Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ": έναρξη εργασιών 10ου Ετήσιου Κύκλου

Γενικές Πληροφορίες:

Οι συναντήσεις του Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ" (10ος Ετήσιος Κύκλος, 2021-2022) θα πραγματοποιούνται σε εβδομαδιαία βάση – σε χώρο του «Κοχυλιού», στο Ροδίνι.

Το Εργαστήριο Δημιουργικής Ανάγνωσης και Γραφής «ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ» απευθύνεται σε:

αναγνώστες, φοιτητές, εκπαιδευτικούς και ανθρώπους της γραφής που θα ήθελαν να εμπλουτίσουν τις αναγνωστικές και συγγραφικές τους εμπειρίες έως εκείνο το όριο της δημιουργικής τους τόλμης.

Ημέρα συναντήσεων: Σάββατο (18.00-21.00).

Εξ αποστάσεως δυνατότητα συμμετοχής στις Συναντήσεις του Εργαστηρίου παρέχεται μέσω του skype, οι οποίες λειτούργησαν άριστα και κατά την μακρά περίοδο της διπλής καραντίνας.

Το Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ" έχει την στήριξη του περιοδικού τέχνης και λόγου "ΝΗΣΙΔΕΣ".

Υπεύθυνος Εργαστηρίου: Πάνος Δρακόπουλος

panosdrak@yahoo.gr

Στα εννιά πρώτα χρόνια λειτουργίας του (2012-2021) έχει, μεταξύ άλλων, υλοποιήσει:

 

Ø       Την ομότιτλη ειδική έκδοση «10+3 κειμένων» των μελών του (περιοδικό Νησίδες, τεύχος 11, Άνοιξη 2014).

 

Ø      Εννιά σειρές ραδιοφωνικών εκπομπών με τίτλο «Του Κοχυλιού τα Παραμύθια» (σε συνεργασία με τον «Πύργο της Βαβέλ», Δεκέμβριος-Ιανουάριος 2012-13 / 2013-14 / 2014-15, 2015–16, 2016-17, 2017-2018, 2018-2019, 2019-2021 στο Ρ/Σ Λυχνάρι 91,4). Δύο επιπλέον σειρές ραδιοφωνικών παρουσιάσεων ολοκληρώθηκαν για την περίοδο του Πάσχα (Απρίλιος 2016 & Απρίλιος 2017), πάνω στη θεματική: «Άνθρωπος, άνοιξη, αλληλεγγύη, θάνατος». Την τετραετία 2015-2019 δε, αναμεταδόσεις αυτών των ραδιοφωνικών παραγωγών πραγματοποίησε το διαδικτυακό ραδιόφωνο «Σταθμός», που εδρεύει στην Πρέβεζα.

Ø Την σύνθεση και την επιμέλεια 4 e-book: Ι. Ανθολογία Εικονοποιημάτων ΙΙ. Ανθολογία Κειμένων Σκυταλοδρομίας και ΙΙΙ. Ανθολογία Κειμένων Αυτόματης Γραφής και IV. Λεξιτονικόν.

Ø    Εννιά Περιόδους Συναντήσεων (κυρίως κατά τους Εαρινούς Κύκλους) με ανθρώπους της γραφής και της δημιουργικής ανάγνωσης: ποιητές, μεταφραστές, πεζογράφους, μελετητές, εκπαιδευτικούς.

Ø   Συμπράξεις με άλλες καλλιτεχνικές συλλογικότητες, όπως η φωτογραφική ομάδα Photo-Orion, η συνεργασία με την οποία οδήγησε στην Έκθεση φωτογραφικών και λογοτεχνικών έργων «Δες ένα ποίημα» (Δεκέμβριος 2014 – Ιανουάριος 2015, στο Rock ‘n’ Roll).

Ø     Συνέργειες με καλλιτεχνικές ομάδες εκτός Ρόδου, όπως η Ε.Φ.Ε. Πρέβεζας – με εκθέσεις (α) στο Μεσολόγγι (Μάιος 2015), (β) στην Πρέβεζα – έργων λογοτεχνίας και φωτογραφίας, υπό τον τίτλο: «Μικρή Ευτοπία: φωτογραφίζοντας τον λόγο» (Λιμάνι Πρέβεζας, Αύγουστος 2015). Το καλοκαίρι του 2016 (1-13 Αυγούστου) πραγματοποιήθηκε η δεύτερη κοινή μας έκθεση με τίτλο: «Προσμονή».

