«Δημιουργώ, άρα μαθαίνω»

Χθες παρακολούθησα δύο βιντεάκια – το πρώτο, μία συνέντευξη του Φ. Φ. Κόπολα που μιλούσε για το σύνολο της δουλειάς του εστιάζοντας στα 4 αριστουργήματά του («Νονός 1 και 2», «Η συνομιλία», «Αποκάλυψη τώρα») και το δεύτερο, μία σύντομη παρουσίαση του Χ. Ζίμμερ σχετικά με το πώς εργάστηκε συνθετικά κι ως μετρ του ήχου για το «Dune».

 

Πολλές οι μεταξύ τους αποχρώσεις και –γιατί όχι;– αποκλίσεις.

 

Ένα όμως ρήμα εμφανίζεται ως κοινή επωδός – και στους δύο: μαθαίνω.

 

Και ο συλλογισμός όπου εμφανίζεται αυτό το σπουδαίο ρήμα:

Δημιουργώ, για να μαθαίνω.

Ή αλλιώς: Δημιουργώ, άρα μαθαίνω.

 

Είναι συναρπαστικό να το ακούς – από ανθρώπους, της ηλικίας και της καλλιτεχνικής τους αξίας.

 

Ή μήπως αυτή η αξία γεννήθηκε ακριβώς επειδή μοτίβο της είναι αυτό;

«Δημιουργώ, για να μαθαίνω».

«Δημιουργώ, άρα μαθαίνω».

[Μερικές σκέψεις – σήμερα, 9/2 Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας]

«Έμαθα ότι, αν γνωρίζεις το όνομα ενός πουλιού σε όλες τις γλώσσες, δεν γνωρίζεις τίποτα, απολύτως τίποτα, για το ίδιο το πουλί», παρατηρεί ο Ρ. Φ. Φάινμαν (R. P. Faynman).

Έχει άδικο;

Όχι.

 

Ο δε, Κ. Αξελός διατείνεται, πως ο άνθρωπος σε αντίθεση με τα άλλα ζώα «είναι το ομιλούν απόσπασμα του κόσμου».

Μήπως είναι ο Αξελός που αστοχεί;

Ούτε.

 

Και τότε;

 

Μιλάμε. Προωθώντας έτσι το αίνιγμα του κόσμου –όπως θα έλεγε και ο ίδιος ο Αξελός– την γνώση και την άγνοια μας.

 

Και δημιουργούμε – άλλος με εξισώσεις, άλλος με διαγράμματα, άλλος με ήχους ή χρώματα, άλλος με λέξεις.

 

Προσπαθώντας να ενώσουμε τα θραύσματα που μας περιέχουν και περιέχουμε – στην διάρκεια αυτής της αναπόφευκτης περιπλάνησης – στην διάρκεια αυτής της συναρπαστικής ανακάλυψης, που ονομάζεται Ζωή.

 

Κι ας μη μας λέει η λέξη «ζωή», αν όχι απολύτως τίποτα, (εδώ, ενδεχομένως, χρειάζεται να μετριαστεί ο αφοριστικός τόνος του Φάινμαν), κάτι ριζικό για την ίδια.

"Λευκό" της Colette Bryce

Χάριν της ημέρας - ένα απ' τα ωραιότερα ποιήματα που σκηνογραφούν το χιόνι στην καρδιά της ύπαρξης μας: 

1^η Δημοσίευση μετάφρασης:

Περιοδικό Ποιητική, τεύχος 26, 

φθινόπωρο – χειμώνας 2020,

σελ. 152

1^η Δημοσίευση του ποιήματος "White"

στην συλλογή “The Whole & Rain-domed Universe”

Publisher: Picador, London, 2014:

H Colette Bryce (1970) γεννήθηκε και μεγάλωσε στην πόλη Derry της Β. Ιρλανδίας. Μετακόμισε λόγω των σπουδών της στο Λονδίνο ενώ, στη συνέχεια, εργάστηκε στην Μαδρίτη (2002-2003), στη Νταντί (2003-2005) και στο Νιούκαστλ (2005-2007), σε διάφορα ακαδημαϊκά τμήματα, διδάσκοντας δημιουργική γραφή. Την περίοδο 2009-2013 διετέλεσε εκδότρια του περιοδικού Poetry London. Σήμερα κατοικεί στο Νιούκαστλ αφιερωμένη στο συγγραφικό της έργο. Συνολικά έχει δημοσιεύσει 8 ποιητικές συλλογές για τις οποίες έχει αποσπάσει ποικίλες διακρίσεις και βραβεία.

