Η ιστορία του παρόντος βιβλίου έχει πολλές παράλληλες εκκινήσεις.
Η πρώτη, αφορά την ολότελα νέα διάσταση που άνοιξε στην εφηβεία των μουσικών μου βιωμάτων η ακρόαση του LP των Doors “AnAmericanPrayer” (1978, Electra/AsylumRecords).
Έπειτα στα 20 μου, κατά τη διάρκεια ενός μεσημβρινού φοιτητικού συμποσίου, έπεσε στα χέρια μου μία καταλεξεί μετάφραση των συγκεκριμένων ποιημάτων. Την έκδοση διέσωζε το ότι ενσωμάτωνε ατόφιο στις ζυγές σελίδες, το πρωτότυπο. Το οποίο εκ νέου ενώπιον μου με καλούσε, προκειμένου να αναμετρηθώ με την ενδυναμωμένη του πλέον γοητεία.
Ήμουν πιο μεγάλος – στα διαβάσματα και κυρίως, στους διασκελισμούς που είχε ανοίξει το πάθος μου για την ίδια τη ζωή σε πολλές κατευθύνσεις, συμπεριλαμβανομένης και της ποιητικής γλώσσας.
Άρχισα να μεταφράζω για τις ανάγκες ενός ερευνητικού εγχειρήματος στην «Ιστορία της Αισθητικής» – μάθημα του 2ου έτος. Κατ’ επίφασιν. Διότι στην πραγματικότητα, με έκαιγε το αν μπορούσα να βρω στη νεοελληνική τον τρόπο να «ενορχηστρώσω» ξανά το έργο.
Όπου στην φάση εκείνη το ερώτημα του εφικτού, ομολογώ, δεν μπαίνει. Είχε το πάνω χέρι η μέθη - η μέθεξη και, μοιραία, η «λογοδοτημένη» στο αγγλόφωνο ποίημα δημιουργία.
Περπάτησα, χόρεψα, κυλίστηκα πολλές φορές πάνω και μέσα στις λέξεις του Μόρισον. Είναι αταίριαστο να παρομοιάσω αυτή τη διαδοχή γραφής, διαγραφής, επανεγγραφής,με οποιαδήποτε ερωτική ή άλλη έστω «μυθική» διεργασία.
Ενδεχομένως μόνον ο όρος «μεταμόρφωση» αρκεί, για να υποδηλώσει και τη μέθοδο και την πορεία που ακολούθησα. Γι’ αυτό και τον σημειώνω στο Εισαγωγικό Σημείωμα της παρούσας έκδοσης:
“Σύμφωνη με αυτήν την «αθώα αυθαιρεσία», που εμπεριέχεται σε κάθε αληθινή δημιουργία, είναι και η μεταμόρφωση από μέρους μου του έργου AnAmericanPrayer σε Μια αμερικάνικη προσευχή”.
«Όπως μετά το μακροβούτι μας στη θάλασσα απομένει το κάψιμο στο στήθος και το αλμυρό νερό στα χείλη έτσι και μετά το μάθημα μας έχουμε αγκαλιά τα Ουρανοποιηματάκια μας.
Αυτά σκοπεύουμε να μοιραζόμαστε μαζί σας από εδώ».
"Γιατί το Βυζάντιο;": Από τα βιβλία που ξεχωρίζουν για το ότι είναι στάλαγμα πολυετούς έρευνας και διδασκαλίας στην ιστορία του Βυζαντίου και όχι ένα ακόμη συμπίλημα για τις απαιτήσεις ενός x ακαδημαϊκού βιογραφικού.
Το βασικό πλεονέκτημά του: η εποπτική και εσωτερική (διεισδυτική) του ματιά σε γωνίες και μαύρες οπές των ιστορούμενων. Το "ανομολόγητο" μειονέκτημά του: όσο κι αν προσπαθεί να αντισταθεί σε πολλά ιδεολογικά υποστρώματα που αφορούν την "θέαση" μας στην συγκεκριμένη εποχή, δεν το κατορθώνει σε αρκετές περιπτώσεις.
Η αιτία; Είναι πολλή ισχυρή, ως φαίνεται, η παμπάλαια προβολή μας για το ότι το "Βυζάντιο" (εντός εισαγωγικών - Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το ορθό) ήταν μία "δική μας" αυτοκρατορία. Μολοντούτο, πρόκειται για πολύτιμο ανάγνωσμα - για όποιον διδάσκει και προπαντός διδάσκεται από την Ιστορία.