Ø     Συμμετοχές σε αναλόγια αναγνώσεων: όπως λχ για την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου που διοργάνωσε το Δ.Κ.Σ.Μ. Ρόδου στις 23/4/2017. Τα δε μέλη του Κοχυλιού εμπλέκονται σε διαδοχικές εκδηλώσεις που διοργανώνει το περιοδικό «ΝΗΣΙΔΕΣ», από κοινού με άλλους πολιτιστικούς φορείς.

Ø     Συνεργασίες με κοινωφελείς οργανισμούς, όπως το Κέντρο Πρόληψης του Διόδου, (α) σε εκδηλώσεις, όπως η βραδιά «Δίοδος: Μια ζωντανή αυλή που φτιάχνει παρέες» (14/7/2020) ή (β) σε εκπαιδευτικά προγράμματα που εμπλέκουν τη δημιουργική γραφή και την ενδυνάμωση των μαθητών μέσα στην περίοδο της πανδημίας.

Ø    Την  Έκθεση λογοτεχνικών και εικαστικών έργων, «ΖΩ-γραφές», σε συνεργασία με την εικαστικό Στέλλα Ματάλα, (Γαλλικό Κατάλυμα της Π. Πόλης της Ρόδου στις 20-29 Σεπτεμβρίου 2017).

Ø      Το «Φλωμπεριανό Αναλόγιο» στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Ημέρες Φλωμπέρ» (Συνδιοργάνωση: περιοδικό ΝΗΣΙΔΕΣ, ΔΚΣΜΡ-ΔΟΠΑΡ, Ίδρυμα Σταματίου), με την συμμετοχή του Δ. Κόκκινου και του Ν. Αυγενικού (Γαλλικό Κατάλυμα της Π. Πόλης της Ρόδου, 6/10/2018). Ακολούθησε η ομώνυμη εκτός εμπορίου έκδοση.

Ø       Την Έκθεση λογοτεχνικών και φωτογραφικών έργων, με τίτλο «Θαλασσογραφίες», σε συνεργασία με τον φωτογράφο και τυπογράφο Νίκο Χατζηκαλημέρη (Γαλλικό Κατάλυμα της Π. Πόλης της Ρόδου στις 23/11 – 2/12/2018).

Ø      Υπό έκδοση είναι οι τόμοι «ΖΩ-γραφές» και «Θαλασσογραφίες» –με το υλικό των παραπάνω Εκθέσεων, καθώς επίσης και το συλλεκτικό μπιλιέτο «Οι μνήμες του νερού» με κείμενα από την ανοιχτή Συνάντηση που έγινε στο πλαίσιο των «Θαλασσογραφιών», εντός του Γαλλικού Καταλύματος (Π. Πόλη Ρόδου).

Τέλος, κατά τη διάρκεια της διπλής καραντίνας (Άνοιξη 2020 & Φθινόπωρο-Άνοιξη 2021) «Το Κοχύλι» πραγματοποίησε κανονικά το Πρόγραμμα των Συναντήσεων του μέσω του Διαδικτύου.

Παράλληλα ολοκλήρωσε την παραγωγή 43 μονόλεπτων ραδιοφωνικών αναγνώσεων για την νέα ραδιοφωνική του στήλη στο Ρ/Σ Λυχνάρι 91,4 με την επωνυμία «Ενός λεπτού μαζί».

Ακόμη, παρήγαγε και δημοσίευσε 2 βίντεο μικρού μήκους που συνδέουν την λογοτεχνία με την μουσική και την εικόνα – ως σχόλιο στο πρωτόγνωρο της εμπειρίας του λόκ-ντάουν.

Το πρώτο ονομάζεται: «Μπλε Τετράδια» (2’.13’’) - σε κείμενο του Φρ. Κάφκα:

 

Και το δεύτερο: «Δεν υπάρχει φυλακή» (1’.56’’) - σε κείμενο του Π. Κοροβέση:

Τελευταίο τυπογραφικό εγχείρημα του «Κοχυλιού» αποτελεί το συλλεκτικό, εκτός εμπορίου, 12σέλιδο, με τίτλο «Γιασεμιά και Γιούλια»,(Ιούλιος 2020).

Στα τέλη του φθινοπώρου αναμένεται η έκδοση του συλλογικού τόμου «Ανάμεσα στα φύλλα» με πρωτότυπα έργα των κοχυλάριων μελών από το εκδοτικό πρόγραμμα της Κοιν.Σ.Επ Για την Φύση.

«ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ» 

στο Facebook: 

https://www.facebook.com/groups/441245779247929/

«Χόρχε Λουίς Μπόρχες»

Ξύπνησε.

Πέρασε πρώτα απ’ τον Λαβύρινθο. Δίχως να τον ακολουθεί ψίχουλο από σκιά.

Έπειτα κάθισε με τις ώρες στην Βιβλιοθήκη – ή μήπως στον Παράδεισο έπρεπε να πω;

Απήγγειλε από μνήμης όσους στίχους μαστόρευε  παράλληλα – μες στο ανταριασμένο πέλαγο της μνήμης. Οι στίχοι καταγράφηκαν – άπιστοι στην μετάφραση τους.

Ήρθε το απόβραδο.

Σκέφτηκε να πλαγιάσει.

Κατάμονος όλη μέρα.

Απλώς ήταν ο Μπόρχες που του πέρασε ένα λευκό σεντόνι όταν οριζοντιώθηκε – για να μην κρυώνει μες στην νύχτα.

[1^η δημοσίευση: 24/8/2021]

Για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο

Κι ενώ για τους Μιλγουόκι Μπακς είναι ένας τίτλος (πρωταθλητές του ΝΒΑ - έπειτα από μισό αιώνα, από τα χρόνια του Κ. Α. Τζαμπάρ) – για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο είναι η επικύρωση πως ο συνδυασμός σκληρής εργασίας, αφοσίωσης και σπάνιου ταλέντου μπορεί να μετακινήσει ένα νέο άνθρωπο από τις αναρίθμητες δυσκολίες, που έχει ως γιός μεταναστών στην Ελλάδα της εποχής μας, στην κορυφή του αθλήματος του.

Ο μεγάλος θαυμασμός, όμως, που γεννάει η πορεία του δεν έχει να κάνει μόνο με την ιδιοφυΐα του αθλητή ή με το εκ νέου ξεγύμνωμα των ρατσιστικών φαντασιώσεων και των όπου γης φανατικών εκφραστών τους.

Έχει να κάνει και με μία συνείδηση, που όταν της δίνεται το βήμα, δεν εκφέρει λόγο έπαρσης, μεγαλείου ή και υψηλής ανταγωνιστικότητας που να φτάνει ενίοτε στα όρια του κοινωνικού κανιβαλισμού.

Δεν είναι αυτονόητο να έχεις μίαν άλλη στάση απέναντι στον εαυτό σου, στον συναθλητή σου και στον αντίπαλο, σε ένα άθλημα, όπως το μπάσκετ και ειδικότερα, σε ένα πρωτάθλημα όπως το ΝΒΑ. Αρκεί να θυμηθούμε μόνο την περίπτωση του κορυφαίου εντός των γηπέδων, πλην όμως με ένα ιδιαίτερα προβληματικό ταπεραμέντο σε σχέση με τα παραπάνω Μ. Τζόρνταν [Στον «Τελευταίο Χορό» (“The Last Dance” / ντοκιμαντέρ, 2020) είναι κάτι περισσότερο από ευδιάκριτο].

Αυτό, επομένως, ευχόμαστε όσοι εκτιμούμε την εν γένει αθλητική και δημόσια παρουσία του Γιάννη Αντετοκούνμπο, με την αφορμή που δίνει η κατάκτηση του φετινού τίτλου του ΝΒΑ από την ομάδα του: να συνεχίσει να στέκεται όρθιος πέρα από τις ποικίλες, ορατές κι αόρατες, φυλακές που ορθώνει η επιτυχία.

«Σχετικά με το τίποτα» & «Πώς ο Γ. Άλλεν μπορεί να αλλάξει τη ζωή σας»

Αναγνωστική πρόταση – διπλή:

Α. «Σχετικά με το τίποτα» του Γούντυ Άλλεν (μετάφραση: Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης, επιμέλεια-διορθώσεις: Άννα Μαράντη, Ψυχογιός, 2020)

Και Β. «Πώς ο Γ. Άλλεν μπορεί να αλλάξει τη ζωή σας» του Έρικ Βάρτζμπεντ (μετάφραση: Ρίτα Κολαΐτη, τυπογραφικές διορθώσεις: Λένα Μαζαράκη, Μεταίχμιο, 2013).

«Σχετικά με το τίποτα»: Απολαυστική και διανοητικά ερεθιστική η αυτοβιογραφία του Γ. Άλλεν – εκ βαθέων εξομολογητική και γι’ αυτό, επαρκώς ειλικρινής.