Επίσημος λογοτεχνικός της ιστότοπος: http://colettebryce.com/

"MAD WORLD"

Λίγο πριν το τέλος αυτού του παλλόμενου κάτω απ' τα πόδια μας Έτους – αφήνουμε στις εκβολές του, με το Θαλάκι, ένα αγαπημένο μας τραγούδι, για να το πάρει ο νέος χρόνος και να το ταξιδέψει στις άπειρες μοίρες του κόσμου.

Του –κατά Roland Orzabal– τρελού μας κόσμου.

"Mad World".

 Καλή σας ακρόαση!

Panos Drakopoulos · "Mad World"

"MAD WORLD"

Στίχοι – Μουσική: Roland Orzabal 

(Tears For Fears, 1982)

Τραγούδι: Θάλεια Δρακοπούλου

Εικαστικό: Θάλεια Δρακοπούλου

["Mad World": Έργο ζωγραφικής σε καμβά με λάδι]

Παραγωγή / Mix - Digital Mastering: Πάνος Δρακόπουλος

Ρόδος, Δεκέμβριος 2021

«3 θαυμάσια βιβλία λίγο πριν απ’ την εκπνοή του 2021»

 

1.      Μαρία Γιαγιάννου, «Το μέλος φάντασμα» (εκδ. Μελάνι, 2021): ό,τι πιο φρέσκο διαβάσαμε το τελευταίο διάστημα σε επίπεδο ελληνικής ή μεταφρασμένης μυθοπλασίας.

Μαεστρικά στημένο, λέξη προς λέξη, κεφάλαιο προς κεφάλαιο, η Μ. Γιαγιάννου, στο τελευταίο της μυθιστόρημα, παίζει με όλες τις μεγάλες της αγάπες (ήδη από την «Μελαννίπη», έργο του 2012 ή το «Μπαλαντέρ», του 2015): την γλώσσα, τα κειμενικά είδη, τις επιστήμες που περιγράφουν κι ερμηνεύουν τον άνθρωπο – ανοιγοκλείοντας τα σαν βιρτουόζος του ακορντεόν.

Μα τι μουσική μάς παραδίδει η συγγραφέας – με το «Μέλος φάντασμα»! (Ο ίδιος ο τίτλος, άλλωστε, βρίθει ποικίλων υποδηλώσεων και σημασιών που σε προτρέπουν να στοχαστείς αναδρομικά πάνω στον αφηγηματικό άξονα και τις προβληματικές του με εξίσου πληθυντικό τρόπο).

Σαπώ, που λένε και οι Γάλλοι!

2.     Γιόζεφ Τσάπσκι, «Ο Προυστ αντίδοτο στην κατάρρευση» (Μετ. Λ. Τσιριμώκου, εκδ. Ποταμός, 2021). Εκ πρώτης όψεως ηχεί ως κάτι σχεδόν αδιανόητο: Μέσα στην πολύμηνη αιχμαλωσία του 1940-1941, 400 πολωνοί αξιωματικοί ασχολούνται με τον Προυστ; Μα είναι δυνατόν; Μέσα στον εγκλεισμό και στις εν γένει κακουχίες του πολέμου;

Ποιος όμως, στ’ αλήθεια, απορεί; Είναι η πρώτη φορά που η τέχνη κρατάει όρθιο τον άνθρωπο μέσα στον ζόφο;

Εδώ πάντως έχουμε και κάτι ιδιάζον: ο Γιόζεφ Τσάπσκι, ο συγγραφέας ή πιο σωστά, ο συντάκτης αυτών των περί Προυστ διαλέξεων, περιέχει σε τέτοιο βαθμό το θέμα του (το προυστικό σύμπαν) θα έλεγε κανείς σαν ένας ομοτράπεζος του ίδιου του Προυστ, με τα βιβλία του Γάλλου δημιουργού, μάλιστα, υπό μάλης!

