Ευρωπαϊκό σταυροδρόμι - 12 Ιουλίου 2015

Robert Hermann Sterl (1867-1932) Schiffszieher an der Wolga, 1910, 

Staatliche Kunstsammlungen Dresden

Για τον Β. Σόιμπλε και τους συν αυτώ - το Grexit (άμεσα ή στην ακτίνα ενός ορισμένου χρονικού διαστήματος*) είναι απαραίτητο βήμα προς την περαιτέρω μορφοποίηση της Γερμανικής Ευρώπης.

Ας μην το περιορίζουμε, επομένως, στην εικόνα του δικού μας εθνικού στόχου - ή πολύ περισσότερο για το ότι είναι ανεπιθύμητη για τους Ευρωπαίους εταίρους μία, κατά το διεθνώς λεγόμενο "αριστερή κυβέρνηση".

Η επιδίωξη της ταπείνωσης -μας- ξεπερνάει κατά πολύ το προφανές (δι)εθνικό ή ιδεολογικό πλαίσιο αναφοράς της όλης σύγκρουσης.

Θα ήταν ευχής έργον να το κατανοήσουμε εγκαίρως τόσο εμείς - όσο και οι Ευρωπαίοι πολίτες και πολιτικοί που αποστρέφονται αυτήν την προοπτική.

Διότι οι θιασώτες της (μαζί τους και ξενοφοβικά μορφώματα, όπως οι «Αληθινοί Φινλανδοί») στο άμεσο διάστημα θα ανακατώσουν ολόκληρη την ευρωπαϊκή τράπουλα και όχι μόνον τα δυο τρία πρώτα της φύλλα. 

* http://www.efsyn.gr/arthro/xepoyliste-tin-ellada-i-vgeite-apo-tin-eyrozoni

Της ημιμάθειας τα σύγχρονα καμώματα

Μ. Ray, “Το βιολί του Ingres”, 1924 Αργυροτυπία, 

μεταγενέστερη εκτύπωση, 26,5 x 21 εκ., Ιδιωτική συλλογή 

Μα πόση ημιμάθεια έχει διεισδύσει μέσα στον λόγο (λόγια και λογική) 

των «ειδημόνων»;

[(Αν)επίκαιρο σχόλιο περί οικονομίας, περί τέχνης, περί επιστήμης]

Σ' έναν κόσμο (γλωσσικά) οΡγουελικό.

Εμείς, οι του όΧι, οι του νΑι, οι του άΚυρου, οι του λΕυκού - όλοι μαζί, έΝα - σ' έναν κόσμο γλωσσικά οΡγουελικό.

[λέξεις των ημερών - λάστιχο/θηλιά γύρω από τη φωνή μας: δημοκρατία, αλληλεγγύη, ανάπτυξη, σωτηρία, ναι, όχι ...]

Πέρα από την ελπίδα

Κι όμως, δεν έχουμε απελπιστεί στον βαθμό που δείχνουν, ή πιο σωστά, επιβάλλουν τα γεγονότα.

Η ελπίδα (απότοκος τόσο των παλαιών δεδομένων, αλλά κυρίως πια του νέου διχασμού)εξακολουθεί να παίζει έναν ρόλο καταλυτικό κάτω από την διατύπωση προθέσεων και επιχειρημάτων. Και για τις δυο μεριές.

Ναι, υπέρ των θεσμών, λένε οι μεν. Ελπίζοντας. Σε ποια Ευρώπη (ας περιοριστούμε συμβατικά σε αυτήν); Της αδιάλλακτης και ταπεινωτικής λιτότητας; Της τάχα «αλληλεγγύης» (στις ομιλίες λχ της Μέρκελ είναι ο όρος που από την συχνότατη του χρήση, θέλουμε δε θέλουμε, ξεχωρίζει) η οποία είναι το πολιτικό ψευδώνυμο ξεκάθαρων εθνικών ή υπερεθνικών συμφερόντων; Μιας Ευρώπης, που ούτε το κατά 80% δικό της Πρόγραμμα δε θέλει να υπογράψει;

Όχι, προς τις τελευταίες προτάσεις των δανειστών, λένε οι δε. Ελπίζοντας. Πως ο Έλληνας πρωθυπουργός αφορμάται και λογοδοτεί προς σύνολο των Ελλήνων πολιτών και του κοινού καλού και όχι στο ενδοκομματικό του ακροατήριο, τις ενδοκυβερνητικές ισορροπίες που καλείται να κρατήσει με ένα εθνικιστικό κόμμα στο πλάι του, της προσωπικής πολιτικής του επιβίωσης, έπειτα από τα αλλεπάλληλα λάθη ανάγνωσης και στρατηγικού σχεδιασμού κατά τη διάρκεια της «διαπραγμάτευσης»; Είναι, άραγε, τούτο το δημοψήφισμά (πέρα από τις αντιδράσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης), τώρα, και με αυτή τη διατύπωση, η πιο πρόσφορη λύση διεκδίκησης ή μία μετακίνηση ευθυνών που εμπέδωσε τη διάσταση μεταξύ των Ελλήνων ψηφοφόρων με όρους πια εθνικού διχασμού;

Γνωρίζω πως μιλώ συντομογραφικά. Αλλά στην ρότα τούτων των γεγονότων περπατάμε άπαντες – σε μία ρότα που όμως καλύπτεται από τις χίλιες δύο ερμηνείες μας. Που όλες τους, λίγο πολύ, τρέφονται από εκείνη την ελπίδα που διατηρούμε ακέραιη εντός μας.

Η δική μου ελπίδα είναι, τούτη η περιπέτεια να μάς αλλάξει. Να γίνουμε η αλλαγή που επιθυμούμε να δούμε στον απέναντί μας. Το ξέρω, πως είναι μια ζόρικη ελπίδα – γι’ αυτό τη βάζω στη θέση της για να μην μου αναπλάθει, σε βαθμό αυταπάτης, την διαρκώς εν εξελίξει πραγματικότητα.

