Οι NON TROPO στο BONITO Cafe & Gallery: 1η μουσική βραδιά

ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ.wmv

Σεπτέμβριος του 2000. Μόλις έχω επαναπατριστεί στην Αθήνα και δυσκολεύομαι να συγχνωτιστώ με την πάμπλουτη μοναξιά της. Γυρίζω από την ετήσια έκθεση βιβλίου (αλησμόνητη η χαμογελαστή αμηχανία του Χριστόδουλου μπροστά στο περίπτερο με τα έργα του Καζαντζάκη – η κάμερα, όπως ήταν τότε ο κανόνας, τον ακολουθούσε κατά πόδας) με όσα βιβλία μού επιτρέπει το πορτοφόλι μου. Είμαστε στην προ ευρώ, προ των «μαζί τα φάγαμε», προ των Μνημονίων εποχή – στην εποχή, με άλλα λόγια, που το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου μόλις διαλαλούσε στο πανελλήνιο πως ο κατά Μάρκαρη «πολιτισμός της φτώχειας» του ’60 κι εντεύθεν έπνεε πλέον τα λοίσθια. 

Βουτώ στο «Ο καθρέφτης και το μαχαίρι» του Μ. Χατζιδάκι – και σταματώ σε μία ομιλία του για τον Ελύτη. Παραθέτει παραδείγματα – από τα ελεύθερα, όσο κι από τα «έμμετρα» του ποιήματα. Μέσα σε αυτά διακρίνω «Το κοχύλι». Το διαβάζω, το ξαναδιαβάζω κι άντε πάλι απ΄ την αρχή. Είμαι πια εκτός τόπου και χρόνου – είμαι μέσα στο ποίημα. Στα «Ρω του Έρωτα», όταν τα είχα πρωτοδιαβάσει πριν από πολλά χρόνια, είχε προφανώς κρυφτεί πίσω από το κάλλος άλλων υπέροχων στιχουργημάτων –  οπότε στ’ αλήθεια κινούμουν σε παρθένο έδαφος. Έπιασα την κιθάρα και έγραψα την μουσική. Έκτοτε αυτή η «ηχώ», που γεννήθηκε στήνοντας αυτί στο Κοχύλι του Ελύτη, ταξίδεψε – ταξίδεψε πολύ. 

Πρωτοκαταγράφτηκε το 2001 με ένα μέτριο αποτελέσμα, αλλά εκεί που είχε μια καλύτερη τύχη ήταν το 2009, όταν με την «Χορωδία που πετάει στα σύννεφα» (ΣΤ1 ΔΣ Κοσκινού) και με τους Non Tropo το ηχογραφήσαμε και το διακινήσαμε σε ένα ομότιτλο ψηφιακό δισκάκι με την αρωγή της νεοσύστατης σχολικής μας βιβλιοθήκης που φέρει μάλιστα το όνομα του μεγάλου μας ποιητή. Η οπτικοποίηση δε, που του επιφύλαξε εν συνεχεία ο Νίκος ο Διακογιάννης μετράει σήμερα κάμποσες χιλιάδες διαδικτυακές προβολές – γεγονός που δεν ματαιώνει τις αδυναμίες του ως ήχου κι ως εικόνας, αλλά εξίσου δεν αποσιωπά τις πολλές αλήθειες του – όπως η διερώτηση του καταληκτήριου στίχου: «Πού να είναι η αγάπη για να πάω;»

"ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ" (νέο τραγούδι)

Ελεύθερη ακρόαση - εδώ: 

ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

Στίχοι - Μουσική: Πάνος Δρακόπουλος

Φωτογραφία: Εύα Μπαξεβάνογλου 

Ηχοληψία: Νίκος Ναθαναηλίδης & Στούντιο "Θάλεια" 

Mastering: Νίκος Ναθαναηλίδης, Πάνος Δρακόπουλος

Ενορχήστρωση - Παραγωγή: Πάνος Δρακόπουλος

Ιούνιος 2012

ΤΑ ΟΥΡΑΝΟΠΟΙΗΜΑΤΑΚΙΑ

Προ τριετίας, όταν εκδώσαμε το πρώτο μας CD ("ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ") με την 1η "Χορωδία που πετάει στα σύννεφα" ένας συμπαθής Δημοτικός Σύμβουλος με πλησιάζει και μετά από έναν θερμό έπαινο για την πρωτοβουλία μας να μελοποιήσουμε έργα του Ελύτη, μου λέει σε πιο προσωπικό τόνο: "Δάσκαλε, δεν μάς έχεις καταλάβει εδώ στο χωριό - έρχεται τις προάλλες ένας και μού λέει, τί Ελύτη και …ποιητές τραγουδούν τα πιτσιρίκια, χάθηκε ο κόσμος να βγάλουν ένα CD με Άντζελα Δημητρίου!". 