 

Πολλά μπορεί κανείς να επισημάνει για τις άλλοτε ήρεμες κι άλλοτε φρενήρεις μέρες του αγαπημένου δημιουργού, εκείνο όμως που λάμπει πέρα από το σπινθηροβόλο του χιούμορ (χιούμορ που χλωμιάζει μόνο στις σελίδες του βιβλίου για την μακρά οικογενειακή τους περιπέτεια με την Μία Φάροου) είναι η απουσία ματαιοδοξίας σ’ ένα καλλιτεχνικό περιβάλλον όπου η ναρκισσιστική συχνότητα ηγεμονεύει.

 

Είναι κάτι το αξιοθαύμαστο: διότι στο κενό της ματαιοδοξίας, συνυπάρχει η ταπεινότητα (αδύνατον να μην το διαγνώσει κανείς λχ στο τι και το πώς μιλάει ο Άλλεν για τις μεγάλες του αγάπες, όπως είναι ο Μπέργκμαν, ο Φελλίνι ή Τ. Ουίλλιαμς – ή και στον ίδιο τον τίτλο του βιβλίου, «A propos of nothing») με την υγιή φιλοδοξία: για έργο ξεχωριστό και με προσωπικό, ανόμοιο αποτύπωμα.

 

Ολοκληρώνοντας την αυτοβιογραφία του Άλλεν (στην εξαιρετική μετάφραση του Γ. Ι. Μπαμπασάκη) ξανάπιασα το δοκίμιο του Έρικ Βάρτζμπεντ «Πώς ο Γ. Άλλεν μπορεί να αλλάξει τη ζωή σας» (εξίσου κελαρυστά μεταφρασμένο από την Ρ. Κολαΐτη). Το είχα διαβάσει, όταν είχε πρωτοβγεί το ’13, σκέφτηκα όμως να το δω πάλι υπό τις σκέψεις που μου γέννησε το «Σχετικά με το τίποτα».

 

Πρόκειται για ένα δοκίμιο που όποιος βλέπει στον κινηματογράφο του Άλλεν μία οξυδερκή και πολυφωνική απεικόνιση (όσο και αντιφώνηση έναντι) της σύγχρονης ζωής, θα βρει διάσπαρτες διαυγείς και στοχαστικές επισημάνσεις.

 

Μοναδική παραφωνία: ο διδακτικός και στην ατραπό της μόδας της αυτοβελτίωσης τόνος στον τίτλο του βιβλίου. Αμβλύνεται, ωστόσο, κάπως αυτή η αίσθηση, όταν τον δεις με έναν ευθέως γουντιαλλενικό τρόπο αντίστοιχο του «Everything You Always Wanted to Know About Sex * But Were Afraid to Ask» (1972).

 

Δείγμα γραφής: «“Η σοφία δε μας προσφέρεται”, έλεγε ο Προυστ, “εμείς πρέπει να την ανακαλύψουμε μέσα μας ύστερα από ένα ταξίδι που κανείς άλλος δεν μπορεί να κάνει για λογαριασμό μας, ούτε και να μας απαλλάξει από αυτό”. Whatever works, λοιπόν, και ο καθένας ας γράψει τη συνέχεια της ιστορίας…» (σελ. 106)

 

Καλό σας μακροβούτι…

«ΤΑ ΙΧΝΗ ΤΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ» & «ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ»

Ιχνηλατώντας τα νεότερα ευρήματα των νευροεπιστημών

         

 Το ότι οι νευροεπιστήμες είναι από τους πιο γοργά εξελισσόμενους επιστημονικούς τομείς δεν είναι άγνωστο – ούτε είναι πλέον αμελητέο το εύρος και η σημασία των όσων κομίζουν.

Κάθε άλλο. Πρόκειται περί πραγματικής επανάστασης – στην συνέχεια της κοπερνίκειας και της δαρβινικής – καθώς ο εγκέφαλος του ανθρώπου (του όντος που ούτε στο κέντρο του σύμπαντος κατοικεί, ούτε έχει προνομιακή μεταχείριση από τις αρχές που διέπουν την εξέλιξη) δεν λειτουργεί κατά τον τρόπο που νομίζαμε μέχρι και τις τελευταίες δεκαετίες του 20^ου αιώνα.