Ευχαριστίες στην Αναστασία για τον δανεισμό
(το εν λόγω βιβλίο είναι εδώ και μήνες άφαντο στη Ρόδο - το κλείσιμο των "Ελληνικών Γραμμάτων", από τις πρώτες σοβαρές απώλειες των δύσκολων οικονομικών ημερών)
Οι μικροί αναγνώστες ...επί το έργον.
Στο βάθος διακρίνεται ο Γιάννης, ενώ ετοιμάζεται να ηχογραφήσει το ποίημα
"Το παιδί και το σκυλί"
(Ανθολογίας ποίησης της Θ. Χορτιάτη)
Αγαπώ, θα πει κατ’ αρχήν, μαθαίνω. Και αγαπώ την ποίηση σημαίνει, στήνω αυτί και την ανακαλύπτω: Τη διαβάζω – πάνω αρχικά στις λέξεις, έπειτα πέρα από αυτές.
Πάει να πει ακόμη: πως ακούω την ποίηση. Η καταγωγή της είναι η ίδια η λαλιά μας.
Εν αρχή ην ο ήχος, όπως έλεγε και ο Καρούζος. Κι έπειτα ο λόγος. Κι έπειτα, συμπληρώνω, ο πόθος.
Ο πόθος μας για τις λέξεις και το ανεξάντλητο παιχνίδι τους μέσα και γύρω από μας ήταν λοιπόν, η αιτία.
Κι αν η αφορμή ήταν ενδοσχολική, δεν περιοριστήκαμε στον αυλόγυρο για τη νέα μας παιδαγωγική δράση.
Το θέμα ήταν: «Διαλέγω ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα – το προετοιμάζω ως αναγνώστης – και το απαγγέλω υπό μορφή ηχογραφήματος.»
Και αυτό συνέβη.
Δημοσιεύω σήμερα μία φωτογραφία από την προσπάθεια μας να «δώσουμε ήχο και υλικό» (για να θυμηθώ έναν ταιριαστό στίχο του Σαββόπουλου) στην αγάπη μας.
Μόλις ολοκληρωθεί το CDμας –«αβάπτιστο» προς το παρόν–θα είστε οι πρώτοι που θα το μάθετε!
Αφήνοντας πίσω μου τα πολλά αινίγματα που άφησαν στον απόηχό τους οι Καλλικρατικές εκλογές, όπως και τις σε αρκετές περιπτώσεις ατυχείς επιλογές του …λειψού εκλογικού σώματος σε πρόσωπα γνωστών δημαγωγικών συμπεριφορών και διεφθαρμένων πολιτικών ηθών, αναζήτησα μία χαραμάδα αυτογνωσίας εκεί που η ιστορία δεν παριστάνει ένα ακόμη «υποχρεωτικό μάθημα», αλλά είναι ο μακρύς γνωστός-άγνωστος ιστός που κινεί τα σημερινά γεγονότα.
Επιμένοντας στην συμπληρωματική σχέση που έχει ο μακρο-ιστορικός άξονας με τον αντίστοιχο της μικρο-ιστορίας (βλ. προηγούμενη ανάρτηση: http://nothia.blogspot.com/2010/10/blog-post_27.html ) ανέσυρα από το πρόσφατο αρχείο μου μία άκρως ενδιαφέρουσα συνομιλία την οποία συν-διοργανώσαμε με τους τότε μαθητές μου (Ε1, ΔΣ Κοσκινού, 2007-2008) με τον ιστοριογράφο και πρωταγωνιστή στην 3μερη κατάληψη του Πολυτεχνείου, κο Ολύμπιο Δαφέρμο. Ως ερευνητική εργασία παρουσιάστηκε στο Ραδιόφωνο στο πλαίσιο των θεματικών εκπομπών του «Πύργου της Βαβέλ», ενώ ενσωματώθηκε ατόφια στο περιοδικό που εκδώσαμε κατά τον 34ο εορτασμό της επετείου για το Πολυτεχνείου με τίτλο: «17 Νοεμβρίου 1973-2007, 34 χρόνια μετά…» (Έπαινος στον Διαγωνισμό Εντύπων 2008 της εφημ. «Τα Νέα»).
