«Ετεροθαλείς 1998 – 2000»: νέο EP

Πάνος Δρακόπουλος

«Ετεροθαλείς 1998 – 2000»:

νέο ΕP

Μόλις κυκλοφόρησε από την Records DK https://distrokid.com/hyperfollow/panosdrakopoulos/-1998-2000

 

Φωτογραφία εξωφύλλου: Μαγδαληνή Κούρτη

 

Διατίθεται σε όλες τις μεγάλες μουσικές πλατφόρμες και τις ψηφιακές μουσικοθήκες.

 

SPOTIFY:

https://open.spotify.com/album/70EpHQa88uYGbiOQb22Asg?si=UmaofBksR6aIHjrSQ8xOCg

 

Λίγα λόγια για το EP:

 

Η μουσική είναι υπόθεση των σχέσεων. Όπως κι ολόκληρο το σώμα της τέχνης.

 

Στην ποίηση λχ ποτέ μία λέξη από μόνη της δεν είναι εκείνη που διεγείρει την τέρψη των αναγνωστών της, μικρή ή μεγάλη. Είναι το σπινθήρισμα μεταξύ των λέξεων ενός ποιήματος που συγκλονίζει – ή όχι.

 

Έτσι και το σπινθήρισμα μεταξύ των ήχων: δεν είναι παρά αυτό, που στην μουσική γεννάει την όποια της μαγεία.

 

Των ήχων ξέχωρα από την χροιά τους; Όχι, φυσικά.

 

Κι αυτό είναι κάτι που μ’ ένα μικρό καμάρι μπορώ να πω σήμερα, ότι καταφέραμε με τους «Ετεροθαλείς», τα χρόνια 1998-2000, παρά τις όποιες μας ανεπάρκειες ή αδυναμίες: να ανιχνεύσουμε τις σχέσεις μεταξύ ποικίλων, φαινομενικά ή κατά συνθήκη, αταίριαστων ηχοχρωμάτων.

 

Αλλού αποτύχαμε. Κυρίως, στο να βγάλουμε την εργασία μας προς τα έξω – με ό,τι κι αν ακολουθούσε αυτή την επιλογή.

 

Παρά ορισμένες, σκόρπιες, διαδικτυακές αναρτήσεις τους τα κομμάτια μας έπιασαν πάνω τους, όπως λέγεται πια στις μέρες μας, «ψηφιακή σκόνη».

 

Αυτήν προσπαθεί να αποτινάξει η παρούσα έκδοση – μέσα από τη διαδικασία του Remastering – τουλάχιστον ως προς τα τραγούδια που ηχογραφήσαμε στο πλαίσιο αυτής της συντροφιάς, με τη δική μου γραφή.

 

Στους συνεργάτες: Ρίτσα, Γιάννη, Νίκο, Λάμπρο, τον Νεκτάριο και τον Ηλία – είναι αφιερωμένη – και στην κοινή μας μουσική μετεφηβεία.

 

Ναι, και η μετεφηβεία ένας δάκτυλος του μέσα μας κορμού είναι. 

 

Τις πιο θερμές μου ευχαριστίες στην Μαγδαληνή Κούρτη 

– για το εξώφυλλο:

Και τούτο το άγγιγμα της στο φως έχει κάτι 

που κλώθει τις μέσα μας χορδές

 

Πάνος Δρακόπουλος

 

Βιογραφικό Σημείωμα:

 

Ο Πάνος Δρακόπουλος γεννήθηκε στον Πειραιά, τον Αύγουστο του 1975. Τα πεδία των σπουδών του είναι: παιδεία και φιλοσοφία. Διδάσκει σε σχολεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Είναι μέλος της συντακτικής ομάδας του περιοδικού τέχνης και λόγου «Νησίδες» και ιδρυτής του Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής «Το Κοχύλι». 

