"Στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια
Και του μιλούσανε για Δράκους και για το πιστό σκυλί
Για τα ταξίδια της Πεντάμορφης και για τον άγριο λύκο
Μα στο παιδί δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια
Τώρα, τα βράδια, κάθομαι και του μιλώ
Λέω το σκύλο σκύλο, το λύκο λύκο, το σκοτάδι σκοτάδι,
Του δείχνω με το χέρι τους κακούς, του μαθαίνω
Ονόματα σαν προσευχές, του τραγουδώ τους νεκρούς μας.
Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά".
Μ. Αναγνωστάκης, «Στο παιδί μου...»
(Από τη συλλογή: Ο στόχος, 1970)
Ως έναυσμα ορισμένων σκέψεων θα άξιζε να τεθεί μία επισήμανση και μόνον, για το στόχο και τη μέθοδο που εμπεριέχει το παρόν έργο: η πρόθεση του συγγραφέα Κάσδαγλη να συνομιλήσει πολιτικά με τον νεαρό υιό του – κι εφόσον αυτή η τρόπο τινά “ιδεολογική παρακαταθήκη” τίθεται ελεύθερη μέσα κι από τη δημόσια ανάγνωση, με δηλωμένη την μέριμνα του πολικού κι οξυμμένη αίσθηση χιούμορ –ο τρόπος του Κάσδαγλη, η μέθοδός του– ο επηρεασμός της δεν αποκρύπτει τη φιλοδοξία του συγγραφέα να αγγίξει και τον σημερινό ώριμο αναγνώστη.
Θέλω να επιμείνω στο όρο του «ώριμου αναγνώστη». Υπερφαλαγγίζει τον όρο του «αριστερού αναγνώστη», τον οποίο ενδεχομένως να συμπέρανε κανείς εκ του τίτλου ως τον πιθανότερο παραλήπτη του βιβλίου. Αδιαφορεί δε, πλήρως για τον «κομματικό αναγνώστη», παρότι ούτε οι προτιμήσεις, οι συγκλίσεις και οι αποκλίσεις του Κάσδαγλη με την κομματική –κυρίως– Αριστερά αποσιωπούνται ή συγκαλύπτονται. Κάθε άλλο.
Όμως αυτή η στοχαστική, κι όχι σπάνια, αυτοσαρκαστική χαρτογράφηση της μεταπολιτευτικής πορείας της Αριστεράς από τον συγγραφέα είναι αδιανόητο να αφορά μόνο το οικείο του «αναγνωστικό κοινό» ή «ακροατήριο». Διότι είναι ανώριμο –ιδού η αντιδιαστολή με τον όρο και τη συνθήκη του «ώριμου αναγνώστη»– υπό το βάρος της πανδηλούμενης χρεοκοπίας του πολιτικού μας συστήματος να επικοινωνεί κανείς με τον «αφαλό» του – το περισσότερο με τον ίσκιο ή τους ίσκιους του. Και ο συγγραφέας μέσα κι από τις πιο ευρυγώνιες σελίδες του σαφώς και πολλαπλώς το εκφράζει: αρκετά παγιδεύτηκε στις σκιές της η Αριστερά. Από τα «φαντάσματά» της, όπως δηλώνει πιο ανοιχτά στο 6ο κεφαλαίό του βιβλίου. Όσο για τις σκιές ή τα φαντάσματα του λεγόμενου Κέντρου και της αναγνωριζόμενης ως δεξιάς πολιτικής, τους ποικίλους μετασχηματισμούς του εγχώριου και διεθνούς «κακού λύκου»,…όλα τους, τα βιώνουμε ως κοινωνία συνολικά στο πετσί μας χρόνια τώρα.
(...)