Του απάντησα: "Κι όμως: σάς έχω καταλάβει. Το ..."κλάμπ της Άντζελας" κάνει πολύ θόρυβο - σκεπάζει όλα τα άλλα γούστα. Πού όμως υπάρχουν. Ας επιτρέψουμε στα παιδιά να γνωρίσουν και να αγαπήσουν και κάτι άλλο πέρα από καντάδες για διαλυμένα σπίτια και για νταλκάδες χωρισμένων! Τί λες;"… 

 Βάζω με το νου μου - τί θα σκέφτονται τα μέλη του "κλάμπ της Άντζελας" τώρα που κυκλοφορούν στα λημέρια τους τα Ουρανοποιηματάκια και μειδιώ... 

Αναλυτικότερα για όλες τις σχετικές πληροφορίες 

για την έκδοση των Ουρανοποιημάτων μας

 βλ. http://ouranopoihmatakia.blogspot.gr/2012/06/cd.html?spref=fb

Διαδικτυακή διακίνηση:

μέσω του e-mail:

panodrak@yahoo.gr

Εδώ η εικονογράφηση του Ουρανοποιήματος 

"Φεγγαράκι γλειφιτζούρι"

από την σχολική κιν/κή μας ομάδα ΤΑΙΝΙΕΣ ΑΠΟ ΞΥΛΟΜΠΟΓΙΑ

Σχετικά με την ελληνική αίσθηση του χρόνου

Απ' τα διαβάσματα του τελευταίου μήνα -ημέρα που είναι- ας διαλέξω το πιο πρόσφατο. "Time out" - του Στέλιου Ράμφου: βρήκα αρκετές ενδιαφέρουσες ιδέες - που αφορούν προσεγγίσεις στο θέμα της αίσθησης του χρόνου α λα γκρεκ.                 

Συμφωνώ με τις ευφραδείς επισημάνσεις του για τη γραφειοκρατία, την ημετεροκρατία, για τις φανερές πια πνευματικές υποδηλώσεις του Αθηναϊκού αρχιτεκτονικού κάδρου της μεσοτοιχίας, της αντιπαροχής και του συμπιεσμένου ιδιωτικού χωρόχρονου. Ευρηματική εκτιμώ πως είναι η ανάλυση των ψυχολογικών και ανθρωπολογικών πυρήνων ιδιαιτέρα της αναβλητικότητας, του φθόνου («το χαρακτηριστικότερο ίσως ελληνικό συναίσθημα») και του φόβου – οι οποίοι έχουν καταλυτικό ρόλο στην διαμόρφωση του ιστορικού μορφώματος που αποκαλούμε στην Ελλάδα «Μεταπολίτευση». Εξαιρετικά εύστοχη δε η διάγνωση του όσον αφορά την κυρίαρχη στην Ελλάδα "ιδεολογία του ακινήτου".

Όμως.

Και για τον Ράμφο ακόμη το κείμενο είναι γεμάτο ανεξήγητες ασάφειες και βερμπαλισμούς (ίσως το φαινόμενο που καταγγέλλει ο Ράμφος για τους ποικίλους ναρκισσισμούς του Έλληνα – να μην αποκλείει κι έναν δικό του υφολογικό ναρκισσισμό) και το χειρότερο, ορισμένες κοινοτυπίες που καθιστούν αδύναμη την επιχειρηματολογία του. Το πιο σοβαρό όμως ολίσθημα είναι ο Επίλογος του.

