«Ποδοσφαιρικός αγώνας Ελλάς (αρχαία) – Γερμανία (νεωτερική)»

Μονόπετρο-μονόπρακτο για 5 ή και 6 πρόσωπα

(Μέρος: Facebook, μεσάνυχτα Τρίτης, Γλώσσα: μεικτή ελληνική ανορθόγραφη)

Ο Π. αναρτά στο Facebook ένα ξεκαρδιστικό βίντεο από την εκπομπή των Monty Python “The flying circus”. Άγρυπνοι διαδικτυακοί σέρφερ επιδίδονται σε διπλά και τριπλά ψηφιακά φλικ στον αέρα των λέξεων…

Πάνος (στον «τοίχο του»): Μου το θύμισαν ορισμένοι χιουμορίστες φίλοι. Εξ αφορμής της πρόσφατης ελληνογερμανικής ανταλλαγής επικοινωνιακών βεγγαλικών. Πολιτικών τε και απολιτίκ. Οι Μόντυ Πάυθον εδώ δίνουν ρέστα: οι άριστοι της αρχαιοελληνικής φιλοσοφίας εναντίον της αφρόκρεμας της γερμανικής διανόησης. Αλλαγή αιχμής των Γερμανών, ο σπινταριστός κος Κάρολος Μαρξ. Αταξικό χιούμορ!

Θεόφιλος: Εγώ δε θα μπορούσα να σε φτάσω στο σχολιασμό, φίλε μου, για αυτό παίξε μπάλα..!

Μηνάς: Που πάτε, ρε Γερμαναράδες, με πεσιμιστή δεκάρι έξω δεξιά...! Έμπαινε Αρχιμήδη και τάραττε τους τους κύκλους!

Πάνος: Ο απόλυτος μηδενισμός στα χαφ, γνωσιολογικός μονισμός στην επίθεση - σύστημα Hegel γύρω από τα γκολπόστ. Διαλεκτικός υλισμός στις αλλαγές - είναι a priori χαμένοι οι Γερμαναραίοι...

Μηνάς: ΝΑΙ, ΚΑΙ ΠΟΥ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΝΤΙΕΓΚΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΛΙΑΝΤΙΝΗ ΘΑ ΤΟΥΣ ΞΕΣΚΙΣΕΙ ΤΑ ΓΚΟΛΠΟΣΤ, ΑΛΛΑ ΘΑ ΦΑΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΠΕΝΤ-ΕΞΙ ΑΥΤΟΓΚΟΛ ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΘΑΡΡΟΣ!

Πάνος: Είδηση από τα αποδυτήρια: Τα αυτογκόλ (Πλατωνιστών τε και Αριστοτελιστών) θα προκύψουν από τις ... χριστιανικές μεταγραφές του Δεκεμβρίου! Επί 20 αιώνες μετράμε τα ελληνοχριστιανικά αυτογκόλ επί των αρχαιοελληνικών γκολποστ. (Ενίοτε για ξεκάρφωμα οι Γερμανοί της γενιάς Αν-γέλα-λιγάκι Μέρκελ σηκώνουν κανένα κωλοδάκτυλο στο άφαντο χέρι της Αφροδίτης και οι Έλληνες ΡΟΥΑ-ΜΑΤ ψεκάζουν κάτι γερόντια που κατέβασαν στα νιάτα τους τη σβάστικα!)

Μηνάς: Πάντως εδώ που τα λέμε και οι Γερμανοί παίζουν καλή μπάλα......................... εμένα περισσότερο από όλα με συγκινεί η εσωστρέφεια και η ευαισθησία τους.

Μηνάς: ΠΑΝΟ, ΜΗ ΓΕΛΑΣ!

Πάνος: Άνθρωπος: το ζώο που γελά - όπως θα συνυπέγραφαν και οι δύο βασικές 11άδες!

Πάνος: Συν τον διαιτητή Κομφούκιο!

Μηνάς: ΚΑΛΑ; ΚΑΛΑ ΚΑΛΑ! ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΑΣ ΕΓΩ ΦΤΑΙΩ ΠΟΥ ΤΑ ΒΑΖΩ ΣΤΑ ΛΟΓΙΑ ΜΕ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΥΜΠΑΡΟ ΣΟΥ. ΟΚ. ΜΗΝ ΜΕ ΚΟΡΟΪΔΕΥΕΙΣ. ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΠΕΙΣ ΤΩΡΑ?

Πάνος: Μηνά, άσε τις μαϊμού οπισθοχωρήσεις και πάμε να παίξουμε ένα κανονικό ματς με αντίπαλο τη Μη Κυβερνητική Οργάνωση του Γιωργάκη...

Μηνάς: Ο ΔΙΑΙΤΗΤΗς ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ.............ΜΑ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ? ΚΑΙ ΕΝΝΟΩ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΛΟΓΩ ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑΣ ΑΛΛΑ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΝ ! ΤΟΝ ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΗΡΕ ΤΟ ΜΑΤΙ ΜΟΥ ΟΥΤΕ ΣΤΙΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ. ΕΓΩ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΓΚΛΟΜΠΑΛ ΚΕΡΚΙΔΑ ΑΠΟ Όλους ΤΟΥΣ ΧΟΥΛΙΓΚΑΝΟΥς ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ

Μηνάς: ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΣΕΙ ΤΕΡΜΑ ΘΑ ΦΑΕΙ ΓΚΟΛ ΠΑΝΟ ΟΤΑΝ ΦΑΜΕ ΔΕΚΑ ΠΟΥ ΘΑ ΤΑ ΦΑΜΕ ΑΣ ΜΑΣ ΦΩΤΙΣΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΤΑΜΕ ΤΑ ΨΙΛΑ ΠΟΥ ΜΑς ΑΠΟΜΕΙΝΑΝ ΣΑΝ ΓΝΗΣΙΟΙ ΕΛΛΗΝΑΡΕΣ ΣΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΚΑΙ ΑΣ ΡΙΞΟΥΜΕ ΚΑΓΚΕΛΑ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΦΑΠΑ.....ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΑΝΑΓΙΝΕΙ ΜΠΑΜΕΣΙΑ .......ΑΣΕ ΤΗΝ ΜΠΑΛΛΑ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΜΕΝΟ..............ΚΑΙ ΟΣΟ ΚΙ ΑΝ ΠΑΙ...