Ο Διχασμός είναι το νέο καθεστώς

Ο Διχασμός είναι πλέον το νέο καθεστώς. Η –ας την πούμε– μισή Ελλάδα έχει μάτια μόνο για την αναλγησία, την αδιάπτωτη αλαζονεία των Θεσμών και η άλλη μισή για την σαφή ανικανότητα, τον κλιμακούμενο ερασιτεχνισμό των εδώ κυβερνώντων.

Η πρώτη τείνει ορμητικά στο «Ναι» ενός δημοψηφίσματος που ο σημερινός πρωθυπουργός το αποκαλεί απαύγασμα των δημοκρατικών μας παραδόσεων, ενώ το ’11 το χαρακτήριζε  «τρυκ» από τη μεριά της τότε κυβερνήσεως. Την αυτή στιγμή, η δεύτερη υποστηρίζει το ίδιο φανατικά το «Όχι».

Και οι δυο τάσεις συναντιούνται. Όχι μόνο στο μικρό πέρας του βλέμματος τους ή στη μισαλλόδοξή του νοηματοδότηση. Αλλά και στην «πατριωτική ανάγκη», είτε του «Ναι», είτε του «Όχι».

Είναι πολλαπλά θλιβερό: οι πολίτες που μέσα σε αυτά τα 5 χρόνια των τεράστιων κλυδωνισμών κάθε είδους – από την ανεργία και τα συσσίτια, στην αυτοαπαξίωση και στη σχιζοφρένεια του "άλλα λέω κι άλλα κάνω"– οπλίστηκαν με μίσος και με χολή δίχως όριο για την άλλη γνώμη.

Κι ενώ ένα μέρος μου θεωρεί, πως δεν μπορεί να μας είναι αδιάφορο για την μοίρα τούτου του τόπου, το αν θα περάσουμε την πόρτα του «Ναι» ή την αντίστοιχη του «Όχι», ένα άλλο θεωρεί, πως είμαστε ήδη χαμένοι – σακατεμένοι από τη βαθιά γύρω κι εντός μας διαίρεση.

Έτσι ή αλλιώς.

Περί του σχολικού Ιουνίου

['Εικαστικό "Οι Φραουλοφωνίξ Χορωδοί": έργο του 11χρονου Π.]

Ο σχολικός Ιούνιος για όσους αντιλαμβάνονται το εκπαιδευτικό τους έργο με όρους παιδαγωγικής ευθύνης και συνάμα αισθητικής, είναι ο μήνας που μπαίνουν οι τελευταίες πινελιές σε όλα τα επιμέρους, τα οποία με τη σειρά τους συνθέτουν την λεγόμενη "μεγάλη εικόνα": την περιπέτεια της χαρούμενης γνώσης - την τέχνη της γνώσης του εαυτού σου και των γύρω σου - την αγάπη ενσαρκωμένη στα πρόσωπα των συμμαθητών και των δασκάλων σου.

Πρόκειται, με μια φράση, για το ίδιο το παιχνίδι της αυτοπραγμάτωσης μιας ολόκληρης κοινότητας (τάξης/σχολικής μονάδας/περιοχής) στα τελευταία του, πολύ κρίσιμα βήματα.

Οι άλλοι ας μετρούν τις μέρες ανάποδα - όπως οι φαντάροι. Όπως οι κάθε λογής έγκλειστοι. Είτε το κάνουν από τις αρχές του Σεπτεμβρίου, είτε από το Πάσχα και μετά, απέχουν από την "μεγάλη εικόνα", απέχουν από την πορεία της αυτοπραγμάτωσής τους, απέχουν από τις πρώτες μέχρι τις ύστερες πινελιές.

Κι έπειτα τους φταίνε, οι περικοπές των μισθών, οι ανάλγητοι δανειστές και τα μνημόνια.

"ΠΕΡΑΣΜΑ: ποίημα σε 7 κινήσεις"

Κυκλοφορεί πλέον πανελλαδικά η νέα συλλογή του υποφαινόμενου, με τίτλο «Πέρασμα: ποίημα σε 7 κινήσεις», από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης.

Σελιδοποίηση: Αναστασία Σπανιολέτου
Φιλμογράφηση, τυπογραφική φροντίδα: Φοίβος Βλάχος (Foivos Vlahos)

Βιβλιοδεσία: Λευτέρης Μέντζελος, Γεωργία Παπούλια

Μακέτα εξωφύλλου: Ναταλία Βουγιούκα

Έργο εξωφύλλου: Μαγδαληνή Κούρτη (Magdalene Kourti).

Θερμές ευχαριστίες σε όλη την άνωθι εξαιρετική ομάδα κι ασφαλώς στον Σάμη Γαβριηλίδη - ο οποίος, από το 2005, έχει υποστηρίξει με την τρέλα του, αλλά και το μοναδικό, αναγνωστικό και εκδοτικό του ένστικτο, την ποιητική και μεταφραστική μου εργασία.

IV.

"Η ΑΔΟΛΗ ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ" 

(Απόσπασμα)

Το να'σαι τριγυρισμένος από μαθητές
σφιχτοδένει ή -αναρωτιέμαι- 
λύνει ολότελα
την άμαξα της υπόσχεσης
με το μερίδιο που σου αναλογεί
από το έμβιο
άχρονο παρόν σου;

Κάθε ίσκιος ψήνει
το σώμα που του ανήκει εξάλλου.
Όπως ο ήλιος
το αυτό σώμα.

Διαλέγεις και παίρνεις
-τον χρόνο σου:
Ίσκιος, σώμα ή ήλιος;

[...]

'Ενα μόλις χαμόγελο

Τα βραβεία είναι ένα μόλις χαμόγελο. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Δεν υποκαθιστούν τη διαδρομή ή ό,τι ο καθένας ορίζει ως Ιθάκη του.

Η ζωή είναι γεμάτη πάθη – που, είτε δρουν εντός, είτε ολόγυρά σου. Και που, όταν παραμορφωθούν από την μύνην ενός ορισμένου «εγώ», λειτουργούν εις βάρος σου. Επαναλαμβάνω, είτε από σένα τον ίδιο, είτε από τους οικείους και τους μακρινούς σου. Ένα χαμόγελο λοιπόν, όποτε κι αν σου δωρίζεται – δεν είναι κάτι το αυτονόητο.

