Οι Μουσικές Κυκλοφορίες του 2024

Οι κυκλοφορίες του 2024 – μελοποιημένη ποίηση (Μπρεχτ, Ελύτης), ολοκαίνουργια τραγούδια («Είν’ η αγάπη»), μουσική για το θέατρο («Ο χορός των ξωτικών»), σχολικές δημιουργίες («Κλείνει το σχολείο»).

 

Μία εύφορη χρονιά – που ετοιμάζεται να δώσει την θέση της σε μία νέα.

 

Το 2025, θα βγουν καινούργια πράγματα: από την επετειακή έκδοση (με συμμετοχή έκπληξη) για «Τ’ όνειρο μου» και θεατρικές και ορχηστρικές παραγωγές μέχρι την έναρξη μιας νέας σειράς μουσικών-λογοτεχνικών έργων – με την σύμπραξη του Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής «Το Κοχύλι».

 

Βαθιά ευγνώμων σε όλους τους μουσικούς και εικαστικούς μου συνεργάτες – και φυσικά, στους ακροατές που έχουν αγκαλιάσει αυτήν την πορεία.

 

Όλοι μας – «είμαστε εντός του μέλλοντός μας» – που έγραφε κι ο αλησμόνητος Αν. Εμπειρίκος.

΄

Ελεύθερη ακρόαση στο Spotify: 

Του Κοχυλιού Τα Παραμύθια - στο Ρ/Σ Λυχνάρι 91,4

Από αύριο, Τετάρτη, 25/12/2024, και μέχρι την Δευτέρα, 6/1/2025, βγαίνει στην συχνότητα του Ρ/Σ Λυχνάρι 91,4 η φετινή σειρά "Του Κοχυλιού Τα Παραμύθια".

 

Για 13η συνεχόμενη χρονιά τα μέλη του Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής «Το Κοχύλι» γράφουν, επιμελούνται, ραδιοσκηνοθετούν εκλεκτές αφηγήσεις παραμυθιών, ποιημάτων και διηγημάτων.

 

Από τον Λ. Τολστόι μέχρι την Πηνελόπη Μιχαλακοπούλου και από την Παυλίνα Παμπούδη μέχρι τον Μπ. Μπρεχτ και τον Ι. Δ. Ιωαννίδη,  το αναλόγιο μας διευρύνεται – προσκαλώντας ολοκαίνουργια παραμύθια, αλλά και ξεχωριστές αφηγήσεις της λαϊκής μας παράδοσης (από την Δωδεκάνησο μέχρι την …Σκανδιναβία).

 

Στο εορταστικό πρόγραμμα του Ρ/Σ Λυχνάρι 91,4 – στις 8.55 και στις 20.55.

 

Καλή σας ακρόαση!

Panos Drakopoulos · "Του Κοχυλιού Τα Παραμύθια" - Στο Ρ/Σ Λυχνάρι / Δεκέμβριος 2024 - Ιανουάριος 2025

Θάρρος απέναντι στην παρακμή

Για το "Greekonomics" και για την δουλειά του καθηγητή Κοσμά Μαρινάκη στο Υοu Tube έχουμε ξαναμιλήσει: πρόκειται για περιεχόμενο που ξεχωρίζει για την ποιότητα, την αμεσότητα και την επικοινωνιακή του διεισδυτικότητα.

 

Ανήκει σε μία νέα γενιά επιστημόνων – που προσπαθεί να εκλαϊκεύσει δύσκολες περιοχές της επιστήμης για το ευρύ κοινό – και το σημαντικότερο, όλοι αυτοί οι άνθρωποι: εκπέμπουν ένα άλλο ήθος.

 

Ένα ήθος που περιφρονεί τον μικροαστισμό, την ρηχή ξερολίαση και την κανιβαλιστική συμπεριφορά που συναντούμε εδώ και δεκαετίες στην τηλεόραση – της οποίας η αρτηριοσκλήρυνση είναι ορατή ακόμη και στους καθημερινούς οπαδούς της.

 

[Την κανιβαλιστική συμπεριφορά που, επιπροσθέτως, έχει μεταπηδήσει κατά την τελευταία δεκαετία στα σόσιαλ μίντια.]

 

Αυτό το διαφορετικό ήθος – με ποικίλες αφορμές, σε κοινωνικό και πιο άμεσα πολιτικό επίπεδο εκπέμπει κι ο Δημήτρης Σαββίδης μέσα από βίντεο του, κυρίως στο TikTok.

