Από τον Κούντερα στον Ντε Μποττόν: δύο καλοκαιρινές αναγνώσεις για την τέχνη και τον έρωτα

Δύο βιβλία, διαφορετικά στη μορφή αλλά συγγενικά στην ουσία, συνομιλούν γύρω από τον ίδιο πυρήνα: πώς η τέχνη, η σκέψη και η εμπειρία μάς βοηθούν να δούμε πιο καθαρά τον εαυτό μας και τους άλλους. Από τη βιογραφική ματιά στον Μίλαν Κούντερα μέχρι τη φιλοσοφική ανάλυση του έρωτα από τον Αλαίν Ντε Μποττόν, οι σελίδες τους γίνονται καθρέφτες και συνάμα πυξίδες ακριβείας.

---

Η βιογραφική ματιά: Φλοράνς Νουαβίλ – Μίλαν Κούντερα: Γράψιμο… τι ιδέα κι αυτή!

Μετάφραση: Γιάννης Η. Χάρης, Εστία, 2025

Η πρώτη βιογραφία για τον δημιουργό του Αστείου και της Αθανασίας θυμίζει περισσότερο ντοκιμαντέρ παρά την κλασική γραμμική αφήγηση του είδους — κυρίως λόγω της επίμονης προσπάθειας του Κούντερα, ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες, να σβήσει τα ίχνη του, καταστρέφοντας ή διαγράφοντας μεγάλο μέρος του προσωπικού του αρχείου.

Η πολυετής προσωπική σχέση της Νουαβίλ, κριτικού λογοτεχνίας στην Le Monde, με τον συγγραφέα και τη σύζυγό του, τροφοδοτεί ένα κείμενο που απορρίπτει τη σκανδαλοθηρία και εστιάζει στα θέματα που σφράγισαν δημιουργικά τον Κούντερα από την αρχή της καλλιτεχνικής του πορείας: το χιούμορ, την ειρωνεία, την αμφισημία, την πολυπλοκότητα, το κιτς, τη νοσταλγία, τη διάκριση ιδιωτικού και δημόσιου βίου· και ακόμη, τη φιλία, την αγάπη, την προδοσία, την αντοχή και τη ρήξη — την ελαφρότητα και τη βαρύτητα της ύπαρξης.

Για μένα, ήταν σαν να περπατώ ξανά στα μυθιστορηματικά τοπία του μεγάλου Τσέχου συγγραφέα, αλλά αυτή τη φορά με οδηγό κάποιαν που είχε εξιχνιάσει εις βάθος το παρασκήνιο τους – τουλάχιστον, στο βαθμό που εκείνος το επέτρεψε.

Θα έλεγα, επομένως, πως συνιστά μία πρόταση ανεπιφύλακτη για όσες και όσους θέλουν να εισέλθουν στον μυθοπλαστικό κόσμο του Κούντερα, αλλά δεν το έχουν ακόμη τολμήσει.

Άλλωστε, τα βιβλία που μας οδηγούν σε άλλα έργα —γεμάτα ζωή και σπάνιο πνευματικό πλούτο— αντιστοιχούν σε πολύτιμα δώρα διαρκείας.

---

Η φιλοσοφική προσέγγιση: Alain de Botton – Το χρονικό του έρωτα (The Course of Love)

Μετάφραση: Αντώνης Καλοκυρής, Πατάκης, 2024

Ακολουθώντας τη σκέψη του Ντε Μποττόν μέσα από βιβλία, ομιλίες και podcasts, αναγνωρίζω την τόλμη του να ασκήσει κριτική στη ρομαντική θεώρηση του έρωτα. Δεν είναι όλες του οι αφετηρίες εξίσου γερά θεμελιωμένες — για παράδειγμα, η ιδέα ότι ορισμένες δυσλειτουργίες στις σχέσεις μας οφείλονται σχεδόν αποκλειστικά σε οικογενειακά βιώματα φαίνεται να παραβλέπει σημαντικούς κοινωνικούς και πολιτισμικούς παράγοντες.