Σήμερα, στη τελετή βράβευσης του Δήμου Ρόδου στους διακριθέντες εκπαιδευτικούς ιστότοπους του νησιού (μεταξύ των οποίων και «Τα Ουρανοποιηματάκια»), αισθάνθηκα πως οι πολιτικοί που μας μίλησαν,  πέρα από όλες τις γνωστές κοινοτοπίες («το διαδίκτυο είναι το μέλλον!» / «το διαδίκτυο είναι επικίνδυνο!»/ «παν μέτρον άριστον») δεν έχουν πάρει χαμπάρι κάτι τι από την πολυπλόκαμη πραγματικότητα που βιώνει ένας /μία σημερινός/ή εκπαιδευτικός.

Επί 5 συναπτά χρόνια –παρά τις όποιες μετρημένες πολιτικές εξαιρέσεις– θεσμοθετείται το σχολείο της κρίσης. Κι όχι το σχολείο του 21^ου αιώνα – του αιώνα μας, σε επίπεδο επιστημονικό (βλ. και παιδαγωγικό), διοικητικό και τεχνολογικό. Όλες οι υποδομές τεχνολογίας –για να εστιάσω σε αυτό– είναι στο επίπεδο του στοιχειώδους. Κι αν! Το ότι λειτουργούν σχολικοί ιστότοποι, με μία άλφα ή βήτα δυναμική, οφείλεται «εις τον πατριωτισμό μας». Κι αν μάλιστα, φέρουν ένα ξεχωριστό στίγμα, μία ταυτότητα, με άλλα λόγια, που εμπεριέχει έμπνευση – τούτο είναι προϊόν καθαρής τρέλας.

Διότι εκεί που απουσιάζουν οι πόροι (και δεν εννοώ αποκλειστικά το οικονομικό τους μέρισμα) ή τα θεσμικά κίνητρα – υπερτερεί η αγάπη και το δόσιμο των όποιων αντιλαμβάνονται το σχολείο με όρους παιδείας κι όχι στενά εκπαίδευσης.

Ευχαριστούμε για το χαμόγελο που μας απευθύνατε – αλλά δεν είναι αυτό που ζητούμε. Ζητούμε εκ βάθρων αλλαγή μοντέλου – όπου η διαθεματικότητα θα είναι κοινός παρονομαστής όλων των βαθμίδων (δείτε λχ τί ετοιμάζει το περίφημο φιλανδικό σχολείο για την νέα χρονιά) και το λεγόμενο «ψηφιακό σχολείο» δε θα είναι μία ακόμη σημαία από νάιλον.

Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ" - Γ΄Εαρινός Κύκλος

Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ"

Γ' Εαρινός Κύκλος / Πρώτο Μέρος

Ο Εαρινός Κύκλος, κατά το δεύτερο του μέρος, θα ενσωματώσει, μεταξύ άλλων, εργαστηριακές συναντήσεις με τους μεταφραστές Αυγουστίνο Τσιριμώκο και Γεωργία Ζακοπούλου, τη φιλόλογο και κριτικό λογοτεχνίας, Όλγα Κομιζόγλου και την αρχαιολόγο Αναστασία Δρελιώση-Ηρακλείδου.

[Εικαστικό: Marc Chagall, The Painter: To the Moon, 1917, gouache and watercolor on paper, Private Collection].

Προς τί η διαθεματικότητα στο σύγχρονο ελληνικό σχολείο;

Από τις δράσεις του 17ου ΔΣ Ρόδου με θέμα "Ο ΛΑΧΑΝΟΚΗΠΟΣ ΜΑΣ"

Μία από τις αιτίες της ραγδαίας προόδου των επιστημών κατά τις τελευταίες δεκαετίες ήταν η συναρμογή τους – η συνάντηση ερευνητών από διακριτούς επιστημονικούς κλάδους και η δημιουργική όσμωση των μεθόδων και των πορισμάτων τους. 

Αν τον 18ο και τον 19ο αιώνα καταγράφεται ο διαμελισμός των μέχρι τότε συμπαγών γνωστικών αφηγήσεων και η ανάδυση νέων πιο εξειδικευμένων πεδίων έρευνας και επιστημοσύνης (σκεφτείτε πόσα πεδία κι επιστημονικές πρακτικές αναδύθηκαν από το σώμα της κλασσικής φιλοσοφίας: κοινωνιολογία, ψυχολογία, κοσμολογία κοκ), ο 20ος αιώνας μας εξέθεσε τα τρωτά των υψηλών στεγανών μεταξύ των διακριτών και από απόσταση πλαισιώσεων.

Διανύουμε πλέον την εποχή των αλληλεπιδράσεων – των εκλεκτικών σχημάτων – των ζυμώσεων, της αναστοχαστικής αφομοίωσης των εκάστοτε δεδομένων. Επαναλαμβάνουμε: τόσο στις αρχικές μας επίνοιες και στην μεθοδολογία μας, όσο και στην διαμόρφωση «μοντέλων» και νέων θεωρητικών σχημάτων.

Στην παιδαγωγική πια, όσο είναι σαφής η ετερότητα του άλφα ή του βήτα διδακτικού περιεχομένου, μεταξύ της Γλώσσας και της Φυσικής λόγου χάριν, άλλο τόσο ορατός και ξεκάθαρός είναι ένας «κοινός παρονομαστής» που χαρακτηρίζει την μέθοδο, αλλά και την εν γένει διδακτική προσέγγιση τους.

Δεν είναι μόνο το επιστημολογικό σχήμα «απορία – υπόθεση – δοκιμή – ανασκευή» που απαντά σε μία σειρά φυσικών επιστημών και φαίνεται να ικανοποιεί αρκετούς στόχους των επιμέρους Διδακτικών (των Μαθηματικών, της Ιστορίας κοκ).