Παραδίδοντας το ηχογράφημα της εκπομπής καθώς κι όλο το σχετικό ψηφιακό υλικό (ζωγραφιές, ντοκουμένα, εξώφυλλα βιβλίων) στον καλό φίλο τον Στέλιο, για να επιχειρήσει μία οπτικοποίηση αυτής της συζήτησης σκέφτηκα για μια ακόμη φορά αναδρομικά, πως αφενός αποχουντοποίηση σ’ αυτό τον τόπο ποτέ δεν έγινε και πως, αφετέρου η κατοπινή μικροαστικοποίηση αριστερών και δεξιών ψηφοφόρων σε συνδυασμό με την οξεία κομματικοποίηση του κράτους και του μείζονος κομματιού της δημόσιας μας ζωής, συντηρούν ακόμη το υπόστρωμα πάνω στο οποίο όλες οι μεγάλες παθογένειες που μας κατατρέχουν σήμερα, παραμένουν άλλες ολωσδιόλου αλώβητες, άλλες σε ελάχιστη αναδίπλωση.
Τι σόι πολίτευμα έχουμε σήμερα; Με τι όρους εθνικής κυριαρχίας πορευόμαστε στην μετά ΔΝΤ εποχή; Πόσο ευτυχισμένοι αναπνέουμε «εμείς» οι τόσο οργανικά δανειοδανεισμένοι – οι …«πότε γελαστοί και πότε γελασμένοι»;
Συνειρμικά ο στίχος αυτός του Αλκαίου με οδηγεί σε ένα τραγούδι του Σαββόπουλου («Γεννήθηκα στη Σαλονίκη»), το οποίο εν έτει 1979 κατονομάζει την Ελλάδα ως «οικόπεδο και αποικία». Ποια σημερινή συνθήκη, πολιτική ή βαθύτερα πνευματική, κι έως ποιο βαθμό αναθεωρεί αυτή την παραδοχή;
Δε θα κλείσω αυτό το μικρό σημείωμα με ερωτήσεις ή άλλες απορίες, αν και είναι ο καλύτερος τρόπος για να οριοθετήσεις ένα κείμενο έσωθεν περισυλλογής.
Θέλω μόνο να ευχαριστήσω όλα τα παιδιά εκείνου του αλησμόνητου τμήματος που απεύθυναν προ 3ετίας καίρια ερωτηματικά στον κο Ολύμπιο Δαφέρμο, τον ίδιο προσωπικά για το ότι υπήρξε αυτό που υπήρξε κι εξακολουθεί να είναι (αξίζει να διαβάσει κανείς το τελευταίο του βιβλίο «Το σχολείο κοιτάζει προς τα πίσω», Γαβριηλίδης, 2009, για να επαληθεύσει του λόγου το αληθές), τον Παναγιώτη για την άρτια ηχογράφηση στο στούντιο του Ρ/Σ Λυχνάρι (91,4) κι ασφαλώς τον Στέλιο για το σημερινό πέρασμα του πρώτου μέρους αυτής της συζήτησής στην εικόνα. (Εδώ: http://nothia.blogspot.com/2007/11/blog-post_17.html ολόκληρη η απομαγνητοφωνημένη εκδοχή).
ΥΓ: Ας μη μας δυσφορεί κροκοδείλια, σπεύδω να χαρακτηρίσω, η αποχή των πρόσφατων εκλογών. Τουλάχιστόν όχι τόσο, όσο η επί δεκαετίες αποχή μας ως κοινωνία, έκαστος, από τον ρόλο του πολίτη.
Με αφορμή την 70η επέτειο της 28ης Οκτωβρίου του 1940
«Ξημερώνοντας τ' Αγιαννιού, με την αύριο των Φώτων, λάβαμε τη διαταγή να κινήσουμε πάλι μπροστά, για τα μέρη όπου δεν έχει καθημερινές και σκόλες. Έπρεπε, λέει, να πιάσουμε τις γραμμές που κρατούσανε ως τότε οι Αρτινοί, από Χειμάρρα ως Τεπελένι. Λόγω που εκείνοι πολεμούσανε απ' την πρώτη μέρα, συνέχεια, κι είχαν μείνει σχεδόν οι μισοί και δεν αντέχανε άλλο.