Ωστόσο, η βασική του θέση έχει ιδιαίτερη βαρύτητα: ο έρωτας δεν είναι μόνο δικαίωμα ή συναίσθημα· είναι δεξιότητα. Μια γλώσσα που μαθαίνουμε στην παιδική ηλικία και που καλούμαστε να ξαναμαθαίνουμε διαρκώς.

Αυτήν τη θέση την ξεδιπλώνει μέσα από την ερωτική ιστορία της Κέρστεν και του Ραμπί, εμπλουτισμένη με εκτενή φιλοσοφικό και ψυχολογικό σχολιασμό που φωτίζει κάθε πτυχή της σχέσης τους. Το ακόλουθο απόσπασμα είναι χαρακτηριστικό του τρόπου με τον οποίο ο συγγραφέας συνδυάζει χιούμορ, ειλικρίνεια και ρεαλισμό:

“Σε έναν ιδανικό κόσμο, οι γαμήλιοι όρκοι θα γράφονταν από την αρχή. Στην εκκλησία, το ζευγάρι θα έλεγε τα εξής: «Δεχόμαστε ότι δεν θα πανικοβληθούμε όταν, μετά από μερικά χρόνια, αυτό που κάνουμε τώρα θα φαντάζει ως η χειρότερη απόφαση της ζωής μας. Ωστόσο, υποσχόμαστε ταυτόχρονα να μην ψάξουμε αλλού, αφού δεχόμαστε ότι δεν γίνεται να υπάρχουν καλύτερες επιλογές εκεί έξω. Όλοι είναι ανυπόφοροι. Είμαστε ένα παρανοϊκό είδος». (σελ. 255)

Σ’ όλη την έκταση του βιβλίου – τόσο στο μυθοπλαστικό, όσο και στο φιλοσοφικό του μέρος, η γλωσσική δεξιοτεχνία του Ντε Μποττόν γοητεύει το δίχως άλλο.

Οι λέξεις του, όπως και ο τρόπος που τις συνυφαίνει, μαγνητίζουν τον αναγνώστη — ιδιαίτερα όταν επανεξετάζει τη ζωή του με θάρρος και βάθος, όπως απαιτεί η περιπέτεια της αυτογνωσίας.

---

Δύο δρόμοι, ένας προορισμός

Μια λογοτεχνική και μια φιλοσοφική διαδρομή, επομένως, συναντιούνται στον ίδιο τόπο: εκεί όπου η αφήγηση και η σκέψη γίνονται εργαλεία αυτογνωσίας και καθρέφτες των σχέσεών μας.

Διαβάζοντάς τα μέσα στη θέρμη του φετινού καλοκαιριού, ένιωσα ότι και τα δύο βιβλία λειτουργούν σαν πυξίδες: όχι για να μας υποδείξουν την πορεία, αλλά για να μας θυμίσουν να κοιτάμε με θάρρος — πρωτίστως μέσα μας κι έπειτα ολόγυρά μας.

1η δημοσίευση: εφημ. ΡΟΔΙΑΚΗ

«Sir Ken Robinson: Η δημιουργικότητα ως οξυγόνο της εκπαίδευσης»

Πέντε χρόνια μετά τον θάνατό του,

το μήνυμά του αντηχεί πιο επίκαιρο από ποτέ.

 

---

Η απώλεια ενός οραματιστή

Πριν από πέντε χρόνια, ο κόσμος της εκπαίδευσης έχασε έναν από τους μεγαλύτερους οραματιστές του: τον Sir Ken Robinson (4/9/1950 – 21/8/2020). Η απώλειά του δεν αφορούσε μόνο την παιδαγωγική κοινότητα· αφορούσε όλους εμάς που πιστεύουμε ότι η εκπαίδευση μπορεί και πρέπει ν’ αλλάξει τον κόσμο.