Έχει δημοσιεύσει 5 ποιητικά βιβλία και την μετάφραση της τελευταίας συλλογής ποιημάτων του J. D. Morrison “An American Prayer” – όλα τους απ’ τις εκδ. Γαβριηλίδης.

Παράλληλα, γράφει μουσική για το θέατρο, τη βίντεο αρτ – καθώς και κύκλους τραγουδιών και μελοποιήσεων. Με το μουσικό του βιβλίο «Ένας κο­μή­της μα­γι­κός» (Ιστό­το­πος: https://panos-drakopoulos.wixsite.com/enas-komitis-magikos / Records DK, 2021) επιχείρησε να συνενώσει την ποιητική και την μουσική του γραφή. Το άλμπουμ του «Πάγος και Φωτιά» (Records DK, 2021) αποτελεί τον πρώτο του κύκλο ορχηστρικής μουσικής.

Τον Μάιο του 2022 κυκλοφόρησε το «Ελιξίριο», σε στίχους του Γιάννη Φαινέκου, ενώ τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, σε ποίηση του μεγάλου Χιλιανού ποιητή, Πάμπλο Νερούδα, τις «Πεταλούδες».

Ετεροθαλείς 1998-2000

Τί απαντάμε στην "ψηφιακή σκόνη" που ήρθε και κάθισε πάνω στις παραγωγές της πρώτης μας νιότης;

Πώς ήρθε η ώρα της να εκτοπιστεί.

 

Πρώτα, με τη βοήθεια των νεότερων δυνατοτήτων της μουσικής τεχνολογίας κι έπειτα, απ’ το οξυγόνο του σημερινού ακροατή!

 

Από αυτήν την εβδομάδα, κυκλοφορούν σε όλες τις μεγάλες πλατφόρμες και μουσικοθήκες (Spotify, Apple Music, Amazon Music, Deezer, Qub Musique, Tidal κοκ) 3 τραγούδια μου – που ηχογραφήσαμε με την παρέα των Ετεροθαλών: το ομώνυμο μας κομμάτι, το «Ετεροθαλείς», (4. 43) «Τ΄ όνειρο μου» (5. 49) και ο «Υπνόσακος» (5. 49) – όλα τους καταγεγραμμένα μέσα στην περίοδο 1998-2000.

 

Σε επόμενη ανάρτηση θα αναφερθώ πιο αναλυτικά για το τί και το πώς αυτού του υλικού.

 

Εδώ, θα περιοριστώ να πω, ότι η εν λόγω έκδοση –σε μορφή Remaster– είναι αφιερωμένη στην παλαιά συντροφιά των Ετεροθαλών: την Ρίτσα, τον Γιάννη, τον Νίκο, τον Λάμπρο, τον Νεκτάριο και τον Ηλία – καθώς και σε όλες τις φίλες και τους φίλους που είχαν αγκαλιάσει την μουσική μας.

 

Θερμές ευχαριστίες στην Μαγδαληνή Κούρτη για το πανέμορφο εξώφυλλο: και τούτο άγγιγμα της στο φως έχει κάτι που σε κλώθει απ’ τις μέσα σου χορδές!  

"Il postino" - το φιλμ και το βιβλίο

Το "Il Postino" («Ο ταχυδρόμος») των Ράντφορντ και Τροϊσι, όταν πρωτοβγήκε στα μέσα της δεκαετίας του '90, αποτέλεσε για την γενιά των τότε 20χρονών (κι όχι μόνον) μία ταινία αναφοράς για τον ξεχωριστό τρόπο που συνέπλεκε τον έρωτα για την ζωή - με τον έρωτα για την τέχνη, και ειδικότερα με την ποίηση.

Γέννησε και διέχυσε μία από τις πιο εμβληματικές και συνάμα ευθύβολες φράσεις που αφορούν και τα δύο: "Η ποίηση δεν ανήκει σε αυτούς που τη γράφουν, αλλά σε αυτούς που την έχουν ανάγκη".

