σχολείο» 

(Στίχοι-μουσική: Στέλλα Τσαγγάρη, Σέβη Λουλουργά

Παραγωγή: Κος Π.)

Περιέχονται αποσπάσματα από τα έργα «Η κιμωλία», «Σόνια η γάτα», «Η μάγια», «Φοβάμαι», «Το τραγούδι του κοριτσιού», «Το παιδί και το σκυλί», «Το φεγγαράκι γλειφιτζούρι», «Τον ίδιο ήλιο» όπως επίσης και ερμηνείες ποιημάτων του Κ. Παλαμά, του Οδ. Ελύτη και της Θ. Χορτιάτη.

Σκηνοθεσία, διδασκαλία: Κος Π.

Βαμμένο χιούμορ

Δε μου αρέσει αυτού του είδους η "επικοινωνιακή πολιτική". Ναι, όλοι οι δάσκαλοι, όλοι οι εκπαιδευτικοί, όλοι -σχεδόν- οι μισθωτοί (εξαιρούνται ξέρετε ποιοί...) είμαστε όσον αφορά τις οικονομικές μας απολαβές πολύ φτωχότεροι - κι ακόμη πιο πολύ πιεσμένοι με τα χαράτσια και τα νεότερα φορολογικά δεδομένα (εξακολουθούμε να πληρώνουμε επιδόματα αλληλεγγύης για τους πρώην και νυν πρωταθλητές της φοροδιαφυγής), από την κατάρρευση της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης (ναι, επίσης εξακολουθούμε να δίνουμε χρήματα σε φορείς αυτής της προτεραιότητας που δεν ανταποδίδουν τα οφειλόμενα), αλλά μέχρι εκεί.

Τί είδους χιούμορ -αυτοσαρκαστικό υποτίθεται;- είναι να σωρεύεις όλη αυτή την νεόκοπη παρακμή πάνω σε μια περσόνα που ενσωμάτωνε -όπως όπως- τα στερεότυπα της ελληνικής κοινωνίας για τη δεκαετία του '60; Η δασκάλα με τα χρυσά μαλλιά - τότε, η οποία δεν μπορεί να τα χρυσώνει – σήμερα! Αυτό το χιούμορ είναι κατά τη γνώμη μου φτηνό.

Δεν «κακιώνω» όμως με τους εμπνευστές του. "Φτηνή" είναι -ίσως σκέφτηκαν- και η μέση (;) γνώμη που εισπράττει η νηπιαγωγός, η δασκάλα, η καθηγήτρια σήμερα από την ελληνική κοινωνία. Πρώτον, τί πάει να πει "μέση" γνώμη και δεύτερον, τι σημαίνει το ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι μπαίνουν σε ένα γενικό τσουβάλι απαξίωσης, αν όχι έκφραση ενός πέρα για πέρα ανεπιθύμητου (και συγχρόνως κατά τη γνώμη μου βλακώδους) κοινωνικού αυτοματισμού;

Η "κρίση" έχει οικονομική διατύπωση, είναι όμως βαθύτατα πνευματική. Δεν είμαστε σε θέση να το ξεχνούμε – μας το υπενθυμίζουν όσοι δεν έχουν μάτια παρά μόνο για την τσέπη τους…