Δώδεκα μέρες κιόλας είχαμε μεις πιο πίσω, στα χωριά. Κι απάνω που συνήθιζε τ' αυτί μας πάλι στα γλυκά τριξίματα της γης, και δειλά συλλαβίζαμε το γάβγισμα του σκύλου ή τον αχό της μακρινής καμπάνας, να που ήταν ανάγκη, λέει, να γυρίσουμε στο μόνο αχολόι που ξέραμε: στο αργό και στο βαρύ των κανονιών, στο ξερό και στο γρήγορο των πολυβόλων.
Νύχτα πάνω στη νύχτα βαδίζαμε ασταμάτητα, ένας πίσω απ' τον άλλο, ίδια τυφλοί.
Με κόπο ξεκολλώντας το ποδάρι από τη λάσπη, όπου, φορές, εκαταβούλιαζε ίσαμε το γόνατο. Επειδή το πιο συχνά ψιχάλιζε στους δρόμους έξω, καθώς μες στην ψυχή μας. Και τις λίγες φορές όπου κάναμε στάση να ξεκουραστούμε, μήτε που αλλάζαμε κουβέντα, μονάχα σοβαροί και αμίλητοι, φέγγοντας μ' ένα μικρό δαδί, μία - μία εμοιραζόμασταν τη σταφίδα.
Ή φορές πάλι, αν ήταν βολετό, λύναμε βιαστικά τα ρούχα και ξυνόμασταν με λύσσα ώρες πολλές, όσο να τρέξουν τα αίματα. Τι μας είχε ανέβει η ψείρα ως το λαιμό, κι ήταν αυτό πιο κι απ' την κούραση ανυπόφερτο. Τέλος, κάποτε ακουγότανε στα σκοτεινά η σφυρίχτρα, σημάδι ότι κινούσανε, και πάλι σαν τα ζα τραβούσαμε μπροστά να κερδίσουμε δρόμο, πριχού ξημερώσει και μας βάλουνε στόχο τ' αερόπλανα. Επειδή ο Θεός δεν κάτεχε από στόχους ή τέτοια, κι όπως το ΄χε συνήθειο του, στην ίδια πάντοτε ώρα ξημέρωνε το φως».
Αγαπητοί αναγνώστες, το κείμενο που μόλις διαβάσατε, δεν ανήκει σε έναν ιστορικό: δεν φέρουν την υπογραφή ενός αποστασιοποιημένου από τα γεγονότα της ιστόρησής του ερευνητή, ο οποίος εμπνεόμενος -στα φανερά ή στα κρυφά- από την Α΄ ή τη Β΄ πολιτική θεωρία ή ιδεολογία, θα αναπτύξει υπό το φως τους την ανάλυση και την κατανόηση του παρελθόντος.
Ούτε ακόμη, ανήκει σε έναν επαγγελματία πολιτικό ή δημόσιο κρατικό υπάλληλο, του οποίου τα γραφόμενα με τον ένα ή άλλο τρόπο λογοδοτούν σε μία υπαλληλική ιεραρχία ή κρατική δεοντολογία. Σε συνθήκες, με άλλα λόγια, που θα του υποβάλλουν, αν όχι θα λογοκρίνουν, την περιγραφή των συμβάντων και των καταστάσεων του χθες.
Το μικρό αυτό απόσπασμα με το οποίο άνοιξα τη σύντομη αυτή επιφυλλίδα για την 70η επέτειο του ελληνικού «ΌΧΙ» στον ιταλικό φασισμό, ήταν από το «Άξιον εστί» του Οδ. Ελύτη. Τίτλος του «Πορεία στο μέτωπο».
Ίσως αναρωτιέστε, γιατί διάλεξα αυτό το κείμενο από τα πολλά που μας έχει προσφέρει το μεταπολεμικό μελάνι δεκάδων συγγραφέων σχετικά με τον Ελληνοιταλικό πόλεμο από τον Οκτώβριο του 1940 έως τον Μάρτιο του 1941;
Δυο μόνον λόγους, ας μου επιτραπεί, να αναφέρω εδώ:
1ον Ο συγγραφέας, στην συγκεκριμένη περίπτωση ο Ελύτης, έζησε από πρώτο χέρι τα γεγονότα που μας εκθέτει. Ο Ελύτης –είναι γνωστό– υπηρέτησε ως έφεδρος Αξιωματικός στα Ελληνοαλβανικά σύνορα την περίοδο ’40 –‘41, εωσότου προσβληθεί από τύφο.