Όσοι την αγαπήσαμε – δεν μαγευτήκαμε μόνο από τις συζητήσεις του νεαρού ταχυδρόμου με τον μεγάλο Χιλιανό ποιητή, Πάμπλο Νερούδα, σχετικά με τις μεταφορές της γλώσσας και του κόσμου ή από τον έρωτα του νεαρού Μάριο Χιμένες για την χυμώδη Μπεατρίς Γκονζάλες. Η μεσογειακή φωτογραφία του Franco Di Giacomo, όσο και η αιθέρια μουσική του Luis Bacalov έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στο να βάλεις αυτήν την ιστορία βαθιά μέσα σου.

Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο από το οποίο ξεκίνησαν όλα αυτά (ελληνική μετάφραση: Αγγελική Βασιλάκου, εκδ. Κλειδάριθμος, 2022) – και ομολογώ ότι το απόλαυσα, όσο και το φίλμ.

Χάρη στην ντελικάτη, πυκνή και ραφιαναρισμένη γλώσσα του συγγραφέα του, του Αντώνιου Σκαρμέτα (1η έκδοση: 1985) – κάθε οικείο στοιχείο της πλοκής ζωντανεύει μεμιάς – ακόμη, φυσικά, και οι αποκλίσεις της από την γνωστή κινηματογραφική της μεταφορά.

Δεν έχει σημασία να υπογραμμιστούν εδώ οι διαφορές του βιβλίου και της ταινίας – ούτε να επιχειρηθεί μία μεταξύ τους σύγκριση. Είναι ολότελα μάταιο. Διότι και τα δύο έργα με τα οικεία τους διακριτά μέσα επιτυγχάνουν τον στόχο τους: την ποιητική μέθεξη και την τέρψη.

Δεν είναι συνηθισμένο φαινόμενο η επιτυχημένη, με αισθητικούς όρους, μεταφορά ενός βιβλίου στο κινηματογραφικό πανί. Και δεν χρειάζεται να φέρει στο νου του κανείς την πρόσφατη σαρωτικά απογοητευτική περίπτωση με το «Εκεί που τραγουδάνε οι καραβίδες». Εκατοντάδες τα παραδείγματα – ανά τις δεκαετίες.

Όσοι βρεθείτε μπροστά στις μόλις 160 σελίδες του «Ο ταχυδρόμος του Νερούδα» (ο τίτλος της ελληνικής έκδοσης) εύχομαι να μην το προσπεράσετε βιαστικά.

Η ομορφιά ανέκαθεν ήταν φάρμακο και απάγκιο. Κι έναρξη νέου ταξιδιού.

"Παλίνδρομα Διηγήματα"

Δείξε μου τους φίλους και τους συνεργάτες σου - να σου πω ποιός είσαι...

Από την εκδήλωση των "Παλίνδρομων Διηγημάτων" (εκδ. Gutenberg, 2022), στο Βιβλιοπωλείο "ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ" - ή όπως καταλήγει και ο αφηγητής του Φραγκίσκου στην "Δονούσα" (σελ. 110) "κοιταχτήκαμε και γελάσαμε. Το ρολόι αφαιρούσε ρυθμικά τον χρόνο".

Φωτ. Νίκος Κασσέρης

Wireless - Αλλαγή φύλλου - Δίποδη

Ι.

Φωτογραφία: Brooke DiDonato, "Call Waiting"

– Θα δεις που κάποτε θα απαλλαγούμε απ’ όλα αυτά τα δεσμά και η ζωή μας θα γίνει wireless! 

ΙΙ. 

Φωτογραφία: Brooke DiDonato, "Plot Twist"

– Δε θα το πιστέψεις! Μ’ άλλο φύλο πλαγιάζω, μ’ άλλο φύλο ξυπνώ…

– Εγώ μ’ άλλο στέκομαι όρθιος και μ’ άλλο φτάνω στο ταβάνι! 

ΙΙΙ.

Φωτογραφία: Brooke DiDonato, "Two Sides To Every Story"

Δύο πόδια έχει – η κάθε πόρτα της ζωής.