Διόλου ρητορικά ερωτώ: γίνεται – έχει, πάει να πει, νόημα υπάρξεως η λογοτεχνία ως αντικείμενο εξετάσεως; Κι αν γίνεται, πώς; Πώς προκύπτει –πέρα από βαθμολογίες και τελικές κατατάξεις– νόημα; Νόημα παιδευτικό, έστω φιλο-λογικό.
Aς ξεκινήσουμε με το δεδομένο, πως η λογοτεχνία έχει την τιμητική της στα εξεταστέα–μετεξεταστέα–εισακτέα και τα λοιπά αξιολογικά «–τέα» της εκπαιδεύσεως σε όλες της τις βαθμίδες. Έως τις εξετάσεις εκπαιδευτικών του ΑΣΕΠ. Έως τις εξετάσεις δασκάλων και νηπιαγωγών για την εισαγωγή της στα Διδασκαλεία της χώρας –όπου και η επικαιρική αφορμή για τούτο το σχόλιο.
Δεν είναι η πρώτη φορά όπου εκφέρεται ο σχετικός προβληματισμός. Όπως επίσης, δεν είναι άγνωστα τα επιχειρήματα υπέρ της ένταξης της λογοτεχνίας στα εξεταστικά προγράμματα μεγάλου μέρους των ανθρωπιστικών σπουδών, οπωσδήποτε σε ολόκληρη την γκάμα των επιστημών που διασυνδέονται με τη διδασκαλία και μελέτη του προφορικού και του γραπτού λόγου.
Δε είναι η πρόθεσή μας να επαναλάβουμε τα αυτονόητα: όπως το ότι το «πώς» των εξετάσεων συναρμόζεται –οργανικά, θα λέγαμε με μια σκόπιμη δόση πλεονασμού– με το «τι» εξετάζεται. Όπως το ότι όποιες υψηλόφρονες προθέσεις –προαγωγή φιλαναγνωσίας, (συγ)κριτική μελέτη κειμένων– δεν βρίσκουν την ενσωμάτωσή τους σε αυτό το εξεταστικό «πώς».
Το καίριο όσον αφορά τη σχέση λογοτεχνίας και σχολείου –ευρύτερα– υποδηλώνεται στο πρόσφατο άρθρο του Γ. Παπαθεοδώρου με τίτλο «Λογοτεχνία και Πολιτισμός» (Κωπηλάτες, τεύχος 3ο, σελ. 31-35): «Το ζήτημα δεν είναι αν η λογοτεχνία διατηρεί το συμβολικό της κεφάλαιο μέσα στη δημόσια σφαίρα, άλλα, αν και σε ποιο βαθμό, η κριτική γνώση και πρόσληψη της λογοτεχνίας, έτσι όπως αυτή παρέχεται (και αξιολογείται, προσθέτουμε) από της επίσημους εκπαιδευτικούς θεσμούς, προάγει μία ιδιαίτερη αντίληψη και σχέση της λογοτεχνίας με την κοινωνική πραγματικότητα: πώς, με άλλα λόγια, η ανάγνωση της λογοτεχνίας μπορεί να μετατραπεί από στερεοτυπική «κιβωτός αξιών» και «καλλιέργειας» σε σημαίνουσα πολιτισμική πρακτική, που διαμορφώνει αλλά και μεταμορφώνει τις συνειδήσεις των πολιτών».