Ο Robinson μάς άφησε μια πλούσια κληρονομιά ιδεών. Ήξερε να εντοπίζει τα προβλήματα των παραδοσιακών εκπαιδευτικών συστημάτων με οξυδέρκεια και σαφήνεια. Και το έκανε με τρόπο απλό, διαυγή, γεμάτο χιούμορ, χωρίς να χάνεται σε θεωρητικά νέφη. Οι ιδέες του δεν έμεναν στα χαρτιά· τις έκανε ζωντανές, εφαρμόσιμες στην καθημερινότητά μας.

---

Η κρίση δημιουργικότητας

Συχνά ξεκινούσε από μια απλή, αλλά βαθιά αλήθεια: η πλήξη κυριαρχεί στη ζωή μας. Το χάσμα ανάμεσα σε αυτό που είμαστε και στον τρόπο που ζούμε οδηγεί πολλούς σε δυστυχία.

Ένα από τα αίτια είναι η εκπαίδευση που καταπνίγει τους εσωτερικούς μας πόρους. Τη δημιουργικότητα που θα μπορούσε να μας κάνει πιο ευτυχισμένους και πιο ολοκληρωμένους. Ο ίδιος μιλούσε για μια «καταστροφή» συγκρίσιμη με την οικολογική κρίση: μια σιωπηλή διάβρωση που σβήνει σιγά-σιγά την ικανότητά μας να δημιουργούμε, να δοκιμάζουμε και να εκφραζόμαστε, στην εργασία αλλά και στην καθημερινή μας ζωή

---

Από την επιδιόρθωση στην επανάσταση

Ο Robinson δεν ζητούσε μικρές μεταρρυθμίσεις. Μιλούσε για επανάσταση στην εκπαίδευση. Μια επανάσταση που θα επιτρέπει στους νέους να ανακαλύψουν τον δημιουργικό τους παλμό, να γνωρίσουν τον εαυτό τους και να διαμορφώσουν το μέλλον τους αντί να το υποστούν.

Στο βιβλίο του Out of Our Minds (2001, 2011) γράφει: «Ίσως να μην μπορούμε να προβλέψουμε το μέλλον, αλλά μπορούμε να βοηθήσουμε να το διαμορφώσουμε». Η ιδέα αυτή υπερβαίνει την τεχνική εκπαίδευση. Αγκαλιάζει τη ζωή, την κοινωνία και τη δυνατότητα κάθε ανθρώπου να αφήσει το δημιουργικό του αποτύπωμα.

---

Η ελληνική πραγματικότητα

Στην Ελλάδα, η συζήτηση για την «καλλιέργεια δεξιοτήτων» έχει κερδίσει έδαφος. Η θεσμική εισαγωγή εργαστηρίων δεξιοτήτων στα σχολεία ήταν ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Στην πράξη, όμως, αυτά συχνά λειτούργησαν ως πρόσθετα εξαρτήματα σε ένα παραδοσιακό εκπαιδευτικό πλαίσιο. Έγιναν μια «γαρνιτούρα» δημιουργικότητας δίπλα στο κυρίως πιάτο της ύλης και των εξετάσεων.

Όταν τα πεδία μάθησης κινούνται σε διαφορετικές ταχύτητες, δημιουργούνται ανισότητες. Ο Robinson ήταν σαφής: η τέχνη, ο αθλητισμός και η τεχνολογία δεν είναι δευτερεύοντα. Όλα τα πεδία πρέπει να έχουν ίση αξία, δίνοντας σε κάθε μαθητή την ευκαιρία να αναπτύξει τα ταλέντα του.

---

Πέρα από τις δεξιότητες: επανανοηματοδότηση της γνώσης

Η πρόκληση δεν είναι να προσθέσουμε νέα «skills» στο πρόγραμμα, αλλά να ξαναδώσουμε νόημα στη γνώση. Η μάθηση πρέπει να γίνεται βιωματική και μετασχηματιστική.

Ο στόχος δεν είναι μόνο η είσοδος στο πανεπιστήμιο ή η πρόωρη γραφή και ανάγνωση (ακόμη και κατά την Προσχολική Αγωγή!). Είναι η ανακάλυψη και η καλλιέργεια της δημιουργικότητας κάθε νέου ανθρώπου.