Σε αυτόν επενδύει την κατάρρευση του βασικού του εντοπισμού όσον αφορά τη σχέση του Έλληνα με τον χρόνο. Μέχρι τον Επίλογο του ο Ράμφος διαρκώς επισημαίνει πως η κυριότερη αιτία για την οποία ο Έλληνας αναβάλει, καθυστερεί, «χρονοτριβεί», οφείλεται στην ανατολίτική κληρονομιά της Ορθοδοξίας του 11^ου αιώνα – σύμφωνα με τις οποία όλες οι πολιτικές λύσεις θα έλθουν σε ένα εξω-ιστορικό είδος του χρόνου.

Αν όχι κατηγορεί, τουλάχιστον μέμφεται το σύγχρονο ελληνικό πολιτικό προϊόν της ορθόδοξης μεταφυσικής (μιας μεταφυσικής η οποία για τον Ράμφο δεν πρόλαβε να γνωρίσει εγκαίρως την Αναγέννηση της εξ αιτίας της οθωμανικής κατάκτησης τον 14^ο αιώνα μ.Χ.): «η κακή σχέση με τον χρόνο αποθαρρύνει την ελπίδα στο ιστορικό επίπεδο και την ενθαρρύνει στο θρησκευτικό και μυθολογικό» (σελ. 28).

Στον αντίποδα αυτής της ανάλυσης το δοκίμιο του Ράμφου καταλήγει: "Εκτός του μεταιστορικού σκοπού κάθε αμφισβήτηση, από το συλλαλητήριο έως την εξέγερση, μένει απλός βρυχηθμός του Νεάντερταλ, οχλική αντίδραση, η οποία κάνει τα όρια της νομιμότητος και της ανομίας δυσδιάκριτα, απειλεί μάλιστα την ίδια την κοινωνική συνύπαρξη στα πλαίσια των θερμών υιοθετώντας τη διαλεκτική της βίας» (σελ. 57).

Κατά την άποψη μου στο σημείο αυτό γίνεται ολοφάνερο ότι ο Ράμφος του Επιλόγου τραβάει απροκάλυπτα το χάλι πάνω σε ό,τι έστησε και ανέδειξε ο Ράμφος των λογικών επιχειρημάτων και της αναλυτικής προσέγγισης.

Σκέφτομαι όμως μήπως είμαι υπερβολικά αυστηρός με έναν διανοητή που λογοδοτεί συγχρόνως σε δύο σχολές σκέψης οι οποίες είναι πολύ δύσκολο (ίσως και ανέφικτο) να συγκεραστούν: την πατερική ορθοδοξία και τη Δυτική σκέψη που αναπτύχθηκε την επαύριον του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού. Ίσως.

(ΥΓ: Θυμίζω πως για τον Ράμφο το δίλλημα των πρόσφατων εθνικών εκλογών, αλλά και των εκλογών της 12^ης Ιουνίου, δεν είναι «Μνημόνιο ή Αντιμνημόνιο», αλλά «Ευρώπη ή Αφρική»).

ΔΩΣ' ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΛΗ ΜΟΥ (HD).wmv

"ΔΩΣ' ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΛΗ ΜΟΥ"

(Από την θεατρική παράσταση της ομάδας Τεχνηέντως -Τέχνη εντός 

στο έργο της Λ. Διβάνη: "Η ΩΡΑΙΑ ΘΥΜΩΜΕΝΗ")

Στίχοι: Λένα Διβάνη 

Μουσική: Πάνος Δρακόπουλος

Σκηνοθεσία: Σουσάνα Καρδούλια 

Κίνηση, χορογραφία: Μαρία Μανιώτη

Ερμηνεία: Αργυρώ Παπαϊωάννου, Στάθης Ευαγγελινίδης, 

Ειρήνη Κυπραίου, Αναστασία Γραμματικοπούλου, Πάνος Δ.