2ον Η ανθρωποκεντρική του ματιά, το βλέμμα του, δηλαδή, πάνω στα πάθη και στα παθήματα του ανθρώπου μέσα στην πολεμική συνθήκη, προσδίδει σε εμάς τους νεότερους κάτι παραπάνω από έγκυρες περιγραφές και αποτιμήσεις των γεγονότων. Αποκαλύπτει τη βίαιη αλήθεια του πολέμου. Το πραγματικό του πρόσωπο: απέναντι στο οποίο εκφυλίζεται το ανθρώπινο σώμα –από πείνα, αμέτρητες κακουχίες, ψείρες– κι ασφαλώς ραγίζει, αιματοκυλάει, θα έλεγα, η ίδια η ανθρώπινη ψυχή: «το πιο συχνά ψιχάλιζε στους δρόμους έξω, καθώς μες στην ψυχή μας».
Φίλοι αναγνώστες, 70 χρόνια από την 28η Οκτωβρίου του 1940, οι επέτειοι και οι ομιλίες μας, μίλησαν εξαντλητικά και για τις πιο λεπτομερείς πτυχές του Ελληνοιταλικού πολέμου: την βύθιση του Έλλη από το ιταλικό υποβρύχιο «Ντελφίνο» στα ανοιχτά της Τήνου στις 15/8 του ’40, το τελεσίγραφο Μουσολίνι δια χειρός Κράξι κατά τη 2α πρωινή της 28ης Οκτωβρίου, για το ίδιο το «Όχι» που άμεσα ξεστόμισε ο Ι. Μεταξάς και ακόμη πιο εύγλωττα και αποφασιστικά έκανε πραγματικότητα σύσσωμη η ελληνική κοινωνία του ’40 και τέλος, για τόσα ακόμη στρατιωτικοπολιτικά ορόσημα μέχρι την κατάρρευση του ελληνικού στρατού και την Γερμανική εισβολή κι επικράτηση τον Απρίλιο του 1941.
Τα γνωρίζουμε, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο, από τις αφηγήσεις της Μακρο-ιστορίας, της ιστορίας που διηγείται το παρελθόν μέσα από μεγάλα ανθρωπολογικά και πραγματολογικά «κάδρα» και που κατά κανόνα εστιάζει στις μάχες, στις διασκέψεις, στα σύμφωνα και στις διπλωματικές κινήσεις και αποφάσεις των υψηλόβαθμων και των ανώτερων αξιωματούχων.
Είναι όμως, μόνο αυτά το παρελθόν;
Θέλοντας να απαντήσουμε ως δημόσιο Δημοτικό Σχολείο (ΔΣ Κοσκινού) στο συγκεκριμένο κρίσιμο ερώτημα ενσωματώσαμε φέτος στο Πρόγραμμά μας την παρουσίαση κι επεξεργασία ενός μέρους από το Φωτογραφικό Αρχείο της Β. Παπαιωάννου (1940-1960, Μουσείο Μπενάκη).
Μέσα από αυτό οι μαθητές μας είδαν το πρόσωπο των συνομηλίκων τους, την «αμοντάριστη» φυσιογνωμία των 10χρονων, 11χρονων παιδιών κατά την περίοδο του πολέμου, κατά μήκος δηλαδή, της σκληρής 4χρονης Κατοχής – της Κατοχής, που εδώ στα Δωδεκάνησα, μεγάλοι και μικροί, βίωναν ήδη από το 1912, όταν και εγκαταστάθηκαν οι Ιταλικές Αρχές με «δημοκρατικό» και αργότερα ανοιχτά φασιστικό, αποικιοκρατικό σε κάθε περίπτωση, χαρακτήρα.
Με αυτό το πνεύμα, το πνεύμα ανάγνωσης και μελέτης και της λεγόμενης Μικρο-ιστορίας μοιράστηκα μαζί σας σήμερα την αποκαλυπτική μαρτυρία του Οδ. Ελύτη.