 

Στο παρόν βίντεο, ο Σαββίδης παρουσιάζει το πρόσφατο πρόβλημα που αντιμετώπισε ο Κοσμάς Μαρινάκης στο κανάλι του – δεχόμενος ο ίδιος νομικές πιέσεις απ’ τον ΣΚΑΙ και τον Α. Πορτοσάλτε για βίντεο που εξέθετε την δυνάμει κι αλλού εν ενεργεία τριγωνική σχέση διαφθοράς μεταξύ εκτελεστικής εξουσίας, ΜΜΕ και τραπεζών. Το χειρότερο ήταν η καταγγελία πως μέλη της οικογένειας Μαρινάκη δέχτηκαν απειλές κι ανοιχτό εκφοβισμό.

 

Έχει ενδιαφέρον για το πώς σχολιάζει ο Σαββίδης την όλη υπόθεση – αλλά και για την πρόσθετη πληροφορία: πως τα μέλη της δικής του οικογένειας συχνά του εκφράζουν έντονα την δυσαρέσκεια τους για τις τοποθετήσεις του που καταφέρονται εναντίον του νεποτισμού, του κομματισμού, του ωχαδελφισμού κι όλων μεγάλων προβλημάτων της εγχώριας δημόσιας ζωής μας.

 

Σημειωτέον, πως τόσο ο Μαρινάκης, όσο και ο Σαββίδης είναι Έλληνες που ζουν από επιλογή τους στο εξωτερικό. Και μέσα απ’ όσα δηλώνονται με αφορμή αυτήν την επίθεση του συστήματος ΣΚΑΙ απέναντι στον Μαρινάκη – καταλαβαίνουμε όχι μόνο το γιατί, αλλά και πολλά άλλα ακόμη.

 

Όπως καταλαβαίνουμε πολλά και για την μέχρι στιγμής σιωπή των αρχών –τουλάχιστον απ’ όσα γνωρίζουμε– στις καταγγελίες που δημοσίως κατατέθηκαν.

 

Αυτός που δε σιώπησε – είναι ο Κοσμάς Μαρινάκης. Όπως και ο Δημήτρης Σαββίδης. Και το ήθος τους.

 

Είμαστε μαζί τους.

Nexus

"Nexus" - το πρόσφατο βιβλίο του Γ. Ν. Χαράρι (πριν από λίγες εβδομάδες βγήκε στα ελληνικά: Μετ: Μιχάλης Λαλιώτης, εκδ. Αλεξάνδρεια, 2024): πρόκειται για μία πλημμυρίδα σημαντικών ιστορικών ψηφίδων και σπινθηροβόλων ιδεών σχετικά με τα δίκτυα της πληροφορίας – απ' το βαθύ παρελθόν της εποχής του λίθου μέχρι την εποχή μας, τις απαρχές της AI (Τεχνητής Νοημοσύνης).

«Το ΚΟΧΥΛΙ»: Κυκλοφορία νέου EP

Μόλις κυκλοφόρησε από την Records DK

https://distrokid.com/hyperfollow/panosdrakopoulos/---3-------the-seashell

 

Διατίθεται σε όλες τις μεγάλες μουσικές πλατφόρμες και τις ψηφιακές μουσικοθήκες.

SPOTIFY:

https://open.spotify.com/album/0kzf8BCdFM3rtxRoJVPw5t?si=p_hhFv9JT8282ivW-eGvQA

Μουσική – Ενορχήστρωση: Πάνος Δρακόπουλος

Παίζουν: οι Νon Tropo

Τραγουδάει η Χορωδία που πετάει στα σύννεφα

[Παιδική Χορωδία ΔΣ Κοσκινού, 2008-2009]

Ηχογράφηση – μίξη: Jay Kroon / Στούντιο Καραβελλάκης

Μastering, παραγωγή: Πάνος Δρακόπουλος / Στούντιο "Θάλεια"

Εικαστικό εξωφύλλου: Νατάσα Σαβράνη

Σχεδιασμός εξωφύλλου: Στέλιος Σκαραβαίος

 

Λίγα λόγια για το έργο:

 

Υπάρχουν τραγούδια που γράφονται με χαρτί και μολύβι – κι εκείνα που ο ήχος μόνος του κάνει την όλη δημιουργική σπίθα να πάρει μπρος.