Για ποιού είδους «διαμόρφωση/μεταμόρφωση συνειδήσεων» –ή ό,τι άλλο μεγαλόστομο– να γίνει λόγος, όταν σε εισαγωγικές εξετάσεις για μετεκπαίδευση μάχιμων δασκαλών και νηπιαγωγών το σκεπτικό και οι απαιτήσεις των σχετικών θεμάτων παραπέμπουν –ακόμη και στο ύφος– σε εξετάσεις Λυκείου (Σημ.: Για την εξεταστέα ύλη και τα θέματα της περιόδου 1999-2007 –μεταξύ πολλών άλλων συναφών στοιχείων– βλ. http://www.alfavita.gr/egiklioi/egiklioi20071029b.php): φέτος με εξεταστική αιχμή την «Απιστία» του Κ. Π. Καβάφη, πέρσι με της «Δημοσίους υπαλλήλους» του Κ. Καρυωτάκη κ.ο.κ.;
Με λόγια απλά: μέσα σε τρεις ώρες ένας εκπαιδευτικός, με πενταετή τουλάχιστον προϋπηρεσία, θα πρέπει να ανταποκριθεί σε θέματα κατ’ εξοχήν φιλολογικής αποστήθισης και παπαγαλίας (όπου επιπλέον, κάθε συνιστώσα του θέματος άνετα διεκδικεί την αναγωγή της σε ευμεγέθη κι αυτόνομη διάλεξη), προκειμένου να επιτύχει το 1/3ο της εισόδου του στη διετή μετεκπαίδευσή του!
Να μιλήσει κανείς για παρωδία του λογοτεχνικού κόσμου; Του εκπαιδευτικού χώρου; Και για τα δυο μαζί; Ή μήπως, αν το πράξει θα διολισθήσει στην υπερβολή;
Ναι, αν υπερβάλλει και η ποιήτρια και ακαδημαϊκός Κ. Δημουλά, η οποία σε μία από τις σπάνιες τηλεοπτικές της παρουσίες (ΝΕΤ, εκπομπή: «Στα άκρα», 3/1/2009. Στο διαδίκτυο βλ. http://www.greektube.org/content/view/49472/2/), σχολίασε αναφορικά με την ένταξη δύο ποιημάτων της στην εγκύκλια σχολική παιδεία, πως είναι μία «αφορμή να με μισήσουν πολλά παιδιά και πολλοί φιλόλογοι».
http://www.alfavita.gr/artra/art2_3_10_1
Η επίσκεψη της σκηνοθέτιδας και καλλιτεχνικής διευθύντριας των ECOFILMS κας Λουκίας Ρικάκη, απέδωσε πολλά περισσότερα από τις αρχικές μας προσδοκίες σχετικά με την ενημερότητα των μαθητών μας γύρω από τα φετινά 6 Προγράμματα των ECOKIDS (2010).
Ο διάλογος που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια των δοκιμαστικών προβολών (βλ. φωτογραφίες), όσο κι ακολούθως, έφερε στο προσκήνιο ερωτήσεις κι απαντήσεις που γονιμοποιούν συνολικά τη σχέση δημόσιου σχολείου με την κινηματογραφική τέχνη που μέρος του αυτοσεβασμού της είναι μην περιθωριοποιεί την «παιδική ματιά» - την «αισθητική πρόσληψη» των μαθητών.
ΔΣ Κοσκινού, 18/2/2010 (Φωτογραφίες: Λ. Ρικάκη)
Η συνάντηση μας έκλεισε με ερωτήσεις μας για το πρόσωπο και το δημιουργικό έργο της κας Ρικάκη. Αίσθηση προκάλεσε η εξομολόγηση της, πως στα 10 της χρόνια μία θαυμάσια ταινία του Φρ. Τρυφώ της γέννησε το όνειρο της σκηνοθεσίας. Και πολλά άλλα ακόμη – που θα δημοσιευθούν εν καιρώ…
«Οι φανταστικές αλήθειες φθείρονται πιο δύσκολα» έγραφε ο Οδ. Ελύτης στο Μικρό του Ναυτίλο. Το ίδιο και οι φανταστικοί ‘ήρωες’ έναντι των ‘ιστορικών’ προσώπων, δε θα δίσταζα να προσθέσω. Κι αν εν τέλει, όπως ο ίδιος γράφει «το φεγγάρι της Σαπφώς θα επιζήσει απ’ το φεγγάρι του Άρμστρονγκ», δεν έχουμε παρά να στήσουμε αυτί στο τι έχει να μας πει τούτο το φεγγάρι. Αρκεί να φέρουμε το φιλοπερίεργο μικρόφωνο των αποριών μας μπρος απ’ τα… χείλη του!