Ανηγευμόνευτη ζωή

Ας ονειρευτούμε, για λίγο, την γυναικεία ύπαρξη: έχοντας κόψει κάθε γέφυρα – τόσο με την μπούργκα της θεοκρατίας και της πατριαρχίας - όσο και με τα φίλτρα της δυτικής ωραιοπάθειας.

Δίχως την ορατή ή αόρατη φυλακή που στήνουν οι θεοί και οι δαίμονες κάθε λογής δογματισμού –  είτε της μεταφυσικής τάχα, είτε της λεγόμενης βιομηχανίας της ομορφιάς.

Στις μέρες μας -ποιος δεν το βλέπει;- γυναίκες εξακολουθούν να συλλαμβάνονται και να δολοφονούνται από τις αστυνομίες των ηθών – γυναίκες απολύονται ή περιθωριοποιούνται, επειδή δεν ανανέωσαν την βαφή των μαλλιών τους, ή ακόμη, διότι αρνούνται συνειδητά τα μπότοξ και τα προκρούστεια συναφή.

 

Ας ονειρευτούμε τη γυναικεία ύπαρξη – δίχως το εκ γενετής στίγμα της μιαρότητας – δίχως μαστίγιο –  ανημογεμόνευτη – όπως αξίζει σε κάθε ελεύθερο άνθρωπο. Όπως το δικαιούται.

Ας το ονειρευτούμε – άνδρες και γυναίκες, γυναίκες και άντρες – για να υλοποιούμε αυτό το όνειρο κάθε μέρα μαζί, στη μικρή μας ζωή.

"Πεταλούδες / Mariposas" - μόλις κυκλοφόρησε!

Πάνος Δρακόπουλος – Πάμπλο Νερούδα

«Πεταλούδες / Mariposas»:

νέο ΕP

 

Μόλις κυκλοφόρησε από την Records DK https://distrokid.com/hyperfollow/panosdrakopoulos/--mariposas

 

Φωτογραφία εξωφύλλου: Μαγδαληνή Κούρτη

 

Διατίθεται σε όλες τις μεγάλες μουσικές πλατφόρμες και τις ψηφιακές μουσικοθήκες.

 

SPOTIFY:

https://open.spotify.com/album/7utM6CIeWULgHvNNApIjO2?si=dxx-rejKQgKm7SFGRwlvNg

 

Λίγα λόγια για το EP:

 

Ο Έρωτας, όπως κάθε τι σπουδαίο στη ζωή μας απαντά σ’ ένα φάσμα αναρίθμητων εμπειριών – που ίσως είναι παραπλανητικό να μιλάμε γι’ αυτόν στον ενικό αριθμό.

 

Οι Έρωτες, λοιπόν – αντί του ενός θεού ‘Ερωτα.

 

Ένας εκ των Ερώτων – είναι κι εκείνος όπου το ‘εγώ’ σου είναι πλήρως παραδομένο στην άλλον. Προσοχή, παραδομένο – κι όχι, φυλακισμένο. Το ακριβώς αντίθετο: παραδομένο εδώ θα πει, λευτερωμένο.

 

Από τι; Από τις αυταπάτες και τις ψευδαισθήσεις – της ζωής και της σκευής μας. Λόγου χάριν, τους μύθους που μας κινούν – και μας διαπλάθουν. Που διαπλάθουν, εν τέλει, το ‘εγώ’ μας -  ένα ‘εγώ’ ματαιόδοξο, άπληστο και, συχνά, ανίκανο να βγει απ’ το αυτιστικό όριο του.

 

Πολλοί είναι οι ποιητές που μίλησαν γι’ αυτόν τον Έρωτα – και τον ύμνησαν και τον τραγούδησαν – θα ‘λεγε κανείς, σαν τον πιο θαρραλέο από τους άλλους όμορους θεούς Έρωτες.