Η εκπαίδευση χρειάζεται χώρο για πειραματισμό, για αποτυχία, για ανακάλυψη. Μόνο έτσι το σχολείο γίνεται τόπος δημιουργίας, όχι απλώς μεταφοράς γνώσεων.

---

Το σχολείο του 21ου αιώνα

Μπορούν τμήματα με πάνω από 20 μαθητές να υπηρετήσουν αυτό το όραμα; Ή μήπως συνεχίζουν να λειτουργούν σαν «μαζικό σχολείο» και παιδοφυλακτήριο;

Η πρόσφατη οικουμενική εμπειρία της πανδημίας μάς έδειξε πως, ανάμεσα σ’ όλα τα εύθραυστα, και η εκπαίδευση δεν αποτελεί εξαίρεση. Όμως αυτή η διαπίστωση δεν μπορεί να γίνει πρόσχημα για αδράνεια ή καθυστερήσεις. Αντίθετα, φανερώνει με καθαρότητα πόσο αναγκαία είναι η δημιουργικότητα στην παιδεία, ως δύναμη ανθεκτικότητας απέναντι στις κρίσεις.

---

Ένα κάλεσμα

Το μήνυμα του Robinson παραμένει αδιαπραγμάτευτο: η δημιουργικότητα δεν είναι προνόμιο των λίγων ούτε περιττή πολυτέλεια. Είναι το οξυγόνο της παιδείας, η πνοή που της δίνει ζωή.

Αν θέλουμε τα παιδιά μας να γίνουν οι δημιουργοί –και όχι οι απλοί θεατές– του αύριο, πρέπει να τους χαρίσουμε χώρο να ονειρευτούν, χρόνο να δοκιμάσουν και ελευθερία να αποτύχουν.

Μόνο έτσι τα σχολεία του 21ου αιώνα θα πάψουν να είναι εργοστάσια διδακτέας ύλης και θα γίνουν κήποι ταλέντων, όπου η φαντασία ανθίζει και η μάθηση αποκτά ξανά νόημα.

1η δημοσίευση: Ροδιακή, 24/8

https://www.rodiaki.gr/article/534455/panos-drakopoylos-sir-ken-robinson-h-dhmioyrgikothta-ws-oxygono-ths-ekpaideyshs?fbclid=IwY2xjawMZNJ5leHRuA2FlbQIxMQBicmlkETFTM2xVbndURm5aOXNvN3lKAR7ZiV946nb5YIUC0gVsWIfz9HTltntOZNae7Ef8kDHUwieKV7T85o6HAWxXxQ_aem_c7pSNOKJs0mJuGAHIufSrw

Κώμη

Εικόνα: ... Street / PSR Editions.

—Περουκίνι θέλετε;

—Μη το λέτε «περουκίνι». Πείτε το «κώμη».

—Καλώς. Όχι, περουκίνι, μόνο, κώμη. Σε τι χρώμα;

—Πράσινο, φυσικά!

ΤΑτάρτη - με τα φιλαράκια μας

Σειρά: 

ΤΑ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ

Σάουντρακ (φιλικό): 

ΤΑΤΑΡΤΗ

Παραγωγή: 

ΤΑ ΟΥΡΑΝΟΠΟΙΗΜΑΤΑΚΙΑ

 

ΤΑτάρτη / WednΑsday
(feat. Μαρία-Καθολική Κατσιδώνη) [Summer Edition]
Μόλις κυκλοφόρησε - σε όλες τις μεγάλες μουσικές πλατφόρμες!

https://distrokid.com/hyperfollow/panosdrakopoulos/--wednsday-feat----summer-edition

Artwork εξωφύλλου: Στέλιος Σκαραβαίος

ΤΑτάρτη / WednΑsday [Summer Edition]

ΤΑτάρτη / WednΑsday

(feat. Μαρία-Καθολική Κατσιδώνη) [Summer Edition]

Μόλις κυκλοφόρησε - σε όλες τις μεγάλες μουσικές πλατφόρμες!