Μαρία: Και όλα άρχισαν από ένα " Εύρηκα" και κατέληξαν σ' ένα "Εν οίδα ότι ουδέν οίδα"... Τοοοο απόλυτο σκοράρισμα!!! When the Greeks get mad!... ;-D ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ!!!! ΕΥΓΕ για την ανάρτηση!!! " Κεφάλαιο".... ολόκληρο γίνεται η ανάλυση εεεε... η περιγραφή του αγώνα ήθελα να πω... ;-)

Πάνος: Ave Maria - diabolus philosophicus, incarnatus!

Μηνάς: ΟΥΦ, ΠΙΑ ΤΙ ΞΕΡΕΤΕ ΕΣΕΙΣ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕς ΑΠΟ ΜΠΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΙΛΑΤΕ? (ήτο σπόντα για τη Μαρία και παρακαλώ να σχολιαστεί) από τη Μαρία.

Μαρία: Δεν ξέρω τι ξέρουν οι άλλες (γυναίκες) ούτε κι εγώ δηλαδή... παραπέμπω στο Σωκράτη ανωτέρω, αλλά μπορώ και αναγνωρίζω τα εξής: σέντρα, κόρνερ, ψηλοκρεμαστό, πάσσα, δοκάρι, φάουλ, κεφαλιά, πέναλτυ, άουτ, αυτογκόλ, γκολ και .....ΟΦΣΑΪΝΤ!!!... Επίσης έχω ανεπίσημη πρόσκληση για South Africa το καλοκαίρι!!! Μήπως ενδιαφέρεστε για εισιτήριαααα;;;;!!!! ;-D

Πάνος: Μηνάς-Μαρία: σημειώσατε 2...

Μαρία: Nα σημειωθεί επίσης, ότι οι φιλοξενούμενοι αγωνίστηκαν με χιτώνια-φορέματα, ενώ οι οικοδεσπότες με παντελόνια!!! Ανοχή Κομφούκιου τε και παρατηρητών, παρακαλώ!!!...

Μηνάς: Χαίρομαι που έρχεσαι στα λόγια μου Μαρία μου. Είναι να μην μπουκάρουμε τώρα? Γενικά μου φαίνεται ότι η διαιτησία κάνει τον ΚΙΝΕΖΟ στα θέματα του Νότου και προβλέπω , να γίνετε θύρα επτά σε λίγο η ευρωπαϊκή ένωση. Όσο δε για την κουλτούρα αυτή πάει περίπατο όταν απέλθει λιγούρα.

Μηνάς: ΕΓΩ ΑΠΟ ΜΠΑΛΛΑ ΔΕΝ ΞΕΡΩ, ΤΟ ΛΕΩ, ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΨΗΛΟΚΡΕΜΑΣΤΟ ΠΟΛΥ Μ’ ΑΡΕΣΕ!

Μαρία: Το χιτώνια-φορέματα εναντίον παντελονιών αναφέρεται και στο ματς (να προστεθεί στο λεξιλόγιο περικαλώ...): ΑΝΤΡΕΣ-ΓΥΝΑΙΚΕΣ... Είναι πολλά τα μέτωπα, Μηνά!!!... Βορράς-Νότος, Ανατολή-Δύση, Πάνω-Κάτω, Δεξιά-Αριστερά και δε συμμαζεύεται... Ο Κομφούκιος που μάλλον δεν δούλεψε ούτε μια μέρα στη ζωή του, κατά το ρηθέν... πρέπει να σφυρίξει σέντρα το συντομότερο... Υποθέτω επίσης ότι αν ο Κινέζος κάνει τον Κινέζο, ο Έλληνας τον Έλληνα και ο Γερμανός το Γερμανό, πρόβλημα ουδέν;!... ΟΪΜΕ!!!... ;-Ρ

Μηνάς: Α, ΟΛΑ ΚΙ ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝΤΡΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΦΤΑΙΤΕ ΕΣΕΙΣ ΚΥΡΙΕΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΑΤΕ ΤΟΥ ΘΡΟΝΟΥ ΣΑΣ! ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΔΕΞΙΑ ΦΤΑΙΕΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΟΥ ΜΗΔΙΖΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝΑΤΟΛΗ ΔΥΣΗ ΦΤΑΙΕΙ Η ΔΥΣΗ ΠΟΥ ΔΑΙΜΟΝΟΠΟΙΕΙ, Ε ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΝΩ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΩ ΤΙ ΝΑ ΠΕΙ ΚΑΝΕΙς ΟΤΙ ΚΙ ΑΝ ΠΕΙ ΠΑΝΩ ΚΑΤΩ ΘΑ ΧΕΙ ΔΙΚΙΟ?

Μαρία: Ήτο χρυσομπρούτζινος άραγε ο θρόνος;!... Κινέζος, Κινέζος, αλλά έτοιμη την έχει να σου τη δείξει την ΚΙΤΡΙΝΗ κάρτα ο Κομφούκιος...