Συννεφούλα, γειά σου! Είναι σχεδόν απίστευτο το ότι καταφέρνουμε να μιλήσουμε μαζί σου…
Γιατί “απίστευτό”; Ποιός σταματάει να συνομιλεί με τις επιθυμίες ή τα όνειρά του; Απ’ όσο ξέρω, κανείς. Κανείς ερωτικός –και γι’ αυτό ολοζώντανος…
Δε βάζω τη λογική πλάι στην “διακρίβωση του έρωτα”! Τη βάζω πλάι στην …ανάγνωση του μυστηρίου! Γενικά. Κι ως προς τον έρωτα, είναι πλάνη, πως είναι αμίλητο “ζεύγος” με τη λογική. Η “φωτογραφία” των πραγμάτων, όσο και των αισθημάτων, δεν είναι ασπρόμαυρη. Λογική και έρωτας δεν είναι ασύμπτωτοι “φωτισμοί” της ζωής. Ρίξε μια ματιά μόνο σε όσους έσπρωξαν τα μαθηματικά ένα έστω βήμα εμπρός, και θα συναντήσεις ανθρώπους του πάθους. Ανθρώπους έτοιμους δηλαδή, για την σπορά και το θερισμό του έρωτα και της ζωής!
Ναι. Έτσι είναι! Ακόμη και για μένα, για ένα θηλυκό δηλαδή, του οποίου το χάδι, αλλά και η περιφρόνηση είναι από …σύννεφο! (γέλια)
Από σύννεφο, ή πιο σωστά, γεμάτη σύννεφα, είναι η πορεία μυριάδων σχέσεων στην εποχή μας…
Η εποχή μας, όπως λες, καταγγέλλεται από πολλές μεριές ως άνυδρη. Κι αν σκεφτείς, πως το νερό έχει αναγορευθεί σε “γαλάζιο χρυσό”, ναι, είναι εύστοχο να προχωρήσεις το συλλογισμό σου από το πλαίσιο το βιολογικό σ’ εκείνο των σχέσεων.
Από το ’60 μέχρι σήμερα βαδίζουμε στο ίδιο μπουρίνι;
Όχι! Το ’60 δε φάνταζε όσον αφορά αυτή τη διαλεκτική, σαν μπουρίνι. Στη σεξουαλική ζωή λ.χ. έμοιαζε με ουράνιο τόξο, έστω κι αν θολώνανε τους ουρανούς ορισμένα ξέφρενα μποφόρ, όπως του λόγου μου! (γέλια) Σήμερα, παρότι κυκλοφορεί παντού σάρκα –σάρκα γυμνή από ‘δω κι από κει- οι περισσότεροι άνθρωποι, ακόμη και πολύ νεοτέροί μου, βιώνουν το αδιέξοδο - τη στέγνια του έρωτα: κι όχι το “πλήρωμα”, το πρωτοβρόχι του!
Τις γυναίκες σήμερα πώς τις βλέπεις;
Πώς να τις δω; Με τα μάτια του “τότε” και του “τώρα”! Σε αντίστιξη. Τα “μάτια του τώρά” θαμπώνονται από την ομορφιά αρκετών γυναικών που ομολογουμένως ξεχειλίζει. Τα “μάτια” όμως του “χθες”, πικραίνονται από τον αυτοεγκλωβισμό της συγκεκριμένης ομορφιάς –στην επίπλαστη, στην κίβδηλη εκδοχή της.
Αυτοεγκλωβισμό;
Τί είναι όλη αυτή η βιομηχανία της ψευδαίσθησης γύρω από την εικόνα κυρίως της γυναίκας; Τί ρόλο έχουν τόσες σειρές καλλυντικών, περιοδικών, πλαστικών επεμβάσεων, αν όχι ρόλο απαιτητικού σκηνοθέτη που διατάζει: μείνε νέα – γίνε ωραία!