Κι όμως δεν έχει τίποτα μαζί του –μέσα σ’ ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης πώς θα ήταν αυτό δυνατόν;– εκτός από την σπινθηροβόλα μνήμη του και φυσικά, ένα ταλέντο ομιλητή και διανοουμένου που υπηρετεί την αγάπη του για τον Προυστ – παρά την προδίδει.

Η μετάφραση στα νέα ελληνικά, αλλά και γενικότερα η φιλολογική επιμέλεια της Λίζυς Τσιριμώκου, λεπτεπίλεπτο κέντημα!

 

3.     Δημήτρης Παπανικολάου, «Κάτι τρέχει με την οικογένεια» (Πατάκη, 2018). Πρόκειται για το πρώτο βιβλίο του Δ. Παπανικολάου που διαβάζουμε – και όσο μπορεί να κάνει κανείς σχέδια στην εποχή μας, δεν θα είναι το τελευταίο.

Η σκέψη του είναι παλλόμενη, οι θεματικές του καίριες (η κεντρική: η κρίση που μαστίζει την ελληνική οικογένεια, ειδικότερα κατά την τελευταία δεκαπενταετία) ορισμένα από τα επιχειρήματα του ευθύβολα και πειστικά – ενώ ο τρόπος ανάγνωσης του πάνω σε εγχώρια έργα τέχνης (ταινίες, θεατρικά έργα και βιβλία – «πολιτιστικά κείμενα», ο ίδιος τα αποκαλεί), που παραθέτει και αναλύει, έχει κάτι το εξαιρετικά γόνιμο.

Ενοχλεί, ωστόσο, μία μορφή στράτευσης που είναι ορατή στην προσέγγισή του; (Στράτευσης σε τι; Στο να στήσουμε προγραμματικά αυτί στην διαφορετικότητα λχ του φύλλου και της σεξουαλικότητας – των συγγραφέων και της κοινωνίας). Και ναι – και όχι.

Ναι. Διότι σε διάσπαρτα σημεία του δοκιμίου του είναι εμφανής η παρουσία ένας ‘δακτύλου’ που σου υποδεικνύει «να δες, εδώ – κι εδώ – μα δες το!».

Όχι. Επειδή έχουμε, πράγματι, πολύ δρόμο ακόμη, για να προχωρήσουμε ως άτομα, αλλά κι ως κοινωνικό σύνολο, πέρα από τα καλούπια σκέψης και νοοτροπίας που έθρεψαν, όχι μόνον εμάς, αλλά και τους γονείς και τους παππούδες μας, για πλήθος ζητημάτων σχετικά με το τί είναι και το πώς λειτουργεί η οικογενειακή εστία – στην ελληνική της εκδοχή.  

[1η δημοσίευση: εφημ. "Ροδιακή", 23/12/2021]

https://www.rodiaki.gr/article/469636/tria-thaymasia-biblia-ligo-prin-apo-thn-ekpnoh-toy-2021

«Η τελευταία μονομαχία» & «Το χέρι του Θεού»

Δύο θαυμάσιες ταινίες – αυτής της περιόδου.

«Η τελευταία μονομαχία» του Ρ. Σκοτ και «Το χέρι του Θεού» του Π. Σορεντίνο.

Είχε χρόνια, κατά τη γνώμη μας, ο Ρίντλει Σκοτ να μας δώσει ένα τόσο δυνατό –μεστό και συνάμα γεμάτο σφρίγος– κινηματογραφικό έργο. Μία ιστορία με τρείς αφηγητές –όπως πρώτος το έκανε στο σινεμά ο Α. Κουροσάβα στο «Ράσομον» πριν από 71 περίπου χρόνια– όπου ο θεατής καλείται να αποφασίσει με τα όσα του προσφέρονται, τι τελέστηκε και τι επινοήθηκε. Όπως, εξάλλου, συμβαίνει καθημερινά στην ζωή μας.

Μόνο που εδώ ο Σκοτ (ο οποίος, σημειωτέον, δεν φιλμάρει ουδέτερα – καθότι παίρνει, εν τέλει, θέση) το κάνει πάνω στο είδος των ιπποτικών αφηγήσεων, αναποδογυρίζοντας όλα τα στερεότυπα του είδους.