Φωτογραφίες: Νίκος Σαββάκης

Μουσικό βίντεο: Στέλιος Σκαραβαίος

 

ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΑΓΙΑ

Ελεύθερη ακρόαση εδώ: 

ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΑΓΙΑ

"ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΑΓΙΑ"

Στίχοι: Λένα Διβάνη 

(από το θεατρικό έργο της Λ. Δ. "Η ωραία θυμωμένη", ΘΕΑΤΡΙΚΑ, 
Καστανιώτης, Αθήνα, 2007) 

Μουσική: Πάνος Δρακόπουλος 

Ερμηνεία: Στάθης Ευαγγελινίδης

Όργανα ορχήστρας, ηχοληψία, παραγωγή: Πάνος Δρακόπουλος

Για την ομώνυμη θεατρική παράσταση της Θεατρικής Ομάδας 
"Τεχνηέντως-Τέχνη εντός"

Μάιος-Iούνιος 2012

ΣΑΝ ΠΑΓΩΤΟ ΜΕΣ ΣΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ

ΣΑΝ ΠΑΓΩΤΟ ΜΕΣ ΣΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ

Στίχοι: Λένα Διβάνη

(από το θεατρικό έργο της Λ. Δ. "Η ωραία θυμωμένη", 

ΘΕΑΤΡΙΚΑ, Καστανιώτης, Αθήνα, 2007)

Μουσική: Πάνος Δρακόπουλος

Ερμηνεία: Αναστασία Γραμματικοπούλου

Φωνητικά: Αργυρώ Παπαϊωάννου

Όργανα ορχήστρας, ηχοληψία, παραγωγή: 

Πάνος Δρακόπουλος

Φωτογραφία: Αναστασία Γραμματικοπούλου

Για την ομώνυμη θεατρική παράσταση της Θεατρικής Ομάδας 

"Τεχνηέντως-Τέχνη εντός"

Μάιος 2012

Στις αμμουδιές του Ομήρου και στις αμμολακούβες του πληκτρολογίου

Με αφορμή ορισμένες επαφές με παλιούς μου μαθητές/μαθήτριες, νυν δεξιοτέχνες χρήστες του Διαδικτύου - ένα ΥΓ προς όλους κι όλες: αγκαλιάστε το «λάθος» - αφήστε στην άκρη την ευκολία.

Αναφέρομαι στα Greeklish.

Γράφετε εσείς - δε γράφει το πληκτρολόγιο. Θα μπορούσα να κατεβάσω ένα ποτάμι επιχειρημάτων - θα σταθώ μονάχα στην πλέον πόσιμη σταγόνα:     Η   γ λ ώ σ σ α   μ α ς   ε ί ν α ι   ο   κ ό σ μ ο ς   μ α ς .

Σκέφτομαι πως σε ορισμένους από σάς τους αρέσει η «συνωμοτικότητα» μιας γλώσσας που οι μεγάλοι δεν πολύ-εμπιστεύονται, επίσης ότι ο κώδικας των Greeklish σάς απαλλάσσει από ορθογραφικά λάθη κι άλλους κανόνες που δεν ορίσατε εσείς. Υποψιάζομαι τέλος πως η  γρήγορη ροή μηνυμάτων απαιτεί από σάς το ίδιο άμεσα αντανακλαστικά κειμενογράφησης.

Σάς είναι όμως ήδη φανερό: λογοδοτείτε πια σε ΑΛΛΟΥΣ κανόνες. Της ταχύτητας, της «πιάτσας» (του facebook π.χ.), του μέσου που χειρίζεστε (PC, Mac κτλ). Η γλώσσα είναι κάτι πολύ ευρύτερο όμως από επικοινωνία. Είναι κοινωνία. Μέσα σας κι γύρω από σας.

Γι’ αυτό και ξαναγυρνώ στο πρώτο:  αγκαλιάστε το «λάθος» - αφήστε στην άκρη την ευκολία. Ανηφορίζετε…

Παραμονή των εκλογών της 6ης Μαϊου 2012

Ένα μείζον πρόβλημα της πολιτικής μας ζωής είναι αυτό που έχει κατονομαστεί ως κομματοκρατία. Ας μου επιτραπεί να ονειρεύομαι - και να επιλέγω ως ένα αντίδοτο (κι όχι το μοναδικό) έναντι της κομματοκρατίας το "μεικτό ψηφοδέλτιο". 

Έχω υπ’ όψιν μου τις επικρατέστερες ενστάσεις: ιδεολογικό ποτ-πουρί, θα το πουν ορισμένοι - ανέφικτο, λόγω έλλειψης κουλτούρας συνεργασιών, κάποιοι άλλοι. Ονειρεύομαι όμως τη νέα μεταπολίτευση και αυτό θα πει: πρόσκρουση με όλες τις εκφάνσεις της απρόσωπης κομματικής καμαρίλας. 