Είναι, θεωρείς, κακό να είναι κάποια “νέα και ωραία”;
Το να είσαι νέα με το ζόρι, είναι κάτι το αφύσικο. Το να ‘σαι ωραία κατά παραγγελία –τι λέω, κατά …φωτοτυπία 10 κατ΄ επιλογήν υποτιθέμενων καλλονών- δεν είναι παρά σκέτος φασισμός! Ή μήπως αντιλαμβάνεστε την πατέντα της σιλικόνης ως κληρονομιά της θεάς Αφροδίτης;
Μήπως τα λες όλα αυτά επειδή η γενιά σου απείχε αυτών των επιλογών;
Το αντίθετο! Η γενιά μου δελεάστηκε και ενέδωσε, αν όχι σε όλες, στις περισσότερες από αυτές τις συνήθειες τόσο τυφλά κι επαναλαμβανόμενα που αναμένεται πια να τις …συνταξιοδοτήσει!(γέλια)
Συννεφούλα, για τους σημερινούς άνδρες ποιά είναι η εκτίμησή σου;
Περισσεύει ο φόβος τους έναντι εκείνης της σαπουνόφουσκας, η οποία έχει φυλακίσει ήδη και το μεγαλύτερο ποσοστό των γυναικών: είναι από κοινού ατροφική η “φορά” τους στο να δώσουν και να δοθούν! Πρέπει όμως αβίαστα να προσθέσω, πως δε στερούνται κι εκείνοι ομορφιάς –ομορφιάς, να διευκρινίσω στον αντίποδα του ναρκισσισμού! Αυτό το κοινό τους στοιχείο με κάνει να ελπίζω, πως το σταυροδρόμι των μεν με τις δε, δεν είναι χαμένη υπόθεση!
Αν δεν γίνομαι αδιάκριτος –φτάνοντας στην τελευταία μου ερώτηση- ανταποκριθήκες στο κάλεσμα εκείνου που τραγούδησε την επιστροφή σου δίχως περιορισμούς κι απαγορεύσεις;
Γνωρίζεις πολλούς που να γυρίζουν την πλάτη τους στην ελευθερία τους;
Συννεφούλα, σ’ ευχαριστούμε πολύ και για τη μικρή μας αυτή συνομιλία, μα κυρίως για το ότι μας επιτρέπεις χρόνια τώρα να σε τραγουδάμε! (γέλια)
Τον έρωτά σας τραγουδάτε – και την απειρία του: την ελευθερία του, που ανέφερα πριν από λίγο. Τον έρωτα σας και τη συννεφούλα ελευθερία του!
Ζωγραφιές:
Στέλιος Σκαραβαίος
Δημοσίευση: ψηφιακό τεύχος του ΝΑ!
Παραμονές της Πρωτοχρονιάς του 2010
το ιστολόγιο της ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΑΓΟΡΑΣ
θα μοιραστεί τις ευχές του με τον αγαπημένο του τρόπο:
με τον τρόπο της μούσας!
Από την -υπό γραφή, διαγραφή, επανεγγραφή- συλλογή
"50 και 1 ΒΟΤΣΑΛΑ"
ένα εορταστικό -με την πλήρη έννοια του όρου-
τετράστιχο:
Πυρηνική Ζωγραφική
Στης φωτιάς την ανταύγεια
πρώτα το πινέλο σου
ανώνυμε Βαν Γκόγκ
της σαρκός!
Εκεί το πινελό μας για το νεογέννητο του 2010!
Π.Δ.