Συμπεριφέρεται σαν ένας αντι-τροβαδούρος της ιπποσύνης, ο οποίος διόλου υπόγεια ή τάχα υπαινικτικά, μάς μιλάει για την ανθρώπινη συνθήκη στην διαχρονία της – όπως και για τι εστί να είσαι γυναίκα σε έναν κόσμο ανδρών, όχι μόνο κατά τον Μεσαίωνα, αλλά, δυστυχώς, ακόμη και στην εποχή μας.

Πρόκειται για μία ξεχωριστή ταινία, της οποίας ακόμη και τα λίγα μικρά ψεγάδια (στον ρυθμό της κυρίως) προσμετρούνται εν τέλει στα θετικά της, μιας και δίνουν στον θεατή τον απαραίτητο χρόνο που χρειάζεται, για να συλλογιστεί βαθύτερα πάνω στα φιλμικά τεκταινόμενα.

[Δεν υπάρχει, εξάλλου, επαρκής λόγος να «μαζεύει» κάποιος τον ενθουσιασμό του απέναντι έργα που δεν κραυγάζουν για την επαναστατικότητά τους – διότι οργανικά την εμπεριέχουν].

«Το χέρι του Θεού» του Π. Σορεντίνο.

Μεγάλος δημιουργός είναι εκείνος που, ενώ κάλλιστα μπορείς να φανταστείς τι θα μπορούσε να πάει στραβά λόγου χάριν σ’ ένα καινούργιο έργο του, αυτός επιτυγχάνει να βγάζει ενώπιον σου ένα ακόμη λαγουδάκι απ’ το μαύρο ημίψηλό της τέχνης του.

Ο Σορεντίνο, όχι μόνον αποφεύγει να μιλήσει για το παρελθόν χωρίς να καταφύγει στις ευκολίες (και τις παγίδες) της νοσταλγίας, να αυτοβιογραφηθεί δίχως να υποκύψει σε μελό και ναρκισσιστικά σχήματα, να μιλήσει για την εμπειρία που ενταφίασε την εφηβική του ηλικία πέρα από αυτό-αναφορές που θα προκαλούσαν οίκτο ή πιθανών και πλήξη, καταφέρνει να στήσει έναν ολόκληρο κόσμο.

Τον κόσμο που βίωσε ως έφηβος στην Νάπολη της δεκαετίας του ’80. Έναν κόσμο με τα ποικίλα (αστικά και παραθαλάσσια) χρώματα και τα σκοτάδια του, την πίστη και την απιστία του. Τις σκληρές αλήθειες και τις αναγκαίες ονειροπολήσεις του.

Τον Σορεντίνο, θαρρώ, όσοι τον αγκαλιάσαμε με το «Youth» και την «Τέλεια Ομορφιά», εδώ θα τον αγαπήσουμε. Ενδεχομένως, όπως εκείνος εξακολουθεί να αγαπά τον Φελίνι και τον Μαραντόνα.

[1η δημοσίευση: εφημ. "Ροδιακή", 28/12/2021]

https://www.rodiaki.gr/article/469790/dyo-exairetikes-tainies-ayths-ths-periodoy-h-teleytaia-monomaxia-toy-r-skot-kai-to-xeri-toy-theoy-toy-p-sorentino?fbclid=IwAR1m_0ugrnv3CCKMyZal0N4ekRDk0wGiR6cCisROsi9Cu8dFWzpa9950Ouk

"Είδα την Άννα κάποτε"

Στίχοι - Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος

Ερμηνεία: Πάνος Δρακόπουλος

 

[Στο πλαίσιο της θεματικής "Άδουσα ποίηση" 

του Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ"]

Στην μνήμη του Αυγουστίνου

Εικονοληψία: Μαρία Παπαδόσηφου

Παραγωγή:

Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης

και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ"

Ρόδος - Δεκέμβριος 2021

Βάσω Μπεσκάκη

Το ποια υπήρξε η Βάσω Μπεσκάκη στον χώρο του ελληνικού μπάσκετ είναι γνωστό εδώ και τρεις δεκαετίες: ένα μοναδικό και χαρισματικό πλάσμα που ήπιε μέχρι την τελευταία γουλιά ό,τι μπορεί να προσφέρει ο μαγικός στροβιλισμός της πορτοκαλί μπάλας στα εντόπια και διεθνή τερέν – όλα όσα εμείς οι συμμαθητές της στο 20^ο Γυμνάσιο και Λύκειο Αθηνών απλώς ονειρευτήκαμε την επαύριο των δύο μεγάλων Ευρωμπάσκετ (του ‘87 και του ‘89) – τα οποία άλλαξαν την μοίρα του αθλήματος στην χώρα μας και την σχέση των τότε εφήβων μαζί του.