Για σκεφτείτε το, φίλοι μου, έστω για λίγο: να ψηφίζεις πρόσωπα (άρα και προτάσεις, ιδέες, ποιότητα ανθρώπου με δυο λόγια) κι όχι παρατάξεις. 1-5 πρόσωπα από όλους τους προτεινόμενους συνδυασμούς ο κάθε ψηφοφόρος – ανάλογα την περιοχή εκπροσώπησης. Θα άνοιγε άλλος δρόμος μέσα κι εκτός μας: στον πολίτη και στους μηχανισμούς που θα επιχειρούσαν να τον αντιπροσωπεύσουν. Κανονική ανατροπή. Γονιμότερη δημοκρατία – όχι του ενός 24ώρου. 

Επιστρέφω όμως από το «όνειρο» (όπως κάποτε αποκαλούσαν το δικαίωμα ψήφου για τις γυναίκες τόσοι και τόσοι) και θα ψηφίσω τους καλύτερους ενός κόμματος – το οποίο με εκφράζει ως ένα ποσοστό. 

Κρατάω μικρό καλάθι, διότι συναποφασίζουν τα μεγαλοσυμφέροντα των προνομοιούχων, τα μικροσυμφέροντα των «πελατών», οι λογής εθισμοί (μετεμφυλιακοί κι εδώθε) των ενεργών στην παραγωγή γενεών και η πλειοψηφική απολιτικοποίηση των νεοτέρων. Και ο φόβος. 

Αύριο θα έχουμε μία νέα συλλογική απόκριση του ποιοί είμαστε. Έχουν εκπνεύσει τα άλλωθι – ζούμε δύο πρωτοφανή από ιστορική σκοπιά χρόνια: τα καθεστωτικά ΜΜΕ κάνουν ασφαλώς τη βρώμικη δουλειά τους, αλλά είναι στο χέρι μας να δείξουμε την αποτυχία τους να μας εξανδραποδίσουν. 

Είναι; 

"Μου το 'χεις πει τόσες φορές"

Ελεύθερη ακρόαση εδώ: 

"Μου το 'χεις πει τόσες φορές"

«ΜΟΥ TO ‘XΕΙΣ ΠΕΙ ΤΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ»

Στίχοι: Γιάννης Φαινέκος – Μουσική: Πάνος Δρακόπουλος

Παίζουν:

Κρουστά, νέυ: Άννα Νικητιάδη

Κόντρα Μπάσο: Θοδωρής Ζιάρκας

Βιολί: Νάσουαν Φαρόκ

Κιθάρες, πιάνο, πλήκτρα, μεταλλόφωνο, φωνή: Πάνος Δρακόπουλος

Ηχογράφηση: Στούντιο "ΘΑΛΕΙΑ"

Παραγωγή: Πάνος Δρακόπουλος

Απρίλιος 2012

ΕΛΙΞΙΡΙΟ (HD)

"ΕΛΙΞΙΡΙΟ" 

(Στίχοι: Γιάννης Φαινέκος - Μουσική: Πάνος Δρακόπουλος)

Πιάνο, κιθάρες, πλήκτρα, μελλώντικα, τύμπανα, φωνή: Πάνος Δρακόπουλος 

Κόντρα μπάσο: Θοδωρής Ζιάρκας

Ηχογράφηση (Mix - Mastering): Στούντιο "Θάλεια" 

Μουσικό φιλμ: Στέλιος Σκαραβαίος 

(Με σκηνές από το έργο του Τσ. Τσάπλιν "Ο χρυσοθήρας", 1925)

Παραγωγή: Πάνος Δρακόπουλος

Μάρτιος 2012 

ΚΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΗΧΟ ΚΑΙ ΦΩΣ

 

Το βράδυ της Κυριακής (11 Μαρτίου 2012) ολοκληρώθηκε η πρόσφατη σειρά παραστάσεων που ανέβασαν οι NON TROPO στη θεατρική σκηνή του 12^ου ΔΣ Ρόδου υπό τον τίτλο «Κύματα από ήχο και φως». Όπως υποδηλώνει και ο τίτλος του έργου φιλοτεχνήθηκε μία ενδιαφέρουσα συνομιλία των προσωπικών τραγουδιών των NON TROPO με την καλλιτεχνική φωτογραφία και το μουσικό φιλμ, όσο και ένα ξεχωριστό σκηνικό κολάζ αγαπημένων τους τραγουδιών υπό μορφή διασκευής με σύντομες ιστορίες του μεγάλου Ιταλού παιδαγωγού και συγγραφέα Τζιάνι Ροντάρι.