Μηνάς: ΔΕ ΜΑΣΑΩ! ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΩΣΤΕ ΓΝΩΣΤΟ, ΟΤΙ ΠΑΙΖΩ ΑΝΤΙΑΘΛΗΤΙΚΑ. ΟΧΙ Ο ΘΡΟΝΟΣ ΔΕΝ ΗΤΟ ΠΑΝΤΑ ΧΡΥΣΟΜΠΡΟΥΤΖΙΝΟΣ. ΑΥΤΟ ΟΜΩΣ ΣΗΜΑΣΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ, ΔΙΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΘΡΟΝΟΣ. ΤΙ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΑ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ.....................

Μαρία: Όσοι παίζουν αντιαθλητικά αργά ή γρήγορα αποβάλλονται... να παίξουν με τα κουβαδάκια τους σε μη αθλητικούς χώρους... γι' αυτό πρόσεχε τα μαρκαρίσματα, Μηνά... Τελικά πάνω-κάτω θριαμβεύουν τα πάνω-κάτω, έτσι κι έτσι και τα συναφή ευπαθή, ασαφή, αναλώσιμα...

Μαρία: Όσοι παίζουν αντιαθλητικά αργά ή γρήγορα αποβάλλονται... να παίξουν με τα κουβαδάκια τους σε μη αθλητικούς χώρους... γι' αυτό πρόσεχε τα μαρκαρίσματα, Μηνά... Τελικά πάνω-κάτω θριαμβεύουν τα πάνω-κάτω, έτσι κι έτσι και τα συναφή ευπαθή, ασαφή, αναλώσιμα...

Μηνάς: Εδώ μου έρχεται στο μυαλό ένας στίχος από τον ευαίσθητο ληστή του Γκάτσου Χατζιδάκι.......................Αν ο Κινέζος με απειλεί με κίτρινη έτσι κι αλλιώς για τα πιστεύω μου γιατί να μην κλωτσήσω?

Μαρία: Γιατί μετά πας σε kick-boxing καταστάσεις και χάνεις τη μπάλα από προσώπου γης!... Νομίζω χάσατε τον αγώνα με σκορ 0-1 γι' απόψε και θα πρέπει μ' αυτά να ονειρευτούμε έστω τον ενοχλητικό οίστρο που μπορεί - πού ξέρεις- να προκαλέσει τον πολυπόθητο οίστρο... για περισσότερο θεαματικό ποδόσφαιρο, με fair play, δημιουργικές επιθέσεις, καλές άμυνες και περισσότερα γκολ... Άσε τις δυστοκίες για τον Κάρολο... (Μαρξ)... Καληνύχτα σε όλους! ;-)

Μηνάς: http://www.youtube.com/watch#!v=ywaE1Mg4y2U&feature=related

Μηνάς: Καληνύχτα Πανο! Καληνύχτα Μαρία, μ ένα κομμάτι του Αλκαν. Μαρία έχασα στην μπάλα δε λέω, μα ξέρεις πόσα έβγαλα από το στοίχημα? Βλέπεις πόνταρα σ’ εσένα !!

(Την επομένη)

Κατερίνα: Χτες το βράδυ είχατε όλη αυτή την έμπνευση; Απολαυστικότατος διάλογος!!! Μαρία, ανήκω στην τεράστια κατηγορία γυναικών που δεν καταλαβαίνουν το...Οφσάιντ!

Μαρία: Kάπως έτσι δεχόμαστε τα άκυρα γκολ (βλ. ανισότητες), Κατερίνα μου, στα εργασιακά κυρίως... Δεν ξέρουμε τι είναι το offside!... ΚΑΛΗΜΕΡΑ ~ Καλή, δημιουργική δουλειά και ηθικό ακμαίο!!!... Φιλιά στα παιδιά (στην τάξη και στην οικογένεια!) xxxx M.

Το όνειρό μου (HD).wmv

«Το όνειρό μου» γράφτηκε τον Μάρτιο του 1993. Στην καρδιά, πάει να πει, αυτής της αιμοβόρας χρονιάς που οδήγησε κι εμένα και τους συνομηλίκους μου στην αλησμόνητη τελετουργία ενηλικίωσης που ονομάζεται Πανελλήνιες Εξετάσεις.

Ήταν από κάθε άποψη ένα τίναγμα πέρα από τον γνωστό κλοιό του να παπαγαλίζεις –μεταξύ πολλών άλλων– Οιδίποδα Τύρρανο, συζυγίες ρημάτων στα Λατινικά και τα Διπλωματικά έγγραφα που οδήγησαν στην ίδρυση ενός τέως (;) βαυαροκρατούμενου κράτους στην άκρη της Βαλκανικής.

Ήταν ένα τίναγμα ακόμη, πέρα και από τις άγριες μελωδίες που προσκαλούσαμε στις αποδράσεις της εφηβείας: Metallica, Iron Maiden – και η προσωπική μου τότε μεγάλη αγάπη οι Queensryche.

Πώς γράφτηκε; Δεν ξέρω ακριβώς.

Ήδη από τα μέσα της Β’ Λυκείου είχαμε –στο νου μας περισσότερο– ένα γκρουπ, τους Oblivion (θαυμάσιο όνομα για progressive rock – δε βρίσκετε;). Τα τραγούδια τα έγραφε η εξής παράξενη εφηβική μου διάθεση: να φτιάξω ο ίδιος τραγούδια που θα ήθελα να ακούω.

Ήταν ακριβώς έτσι; Όχι. Γιατί μιμούμουν – και τη μουσική, αλλά και τη στιχουργική γλώσσα των ακουσμάτων μου: τα αγγλικά.