 

Ένας απ’ αυτούς ήταν κι ο Πάμπλο Νερούδα.

 

Δύο από τα πολλά σπουδαία ερωτικά ποιήματα του – θέλησα κι από μεριάς μου να τραγουδήσω – κεντώντας τα με το ηχόχρωμα που μου προκαλούσαν.

 

Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να περιγράψω το πώς εργάστηκα – παρά μόνο ότι μπήκα μέσα τους τόσο ως μουσικός, όσο κι ως ερωτευμένος.

 

Μαζί με την ευγνωμοσύνη μου στην Αναστασία Μπέκου και στην Λίτσα Τρέχα-Κούρτη, για το αιθέριο δώρο που συνιστά η φωνή τους μέσα στο τελικό ηχόχρωμα αυτών των τραγουδιών, η έκδοση αφιερώνεται – κατ’ αρχήν, στην μνήμη του μεγάλου Χιλιανού ποιητή, όσο και στον μεταφραστή του, τον κ. Γιώργο Κεντρωτή που, εδώ και χρόνια, κάνει θαύματα μεταφέροντας τόσο εύηχα κι ευρηματικά την γλώσσα του Νερούδα στη δική μας – κι έπειτα, σε όλους τους ανθρώπους που επιχειρούν να σκαλίσουν σ’ έναν άγονο και δύστροπο (για να μην πω, κυνικό) επί το πλείστον κόσμο μας έναν τόσο δα βλαστό αυτής της σπάνιας μορφής Έρωτα.

 

Αυτό το τόσο δα είναι το όντως μέγιστο.

 

Τις πιο θερμές μου ευχαριστίες στην Μαγδαληνή Κούρτη

για την πρισματική φωτογραφία του εξωφύλλου.

 

Πάνος Δρακόπουλος

 

 

Βιογραφικά Σημειώματα:

 

Ο Πάνος Δρακόπουλος γεννήθηκε στον Πειραιά, τον Αύγουστο του 1975. Τα πεδία των σπουδών του είναι: παιδεία και φιλοσοφία. Διδάσκει σε σχολεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Είναι μέλος της συντακτικής ομάδας του περιοδικού τέχνης και λόγου «Νησίδες» και ιδρυτής του Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής «Το Κοχύλι». 

Έχει δημοσιεύσει 5 ποιητικά βιβλία και την μετάφραση της τελευταίας συλλογής ποιημάτων του J. D. Morrison “An American Prayer” – όλα τους απ’ τις εκδ. Γαβριηλίδης.

Παράλληλα, γράφει μουσική για το θέατρο, τη βίντεο αρτ – καθώς και κύκλους τραγουδιών και μελοποιήσεων. Με το μουσικό του βιβλίο «Ένας κο­μή­της μα­γι­κός» (Ιστό­το­πος: https://panos-drakopoulos.wixsite.com/enas-komitis-magikos / Records DK, 2021) επιχείρησε να συνενώσει την ποιητική και την μουσική του γραφή. Το άλμπουμ του «Πάγος και Φωτιά» (Records DK, 2021) αποτελεί τον πρώτο του κύκλο ορχηστρικής μουσικής.

Τον Μάιο του 2022 κυκλοφόρησε το «Ελιξίριο», σε στίχους του Γιάννη Φαινέκου, ενώ μόλις εξέδωσε, σε ποίηση του μεγάλου Χιλιανού ποιητή, Πάμπλο Νερούδα, τις «Πεταλούδες».

 

 

Ο Πάμπλο Νερούδα (1904 – 1973) αποτελεί μία κορυφογραμμή της παγκόσμιας ποίησης για τον 20^ο αιώνα. Το 1971 έλαβε για το σύνολο του έργου του το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, πλάι σε μία σειρά άλλων μειζόνων διακρίσεων. Στην Ελλάδα ευτύχησε να μεταφραστεί από μία πλειάδα εμπνευσμένων μεταφραστών, μεταξύ των οποίων και ο Γ. Κεντρωτής.