https://distrokid.com/hyperfollow/panosdrakopoulos/--wednsday-feat----summer-edition

[Artwork εξωφύλλου: Στέλιος Σκαραβαίος]

Κι ένα σχετικό χιουμοριστικό βιντεάκι:

Σειρά: ΤΑ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ

Σάουντρακ (φιλικό): ΤΑΤΑΡΤΗ

Παραγωγή: 

ΤΑ ΟΥΡΑΝΟΠΟΙΗΜΑΤΑΚΙΑ

Αναγνωστικές τέρψεις Αυγούστου

Φλοράνς Νουαβίλ, Μίλαν Κούντερα: Γράψιμο… τι ιδέα κι αυτή!, Μετ. Γιάννης Η. Χάρης, Εστία, 2025.

 

Μια βιογραφία που θυμίζει περισσότερο ντοκιμαντέρ, παρά την κλασική γραμμική αφήγηση του είδους — κυρίως εξαιτίας της επιθυμίας του Κούντερα να εξαφανίσει στοιχεία για τους μελλοντικούς του βιογράφους.

 

Από τη μία, η πολυετής προσωπική σχέση της Νουαβίλ με τους Κούντερα και τα ταξίδια της σε κομβικές στιγμές της ζωής τους. Από την άλλη, η βαθιά της σχέση με το έργο του μεγάλου Τσέχου δημιουργού. Αυτά τροφοδοτούν ένα κείμενο που αποκλείει συνειδητά τη σκανδαλοθηρία και ενσωματώνει όλες τις θεματικές που τον απασχόλησαν: το χιούμορ, την ειρωνεία, την αμφισημία, την πολυπλοκότητα, το κιτς, τη νοσταλγία, τη διάκριση ιδιωτικού και δημόσιου βίου· αλλά και τη φιλία, την αγάπη, την αφοσίωση και την προδοσία, την αντοχή και το σπάσιμο των σχέσεων — την ελαφρότητα και τη βαρύτητα των ανθρώπων.

 

Είναι μια βιογραφία που προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσες και όσους θέλουν να πλησιάσουν τον μυθοπλαστικό κόσμο του Κούντερα, αλλά για διάφορους λόγους δεν το έχουν επιχειρήσει ακόμη.

 

Τα βιβλία που σε οδηγούν σε άλλα έργα —γεμάτα ζωή και σπάνιο πνευματικό πλούτο— είναι δώρα που μας γεμίζουν ευγνωμοσύνη.

Αλλού

Και στην πραγματική και στον εικονική ζωή – η ίδια απόσταση: Αλλού κατοικεί ο ναρκισσισμός – αλλού η ομορφιά.

[Απ' την σειρά: Λογοπλοκάμια]

Κάθε μέρα

Φωτογραφία: Θ.

Φλωρεντία προχθές.

Καθώς επίσης: Ν. Υόρκη, Πεκίνο, Κάιρο, Ρίο ντε Τζανέιρο, Βομβάι, Μελβούρνη, Αθήνα κοκ.

Κάθε μέρα.

«Απόδραση απ’ το Εγώ»

«Απόδραση απ’ το Εγώ»

[Δεν γνωρίζω τον πραγματικό τίτλο της εικόνας, ούτε τον/την δημιουργό της. Βλέπω όμως μία πιθανή θεματική του.

Κι είν’ αυτή που με οδηγεί να την ονομάσω έτσι ή μονολεκτικά:

'Ελευθερία'].

Γεγονότα, γνώμες ή προκαταλήψεις;

Εικαστικό:

Vanessa Bell (1879 - 1961), A Conversation, 1913-16.

Το κρίσιμο για μία συζήτηση που είναι άξια του εαυτού της –τουλάχιστον σε καθαρά διανοητικό επίπεδο– έχει να κάνει με τη διάκριση απ’ όλους τους συνομιλητές του περιεχομένου όσων μοιράζονται.

 

Μοιραζόμαστε – όταν μιλάμε: γεγονότα, γνώμες ή προκαταλήψεις;

 

Αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα – που οδηγεί στην αντίστοιχα ζωτική διάκριση, η οποία επίσης αφορά όλους τους συνομιλητές.