Γίνεται όμως να εκφράσεις το δικό σου βαθύτερο αίσθημα σε μία οπωσδήποτε όχι ξένη γλώσσα –τα αγγλικά είχαν μπολιάσει την εφηβική μας κουλτούρα ήδη από τα …νηπιακά μας χρόνια!– πάντως όχι σε αυτή που σκαλίζεις τις εξομολογήσεις σου;

Το κατάλαβα στο περιθώριο ενός μάλλον πληκτικού πάρτυ. Πήρα την κιθάρα του φίλου-οικοδεσπότη και κάθισα απόμερα. Με μια απόφαση: να χαρίσω το «νεογέννητο» σε ένα κορίτσι.

Δεν είναι εύκολο στην αρχή να βρεις και να εκθέσεις τον εαυτό σου. Εξ ου και η καθήλωση πολλών στον πιθηκισμό. Εκτός από κουράγιο θέλει και μία διόλου ναρκισσιστική υποψία: Ποιος θα είμαι – μετά από αυτό;

Το τραγούδι γράφτηκε, χαρίστηκε και εν τέλει παίχτηκε σε πάρα πολλές παρέες – σε κυκλαδικές παραλίες γύρω από τη φωτιά, το πλέον ειδυλλιακό σκηνικό. Άρεσε. Όσο λίγα από αυτά που είχα φτιάξει ο ίδιος.

Λόγος αρκετός για να εμπιστεύομαι στο εξής τη γλώσσα μου.

Όταν γνωριστήκαμε με τους Ετεροθαλείς και αρχίσαμε να ονειρευόμαστε παραστάσεις και CD –η τεχνολογία της εποχής– με δικά μας τραγούδια, τους το παρουσίασα. Το πρώτο μου κομμάτι. Ήμουν άλλωστε ως τότε «τραγουδοποιός» 8-10 μόλις έργων – νεοσσός.

Τον Φεβρουάριο του 1998 κυκλοφορήσαμε ένα μικρό σιντάκι – το οποίο αργότερα λόγω χρώματος στο εικαστικό του μέρος καθιερώθηκε ως το «κόκκινο σιντί». Αγαπήθηκε απρόσμενα και σε μεγάλο βαθμό – παρά τις σημαντικές τεχνικές και μουσικές του ελλείψεις.

Ένα μεγάλο μέρος των φίλων και συμφοιτητών μας, σε αρκετές περιπτώσεις όταν μνημονεύει αυτήν την περίοδο, το αναφέρει μες στο soundtrack της.

Κι όμως δεν τους δόθηκε ποτέ αυτό το κομμάτι στην καλύτερη ηχογράφηση που ως μουσική παρέα του επιφυλάξαμε - ακολούθως.

Τον μήνα των πτυχίων μας, τον Ιούλιο του 2000 –μιλένιουμ, περίοδος πια– μπήκαμε με τους Ετεροθαλείς στο στούντιο. Ηχογραφήσαμε 6 τραγούδια μας – μεταξύ των οποίων και το συγκεκριμένο πρωτότοκο. Ήταν με διαφορά η καλύτερη μας εργασία.

Η οποία ωστόσο δεν ευτύχισε να κυκλοφορήσει έως σήμερα.

Ο Στέλιος Σκαραβαίος σχεδίασε το παρόν μουσικό βίντεο, ενώ η ενορχήστρωση και η ερμηνεία ανήκει στους Ετεροθαλείς.

Ακουστική κιθάρα: Νεκτάριος Αυγενικός

Ηλεκτρικό μπάσο: Ηλίας Τσούτσας

Πλήκτρα-πιάνο: Νίκος Ναθαναηλίδης

Μαντολίνο: Λάμπρος Πανταζόπουλος

Ηλεκτρική κιθάρα: Πάνος Δρακόπουλος

Τραγούδι: Ρίτσα

Φωνητικά: Γιάννης Φαινέκος

Φιλική συμμετοχή:

Τύμπανα: Αντώνης Κολλιός

Σαξόφωνο: Μιχάλης Κλωνάρης

Ηχοληψία- mastering: Στέφανος Ευθυμίου

Αφιερωμένο σε ό,τι πιο εύπλαστο στους ανθρώπους:

στη μνήμη και στο ζωηρό τους μέλλον…

«Το όνειρό μου» πρωτοκυκλοφόρησε σε μικρό κύκλο αντιτύπων

τον Μάρτιο του 1998.

Στο πρώτο σιντάκι των Ετεροθαλών «Πώς να δαμάσεις μια φωτιά;».

"Η αγάπη που δε λέγεται"

Find more Panos Drakopoulos songs at Myspace Music

Pablo Picasso, Nude, green leaves and bust, the work from 1932

Η ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΔΕ ΛΕΓΕΤΑΙ

Να που κι αυτό το καλοκαίρι
μας πέρασε ο ήλιος
ένα ανάλαφρο χέρι
χρυσάφι στο βλέμμα
αλάτι στα χείλη
και στο μαυρισμένο
απάνεμο στήθος
καρδιοχτύπι τρελό
χωρίς σταματημό.

Λες να ήτανε
να είναι,

Κείνη η αγάπη
«που δεν λέγεται»

Πουθενά;

Ποίημα γραμμένο τον Σεπτέμβριο του 2004.
Με την παρούσα ενορχήστρωση ηχογραφήθηκε
στο στούντιο του Νίκου Ν. τον Οκτώβριο του 2006.

ΙΣΗΜΕΡΙΑ

“Lover’s Harmony” by Hessam Abrishami
36 x 48 Giclee on Canvas

ΙσημερΙα

Γύρνα ξανθό μου αστέρι

πλευρό

Κι ολόγυρα τον σκληρό

άρτο

Του κόσμου άλειψέ τον

με μέλι.

"Ελεύθερη αγορά", εκδ. Γαβριηλίδης, 2011, σελ. 55

Anti-nuclear School Art.avi

"Στοπ στα πυρηνικά!"