 

Στις εκπλήξεις των πρώτων δύο παραστάσεων των ΝΟΝ ΤROPO (3,4/3) ήταν η μουσική σύμπραξη τους με τους βιολονίστες Νάσουαν Φαρόκ και Εμμανουέλα Καββαδία, ενώ κατά το δεύτερο Σαββατοκύριακο στη θεατρική σκηνή του 12^ου ανέβηκε η νέα «Χορωδία που πετάει στα σύννεφα» (10/3). Ακόμη κλιμακωτά σημειώθηκε και ο εμπλουτισμός του σχετικού προγράμματος με έργα της παιδικής κινηματογραφικής ομάδας «Ταινίες από ξυλομπογιά» (ΔΣ Κοσκινού).

Ακροατές και θεατές μεγάλου ηλικιακού φάσματος ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των «Κυμάτων από ήχο και φως» και μετέδωσαν το δικό τους ξεχωριστό χτυποκάρδι τόσο ανά θεματικό στιγμιότυπο, όσο και ανά παράσταση – στο σύνολό της.

Εκ μέρους των ΝΟΝ ΤROPO (Πάνος Δρακόπουλος, Άννα Νικητιάδη, Νεκτάριος Καλομοίρης, Φλωρεντία Χρύσαλλου, Εύα Μπαξεβάνογλου) δημοσίως εκφραστήκαν ευχαριστίες προς όλους όσους συνέργησαν και βοήθησαν στην περάτωση του εν λόγω έργου: τον Κωνσταντίνο Μανή και την Σχολική Επιτροπή του 12^ου ΔΣ Κοσκινού, τον Νίκο Χατζηκαλημέρη (Τυπογραφείο-γραφικές τέχνες), τον Αυγουστίνο Τσιριμώκο, την Κατερίνα Χριστοπούλου, την Εμμανουέλα Καββαδία, τον Νάσουαν Φαρόκ, τον Γιάννη Περδίκη και τις Πηγές Καλλιθέας, την νέα «Χορωδία που πετάει στα σύννεφα», τον Λευτέρη Καβαλιέρο («Το Δέντρο»), τον Παναγιώτη Σάνιο («Figaro»), τον Γιάννη Πεταλά («TRAXX»), τον Σάββα Καρατζιά και το Ωδείο Κορέλλι, την Δήμητρα Τερανόβα («Café Le Monde»), την Αναστασία Ζέππου, τον Στέλιο Σκαραβαίο, τον Νίκο Διακογιάννη, τον Κώστα Μουτσάκη, την Αναστασία Μπέκου, τον Γιάννη Παπαθεοδώρου, όλους τους ραδ. παραγωγούς από το «Ρ/Σ Λυχνάρι (91,4)», το περιοδικό τέχνης και λόγου «Νησίδες», τον Μόσχο Κουκούλα (Rodos Events), τον Κώστα Φουντουλάκη, τον Φώτη Γιακουμάκη, τον Luis Carrera Zapata και τον Νεκτάριο Αυγενικό.

Η αχαριστία -μεταξύ άλλων- ήταν της μόδας στα χρόνια της σπατάλης. Ας γίνει πια απλώς αμίλητο παρελθόν.

 Φωτογραφίες: Εύα Μπαξεβάνογλου

Οι ΝΟΝ TROPO στο Διαδίκτυο: 

https://www.facebook.com/groups/nontropo/

http://www.myspace.com/nontropo

1η δημοσίευση:

http://www.edugate.gr

ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ ("Κύματα από ήχο και φως")

TO ΚΟΧΥΛΙ

"Κύματα από ήχο και φως" (Παράσταση των ΝΟΝ TROPO)
(Θεατρική Σκηνή 12ου ΔΣ Ρόδου, 10 Μαρτίου 2012)

"ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ" 
Ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης («Τα ρω του έρωτα»), 
Μουσική: Πάνος Δρακόπουλος,

Παίζουν οι NON TROPO

Τραγουδάει η νέα «Χορωδία που πετάει στα σύννεφα»

Μουσικό φιλμ: Νίκος Διακογιάννης 

Εικονοληψία: Εύα Μπαξεβάνογλου.