«Οι φανταστικές αλήθειες φθείρονται πιο δύσκολα» έγραφε ο Οδ. Ελύτης στο Μικρό του Ναυτίλο. Το ίδιο και οι φανταστικοί ‘ήρωες’ έναντι των ‘ιστορικών’ προσώπων, δε θα δίσταζα να προσθέσω. Κι αν εν τέλει, όπως ο ίδιος γράφει «το φεγγάρι της Σαπφώς θα επιζήσει απ’ το φεγγάρι του Άρμστρονγκ», δεν έχουμε παρά να στήσουμε αυτί στο τι έχει να μας πει τούτο το φεγγάρι. Αρκεί να φέρουμε το φιλοπερίεργο μικρόφωνο των αποριών μας μπρος απ’ τα… χείλη του!
Κύριε Σκρούτζ, γειά σας! Σας ευχαριστούμε πολύ που…
Παρακαλώ, παρακαλώ… Ας μην χρονοτριβούμε όμως, με περιττές ευχαριστίες και αβρότητες. Να μπούμε κατευθείαν στο ψητό! Ο χρόνος –δεν το λέω μόνο εγώ- είναι χρήμα!
Ψυχή τε και σώματι! Πώς αλλιώς; Με τις κούφιες ιδέες και τα ψόφια λόγια; Ψυχή τε και σώματι! Με δράση! Πρωτοβουλία! Όραμα! (Η γνωστή μονογραφία του δολαρίου κάνει την πρώτη της εμφάνιση στα δυο του μάτια)
Αλήθεια; Πόσο κάνουν; Διότι θα πει, ότι συμφέρουν! Ποιά είναι – πού είναι; Καταθέτω την πρώτη προσφορά!
Θα ανταλλάσατε επί παραδείγματι ποτέ με κάποιο ποσό την περίφημη πρώτη σας χρυσή λύρα;
Θα ήμουν πρόθυμος να σας πω “ευχαρίστως”, εάν κι εφόσον η πρότασή σας μου έδινε να καταλάβω, πως θα με οδηγήσει σ’ ένα σημαντικό κέρδος -σε πολλά μηδενικά στο τέλος της επιταγής! Όμως τώρα που το καλοσκέφτομαι, δεν νομίζω, πως υπάρχει έστω κι ένας τόσο ανοιχτοχέρης, για να με δελεάσει…
Έστω κι αν σας υποσχόταν κάτι το σχεδόν εξωπραγματικό; Ας πούμε: την αιώνια ζωή;
Νέε μου, από τα δύο ιδεώδη των αλχημιστών –αιώνια ζωή και χρυσός για να …κολυμπούν και οι πάπιες!- νομίζω, ότι επέλεξα το πιο …απτό: τα απολαυστικά λουτρά στο ατελείωτο κι αναζωογονητικό χρυσάφι!
Αλήθεια, δεν έτυχε ποτέ να χτυπήσετε βουτώντας έτσι δίχως καμιά προφύλαξη σε τόσα κέρματα ατόφιου χρυσού;
Οποία αφέλεια! Ο πόνος για μας τα πρόσωπα των κόμικς είναι αστείο πράγμα: που λέει ο λόγος, τον …πουλάμε και τον αγοράζουμε!
Δεν ισχύει αυτή η διαπίστωση για όλους τους κατοίκους της Λιμνούπολης! Ο ανιψιός σας ο Ντόναλτ, για παράδειγμα…
Τί ο Ντόναλτ; Όλοι εσείς οι νεαροί με ζαλίζετε με τον Ντόναλτ: “Ο Ντόναλτ έπαθε το ένα”, “ο Ντόναλτ έπαθε το άλλο…”! Κακό του κεφαλιού του που δεν το χρησιμοποιεί! Κι όχι της τσέπης του που δεν κάνει χρήση …της δικής μου τσέπης!