Διαθεματικό σχέδιο εργασίας των μαθητών της Ε2 του ΔΣ Κοσκινού.

Το εργαστήριο δημιουργίας υλικού
(ζωγραφιές, ποιήματα, σενάριο, αφίσες)
με "αντι-πυρηνικό" περιεχόμενο
από τους μαθητές.

Μουσική: John Lennon “Imagine”

(Επιμέλεια: Πάνος Δρακόπουλος)

«Περιοδικά τέχνης και λόγου στη Ρόδο (1946-2011)»

Ξεχωριστό ήταν το περασμένο Σαββατόβραδο (19/3) για τους φίλους και αναγνώστες των περιοδικών τέχνης και λόγου της Ρόδου για την περίοδο 1946-2011. Χάριν της ομότιτλης εκδηλώσεως που πραγματοποιήθηκε στο βιβλιοπωλείο «Το Δέντρο» υπό τον συνδιοργανωτική ευθύνη του περιοδικού ΝΗΣΙΔΕΣ.

Από κοινού ομιλητές και ακροατήριο επιχείρησαν μία γόνιμη επίσκεψη σε μία «όχι ιδιαιτέρως προβεβλημένη πτυχή της πνευματικής ιστορίας του άμεσου τόπου μας»: τα ροδίτικα περιοδικά τέχνης και λόγου της πρώτης μεταπολεμικής περιόδου έως τις μέρες μας.

Πρώτος ο κος Μιλτιάδης Λογοθέτης, συγγραφέας και συντακτικό μέλος ορισμένων από τα εν λόγω περιοδικά, με ανάγλυφο και συνάμα τεκμηριωμένο λόγο έδωσε το ιστορικό περίγραμμα μέσα στο οποίο αναδύθηκε η διερευνώμενη εκδοτική παραγωγή: τα έντυπα και το ανθρώπινο δυναμικό που πρωταγωνίστησε εντός και γύρω από αυτά।

Ο κος Γιάννης Ηρακλείδης, εκδότης του εν ενεργεία περιοδικού ΝΗΣΙΔΕΣ (με εκδοτική και συντακτική πείρα από τον «Δρόμο» (1981-1983) όσο κι από τα «Έβδομα» (2006-2009), ανέλαβε να αναδείξει τις αρετές και την ξεχωριστή συμβολή του περιοδικού «Τέχνη» κατά τα έτη 1946-1948 υπομνηματίζοντας στο τέλος στοιχεία που καθιστούν το γεγονός της εκδόσεως του ανοιχτό και επίκαιρο ακόμη και στις μέρες μας.

Στην παρουσία των ντόπιων δημιουργών, όπως αποδελτιώνεται στην περιοδική λογοτεχνική ύλη των τελευταίων 70 ετών, αναφέρθηκε ο κος Μανόλης Μακρής, πρόεδρος της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών Δωδεκανήσου। Καθώς επίσης και στους θεματικούς άξονες πάνω στους οποίους οι Ρόδιοι δημιουργοί εμπιστεύτηκαν την έμπνευσή τους.

Σε ένα συντομότερο κατ’ ανάγκην, πλην όμως επίσης στοχαστικό, ανα-στοχαστικό πιο σωστά, δρόμο κινήθηκαν και οι παρεμβάσεις των 3 εν ενεργεία περιοδικών τέχνης και λόγου: του περιοδικού «Ήλιος», για το οποίο μίλησε η κα Ελευθερία Μπινίκου, του «Ήρρινα» δια της ομιλίας της κας Αφροδίτης Αθανασοπούλου και εν τέλει των «Νησίδων» με εισηγητή τον κο Πάνο Δρακόπουλο, ο οποίος είχε και την ευθύνη του συνολικού συντονισμού της εκδηλώσεως.

Ενδιαφέροντα τέλος, ήταν τα σχόλια ορισμένων παριστάμενων ακολούθως, όσον αφορά το παρελθόν, αλλά και την προοπτική εγχειρημάτων αυτού του είδους.

Ωστόσο «νικήτρια» της εκδηλώσεως δεν στέφθηκε η λογιστική. Στέφθηκε η μνήμη: σημείο αιχμής της βραδιάς – τα εγκαίνια της εκθέσεως «Περιοδικά τέχνης και λόγου στη Ρόδο (1946-2011)» (αρχείο Μ. Λογοθέτη). Και κάτι ακόμη: η ανυπακοή των συνδιοργανωτών απέναντι σε αυτό το φαινόμενο που εύστοχα έχει περιγραφεί για τις υπό το ΔΝΤ ημέρες μας ως ο «κομφορμισμός του παραπόνου και της αποκαρδίωσης».

Οι ΝΗΣΙΔΕΣ και «Το Δέντρο» ευχαρίστησαν θερμά στο τέλος της βραδιάς τους πολλούς συμμετέχοντες και παρευρισκόμενους, μεταξύ των οποίων ήταν συγγραφείς, μελετητές, δάσκαλοι και των τριών βαθμίδων εκπαιδεύσεως, μέλη ορισμένων τοπικών πνευματικών φορέων και τέλος, ο νέος Αντιδήμαρχος Πολιτισμού του Δήμου Ρόδου (και νέος πρόεδρος του ΔΚΣΜΡ) κος Σ। Διακοσταματίου.