Αν όμως υπήρξα μια φορά θαυμαστής της στο τι μπόρεσε να πετύχει με την ομάδα του Σπόρτινγκ (κι όχι μόνον) και την Εθνική Ελλάδος, ομολογώ πως εκεί που αισθάνθηκα έναν σεβασμό για εκείνη στο όριο του απόλυτου αφορούσε τον τρόπο με τον οποίο μίλησε δημοσίως για τον καρκίνο και για τις αλλαγές που αυτός επέφερε στη ζωή της:

«Έμαθα να μην είμαι αλαζονική. Να αντιμετωπίζω τους άλλους με περίσσια συμπάθεια. Παρακολουθώ τους ανθρώπους και σκέφτομαι ότι ο καθένας κρύβει κάτι μέσα του. Ο καρκίνος με δίδαξε να μην είμαι ψωροπερήφανη. Να ζητάω βοήθεια και να δέχομαι τη βοήθεια για να σταθώ στα πόδια μου. Θεωρούσα τον εαυτό μου ανεξάρτητο και δεν ήθελα να εξαρτώμαι από κανέναν, αλλά τελικά όλοι χρειαζόμαστε τον συνάνθρωπό μας. Η αλληλοβοήθεια δίνει βάθος στις σχέσεις μας με τους άλλους. Κανένας δεν είναι μεμονωμένη νησίδα μέσα στην κοινωνία».

Ναι, αυτός ο άνθρωπος – μέσα στη δίνη του υπαρξιακού του αγώνα – ήταν τόσο γενναιόδωρος.

«ΠΑΓΟΣ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ»: νέο άλμπουμ ορχηστρικής μουσικής

Μόλις κυκλοφόρησε από την Records DK https://distrokid.com/hyperfollow/panosdrakopoulos/----ice-and-fire

 

Φωτογραφία εξωφύλλου: Ξενοφών Μαντινειός

 

Διατίθεται σε όλες τις μεγάλες μουσικές πλατφόρμες 

και τις ψηφιακές μουσικοθήκες.

 

 

Λίγα λόγια για το άλμπουμ:

 

«Εν αρχή ην ο ήχος», έλεγε ο Καρούζος. Κι έπειτα, όλα τ’ άλλα.

Στο άλμπουμ «Πάγος και Φωτιά» (Records DK, 2021) αυτό καταγράφεται. Η αφετηρία, μα και η συναρπαστική περιπέτεια του ήχου – στο βίωμα μας.

Όταν βρέχεται μαζί μας κι όταν στεγνώνει – όταν ερωτεύεται μαζί μας κι όταν πενθεί.

Όταν παγώνει κι όταν φλέγεται: ο Πάγος και η Φωτιά του.

Μέσα μας κι ολόγυρά μας.

Διότι αυτός είναι ο ήχος που με απασχολεί πρωτίστως: ο ήχος της Ζωής – κι όχι, τόσο το πείρα(γ)μα των ακουστικών ή ηλεκτρονικών συχνοτήτων που θα διαστείλει ή θα θρυμματίσει τα στεγανά μιας χι μουσικής φόρμας. 

Στα χρόνια που προχωρούσε η γραφή μου – παράλληλα, ονειρευόμουν έναν δίσκο που να μην περιέχει σταγόνα από λέξη – παρά μόνο στους τίτλους των έργων, κι αυτό περισσότερο για να επιτείνουν το αίνιγμα του, παρά για να περιχαράξουν το νόημα του.

Το άλμπουμ «Πάγος και Φωτιά» είναι το πρώτο που βγαίνει – απ’ την ανάσα αυτής της ανάγκης.

Εύχομαι όπως σας προσφέρεται να του προσφερθείτε.