Μας δίνουν νέα κριτήρια αποτίμησης του παρελθόντος αυτές οι πηγές στις οποίες έχει χαραχτεί ατόφια κι ανάγλυφα η εμπειρία του ανθρώπου – υποκειμένου της ιστορίας. Επιπλέον, μας προστατεύουν από πολλές παραμορφώσειςτου παρελθόντος.
«Οι ήρωες περπατούν στα σκοτεινά» γράφει σ’ ένα έξοχο ποίημά του ο άλλος βραβευμένος με Νόμπελ, Έλληνας ποιητής, ο Γ. Σεφέρης. Όχι στα «φώτα» και στις «δάφνες» που του επιφυλάσσει η εθιμοτυπία των εορτών και των παρελάσεων μας.
Εκτός κι αν λαθεύει ο Σεφέρης κι όντως οι ήρωες προχωρούν στα …«φωτεινά»! Αλλά, αν είναι έτσι, τότε απορώ: πώς δεν μπόρεσαν να αναγνωρίσουν τον φετινό Μάρτιο έξω από τη Βουλή τα σώματα ασφαλείας, τα λεγόμενα ΜΑΤ, τον «φωτεινό ήρωα» της υποστολής και της κλοπής της Γερμανικής σημαίας, της σβάστικας, από την Ακρόπολη του ‘42, τον Μ. Γλέζο και τον ψέκασαν με χημικά κατά πρόσωπο;
Εδώ, σ’ αυτό το κρίσιμο σημείο θέλω να καταλήξω: στο ότι η ζωντανή ιστορία και όχι η σκηνοθετημένη της εκδοχή, μας κάνει ακέραιους ανθρώπους. Ανθρώπους που εννοούν και βιώνουν με προσωπικούς όρους το παρόν ανηφορίζοντας στο μέλλον.
ΥΓ: Διανύουμε στις μέρες μας μία περίοδο κατάπτωσης ως ελληνική πολιτεία. Ας αναρωτηθούμε: τι θα καταγραφεί στην Μεγαλο-ιστορία και στην Μικρο-ιστορία του τόπου μας; Μόνον η ανικανότητα και η στυγνή ιδιοτέλεια πλήθους πολιτικών μας που οδήγησαν –μεταξύ άλλων– σε άδεια ταμεία και κάλπικους πολιτικούς «ισολογισμούς» ή ταυτόχρονα θα επισημανθεί και η αδυναμία των πολιτών, η δική μας ατολμία, να αλλάξουμε την μοίρα μας προτάσσοντας σημερινά, επίκαιρα, το ίδιο κρίσιμα «ΌΧΙ»;
Η αφορμή μου δόθηκε από την πρόσφατη συνάντηση ορισμένων συναδέλφων και από τις δύο πρώτες βαθμίδες εκπαίδευσης με τον Φ. Τερζάκη και απευθύνεται προς όλους που το απαντούν στην π ρ ά ξ η (όχι στη θεωρία): ο ρόλος του Εκπαιδευτικού αντιστοιχεί στον Υπάλληλο ή στον Κοινωνικό Πρωτεργάτη, στον Ειδικό Επιστήμονα ή στον Ψυχοπαιδαγωγό, στον Τεχνοκράτη ή στον Διαλογιζόμενο Επιστήμονα, στον Μεταπράτη ή στον Διαμορφωτή των Α.Π., στην Κανονιστική Αυθεντία ή στον Διαλεκτικό Εταίρο;
(Οι όροι δανεισμένοι από από τη μελέτη του Ηλ. Ματσαγγούρα,
Αν σας προτρέπω στον "κόπο" του πολυσπόνδυλου, αλλά καίριου αυτού ερωτήματος είναι, για να διατυπώσω έναν ηχηρό υπαινιγμό για τη συμβολή της φιλοσοφίας στην εκπαίδευση (φιλοσοφία: η άλλοτε πιο σύντομη, άλλοτε πιο μακρά, απόσταση ενός ερωτήματος με ένα άλλο ερώτημα), αλλά και για να κάνουμε ένα βήμα παραπέρα από την συνήθη απάντηση στην γνωστή απορία: «τι κάνει έναν δάσκαλο… Δάσκαλο;».
Κι ακόμη: για να σκεφτούμε τη σχολική μας ζωή με νέους όρους αυτογνωσίας κι αλλαγής – στην πράξη.