Για το καρδιοχτύπι του ήλιου

“Για το καρδιοχτύπι του ήλιου"

Μουσική: Roger Waters

(“Set the controls for the heart of the sun",

Pink Floyd, 1968)

Στίχοι-διασκευή: Πάνος Δρακόπουλος

Βίντεο: Στέλιος Σκαραβαίος

Ενορχήστρωση-παραγωγή: Π. Δρ. (Μάρτιος 2011)

Παίζουν οι μουσικοί:

Ρίτσα: φωνητικά

Ηλίας Τσούτσας: ηλεκτρικό μπάσο, φωνητικά

Νεκτάριος Αυγενικός: κλασσική κιθάρα

Άννα Νικητιάδη: κρουστά

Στράτος: κρουστά, ακορντεόν

Πάνος Δρακόπουλος, κιθάρες, πλήκτρα, φωνή, ακουστικό μπάσο

Σε υψηλή ανάλυση (High Definition) εδώ:

http://www.facebook.com/video/video.php?v=202041179821569&saved

Περικοπή μίας κάποιας σύντομης συνομιλίας

-->

Στο μνημόσυνο του πατέρα μου είχε μαζευτεί κόσμος πολύς – προηγούταν εξάλλου η Κυριακάτικη Λειτουργία της 2^ης εβδομάδας της Αποκριάς. Παρακολουθούσα τα λόγια που εκφωνούσε ο παπάς. Αν γνωρίζεις καλά τη γλώσσα του πρωτοτύπου, απολαμβάνεις βαθύτερα την περιεχόμενη ποίηση και συνάμα γίνεσαι γόνιμο χώμα για τον βλαστό των αναδυώμενων αποριών σου.

Καλώντας το ποίμνιο για το μυστήριο της θείας κοινωνίας ο παπάς μνημόνευσε στον ίδιο στίχο τον φόβο, την αγάπη, τον Θεό. «Φόβο, είπε» ψιθύρισα στην Κ. ενοχλημένος. «Όχι, όπως το εννοείς» μου απαντά. «Εδώ ο φόβος σημαίνει, δέος». «Ας έλεγε λοιπόν, δέος – όχι φόβο» επέμεινα.

Με την Κ. το συνηθίζουμε να ανοίγουμε λαγούμια στα λόγια του τελετουργικού που κάθε φορά παρακολουθούμε. Λαγούμια του Λόγου – πιο σωστά: σκάβοντας στο ξέφωτο του Λόγου.

Αυτό που συνέβη για πρώτη φορά ήταν ότι την σύντομη στιχομυθία μας συνέλαβε η αστυνομία της πίστεως – συγνώμη, η αστυνομικός της πίστεως, ήθελα να πω. Μία γυναίκα μπροστά μου που αν άφηνε να φανεί το πραγματικό χρώμα των μαλλιών της ίσως και να την έλεγαν χαιδευτικά Χιονούλα.

«Ναι, φόβος: γιατί όχι; Κρατάει ο πάτερ στα χέρια του το αίμα και το σώμα του Θεού!». «Φόβος και αγάπη δεν κάνουνε καλό ζευγάρι» προλαβαίνω διστακτικά να αντιτείνω. Και πιο σταθερά προσθέτω ένα από τα πιο παλιά μου ερωτηματικά: «φόβος και αγάπη – μαζί;».

«Εδώ έχεις μπροστά σου το αίμα και το σώμα του Χριστού, τον Θεό τον ίδιο! Αν το πιστεύεις βέβαια. Αλλά είναι εδώ μπροστά σου – δε θα αισθανθείς φόβο;».

Μου είπε κι άλλα – τα σκέπασε η σκέψη ότι ήταν εντελώς μάταιο να άρθρώσω τις προηγούμενές μου ενστάσεις. Δεν είχα αντιληφθεί ο ανόητος πως πέρα από την μέθεξη της στο μυστήριο και την βεβαιότητά της στην ολοστρόγγυλη αλήθεια του, κάθε παραπάνω φράση ήταν για την ίδια μία ανεπιθύμητη ενόχληση.

Έκανα νέα λάθος εκτίμηση: «Δε ήθελα να σου μιλήσω σα δασκάλα ή να σου κάνω κύρηγμα, μα σε είδα καλό και μυαλωμένο νέο και είπα να παρέμβω» με κατακεραύνωσε. «Σας άκουσα» είπα κυριολεκτώντας στο ακέραιο. «Σας άκουσα» δευτερολόγησα αμέσως – με ένα χαμόγελο που φανέρωνε την εκκρεμότητα μεταξύ του σεβασμού στον λόγο του άλλου και στην αμφισβήτησή του.

Πολλές σκέψεις μού έφερε στο κατόπι του αυτός ο σχεδόν ασήμαντος διάλογος. Δε θα σταθώ παρά μόνο σε μία: είναι αδιανόητη η συνομιλία με μία παραίσθηση – του άλλου.

Και κάτι ακόμη: αν ήμουν πιστός και δη ορθόδοξος χριστιανός, θα ντρεπόμουν να βάλω τον φόβο μπροστά από το σώμα και το αίμα του Θεού. Εκτός κι αν λαθαίνω: πουθενά στις κυριολεξίες και τις μεταφορές των Ευαγγελίων δεν υφίσταται παρόρτυνση του Ιησού προς τον φόβο. Ενώπιον της τιμωρίας, ναι, ο φόβος είναι παρόν. Μα για να έρθει κάποιος σε επαφή με τα σημαντικά πρόσωπα και τα πράγματα της ζωής, πόσο μάλλον για Τον πλησιάσει, όχι.

Έπειτα αργά το βράδυ σκέφτηκα να αρθρώσω κάτι από το μελάνι αυτού περιστατικού μέσα μου. Οι ημερολογιακές αυτές καταγραφές δεν υπομνηματίζουν παρά τον αφρό. Προχώρησα στα βαθιά. Εκεί έγραψα το «Ίσως».

Θα το δημοσιεύσω – σε προσεχή ανάρτηση.

Άνευ φόβου και ελέους…

"Ο ύπνος των αγαλμάτων

Το μουσικό μονόπρακτο εν ονόματι

"Για το καρδιοχτύπι το ήλιου"

θα ερμηνευτεί χάριν του βιβιλιοπαρουσίασης του νέου βιβλίου

του Νίκου

"Ο ύπνος των αγαλμάτων" στην Ρόδο (23/३/2011).