Αυτό συνέβη και με τις 3 συγκεκριμένες μελοποιήσεις.

Βγαίνεις αρχικά απ’ το εγώ σου – που ξέρει λχ μόλις ένα δύο τετραγωνικά από μουσική – και μπαίνεις στην αγκαλιά του άλλου - στον ήχο του άλλου – της ποίησης του – που θα σε δωρίσει με μια άλλης τάξεως, απέραντη στις δυνατότητες της συνθετική παλέτα.άλλου – στον ήχο του άλλου – της ποίησης του – που θα σε δωρίσει με μιας άλλης τάξεως, απέραντη στις δυνατότητες της συνθετική παλέτα.άλλου – στον ήχο του άλλου – της ποίησης του – που θα σε δωρίσει με μιας άλλης τάξεως, απέραντη στις δυνατότητες της συνθετική παλέτα.

Εδώ η γέφυρα στήθηκε ξεκάθαρα απ’ την εμπιστοσύνη. Την άνευ ορίων εμπιστοσύνη που νιώθω απέναντι στην ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη – και την επίσης άνευ ορίων εμπιστοσύνη που τρέφω στην δημιουργικότητα των παιδιών.

Γι’ αυτό και τα συγκεκριμένα τραγούδια φέρουν τις φωνές τους.

Ήδη απ’ το μακρινό πια 2009, όταν η ποιήτρια Ιουλίτα Ηλιοπούλου, μου επέτρεψε να τα ηχογραφήσω με τους τότε μαθητές μου («Η Χορωδία που πετάει στα σύννεφα») και να τα κυκλοφορήσουμε, έτσι ώστε να τα γευτούν μέσα στα επόμενα χρόνια, πάμπολλα ακόμη παιδιά. Όλων των ηλικιών, ας μου επιτραπεί να διευκρινίσω.

Στον μεγάλο ποιητή μας, στην κα Ηλιοπούλου και στα παιδιά που τραγουδούν είναι αφιερωμένη η παρούσα έκδοση – με την προτροπή να συνεχίσουμε να δημιουργούμε από αγάπη.

Θερμά ευγνώμων στην εικαστικό Νατάσα Σαβράνη για την υπέροχη μουσική που εκπέμπουν τα χρώματα και οι μορφές του εξωφύλλου!  

Π. Δ.

 

Βιογραφικά Σημειώματα:

 

Ο Πάνος Δρακόπουλος διδάσκει σε σχολεία της Aβάθμιας εκπαίδευσης. Είναι μέλος του περιοδικού «Νησίδες» και ιδρυτής του Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής «Το Κοχύλι». Έχει δημοσιεύσει 5 ποιητικά βιβλία και την μετάφραση της συλλογής ποιημάτων του J. D. Morrison “An American Prayer” – όλα τους από τις εκδ. Γαβριηλίδης. Παράλληλα, γράφει μουσική για το θέατρο, και τη βίντεο αρτ.

Με το μουσικό του βιβλίο «Ένας κομήτης μαγικός» (2018/2021) επιχείρησε να συνενώσει την ποιητική και την μουσική του γραφή.

Το άλμπουμ του «Πάγος και Φωτιά» (2021) αποτελεί τον πρώτο του κύκλο ορχηστρικής μουσικής. Τον Δεκέμβριο του 2022 κυκλοφόρησε ένα EP με τα πρώτα του τραγούδια για τους «Ετεροθαλείς» (1998-2000), ενώ με την έλευση του νέου έτους δημοσίευσε την μικρή σίνγκλ εκδοχή του ορχηστρικού «Πάγος και Φωτιά».

Με το «Ελιξίριο» (Μάιος, 2022), σε στίχους του Γ. Φαινέκου, ξεκίνησε την σειρά «Ποιητικά», την οποία συνέχισε με τις «Πεταλούδες», σε ποίηση του Π. Νερούδα (Σεπτέμβριος, 2022) και με «Το τραγούδι της ερήμου», σε ποίηση της Άννας Ξανθάκη (Φεβρουάριος, 2023).  

Με το σινγκλ «Ο γλάρος» (Μάιος,  2023), σε στίχους της Δήμητρας Ηλιού, εγκαινίασε ένα νέο κύκλο μουσικών έργων με πλαίσιο αναφοράς τον κόσμο του παιδιού, ενώ με την «Φθορά - Fthorá» (Αύγουστος, 2023) προχώρησε στο μονοπάτι των «Ποιητικών» συνομιλώντας δημιουργικά αυτήν την φορά με την ποίηση του Κώστα Καρυωτάκη.