Και να συνταξιδέψουμε.

 

Τις πιο θερμές μου ευχαριστίες στον Ξενοφώντα Μαντινειό (Fon)

για την μαγική φωτογραφία του εξωφύλλου.

 

Π. Δ. 

 

Βιογραφικό Σημείωμα:

 

Ο Πάνος Δρακόπουλος γεννήθηκε στον Πειραιά, τον Αύγουστο του 1975. Τα πεδία των σπουδών του είναι: παιδεία και φιλοσοφία. Διδάσκει σε σχολεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Είναι μέλος της συντακτικής ομάδας του περιοδικού τέχνης και λόγου «Νησίδες» και ιδρυτής του Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής «Το Κοχύλι». 

Έχει δημοσιεύσει 5 ποιητικά βιβλία και την μετάφραση της τελευταίας συλλογής ποιημάτων του J. D. Morrison “An American Prayer” – όλα τους απ’ τις εκδ. Γαβριηλίδης.

Παράλληλα, γράφει μουσική για το θέατρο, τη βίντεο αρτ – καθώς και κύκλους τραγουδιών και μελοποιήσεων. Με το μουσικό του βιβλίο «Ένας κο­μή­της μα­γι­κός» (Ιστό­το­πος: https://panos-drakopoulos.wixsite.com/enas-komitis-magikos / Records DK, 2021) επιχείρησε να συνενώσει την ποιητική και την μουσική του γραφή.

Το άλμπουμ «Πάγος και Φωτιά» (Records DK, 2021) που μόλις κυκλοφόρησε, αποτελεί το πρώτο κύκλο ορχηστρικής μουσικής που δημοσιεύει.

 

SPOTIFY: 

"Ένας κομήτης μαγικός" - "Πάγος και φωτιά"

Μετά την πρόσφατη είσοδο του άλμπουμ «Ένας κομήτης μαγικός» στις διαδικτυακές μουσικές πλατφόρμες, όπως το i-tunes ή το Spotify, σύντομα θα κυκλοφορήσει ένας κύκλος 10 έργων ορχηστρικής μουσικής, με τίτλο «Πάγος και Φωτιά» (“Ice and Fire”).

 

Πρόκειται για συνθέσεις που καλύπτουν χρονικά την περίοδο 2014-2021 – και οι οποίες είναι ολωσδιόλου ανέκδοτες – αν εξαιρεθούν δύο μόλις θέματα (απόσπασματα) για βίντεο που φτιάξαμε στο πλαίσιο εργασιών των Ουρανοποιημάτων και του «Κοχυλιού».

 

[Είναι ενοχλητική, δίχως άλλο, η αυτοαναφορικότητα – αλλά όταν είσαι κατά βάση μοναχός σου στον χώρο των παγκόσμιων δικτύων, δίχως μηχανισμούς, γραφεία ή επιτελεία προώθησης, αποδεικνύεται, εκτιμώ, θεμιτή μια κάποια σχετική ενημέρωση]

ΈΝΑΣ ΚΟΜΗΤΗΣ ΜΑΓΙΚΟΣ - στο Spotify:

Η μισή μας χώρα

Πηγή: https://jodi.graphics/10362?fbclid=IwAR2iEeBf9sqyMsPHBvd3Z2P2yVWAMHxiB15csd_oa3WD5DBz7RR84XI20IE

Ένας στους δύο Έλληνες αρνούνται τη θεωρία της εξέλιξης. Θα μπορούσε να είναι απόκομμα σουρεαλιστικού δελτίου ειδήσεων – αλλά δεν είναι. Πρόκειται για την πιο σοβαρή είδηση των ημερών.

 

Ένας στους δύο Έλληνες αρνούνται τη θεωρία της εξέλιξης. Καταγραφή που συνιστά  έναν μικρό, αλλά απροσμέτρητα διεισδυτικό και συνάμα δυσάρεστο καθρέφτη. Έναν καθρέφτη που δείχνει ποιοί είμαστε και πού πατάμε.

 

Από όλα σημειώνω πρόχειρα τα εξής δύο.