Έχει να κάνει με το ότι εφόσον ίδια η γνώση εννοιολογείται –είναι de facto υπόλογη σε αντίστοιχα συστήματα αναφοράς. Και για να γίνουμε σαφέστεροι: η έννοια λ.χ. «Μεσόγειος θάλασσα» πότε στοιχειοθετείται επαρκώς, αν όχι εξεταζόμενη στο ιστορικό, στο γεωφυσικό, στο πολιτισμικό, στο ανθρωπολογικό, στο μαθηματικό, στο πολυγλωσσικό πλαίσιο αναφοράς της;

Το αίτημα, ωστόσο, μίας ορισμένης πληρότητας (πιο σωστά: πολυμέρειας) μίας οποιαδήποτε εννοιολόγησης δεν είναι η μοναδική απολαβή για τον σημερινό μαθητή και τον δάσκαλό του. Στο δημιουργικό σχολείο συλλειτουργούν επίσης δύο παράμετροι μεγάλης σημασίας: το ενδιαφέρον και το αγώγιμο των εκάστοτε δεδομένων.  

Ας διερωτηθούμε: γίνεται μέσω της διαθεματικότητας η διδακτική πράξη πιο ενδιαφέρουσα; Αποκτά στοιχεία που καθιστούν τα δεδομένα που κάθε φορά την αφορούν πιο αγώγιμα. Η διεθνής εμπειρία (σύγχρονη βιβλιογραφία και νεότερη νομοθεσία) απαντάει επ’ αυτών των ερωτημάτων καταφατικά.

Και είναι αυτή η απάντηση που υποκίνησε τους συντάκτες των εν ενεργεία Δ.Ε.Π.Π.Σ.  της ελληνικής Α’ βαθμίδας εκπαιδεύσεως να την θεσμοθετήσουν κατά «οριζόντιο» και «κάθετο» τρόπο: μέσα από τη σύνταξη των νέων βιβλίων (2007) και την πλήρη διάχυση του μαθήματος Ευέλικτης Ζώνης στα Δημοτικά Σχολεία, δυστυχώς, δίχως την ανάλογη παροχή πόρων (και εδώ, δεν εννοούμε αποκλειστικά, οικονομικών).

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες το παμπάλαιο ζήτημα της διδακτέας ύλης αλλάζει υποχρεωτικά μορφή. Το τυπικό ερώτημα των γονέων προς το σύγχρονο παιδαγωγό «Καλύπτεται η ύλη;» είναι αναγκαίο να ανασκευαστεί: η ποσοτική του μέριμνα χρειάζεται να τραπεί σε μέριμνα πλέον ποιότητας.

«Πώς καλύπτεται η ύλη των μαθημάτων; Πώς συναρμόζονται τα μεν και τα δε γνωστικά δεδομένα; Ποια Προγράμματα ή Διαθεματικά Σχέδια Εργασίας εκπονείτε στο σχολείο τα οποία υπηρετούν αυτήν την διεπιστημονική συναρμογή;»

Στην απάντησή αυτής της μορφής ερωτημάτων βρίσκουμε την κλίμακα επιτυχίας του σημερινού σχολείου, του οποίου το πρόταγμα δεν είναι η διαμόρφωση μιας γενιάς «σκληρών δίσκων γνώσεων και δεξιοτήτων».

Ο νέος κριτικός νους, ο δημιουργικός φορέας της «χαρούμενης γνώσης», ο εξοικειωμένος με πλήθος τεχνικών, μεθόδων, διδακτικών εμπειριών μαθητής (ο ορεξάτος πειραματιστής κι όχι ο παθητικός καταναλωτής μαθητικοποιημένων μοντέλων για να επιμείνουμε σε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα από τον τομέα της Διδακτικής της Φυσικής) είναι το πρότυπο μιας κοινωνίας που δεν βλέπει στους νέους της βλαστούς, την πιστή, την τυφλή,  πιο σωστά, αναπαραγωγή της. Και ποια κοινωνία, ανοιχτή και συγχρόνως επαρκώς αναστοχαστική, δεν τρέφει την φιλοδοξία του προχωρήματός της;

Εν κατακλείδι, θα λέγαμε, πως ακόμη κι αν η διαθεματικότητα δεν είχε θεσμοθετηθεί στο νέο ελληνικό σχολείο, αν δεν είχε μπει «από την πόρτα» καθώς λέμε, θα έπρεπε να την είχαμε εισαγάγει «από το παράθυρο» του. Από εκείνο το παράθυρο, ειδικά, που έχει θέα το παρελθόν, το παρόν, αλλά και το μέλλον μας.

Γράφει o Πάνος Δρακόπουλος

Δάσκαλος, 17ο ΔΣ Ρόδου

http://ouranopoihmatakia.blogspot.gr/

Α' δημοσίευση: Προς τι η διαθεματικότητα στο σύγχρονο ελληνικό σχολείο; | Η ΡΟΔΙΑΚΗ http://www.rodiaki.gr/article/300170/pros-ti-h-diathematikothta-sto-sygxrono-ellhniko-sxoleio#ixzz3T3cIsSOW 

Πρωινό άστρο (νέο έργο)

"ΠΡΩΙΝΟ ΑΣΤΡΟ" 

Ποίηση: Γιάννης Ρίτσος

Μουσική: Πάνος Δρακόπουλος

Απαγγέλλει η μικρή Θάλεια

Ενορχήστρωση, εκτέλεση οργάνων: Πάνος Δρακόπουλος

Εικαστικό: Θάλεια ("Πρωινό άστρο")

Ηχογράφηση - Digital Mastering: Στούντιο "ΘΑΛΕΙΑ"

[Φεβρουάριος 2015]

Καλώς ήλθες

"Καλώς ήλθες, φίλτατε Φλεβάρη-μασκαρά,

να ξεσκεπάσεις τα matrix της μικρής ζωής μας"

Ενώπιον με την φουρτουνιασμένη εξίσωση της κάλπης

Σ' αυτές τις εκλογές δεν αναμετριέται μόνο ένας άλφα κι ένας βήτα πολιτικός πόλος - στο φάσμα και των 22 υποψήφιων κομμάτων και συνασπισμών. Στην κάλπη μέσα - από τον αφρό έως τα έγκατά της - θα διεισδύσει ο χειρότερος και ο καλύτερος εαυτός μας.