«Τα Ουρανοποιηματάκια», σε ποίηση των Θ. Χορτιάτη, Κ. Παλαμά και Ν. Λαπαθιώτη και με την συμμετοχή της νέας Χορωδίας που πετάει στα σύννεφα επανακυκλοφορούν σε Remaster Edition τον Σεπτέμβριο του 2023.

Μετά τα σινγκλ «Της Χειμωνιάτικής Μέρας», «Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου» και «Κλείνουν τα σχολεία» κυκλοφόρησε το EP «Είν’ η αγάπη» (Ιούλιος, 2024).

Πριν απ’ το «Κοχύλι» δημοσίευσε το ορχηστρικό «Ο χορός των ξωτικών» για το θεατρικό έργο του Γ. Σαίξπηρ "Όνειρο θερινής νυκτός".

 

Ο Οδυσσέας Ελύτης γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης στις 2 Νοεμβρίου 1911. Έζησε στην Αθήνα, όπου εγκαταστάθηκε η οικογένειά του το 1914. Η καταγωγή του από τη Λέσβο, η γέννησή του στην Κρήτη, τα καλοκαίρια των παιδικών του χρόνων στις Σπέτσες και τις Κυκλάδες, διαμόρφωσαν μια βαθύτατα νησιωτική συνείδηση, που αργότερα στη διασταύρωσή της με τον υπερρεαλισμό δημιούργησε μια ποίηση πρωτότυπη, γεμάτη πλήθος λυρικών εικόνων, αλλά και επαναστατικών δυνάμεων. Μια ποίηση που με άξονα το φως ζήτησε να αποκρυπτογραφήσει το μυστήριο της ύπαρξης.
Τελειώνοντας το γυμνάσιο στην Αθήνα, ακολούθησε νομικές σπουδές, ενώ υπηρέτησε ως ανθυπολοχαγός στον πόλεμο της Αλβανίας.

Εγκαταστάθηκε δύο φορές στο Παρίσι, (1948- 1951 και 1969-1971) οπού παρακολούθησε μαθήματα φιλολογίας στη Σορβόννη και ήρθε σε επαφή με τους κυριότερους ποιητές και ζωγράφους του εικοστού αιώνα. Το 1979 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Έζησε ως το τέλος του βίου του (18 Μαρτίου 1996) αφοσιωμένος στην ποίηση.

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ
Προσανατολισμοί (1940), Ήλιος ο πρώτος (1943), Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας (1945), Άξιον Εστί (1959), Έξι και μία τύψεις για τον ουρανό (1960), Το φωτόδεντρο και η δέκατη τέταρτη ομορφιά (1971), Ο Ήλιος ο ηλιάτορας (1971), Το Μονόγραμμα (1971), Τα ρω του έρωτα (1972), Ο ζωγράφος Θεόφιλος (1973), Ανοιχτά χαρτιά (1974), Τα ετεροθαλή (1974), Δεύτερη γραφή (1976), Η μαγεία του Παπαδιαμάντη (1976), Σηματολόγιον (1977), Μαρία Νεφέλη (1978), Αναφορά στον Ανδρέα Εμπειρίκο (1978), Τρία ποιήματα με σημαία ευκαιρίας (1982), Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου (1984), Σαπφώ (1984), Αποκάλυψη του Ιωάννη (1985), Ο Μικρός Ναυτίλος (1985), Κριναγόρας (1987), Τα δημόσια και τα ιδιωτικά (1990), Ιδιωτική οδός (1990), Τα ελεγεία της Οξώπετρας (1991), Εν λευκώ (1992), Δυτικά της λύπης (1995), Ο Κήπος με τις αυταπάτες (1995), 2 χ 7 ε (1996), Εκ του πλησίον (1998), Αυτοπροσωπογραφία σε λόγο προφορικό (2000), Ποίηση, (2002).