Μα έστω μια μικρή, αλλά πραγματική βοήθεια –όχι ψίχουλα για δουλειές του ποδαριου- δε την αξίζει; Εδώ σε εμάς, στον κόσμο των ανθρώπων, τόσες τράπεζες –εθνικές, πολυεθνικές- βοηθούν αρκετό κόσμο με μικρά έστω δάνεια…
Βοηθούν; Ποιοί βοηθούν; Πώς βοηθούν; Μήπως σας έχουν αποβλακώσει, νεαρέ μου, τα πολλά κόμικς;
“Βοηθούν”, τρόπος του λέγειν…
Δεν υπάρχει “τρόπος του λέγειν” σ’ αυτά τα θέματα. Μόνο ο τρόπος “του δούναι και του λαβείν”! Κι όσον αφορά εμένα προσωπικά, κυρίως ο τρόπος του λαβείν! Του λαβείν, νέτα σκέτα!
Πώς θα αντιδρούσατε αν λίγο πριν την αλλαγή του χρόνου σας επισκεπτόταν το Πνεύμα των Χριστουγέννων, όπως είχε συμβεί με τον συνονόματό σας τον Σκρουτζ του Ντίκενς και σας έδειχνε το μέλλον σας, για να σας βάλει στον πειρασμό να σκεφτείτε αλλιώς τα πράγματα: Με λιγότερη αφοσίωση στο χρήμα και περισσότερο ενδιαφέρον προς τους άλλους;
Το μέλλον όλων μας, εντός κι εκτός Λιμνούπολης, είναι ολωσδιόλου αβέβαιο. Δε βλέπετε που ο μπαμπάς μου ο Walt, την έφερε στους νεκροθάφτες; Επειδή όμως το μαύρο χιούμορ δεν είναι του γούστου μου –σε αντίθεση με τον μαύρο χρυσό!- θα σου πω κάτι μια κι έξω, κι ελπίζω να το καταλάβεις κι εσύ κι όσοι απορείτε με τις επιλογές μου (“ζυγίζοντας” με πλάγιο ήχο κάθε του συλλαβή): ο χρυσός είναι που γεμίζει τη ζωή μου κι όχι το αντίθετο…
Δεν είναι όμως λίγες οι φορές που σε εμάς τους απέξω, η εικόνα σας μόνο μες στο θησαυροφυλάκιό σας, φαντάζει ένα με την εικόνα ενός προσώπου απομονωμένου, περιορισμένου: μονολεκτικά, φυλακισμένου!
Κι έτσι αν είναι τα πράγματα, μη μου πείτε, (Με ειρωνικό ύφος) πως δε θα ανταλλάσατε τη φυλακή σας –διότι κατ’ αυτήν την έννοια του ιδιωτικού χώρου που επικαλείστε, όλοι, λίγο πολύ, μέσα σε μία φυλακή βολοδέρνουμε- με τη “δική μου”;
Τί να σας πω; Ο κόσμος σας με τον κόσμο μου διαφέρουν, όπως η μέρα με την νύχτα. Ας ομολογήσω όμως, πως αυτή η διαφορά, τουλάχιστον για μένα προσωπικά, είναι ενδιαφέρουσα. Ίσως και κάτι παραπάνω: διαφωτιστική. Όπως το να ταξιδεύεις ευχάριστα σε μια χώρα που όμως καταλαβαίνεις, πως δε θέλεις να είναι η πατρίδα σου!
Και σκέψου, νέε μου, πως αυτή η διαφορά μας, η διαφορά μου αν όχι μόνο μ’ εσένα, αλλά και με τόσους φίλους-αναγνώστες της οικογένειας Ντακ, είναι που έχει κάνει ζάμπλουτους τους δημιουργούς και τους διαχειριστές των ιστοριών μας! (Κοιτάζει το ρολόι του) Τέλος του χρόνου, που λένε και στο μποξ!
Έτσι είδατε τη μικρή μας συνομιλία; Σαν πυγμαχικό αγώνα;
Αγώνας πυγμαχικός –ή ό,τι άλλο- δεν είναι η ίδια η ζωή; Εμπρός ολοταχώς! Για το μετάλλιο το χρυσό!
1η Δημοσίευση: "ΝΑ!", τεύχος 21