Ποιά τα χαρακτηριστικά τούτων των δυο;

Μα τα γνωστά αντινομικά και μη εξαιρετέα: ραγιαδισμός, ευθύνη, φόβος, ελπίδα, ενημέρωση, προπαγάνδα, ραθυμία, όρεξη, εμπιστοσύνη στο καινούργιο, υποδούλωση στο παλιό, φαντασίωση, έμπνευση, ξύλινη γλώσσα, γλώσσα με σημαινόμενα, προνοητικότητα, εθελοτυφλία. Και πάει λέγοντας - μέχρι την Κυριακή.

Ποιά από τα παραπάνω θα πάρουν το πάνω χέρι στον μετεκλογικό πολτό; Ποια άραγε θα τον διαφεντέψουν;

Ας μην αυταπατόμαστε.  Μέχρι στιγμής στο συλλογικό μας φαντασιακό επικρατεί ο τρόπος του σκυλάδικου, το μιντιακό και οικονομικό "ήθος" του κάθε Κωστόπουλου ή του κάθε Μελλισανίδη, η ξανθίλα της κάθε Μενεγάκη (την οποία διαρκώς απαλλάσσει δια του άμβωνά του ο ρήτορας κος Λαζόπουλος). Οι θεωρίες περί ψεκασμού και κάθε μορφής συνομωσιολογίας. Με μία φράση: η αγωγή των ψυχοφαρμάκων (τα αντικαταθλιπτικά σε πρωτόγνωρη για την Ελλάδα κινητικότητα και κατανάλωση τα τελευταία 4 χρόνια) τσόντα στις λογής ξεματιάστρες ή καφετζούδες.

Κάτω από το άρρωστο παράστημά τους - όλες οι μικροοάσεις. Όσων με τα χρόνια σάς παρακολουθώ ή συμμετέχω, είτε άγνωστοι, είτε γνωστοί μου – οι της κάθε υπόγειας διαδρομής.

Ποιά η παρουσία μας – μέσα στην φουρτουνιασμένη εξίσωση της κάλπης;

"Επιτυχία, μάλλον, είναι να μη βγάζεις από το βλέμμα σου το πέλαγο και την Ιθάκη".

Με τον Πάνο συναντηθήκαμε στους κοινούς ραδιοφωνικούς μας διαύλους. Πριν από πολλά-πολλά χρόνια. Πάντα στις συζητήσεις μας συνδύαζε την στωικότητα, το χιούμορ, το μυαλό που κατέβαζε ιδέες σαν τον Κύρο, το συναίσθημα και την κιθάρα του. Έχει εκδόσει τρεις ποιητικές συλλογές, έχει μεταφράσει την ποίηση του Jim Morisson για λογαριασμό των εκδόσεων Γαβριηλίδη, αρθρογραφεί ως βασικός συνεργάτης στο λογοτεχνικό περιοδικό "Νησίδες", κάνει εργαστήρια δημιουργικής γραφής και ηχογραφεί με τους μαθητές του παλιά τραγούδια διαμαντάκια που ερμηνεύουν παρέα ή την μουσική και τους στίχους που γράφει ο ίδιος. Είναι μπαμπάς, σύντροφος, φίλος, μα κυρίως ένας σπάνιος δάσκαλος. Τόσο, που κάποτε μου είπε: "αν απ'όλα όσα θετικά ακούω από τους γονείς, ισχύει το ένα δέκατο, κάτι έχω καταφέρει".
Ελάτε να γνωρίσουμε τον Πάνο Δρακόπουλο, τον δάσκαλο-χταπόδι. Γιατί και ο ίδιος κάπου γράφει: "Δεν είμαι άνθρωπος, χταπόδι είμαι: αφήνω μελάνι πίσω μου." 

Πού και πότε γεννήθηκες;

Γεννήθηκα στον Πειραιά τον μακρινό πια Αύγουστο του 1975.

Πώς ήταν ο Πάνος παιδί;

Αεικίνητος. Διψασμένος. Γεμάτος απορίες. Στο σχολείο αληθεύει ότι ήμουν ολίγον αγρίμι – ας είναι καλά και το γενικό ταπεραμέντο των συμμαθητών μου, οι οποίοι ήταν επίσης αγριμάκια, όχι αστεία! Θυμάμαι πολύ καθαρά πως, αν και βιβλιοτραφής, ήμουν συγχρόνως δοσμένος στο παιχνίδι και σε κάθε λογής περιπέτεια – είμαι, εξάλλου, παιδί της τελευταίας γενιάς Αθηναίων που πρόλαβε να γνωρίσει και να ...οργώσει τη γειτονιά του καθώς και τις γύρω περιοχές μέχρι τον τελευταίο ίσκιο του πανάθλιου μπετόν της. Τα καλοκαίρια δε, η ακτίνα του παιχνιδιού και της δράσης άνοιγε στον εκάστοτε τόπο του παραθερισμού μας.

Ποια εικόνα από τα παιδικά σου χρόνια είναι ανεξίτηλη;

Η εντυπωσιακά αντιφατική εικόνα της δεκαετίας του '80, όπου το μικρό χαρτζιλίκι ημών των παιδιών κι αργότερα εφήβων, έφτανε και περίσσευε για τον ρεφενέ της παρέας. Οι λίγοι πόροι μας κι ο ταυτόχρονος πλούτος τους – ο καταναλωτισμός με κεντρικό πρόσωπο του το παιδί και τον έφηβο μόλις τότε έκανε τα πρώτα, βρεφικά του, βήματα. Η προοδευτική ρητορική των γονιών μας, για πλήθος θεμάτων -μεταξύ των οποίων και το μεγάλωμά μας-, με την ταυτόχρονη άκρως συντηρητική τους συμπεριφορά, η οποία σιωπηρά ξεπατίκωνε τα ήθη των δικών τους γονιών. Η ανάδυση του προτύπου του εκπαιδευτικού-συνδικαλιστή και η συνύπαρξη του με τον καθηγητή με το μαύρο μπλοκάκι των βαθμών και των αποβολών στην τσέπη – πολλές φορές μάλιστα στο ίδιο πρόσωπο. Συμβολικά μιλώντας θα προσέθετα και τα εξής «δίπολα»: Ο Κοσκωτάς από τη μια και ο Γκάλης απ΄ την άλλη. Ο Χατζιδάκις ως όαση –πλάι στα καινούργια ακούσματα που υιοθετούσαμε– και ο Αυριανισμός ως εξακολουθητική μαυρίλα στην ατμόσφαιρα του τότε πολιτικού σκηνικού.