 

Διότι έτσι προκύπτει η κοινή συνείδηση του τι εκφράζουμε – και του τι ακούμε:

Πρόκειται για γεγονότα, γνώμες ή προκαταλήψεις;

 

Όταν εκλαμβάνονται τα γεγονότα ως γνώμη ή η προκατάληψη για γεγονός κοκ – η συζήτηση εκτροχιάζεται. Κι αποτυγχάνει.

 

Είτε έχουμε να κάνουμε με συζήτηση στο σπίτι – είτε στην εργασία – ή ακόμη και στα σόσιαλ, όπου επικοινωνούμε γραπτώς.

 

Βοηθάει πάρα πολύ επομένως – να αναρωτιόμαστε αναστοχαστικά στο τέλος μιας κουβέντας:

Τι μοιραστήκαμε όντως; Τι επεξεργαστήκαμε;

Γεγονότα, γνώμες ή προκαταλήψεις;

Εραστές

— Και τ’ όνομά του; Πως είπες… Ιούλιος;

— Νομίζω, Αύγουστος!

Φιλία

Εικαστικό: Nitai Das, Άτιτλο.

Φιλία:

ούτε θάλαμος αντήχησης, ούτε γυάλα επιβεβαίωσης,

 ούτε κρησφύγετο του εγωισμού μας

– αλλά διαρκές άνοιγμα στον μέσα κι έξω μας κόσμο.

[30 Ιουλίου / Διεθνής Ημέρα Φιλίας]

Alain De Botton "Το χρονικό του έρωτα"

Αναγνωστικές τέρψεις του Ιουλίου [2]

Alain De Botton
"Το χρονικό του έρωτα"
ΤΙΤΛΟΣ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟΥ · The course of love
Μεταφραση · Αντωνης Καλοκυρης,
2024

 

Έχοντας διαβάσει όλα τα βιβλία του Ντε Μποττόν και παρακολουθώντας την πολύπλευρη σκέψη του μέσα από ομιλίες και podcast - εκτιμώ την άκρως ενδιαφέρουσα κριτική του πάνω στην ρομαντική θεώρηση του έρωτα.

Δεν είναι όλες του οι αφετηρίες το ίδιο γερά θεμελιωμένες – ούτε τα κεντρικά του τα επιχειρήματα ισοδύναμα, ωστόσο η βασική του θέση έχει βαρύνουσα σημασία για τις ισχυρά βλαπτικές παρενέργειες του ρομαντισμού πάνω στις ερωτικές σχέσεις.

 

Ο Ντε Μποττόν ισχυρίζεται πως ο έρωτας – ούτε δικαίωμα, ούτε συναίσθημα και μόνον είναι. Ο έρωτας είναι δεξιότητα. Συναισθηματική γλώσσα και τέχνη. Που την αφομοιώνουμε αρχικά στα πρώτα μας χρόνια και που καλούμαστε να την ξαναμαθαίνουμε διαρκώς – μες στην ενήλικη ζωή μας.

 

Στο μεταξύ, να μην παραλείψουμε: πως ο Ντε Μποττόν είναι πρωτίστως μεγάλος μάστορας της γλώσσας. Οι λέξεις του, όσο και το ύφος, με το οποίο τις συνυφαίνει, μαγνητίζουν.

Είναι απ' τους συνομιλητές που, εκτιμώ, πως θες να έχεις στη ζωή σου – όταν την επανεξετάζεις με θάρρος και στο βάθος που αντιστοιχεί η περιπέτεια της αυτογνωσίας.

 

Η παρουσία της απουσίας

“O κλιματισμός απουσιάζει”

[Το ρήμα σε ενεργητική φωνή:

Μπεργκμανικής σύλληψης διατύπωση]

 

“Ο κλιματισμός απουσιάζεται”

[Το ρήμα σε παθητική φωνή.