Φωτισμός ("Κύματα από ήχο και φως")

 Έναρξη της παράστασης των NON TROPO 

 "Κύματα από ήχο και φως" 

(Θεατρική Σκηνή 12ου ΔΣ Ρόδου, 4 Μαρτίου 2012) 

 "Φωτισμός" 

 Ποίηση: Μπ. Μπρεχτ (Μετ. Μ. Πλωρίτης), Μουσική: Π. Δρακόπουλος

Πιάνο: Νεκτάριος Καλομοίρης, Κρουστά: Άννα Νικητιάδη

Ηλεκτρική κιθάρα, φωνή: Πάνος Δρακόπουλος

Βιολί: Εμμανουέλα Καββαδία

Μουσικό φιλμ: Στ. Σκαραβαίος - Ηχοληψία: Κώστας Φουντουλάκης

Εικονοληψία: Εύα Μπαξεβάνογλου.

«Κύματα από ήχο και φως»

 

Θέατρο τραγουδιών και παραμυθιών με τους NON TROPO

Θεατρική Σκηνή 12ου Δημοτικού Σχολείου Ρόδου
(Ρήγα Φερραίου & Βορ. Ηπείρου, Τηλ. Επικοινωνίας: 22410-23628)

Σάββατο 3 Μαρτίου: 18.30 

Κυριακή 4 Μαρτίου: 20.00

Σάββατο 10 Μαρτίου: 18.30

Κυριακή 11 Μαρτίου: 20.00

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

ΝΟΝ TROPO
Πιάνο, πλήκτρα, μελώντικα: Νεκτάριος Καλομοίρης
Βιολί: Εμμανουέλλα Καββαδία, Νάσουαν Φαρόκ
Κρουστά, νέυ: Άννα Νικητιάδη
Κιθάρες, φωνή: Πάνος Δρακόπουλος
Παραμύθια: Τζάννι Ροντάρι
Παραμυθάς: Φλωρεντία Χρύσαλλου
Φροντιστής σκηνής: Αυγουστίνος Τσιριμώκος
Αναπαραγωγή-προβολή εικόνας: Εύα Μπαξεβάνογλου
Μουσικά φιλμ: Στέλιος Σκαραβαίος, Nίκος Διακογιάννης

Ηχοληψία: Κώστας Φουντουλάκης
Σκηνοθεσία: Πάνος Δρακόπουλος

Η εκδήλωση στο Facebook:

https://www.facebook.com/events/353986037955738/?context=create

"Ελιξίριο"

Για να το ακούσετε πατήστε εδώ:

Elixir ("Ελιξίριο")

Vincent van Gogh, Starry Night Over the Rhone (September 1888)

"Ελιξίριο" 

(Στίχοι: Γ. Φαινέκος, Μουσική: Π. Δρακόπουλος)

Πιάνο, κιθάρες, πλήκτρα, μελλώντικα, τύμπανα, φωνή: 

Πάνος Δρακόπουλος

Κόντρα μπάσο: Θοδωρής Ζιάρκας

Ηχογράφηση (Mix – Mastering): Στούντιο Θάλεια

Παραγωγή: Πάνος Δρακόπουλος

Φεβρουάριος 2012

ΚΡΙΣΗ

ΚΡΙΣΗ

Δε θα κρυφτούμε

στις ρίζες τις άνυδρες

στα γειωμένα ξέπνοα φύλλα

στον ένθεο ουρανό

Δε θα κρυφτούμε

στην πληρωμένη αγκαλιά

στις σκιές τις πολύβουες

στο άλαλο ποίημα

Δε θα κρυφτούμε

στα πρωτοσέλιδα της γυάλας

στο εγωιστικό γονίδιο

στην κρίση

δε θα κρυφτούμε.