Σου έλειπε κάτι ως παιδί;

Δε μου έλειψε τίποτα – παρά μόνο, ίσως, ένας κάποιος ή κάποια από τον κόσμο των ενηλίκων που να με νοιαζόταν χωρίς κάποια ιδιοτέλεια.

Υπάρχει συνταγή ευτυχίας για παιδιά;

Οι συνταγές είναι για τους καταναλωτές κι όχι για τους σκεπτόμενους και τους δημιουργικούς ανθρώπους. Παρόλ' αυτά, δίχως αγάπη, παιχνίδι και χαρούμενη γνώση, ένα παιδί δυσκολεύεται να αναπνεύσει το οξυγόνο του ενεστώτα διαρκείας με τον οποίο αντιλαμβάνεται τα πρόσωπα και τα πράγματα που το περιβάλλουν.

Υπάρχει συνταγή ευτυχίας για ενήλικες;

Με την ίδια ισχυρή επιφύλαξη που διατύπωσα περί συνταγών στο προηγούμενο ερώτημα, θα υπογράμμιζα εδώ την ανάγκη τους να έχουν στο μεταξύ γίνει αυτό που ήταν ως παιδιά.

Εκπαίδευση–Θέατρο-Τραγούδι: πώς αντιδρούν οι μαθητές στο ασυνήθιστο μοτίβο δασκάλου και πώς οι γονείς τους;

Τα παιδιά αντιδρούν με την ίδια χαρά που αισθάνεται όποιος ζει μακριά από την πατρίδα του και συνειδητοποιεί πως βρήκε κάποιον που μιλά τη γλώσσα του, τον ιδιαίτερο του κώδικά. Μέριμνά δική μου –καθώς και κάθε δασκάλου της ίδιας συμπεριφοράς και αντίληψης– είναι ακολούθως η εξής: πώς αυτή η δυνατή χαρά και συνάμα έκπληξη, τούτη η οξεία αίσθηση του οικείου, μπορεί να διαχυθεί δημιουργικά σε όλες τις ζώνες της σχολικής μας ζωής: από την γνωστική προοπτική του παιδιού μέχρι την ψυχολογική του ωρίμανση και την ευτυχισμένη κοινωνικοποίησή του.

Ως προς τους γονείς τώρα, θα ήθελα να σας εξομολογηθώ, ότι εξακολουθεί να με εκπλήσσει το γεγονός πως, παρά τις συστηματικές προσπάθειες της πολιτείας και θεσμών, όπως τα ΜΜΕ, προκειμένου να συρρικνωθεί το αγαθό της παιδείας σε αυτό που αποκαλούμε -με την πιο απαξιωμένη σημασία- «εκπαίδευση» ή «αγωγή», δεν υιοθετούν αυτή την τάση – δεν ασπάζονται τούτη την ιεραρχία κοινωνικών αξιών. Ευτυχώς. Είναι αναρίθμητοι οι σημερινοί γονείς που εμπνέονται από ένα διαφορετικό παιδαγωγικό ιδεώδες: που δεν χαρτογραφεί το παιδί ως έναν σκληρό δίσκο «δεξιοτήτων» και μόνον.

Υπάρχουν επαγγελματικά απωθημένα;

Απωθημένα όχι, δεν συντηρώ. Στόχους και πολιτικά αιτήματα για τον τομέα μου (κι όχι μόνον), ναι. Ένας διαρκής στόχος μου είναι σε κάθε σχολική μονάδα, όπου υπηρετώ, να δημιουργείται ή να εμπλουτίζεται μια παιδαγωγική ζύμωση σε όλα τα επίπεδα, η οποία να κατατείνει στην ανάδειξη του σχολείου της χαρούμενης γνώσης. Σε μακροκλίμακα δε, θα ήθελα να λειτουργήσω ως ένας μικρός τοσοδούλης τροχός που θα φέρει τα εκπαιδευτικά μας πράγματα στον 21ο αιώνα – διότι από πολλές απόψεις ισχύουν τάσεις και νοοτροπίες τόσο παλιές, όσο ο μύθος του «κρυφού σχολείου».

Τι δεν ανέχεσαι στη δουλειά σου;

Ανέχομαι πάρα πολλά, από εγγενή διαλλακτικότητα και από πνεύμα κατανόησης της κάθε είδους ετερότητας: πολιτικής τε και επαγγελματικής/συναδελφικής. Από την άλλη όμως, δεν κάνω χάρισμα την σιωπή μου απέναντι σε ένα σωρό φαινόμενα που βραχυκυκλώνουν το έργο μου, όπως και το έργο των συναδέλφων τους οποίους υπολήπτομαι στον επαγγελματισμό, στο μεράκι και στην επιστημονική στάθμη που επιδεικνύουν: όπου χρειάζεται, κάθε φορά, παρεμβαίνω στα υπηρεσιακά μας όργανα, ενώ στα ζητήματα εκπαιδευτικής πολιτικής διατηρώ, ίσως την ψευδαίσθηση, πως η αρθρογραφία είναι «μια κάποια λύσις» για την κατανόηση των πιο σοβαρών μας αγκυλώσεων.

Αν δεν ήσουν δάσκαλος, τι επάγγελμα θα έκανες;

Θα το αντάλλασα μόνο με ένα επάγγελμα του ίδιου ανοιχτού ορίζοντα – της αυτής συνθετότητας. Η πληθυντική επιστημονική, όσο καλλιτεχνική διάσταση του σημερινού δασκάλου, της σύγχρονης δασκάλας, είναι μια ασύλληπτη ακόμη μύγα από το γάλα της υπερ-εξειδίκευσης.