Εδώ έχουμε 3 πιθανά τινά:

α. Ατόφια ποιητική φλέβα

β. Ατόφια άγνοια + γλωσσική σύγχυση

και

γ. Ατόφιο ChatGpt3]

Απ΄ όση πέτρα

Γλυπτό του Gustav Vigeland στο Frogner Park, στο Όσλο της Νορβηγίας.
Φωτογραφίζει η αγαπημένη Στέισυ! (Ξέρει εκείνη 😉)

Αγάπη – μητρική, πατρική.

ΑΓΑΠΗ:

Η συχνότητα που σε σηκώνει απ’ όση πέτρα κουβαλάς μέσα σου.

Σαν προσφυγάκι

Γύρω στο 2012, είχα την χαρά και την τύχη να γράψω μουσική για το θεατρικό έργο της Λένας Διβάνη "Η ωραία θυμωμένη" (Καστανιώτης, 2007).

 

Το κείμενο της Διβάνη μέσα στον απολαυστικό γλωσσικό του πλούτο σαρώνει ποικίλες περιοχές των οικογενειακών και των ερωτικών μας σχέσεων.

 

Όσο κι αν σατιρίζει, όσο κι αν σαρκάζει - η ανθρωπιά αυτής της γραφής συγκινεί βαθιά, όσο και προβληματίζει.

 

Απ’ τις πιο αγαπημένες στιγμές του έργου αποτελεί το τραγούδι "Σαν προσφυγάκι" – όπου κάτω απ' τον προβολέα μας έχουμε την μοναξιά και τη γύμνια εκείνου του παιδιού - που βλέπει τους γονείς του να χωρίζουν – που βλέπει, κατά πως λέμε σε τέτοιες περιπτώσεις, το σπίτι του να διαλύεται.

 

Ξεκινάει ως εξής:

 

"Σαν προσφυγάκι κάποιο Σάββατο,
μπαμπάς Βορράς, μαμά στη Δύση.
Έλα, μωρό μου, σπίτι διάλεξε.
Αυτό που ζήσαμε δε θα ξαναγυρίσει." (…)

Αυτό το τραγούδι – είμαστε στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσουμε πως, εντός του Αυγούστου, θα κυκλοφορήσει σε όλες τις μουσικές πλατφόρμες.

 

Είμαι βαθιά ευγνώμων στην κα Λένα Διβάνη για την εμπιστοσύνη και την άδεια – και φυσικά, στον Στέλιο Σκαραβαίο, για το artwork του εξωφύλλου. 

Αμοιβαίοι

Στιγμιότυπο: 

Ο Μαρκ Σαγκάλ ζωγραφίζει τη σύζυγό του, Μπέλα Ρόζενφελντ. 

Και το αντίστροφο.

–Σε κοιτάζω με την περιφερειακή μου όραση. Με τρελαίνει το βλέμμα σου.

–Σου αρέσει;

–Τέτοιες στιγμές θα ήθελα να ήμουν εγώ εκείνη που έχει τα χρώματα και τα πινέλα!

–Τα έχεις. Διότι εσύ μόνο ζωγραφίζεις το βλέμμα που ανεβαίνει στο πρόσωπο μου. Κανείς άλλος…  

"ΚΟΧΥΛΙ": Γιορτή για την λήξη του 13ου Έτους

Κοχυλάζ φωτογραφιών της Ελένης και της Κατερίνας

"Αγαπώ τους ανθρώπους που φοράνε τη ψυχή τους

στο πρόσωπό τους".

 

Μοιάζει να το είπε ο Jim Morrison - μοιάζει να το φανέρωσε και η γιορτή του Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής «ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ» για την λήξη του 13ου μας Έτους!

΄

Κοχυλάζ - ολοκλήρωση 13ου Έτους

Ένα κοχύλι μου 'δωσαν.

Μέσα του τραγουδά

μια θάλασσα του χάρτη.

Νερό η καρδιά μου γέμισε

με μικρά μικρά ψάρια

από σκιά κι από ασήμι.

Ένα κοχύλι μου 'δωσαν

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

[Μετ. Ά. Δικταίος]