 

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ Πάνου Δρακόπουλου

Ελεύθερη ακρόαση στο Spotify

ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΚΑΝΑΣ [1944-2024]

Μητριά η ορατή πατρίδα

Νόθος ο κάθε νόστος

Κόρη μας καρδιακή η γλώσσα

Και προαιώνια γενιά

 

ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΚΑΝΑΣ

[1944-2024]

Ουσία;

Δεν συνηθίζω να γράφω για τις ταινίες που δεν είναι του γούστου μου – αλλά, αν ένα φιλμ χάνει τον δρόμο που του ορίζει το αρχικό του εύρημα και ξοδεύεται στο διάβα της ήδη μεγάλης διάρκειας του (θα μπορούσε να ήταν και κατά το ημίωρο συντομότερο) κι επιπλέον, βραβεύεται (Βραβείο σεναρίου στο φετινό φεστιβάλ Καννών), ναι, αξίζει, θαρρώ, να σταθούμε λιγάκι.

 

Το «Substance», στα μάτια μου, βαρύνεται από 3 μεγάλα μειονεκτήματα: α. την μη οικονομία της αφήγησης του, β. την ανισορροπία του κλίματος του (χαώνεται σε μεγάλα του μέρη μεταξύ του κινηματογράφου σάτιρας και φαντασίας, του τρόμου και μίας πηγαινέλα κόμικ τονικότητας) και γ. της έλλειψης βάθους: οι χαρακτήρες είναι τόσο μονοδιάστατοι – όσο η μονοδιάστατη πραγματικότητα που το φιλμ φιλοδοξεί να καταγγείλει (κοινωνία του θεάματος, το γυναικείο σώμα ως κινητή και πάγια πηγή οφθαλμόλουτρου σ’ έναν ανδροκρατούμενο κόσμο, ρατσισμός της ηλικίας).

Και κάτι ακόμη – που είναι κομμάτι της φλύαρης οπτικής του αφήγησης: η παράθεση δεκάδων ‘αναφορών’ κυρίως απ’ την ιστορία του κινηματογράφου και της ποπ κουλτούρας (Λάμψη, Άνθρωπος-ελέφαντας, τηλεοπτική Τζέην Φόντα των 80s, Κάρι, Μπραζίλ, πολλής Κρόνενμπεργκ κα) επίσης με ανοικονόμητο τρόπο και δίχως την αφομοίωση που εντοπίζουμε σε εμπνευσμένους επιγόνους μεγάλων καλλιτεχνικών προγόνων.

[Πιο ευθύβολα ήταν τα λογοτεχνικά «κλεισίματα του ματιού της»: όπως πχ στο Πορτραίτο του Ντ. Γκρέυ, και στο Δόκτωρ Τζέκυλ και κύριος Χάιντ]

 

Υπάρχουν καλά σημεία στην ταινία; Ναι και έχουν επισημανθεί κι απ’ την κριτική κι απ’ τους θεατές της: πχ η ερμηνεία του Ντ. Μουρ και της σημασίας που αυτή έχει με όσα έχει βιώσει στην καριέρα της τα προηγούμενα χρόνια.

 

Όμως σκέφτεται κανείς – βλέποντας την μεγάλη εικόνα του πράγματος – του σεναρίου και της σκηνοθεσίας του: «κρίμα – χαμένη ευκαιρία».

 

Εκτός, κι αν αστοχώ.

 

Εκτός κι αν παρά τις αισθητές της αδυναμίες, το «Substance» μάς βοηθάει να τοποθετήσουμε την υπόθεση της φθοράς μας (η κεντρική του θεματική) σ’ έναν πιο γήινο και φιλοσοφημένο τρόπο ζωής.

Κατά Φαντασίαν Υγιείς

Γελοιογραφία: Lindsay Foyle.

"...Σήμερα, 10/10, Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας, ξεκινώ νέο ποιητικό έργο, καβαφικής πνοής και ειρωνείας - με τίτλο "Κατά Φαντασίαν Υγιείς"..."

 

[Κάθε ομοιότητα με στοιχεία της πραγματικότητας - είναι απλώς, πραγματική]

Χρήσιμος - κι ελεύθερος

Εικαστικό: 

The Funding Bill "Portrait of Two Men" / 1881 / Eastman Johnson.

– Το πρώτο που θα κάνεις για να αποδειχθείς χρήσιμος είναι να αποδεχθείς την ευθύνη σου.

– Κι ελεύθερος.

Κλείνω ή ανοίγω;

Εικαστικό: Alireza Karimi Moghaddam.

– Θα σε λοιδορήσουν, για να μη σου πω ότι θα σε απαξιώσουν πλήρως, που κλείνεις τα μάτια στην ασχήμια.

– Δε κλείνω τα μάτια στην ασχήμια. Ανοίγω ένα ριφιφί στην ηγεμονία της.