Συγγραφή: Ποιητικές συλλογές από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης. Τι απαντάς σε όποιους ισχυρίζονται πως βρίθουν οι «συγγραφείς» στην χώρα;

Πως δεν έχουν άδικο: σε μία χώρα με τόσο μικρό αριθμό αναγνωστών θάλλει ένα τεράστιο ποσοστό λογοτεχνών. Από την άλλη όμως πλευρά, μέσα στο σωρό, διακρίνει κανείς διαμαντάκια. Για να εστιάσω, αν μου επιτρέπετε, στα της ποίησης, κατά τα τελευταία 10 χρόνια έχουν ξεπηδήσει ατόφιες και εξαιρετικά ενδιαφέρουσες ποιητικές φωνές που εκπέμπουν μία ηχηρότατη συχνότητα ανανέωσης και θα έλεγα, πρωτοτυπίας, αν δεν φοβόμουν τις παγίδες που κρύβει τούτος ο όρος.

Ένα σχόλιο για την δολοφονία του Μένη Κουμανταρέα.

Φρίκη. Ο μακαρίτης, στις δημόσιες του τοποθετήσεις, δεν είχε αφήσει ανέγγιχτο τον κώδωνα που μας έστρεφε άπαντες προς την απειλή που είναι εξακολουθητικό βίωμα για τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας στις κεντρικές συνοικίες της πρωτεύουσας. Ποιος αρμόδιος θεσμός ενεργοποίησε τα αντανακλαστικά του; Εκφράζω την βαθιά οδύνη μου για τον θάνατό του.

Ποιοι συγγραφείς-ερμηνευτές-τραγουδοποιοί σε έχουν στιγματίσει;

Αναρίθμητοι. Νιώθω ευλογημένος: είναι πάρα πολλοί εκείνοι που διέγειραν με την μεγάλη ή μικρή τους τέχνη, γύρω μου κι εντός μου, νέους, πολυπρισματικούς κόσμους. Και το αναφέρω κατά αυτόν τον τρόπο για να υποδηλώσω τί με παρακίνησε να γράψω κι ο ίδιος, ποίηση και μουσική. Πρόκειται για το ερώτημα: μπορώ να μεταφέρω αυτή τη δόνηση του αληθινού και του ωραίου –για το πω συντομογραφικά– και ο ίδιος στους άλλους ανθρώπους;

Αναφέρετέ μας 5 τομείς που θέλετε να δείτε να αλλάζουν στην Ελλάδα.

Ας μου επιτρέψετε να το διατυπώσω, επίσης χάριν συντομίας, ως εξής: αν δούμε στην χώρα μας μία άλλη δομή υπηρεσιών από την υγεία και την παιδεία, έως την πολεοδομία και το φορολογικό μας σύστημα, τότε ναι, θα μπορούμε να πούμε, με κάποιο ίχνος αυτοσεβασμού, πως έχουμε ξεπεράσει την μνημονιακή παραφυάδα της λεγόμενης Μεταπολίτευσης.

Αποτυχία, μάλλον, είναι να πίνεις από τους μύλους της εμπειρίας και να καμώνεσαι έπειτα τον Λωτοφάγο.

Επιτυχία, μάλλον, είναι να μη βγάζεις από το βλέμμα σου το πέλαγο και την Ιθάκη.

Συγχωρούμε, για να μετέχουμε στην τέχνη της αγάπης. Όποτε μετέχουμε.

Το επικινδυνότερο στοιχείο της εποχής: η αποθέωση του ναρκισσισμού.

Η εντονότερη θλίψη της εποχής: να ακούς νέους ανθρώπους να παραπονούνται πως «τους κλέβουν το όνειρο».

Αναρωτιέμαι: υπήρξε ποτέ εποχή που δεν φιλοδώρησε με όνειρα που δεν δάγκωναν τα παιδιά της;

Πότε η ζωή μας χαραμίζεται;

Όταν δεν ηττάται η κατασκευή που ονομάζεται «ρολόι» και η υποταγή που τη συνοδεύει.

Σε ποιο βιβλίο και τραγούδι σε βρίσκουμε;

Στις συλλογές ποίησης «Πόσιμη ζωή», «Ελεύθερη αγορά» και «49+1 βότσαλα» - και οι τρεις από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης. Επίσης πολύ προσωπική υπόθεση θεωρώ και τα 11 μέχρι στιγμής τεύχη που έχουμε κυκλοφορήσει μία ομάδα καλών φίλων και συνεργατών με το περιοδικό τέχνης και λόγου «Νησίδες», όπως επίσης και το Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής «Το Κοχύλι» που διάγει πλέον το 3ο έτος εργασιών του. Αυτήν την περίοδο μάλιστα συνεργούμε ως «Κοχύλι» με την ομάδα του «Photo-Orion» στην Έκθεση με τίτλο «Δες ένα ποίημα», που αφορά μια γόνιμη, θαρρώ, συνομιλία της ποίησης με την τέχνη της φωτογραφίας. Η έκθεση πραγματοποιείται στο Rock 'n' Roll μέχρι τις 9/1/2014.

Όσον αφορά τέλος, τα τραγούδια που έχω δημοσιεύσει, ο ενδιαφερόμενος ακροατής μπορεί να τα εντοπίσει στην σελίδα μου στην πλατφόρμα του Soundcloud - https://soundcloud.com/panos_drakopoulos/tracks

και στο κανάλι που διατηρώ στο You Tube: http://www.youtube.com/user/panosdrakopoulos

Τι θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας και δεν μας το είπες;

Την ευγνωμοσύνη μου για τούτη τη συνομιλία.

 

- See more at: http://iporta.gr/prosopa/synenteykseis/item/4638-panos-drakopoulos-o-daskalos-xtapodi-tis-tzinas-davila#sthash.IwDwUTqK.dpuf

«Τερατάκια με φαντασία»

"Τερατάκια με φαντασία", Ιανουάριος 2015:

πες μου τους μαθητές σου να σου πώ ποιός είσαι.

[Δέκα χρόνια μετά]

Για το "Κόκκινο βιβλίο" της Μπάρμπαρα Λέμαν.