1η δημοσίευση:  POEMA, διαδικτυακό περιοδικό για την ποίηση, τεύχος 15

http://www.e-poema.eu/poem.php?id=345&pid=28

Spy of Love

"SPY OF LOVE" 

Στίχοι-Μουσική: The Doors

Ερμηνεία-διασκευή: Πάνος Δρακόπουλος

Μουσικό φιλμ: Στέλιος Σκαραβαίος 

  (Mε φωτογραφίες της Jane Birkin)

Το «Spy of love» είναι από εκείνα τα τραγούδια που τα αποκαλώ έρωτες με το πρώτο άκουσμα. Η απλότητα κι ο επιθετικός αισθησιασμός των στίχων του όσο και το εύθραυστο της μουσικής του με στοίχειωσαν σε βαθμό που σε πάμπολλες περιπτώσεις το τραγούδουσα δίχως κάποια συμβατική αφορμή και δίχως συνοδεία οργάνου – μήτε κιθάρας.

Στην παραλία, στο σοκάκι, μόνος ή πολλαπλασιασμένος αυτό το τραγούδι έχει την ικανότητα να σκαρφαλώνει στο πεντάγραμμο κάθε ψυχής που βλέπει στον έρωτα το παν – και το αντίστροφο.

Γι’ αυτό και το διασκεύασα εν ριπή αναπνοής ως ένα σύντομο φωνητικό κομμάτι.

Ως προς την «εικονογράφησή» του τέλος, συζητήσαμε με τον Στέλιο δύο «αφηγηματικές» δυνατότητες που αντιστοιχούσαν σε δύο καλλονές - που εξίσου άλλαζαν τον παλμό μου όταν ήμουν παιδί: την Ρόμυ Σνάιντερ και την Τζέιν Μπέρκιν.

Εν τέλει διαλέξαμε το …ποίημα εν ονόματι Μπέρκιν. Ίσως επειδή θα ήθελα να γράψω κάποτε ένα τραγούδι από την αρχή για την ομορφιά και τη σκληρότητα της ζωής της Ρ. Σνάιντερ.

Ίσως κι επειδή «κατασκοπεύοντας» το παρελθόν της Μπέρκιν μπαίνω απευθείας σε μία παράλληλο έξω από τον χρόνο – κάτι που μού συμβαίνει συχνά όταν βλέπω τον κόσμο μέσα από τα μάτια όσων αγαπώ μέχρι τελευταίου κυττάρου. 

3 μουσικές βραδιές των NON TROPO στο Cafe Le Monde

3 Μουσικές βραδιές με τους ΝΟΝ TROPO

(Παρασκευή 3/2 - Παρασκευή 10/2 - Παρασκευή 17/2)

στο Café Le Monde (28ης Οκτωβρίου 50, Τηλ. 22410-39919).

NON TROPO

Άννα Νικητιάδη: κρουστά, νέυ 

Πάνος Δρακόπουλος: κιθάρες, φωνή

Νεκτάριος Καλομοίρης: πιάνο, πλήκτρα

http://www.myspace.com/nontropo

Μνήμη Ν. Δρ. - Ιανουάριος 2011

5 Ιανουαρίου του 2011. Στο Νοσοκομείο των Άνω Πατησίων. Πλάι σε μία σάρκα που αντιστεκόταν στον αήττητο Νόμο. Έγραψα κάτι που ξεκινούσε ως εξής:

ΥΓ

Κάποτε θα ρυτιδιάσει

οριστικά

κι αυτός ο βρυκόλακας

κυρ Θάνατος.

Όχι από της επιστήμης την παγερή αφή

ή από της τέχνης την πύρινη πνοή.

-Αλλά, διότι έστιν ουν η βιογραφία των Νόμων;

Πιθανών.

Πιθανών.

Αρκεί μόνον

να

μη του προσφέρουν

οι αμέτρητοι βλαστοί του

αίμα ζεστό

κι έμψυχο ψωμί

γεροκομώντας τον

ως έναν ακόμη

μελλοΘάνατο…

Στις 24 Ιανουαρίου το χώμα του ανθρώπου που νοσηλευόταν –επί τριετία η τελική κατάβαση- έπαψε να αναπνέει.

Στην μνήμη του τούτα τα γραφόμενα και στα εγγόνια του – καθότι ο χρόνος, το συνηθίζει, είναι μεγάλος είρωνας.

Φωτογραφίες: οι δύο όψεις της τελευταίας κάρτας που έλαβε ο θανών τον Δεκέμβριο του 2011. Για "καλές γιορτές".