Για την «κρίση»

«Υπάρχει καμία εγγύηση σωστής αναπτύξεως εδώ

μέσα στον τόπο αυτό; Ποτέ.

Αλλά βέβαια ο τόπος μας προχωράει

πάντα με τις εξαιρέσεις του.

Έτσι θα προχωρήσουμε και στο μέλλον.»

Μάνος Χατζιδάκις (1990)

Μετράει μήνες πια η λεγόμενη «κρίση» των δημοσιονομικών μας δεικτών. Εξ ου κι ορθώς έχει παρατηρηθεί, πως η διατύπωση της εγκιβωτίστηκε βολικά στον οικονομικό τομέα. Αυτό εξάλλου ανακυκλώνουν τα ΜΜΕ – ή μήπως όχι; Τη βία της μικρο-λογιστικής: μείον τόσο τα έσοδα, συν …όσο τα έξοδα. Μικρο-λογιστική, είπαμε. Όχι, μικρο-βία. Κάθε άλλο.

Είναι σε θέση άραγε τα αντανακλαστικά μας ως κοινωνία να ενεργοποιηθούν άμεσα κι επαρκώς, προκειμένου να ιδωθεί το φαινόμενο της κρίσης πέρα από την οικονομική του υπόσταση; Φαίνεται δύσκολο. Εκτός εποχής. Σχεδόν μάταιο. Η δυτικού τύπου κατανάλωση αναδόμησε εντός κι εκτός μας εθισμούς και προτεραιότητες εκ θεμελίων. Όπου θεμέλια, ίσον ενορμήσεις, έξεις κι επιθυμίες. Κι επιπλέον: ίσον κοινό – συλλογικό φαντασιακό.

Για τις αποχρώσεις του συλλογικού φαντασιακού των Νεοελλήνων πολλές αντεγκλήσεις μπορούν να καταγραφούν. Και ορθώς: ένα πρισματικό ζήτημα μόνο με εξίσου πρισματικό τρόπο επιλύεται ως ένα (ικανο)ποιητικό βαθμό.

Οι απευθείας συνέπειες όμως της επικράτησής του στην πολιτική σφαίρα είναι τοις πάσι γνωστές: κομματοκρατία, μιντιοπληξία και διαφθορά – ενοχλητικά εάν κι εφόσον περιέχουν τον απέναντι. Σπανίως εάν περιέχουν τον εαυτό μας. Δεκάδες οι πρόχειρες προφάσεις και οι δωρεάν ένθεν κακείθεν δικαιολογίες.

«Η πιο άμεσα εντοπίσημη λειτουργία του μεταπολιτευτικού φαντασιακού μας», θα σχολιάσει ο κυνικός αντίλογος: η αυτόματη διαδικασία της απενοχοποίησης. Τί στο δαίμονα φαντασιακό είναι, ίσως ο ίδιος νους διερωτηθεί ρητορικά, αν δεν δίνει στις περιφερόμενες αξίες (τα φανερά ή κρυφά άξιον εστί του καθενός) την τονικότητα όπου αυτές θα σταθούν; Εντός κι ενώπιον μας.

Είναι πλέον πλεονασμός με βάση τα παραπάνω να το πούμε ωμά κι απερίφραστα, πως η κρίση που διερχόμαστε είναι κρίση πνευματικού χαρακτήρα;

Όχι.

Τίποτα από τις λέξεις μας που αντέχουν το φορτίο της αυτογνωσίας και της τόλμης, δεν είναι περιττό. Από τις λέξεις κι όλα τα σύνεργα της τέχνης που αντιστέκεται στις επιμέρους μόδες, πλην όμως παραμένοντας βουτηγμένη στα κύματα της εποχής της ακριβώς ίσα ίσα, για να μην είναι ένα ακόμη ασπόνδυλο των μανιφέστων και των πάσης φύσεως «εργαστηρίων».

Λέγεται, πως σε περιόδους κρίσεως επωάζονται μεγάλα έργα τέχνης. Αληθές, όσο και παραπλανητικό. Ένα βλέμμα και μόνο στην πρόσφατη ιστορία του «σύντομου» 20^ου αιώνα αρκεί. Ας περιοριστούμε στο ότι σε τέτοιες περιόδους πληθαίνουν οι κατά Χατζιδάκι εξαιρέσεις. Ως «Νησίδες» τις προτρέπουμε και τις προσκαλούμε.

Στο έργο και στο αύριο.

1η δημοσίευση:

"ΝΗΣΙΔΕΣ", περιοδικό τέχνης και λόγου, τεύχος 5ο

Οι φωτογραφίες από το Φωτογραφικό ένθετο της Μ. Πάσσαρο

ΤΗΣ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗΣ ΜΕΡΑΣ.wmv

«ΤΗΣ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗΣ ΗΜΕΡΑΣ»

Στίχοι – μουσική: Πάνος Δρακόπουλος

Τραγούδι: Ρίτσα

Κλασική κιθάρα: Νεκτάριος Αυγενικός

Ηλεκτρικό μπάσο: Ηλίας Τσούτσας

Ακορντεόν, μπεντίρ: Στράτος

Ακουστική & ηλεκτρική κιθάρα, ακουστικό μπάσο, πλήκτρα, φωνητικά:

Πάνος Δρακόπουλος.