Από τις ποικίλες βιβλιο-γεωτρήσεις των ημερών και ειδικότερα, σε εκείνη την περιοχή που ανόητα υποστηρίζει πως "απευθύνεται σε παιδιά", οφείλω να εξομολογηθώ, πως χτυπήσαμε βράχο σε ουκ ολίγες περιπτώσεις: είτε με την παρουσία των στερεοτύπων της λεγόμενης παράδοσης να στομώνει τα αφηγηματικά μέσα του εκάστοτε παραμυθά, είτε από την ανέμπνευστη ονείρωξη του να απαλλαγεί από αυτά, η προβλεψιμότητά του έργου του, μάς μοίρασε αναρίθμητα χασμουρητά.

Εκεί όμως, που εντοπίσαμε φλέβα χρυσού άπαντες (από 5 μέχρι +35 περιφορών γύρω από τον ήλιο) ήταν με το "Κόκκινο βιβλίο" της Μπάρμπαρα Λέμαν.

Ένα βιβλιαράκι που δεν περιέχει σταγόνα λέξεως - αλλά αντιθέτως: αναπνέει πάνω στο ανοιχτό πέλαγο της φαντασίας - τόσο της δημιουργού του, όσο (και εδώ το πολλαπλά ενδιαφέρον) του αναγνώστη του.

Δεν είναι πρόταση να το διαβάσει κανείς - είτε μόνος, είτε με τους μικρούς φίλους του. Είναι ευχή.

Για τις σχετικές τυπογραφικές πληροφορίες 

βλ. http://www.biblionet.gr/book/123584/

"Μουσικό ποδαρικό"

Οι "Ενδεχόμενοι" απόψε στη μουσική σκηνή της "Μηχανικής Καλλιέργειας" (Λ. Θηβών 245, Νίκαια) δωρίζουν στους φίλους τους μία ανοιχτή βεντάλια τραγουδιών από τον Neil Young και τους Dire Straits μέχρι τον Π. Σιδηρόπουλο και τις Τρύπες. Κι όχι μόνον.

Οι λοιπές εκπλήξεις δεν μπαίνουν στο στενό καλούπι μιας ανάρτησης - μήτε είναι έκπληξη που είμαι επί σκηνής προσκεκλημένος τους: οι αληθινές φιλίες δεν ρυτιδώνουν με το πέρασμα των ετών. Γεννιούνται απαρχής. Διαρκώς.

[— στην τοποθεσία Μηχανική Καλλιέργεια]. 

"Μου 'το χεις πει τόσες φορές": 

ένα από τα τραγούδια που έχουμε γράψει με τον "Νώντα".

Εργαστήριο δημιουργικής γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ": Εορταστικό Ημερολόγιο 12/2014-1/2015

Εργαστήριο δημιουργικής γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ" 

Δεκέμβριος 2014/Ιανουάριος 2015:

Με την έκθεση "Δες ένα ποίημα", σε συνεργασία με την ομάδα του Photo-Orion, σε διαρκή ροή στο Rock 'n' Roll μέχρι τις 8/1 - του "Κοχυλιού τα Παραμύθια" σε ραδιοφωνική μετάδοση από το Ρ/Σ Λυχνάρι 91,4 - την άσκηση "Παρατηρώ τον ενώπιον μου πίνακα" υπό μάλης και την σύνθεση κειμένου με τίτλο "Το γαϊτανάκι" σε φρεσκοζύμωτη προκήρυξη - το Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ" συνεχίζει τις Συναντήσεις του τρέχοντος Χειμερινού Κύκλου, μετά το πέρας των εορτών, στις 10/1.

Ευτυχισμένο και αεικίνητο το μελλογέννητο του 2015!

"ΔΕΣ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ": μία συνομιλία φωτογραφίας και ποίησης

Σχεδιασμός Αφίσας: Μαρία Γρηγορά

Μία εικόνα ίσον χίλιες λέξεις, επιμένει παλαιόθεν το κινέζικο ρητό. Και αναρωτιέται κανείς – κι όχι μόνον, χάριν παιδιάς: μία λέξη ίσον πόσες, αλήθεια, εικόνες;

Η απάντηση είναι προφανώς ανοιχτή, που θα πει, πληθυντική – στον ορίζοντα όσων επιχειρήσουν να αφήσουν στην άκρη τον τετριμμένο τους χρόνο, για να βουτήξουν ως την πέρα όχθη όπου συμβιώνει η τέχνη των λέξεων με εκείνη των εικόνων.

Η έκθεση «Δες ένα ποίημα» δεν είναι παρά αυτό: η συγκομιδή μιας τέτοιας συνομιλίας. Τα φωτογραφικά κάδρα μιας ομάδας φωτογράφων (Photo-Orion) όπου βούτηξε ως αυτή την όχθη – κι εκεί συνάντησε μια συντροφιά κειμενογράφων (Κοχύλι) που της έκανε δώρο τις βραχύσωμες πρόζες και τα ποιήματά της.

Η δωρεά, όμως, δεν είναι μόνον όσων αρχικά δημιούργησαν με το μελάνι κι όσων ακολούθως τους το επέστρεψαν με τον φακό. Είναι κι όσων τους ακολουθήσουν.

Πάνος Δρακόπουλος

Υπεύθυνος Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής «Το Κοχύλι»

Ο γενέθλιος Δεκέμβριος

Εικαστικό: “Earth Birth” της Deborah Milton.

Στις τελευταίες τους πινελιές είναι το νέο τεύχος των «Νησίδων» (τ. 12) - η κοινή έκθεση του Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής «Το Κοχύλι» με την ομάδα του Photo-Orion, με τίτλο «Δες ένα ποίημα» (Εγκαίνια εκθέσεως: 12/12 στο "Rock ‘n’ Roll") - μία σειρά σχολικών δράσεων της «Φραουλοφωνίξ» και των Ουρανοποιημάτων (από πολύχρωμες παραμυθοαναγνώσεις μέχρι νεογέννητα χριστουγεννιάτικα άσματα και παιχνίδια) – νέες μελοποιήσεις σε έργα του Ουράνη, του Σικελιανού κι άλλων εραστών της μούσας – τα κείμενα και οι συνθέσεις που θα διεκδικήσουν το σώμα ενός νέου μουσικού βιβλίου.

Στις τελευταίες τους πινελιές – όλα τους, κι άλλα απίθανα τόσα – πάνω στον καμβά τούτου του Δεκεμβρίου.

Καλό και πολυτροπικό μας μήνα!