Προετοιμάζοντας την αυριανή μου διδασκαλία βρήκα στο βιβλίο της Γλώσσας (Α’ τεύχος, Ε’ τάξη) μία μάλλον ουρανοκατέβατη, παρότι ιδιαιτέρως ευχάριστη παραπομπή: το βιβλίο «Παραμύθια από το τηλέφωνο» του Τζ. Ροντάρι (Μτφ: Α. Παπασταύρου, Εκδ. Μεταίχμιο).
Τον Ροντάρι τον εκτιμώ όσο λίγους σύγχρονους παραμυθάδες. Φέρει στα έργα του αυτήν την υπέροχη μεσογειακή εκδοχή του υπερρεαλισμού που είναι διαρκές εκμαγείο φαντασίας και εμπνευσμένου συνάμα λυρισμού.Βουτηγμένη εξίσου τόσο στη γλώσσα, όσο και στον ατελείωτο φυσικό καμβά.
Όσο για το χιούμορ του – κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει!
Τα Χριστούγεννα που μας πέρασαν στο πλαίσιο της εκπομπής του Πύργου της Βαβέλ «Το μέσα μας παιδί», …ραδιοσκηνοθέτησα 4 παραμύθια του Ροντάρι από την εν λόγω συλλογή.
Ζηλεύοντας κατά τι την άνεση του Στέλιου να χειρίζεται την εικόνα με αναφορά διάφορες δραστηριότητες μου, πήρα το ρίσκο να ετοιμάσω ο ίδιος τούτο το μικρό βίντεο με τον συναρπαστικό τίτλο «Η ιστορία του κόσμου».
Η κατά Ροντάρι σύντομη «ιστοριά του κόσμου».
Για τα παιδιά πουε ί ν α ιη νέα ιστορία του κόσμου.
«Το μαχαίρι» ως ποίημα «ανέτειλε» στη λευκή σελίδα της δημιουργίας, αν δεν με απατά η μνήμη μου, προ δωδεκαετίας. Στο πλαίσιο ενός παιχνιδιού δημιουργικής γραφής της τότε Θεατρικής Ομάδας του Παν/μίου Αιγαίου. Μελοποιήθηκε σχεδόν απνευστί τα Χριστούγεννα του 2000.Κατά το ξημέρωμα – λίγο πριν ξεχυθούν στο πεντάγραμμο της νεογέννητης μέρας τα έγχορδα των πουλιών.
Είχε ερμηνευτεί με μια φωνή και μια κιθάρα ως «κρυμμένο» τραγούδι στο καλύτερο ηχογράφημα των Ετεροθαλών, που ωστόσο δεν ευτύχησε να κυκλοφορήσει ποτέ. Ένα ΕP6 τραγουδιών εν ονόματι«Απ΄ όλους τους θεούς».
Στο ενδιάμεσο, ενώ είχε βρει ως κείμενο το αναγνωστικό του κανάλι με την κυκλοφορία της «Πόσιμης ζωής» (εκδ. Γαβριηλίδης, 2006), με απασχόλησε από άποψη ενορχηστρώσεως – κυρίως έπειτα μία θαυμάσια πάλη με τα παιχνιδιάρικα κύματα που συχνάζουν χειμώνα καλοκαίρι απόκεντρα της ακτής Μιαούλη (στη Ρόδο).
Λοιπόν. Τις πρώτες εβδομάδες του φετινού Σεπτεμβρίου επήλθε το …μοιραίο. Αναδύθηκε. Χειροποίητο. Εξ ολοκλήρου από τα δικά μου «χέρια».
Ο καλός φίλος, ο Στέλιος ο Σκαραβαίος, με κέφι και χτυποκάρδι εφήβου, είν’ η αλήθεια, ανέλαβε το πέρασμα του «Μαχαιριού» στην εικόνα. Με έργα (φωτογραφίες, εικαστικά) δικά του, της Νάντας, της Αργυρώς κ.α., τους οποίους ευχαριστώ επωνύμως και δεόντως.
Στην αθέατη, απ’ όλους μας, άκρη του βλέμματος τους – του βλέμματος σας!
«Το μαχαίρι» ανήκει στη συλλογή ποιημάτων «Πόσιμη ζωή»
(εκδ. Γαβριηλίδης, 2006).