 

Πρώτον, σε ένα επίπεδο, δεν είναι η αριστερή ή η δεξιά σκέψη –τα μετά τον Διαφωτισμό μείζονα σχήματα– όπως, συνήθως λέγεται, που ηγεμονεύουν τα πράγματα στη χώρα μας.

 

Στην χώρα μας πολιτιστική ηγεμονία ασκεί, για να το πω χρησιμοποιώντας τη γλώσσα του Καβάφη, ο «ένδοξος βυζαντινισμός» μας.

 

Σκεφτόμαστε – και δρούμε με όρους προ-νεωτερικούς.  

 

«Είναι πρόβλημα αυτό;» θα μπορούσε κάποιος να διερωτηθεί.  

 

Η πανδημία μάς έδειξε πως ναι, είναι ΤΟ πρόβλημα.

 

Η κατάσταση στην ελληνική κοινωνία –με δεδομένα τα χαμηλά εγχώρια ποσοστά κόβιντ εμβολιασμού, την υψηλή θέση διεθνώς στην παραγωγή και υιοθέτηση σχετικών θεωριών συνομωσίας– είναι οριακή: πώς να κατανοήσει τα βασικά στοιχεία της πανδημίας (και τα πιο επίκαιρά της: λχ τις μεταλλάξεις) κάποιος που δεν αναγνωρίζει τη βασιμότητα και τις προεκτάσεις της θεωρίας της εξέλιξης;

 

Είναι αδύνατον.

 

Και στις μέρες μας, αυτή η διαφορά λογισμικού σκέψης πράγματι αναμοχλεύει τις εντάσεις, τις συγκρούσεις και τις παλινωδίες που καθημερινά βιώνουμε σε κοινωνικό επίπεδο (ενδεικτικά: γονείς να μηνύουν ή να επιτίθενται σε εκπαιδευτικούς για την τήρηση των υγειονομικών μέτρων).

Και δεύτερον:

 

Πώς λέγεται το εκπαιδευτικό σύστημα που έχει παράξει αυτό το στατιστικό δεδομένο (η Ελλάδα να λαμβάνει την τρίτη χειρότερη θέση στη σχετική κατάταξη μεταξύ των χωρών της ΕΕ);

 

Λέγεται αποτυχημένο.

 

Δυστυχώς, δεν ταιριάζει άλλος χαρακτηρισμός – εστιάζοντας σε αυτή την παράμετρο.

 

Και δεν χωρεί καμία, μα καμία δικαιολογία: ούτε αν συνυπολογίσουμε πχ τις εγκύκλιους του υπουργείου που, χρόνια τώρα, θέτουν τη διδασκαλία της εν λόγω θεωρίας σε προαιρετική βάση («αν βγαίνει η διδακτέα ύλη»!), ούτε ακόμη κι αν δεν αποσιωπήσουμε τις γνωστικές συγκρούσεις μεταξύ του τι διδάσκεται ένα παιδί στο σχολείο και του τι αντιλήψεις διακατέχουν την οικογένειά του.

 

Αυτές τις μέρες στον εκπαιδευτικό χώρο κλιμακώνεται η αντιπαράθεση της ηγεσίας του υπουργείου παιδείας με τις συνδικαλιστικές ομοσπονδίες δασκάλων και καθηγητών σχετικά με την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου.

 

Κι από τις δύο μεριές έχουμε υποστεί –για μία ακόμη φορά– αμετροεπείς επικοινωνιακούς και πολιτικούς χειρισμούς. Για άλλη μία φορά βρισκόμαστε στην μέση μεταξύ δύο οικείων «πυρετών»: τον μεταρρυθμιστικό πυρετό της υπουργού από την μία – και τον συνδικαλιστικό πυρετό απ' την άλλη. Νέα υπαλληλοποίηση των εκπαιδευτικών και καμία παιδαγωγική πρόσφορη προς τα μπρος κίνηση από τη μία – ακατάσχετη κινδυνολογία κι έλλειψη ουσιαστικής αντιπρότασης απ' την άλλη.

 

Και στο μεταξύ: «μόλις το 48% στην Ελλάδα πιστεύει πως οι άνθρωποι, όπως τους γνωρίζουμε σήμερα, έχουν προέρθει από την εξέλιξη παλαιότερων ειδών ζώων».

 

Η μισή μας χώρα.