Παραγωγή: Πάνος Δρακόπουλος

Βίντεο: Στέλιος Σκαραβαίος

Η ραχοκοκκαλιά της «Χειμωνιάτικης μέρας» γράφτηκε μέσα στα Χριστούγεννα του 1996. Πρώτα ως μουσική κι έπειτα ως λόγια. Είχε προηγηθεί μία κατά ένα τρόπο δίδυμη κύηση με ένα «ετεροζυγωτικό» κομμάτι της ίδιας διάθεσης και φυσικά χρονικής περιόδου, εν ονόματι «Μάτια λίμνες, μάτια βροχές». Στη ζωή εν τέλει επιβίωσε η «Χειμωνιάτική μέρα» - δεν επιβιώνει πάντοτε ο πιο ισχυρός.

Κατά την δεύτερη και πιο ώριμη περίοδο των Ετεροθαλών, της μουσικής ομάδας των φοιτητικών μας χρόνων στην Ρόδο, είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον και το ταλέντο και των άλλων φίλων-μελών. Αν μακροημερεύαμε ως σύνολο μετά το πτυχίο, είναι βέβαιο πως θα είχε ευτυχίσει σε κάποια κοινή ηχογράφηση μας. Δεν μακροημερεύσαμε όμως.

Για την ακρίβεια, τον Αύγουστο του 2001, παραθερίζοντας με ορισμένα μόνο από τα μέλη των Ετεροθαλών, την Ρίτσα, τον Ηλία και τον Νεκτάριο, βάλαμε μπρος ένα project σε 3 δικά μου τραγούδια. Ήταν πλέον η ώρα της «Χειμωνιάτικης μέρας» να ανατείλει – την επαύριον ενός υπέροχου …Δεκαπενταύγουστου!

Στο μεταξύ στην ορχήστρα προστέθηκε και ο Στράτος –έπαιζαν τότε με την Ρίτσα παραδοσιακά άσματα σε γουστόζικα μαγαζιά της Π. Πόλης– στο σπίτι του οποίου έγιναν και οι περισσότερες πρόβες.

Ηχογραφήσαμε σε ένα τοπικό στούντιο (Λαβύρινθος) που ούτε κι αυτό μακροημέρευσε. Με ένα περίπου μέτριο αποτέλεσμα. Live in studio γαρ.

Έπιασα πριν από ένα μήνα το πρωτογενές υλικό. Με γέμισε ένα αίσθημα αντιφατικό – ανάλογο με το ιδιοσυγκρασιακό μείγμα των στίχων.

Εργάστηκα σταδιακά με όρους ευφορίας. Αναγεννιόταν ένα μισοθαμμένο τραγούδι.

Εν τέλει, με την προτροπή του Στέλιου πήρε τη μορφή του μουσικού βίντεο. Ως οπτικοακουστικό πια έργο το αφιερώνω στην αδελφή μου, την Φαίη και στην Ρίτσα. Για όχι και τόσο διαφορετικούς λόγους.

Εκείνες ξέρουν.

Απολαύστε το τραγούδι "Της χειμωνιάτικης μέρας"

σε High Definition (HD) εδώ:

http://www.facebook.com/video/video.php?v=192273904131630&saved

Καληνύχτα...

Ν. Δρ.
(1934-2011)

Ο περιπλανώμενος ήλιος
έδυσε.
Καληνύχτα...

ΓΙΑ ΤΗΝ "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΓΟΡΑ" (Ποιήματα 1999-2003, εκδ. Γαβριηλίδης, 2011)

«Ελεύθερη αγορά» (Ποιήματα 1999-2003).
Μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδ. Γαβριηλίδης.
Το εξώφυλλο κοσμεί «Ο πολλαπλός εαυτός» της Σοφίας Φωτιά.

Diabolus Incarnatus

Μια χαραμάδα

σαν βεντάλια κλειστή

το απομιμήσεως

αύριο.

«ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΓΟΡΑ», Τα δέλεαρ, σελ. 22.

Αν μέσα στους καρπούς που γευόμαστε, η έκτη –ίσως και πρώτη– αίσθησή μας λαμβάνει κάτι από την «σκοτεινάγρα» της ρίζας ή και κάτι τι από το ατόφιο ηλιακό χρώμα του φυλλώματος του αυτού οργανισμού στον οποίο ανήκει ο καρπός, τότε δεν είμαστε απλά θύματα της πέψης μας, αλλά οι γαλήνιοι της ηνίοχοι.

Όπου πέψη ίσον αίσθημα. Άρα μερικότητα ευδαιμονίας που τείνει τον εαυτό της στο άπειρο. Συγνώμη, «στο άγνωστο» ήθελα να πω…

Δεν γνωρίζω λοιπόν τί μέθεξη ευδαιμονίας κομίζουν για τους άλλους αυτά τα ποιήματα. Και η δική μου μαρτυρία επί του θέματος μάλλον καθίσταται αυτόματα αναξιόπιστη από μία κάποια δόση ιδιοτέλειας που περιέχεται σε κάθε απόπειρα να αρθρώσει ο άνθρωπος την ελευθερία του. Άλλοτε ως δημιουργός κι άλλοτε ως συν-δημιουργός.

Δεν αποκρύπτω όμως πως κάπου κοντά στον δεύτερο ρόλο τοποθετώ τον αναγνώστη της ποίησης. Για λόγους που και η νοημοσύνη, αλλά και η αισθητική εμπειρία τεκμηριώνουν σε πλήθος περιπτώσεων. Και είναι προφανές πως δε συζητώ ούτε για τον καταναλωτή ποίησης, ούτε για εκείνον που πηγαινοέρχεται από έργο σε έργο ως φωτογραφομανής τουρίστας.

Κλείνω λοιπόν με την προσδοκία όλων των παραπάνω υπαινιγμών. Η παρούσα «Ελεύθερη αγορά» να ανοιχτεί στην θεατή και αθέατη ελεύθερη αγορά των αναγνωστών. Λόγος και σιωπή. Σιωπή και λόγος.