Δύο βιβλία – που αναδεικνύουν κρίσιμα εύρετρα των νευροεπιστημών και που προτείνονται εδώ, χάριν της ημέρας – είναι:

Α. «Τα ίχνη της εμπειρίας» των Francois Ansermet και Pierre Magistretti (μετάφραση: Βασιλική Βακάκη, επιμέλεια: Ηλίας Κούβελας, Παν/κές εκδόσεις Κρήτης, 2015).

Και Β. «Κάτω από το κατώφλι» του Leonard Mlodinow (μετάφραση: Έλσα Βιδάλη, επιμέλεια: Γιάννης Παπαδόγγονας, Παν/κές εκδόσεις Κρήτης, 2019).

Συνοπτικά μιλώντας: στο πρώτο, επιχειρείται μία ανάλυση εκείνου του πεδίου, όπου η φροϋδική ερευνητική παρακαταθήκη (κι όχι, στενά, η φροϋδική θεωρία) διαστρώνεται με ορισμένες όψεις των νευροεπιστημών, όπως είναι η νευρωνική πλαστικότητα (η εφ’ όρου ζωής ικανότητα του εγκεφάλου να ανασυντίθεται ανάλογα με τις εμπειρίες που βιώνει). 

Κεντρική θέση: ο χρόνος, τα γεγονότα της ζωής μας μνημειώνονται, δια των νέων συνάψεων που επιτυγχάνονται στον εγκέφαλο μας, στο σώμα και στην ψυχική μας πραγματικότητα.

Οι συγγραφείς αναπτύσσουν το θέμα τους με εξαιρετικά ακριβείς πληροφορίες και δεδομένα σχετικά με τους τρόπους που η βιωμένη εμπειρία εγγράφεται στα δίκτυα των νευρώνων μας – υπογραμμίζοντας κάτι που είναι πλέον γενική παραδοχή στις νευροεπιστήμες: πως ο εγκέφαλος μας εκτός από το να προσλαμβάνει τα δεδομένα – τα αναδιαπλάθει σε μία δική του ψυχική πραγματικότητα (μνήμη, συναισθήματα, φαντασία).

Τα ίδια τα ίχνη της εμπειρίας καθώς σωματοποιούνται εντός μας (στον εγκέφαλό μας), επενεργούν πάνω στην αντίληψή μας ακόμη και για τα ίδια τα γεγονότα που τα δημιούργησαν!

Ακριβώς στο σημείο αυτό ομοφωνεί με το συγγραφικό δίδυμο Fr. Ansermet και  P. Magistretti, ο Μlodinow μέσα από το έργο του «Κάτω από το κατώφλι» (υπότιτλος: Το νέο ασυνείδητο και τι μας διδάσκει).

         Ο γνωστός μας από την μακρά συνεργασία του με τον Στ. Χόκινγκ («Ένα πιο σύντομο Χρονικό του Χρόνου», 2005 – «Το Μεγάλο Σχέδιο», 2010) Leorard Μlodinow αφήνει εδώ στην άκρη την Φυσική και χάρη στην μαθητεία και σπουδή του στο Caltech (ένα από τα κορυφαία κέντρα των νευροεπιστημών σε διεθνές επίπεδο) πλάι στον Christof  Koch, φέρνει στο προσκήνιο τις νεότερες απαντήσεις των νευροεπιστημών σχετικά με τις αισθήσεις και τον νου μας, την μνήμη και τη λήθη, τις κατηγοριοποιήσεις και τα αισθήματα μας – μεταξύ πολλών άλλων.

Δίχως την ανάγκη της ανάδειξης όμοιων ή αναλογικών πτυχών των νευροεπιστημών με όψεις της φρουδιανής παράδοσης (ίσα ίσα θεωρεί υπερεκτιμημένο τον Φρόυντ σε επιστημονική συμβολή συγκριτικά με άλλους σύγχρονούς του, όπως λχ με τον Γ. Τζέημς ή τον Τσ. Σ. Πήρς) ο Μlodinow παραθέτει τα δεδομένα δεκάδων πειραμάτων που υποδηλώνουν πως ό,τι θεωρούσαμε έγκυρο γύρω από πτυχές της ψυχικής μας ζωής, όπως οι αισθήσεις και η μνήμη μας, έχει αποδειχτεί, όχι απλώς ξεπερασμένο, αλλά πλαστό. [Πχ: δεν βλέπουμε πραγματικά όπως νομίζουμε ότι βλέπουμε – ούτε θυμόμαστε με τον τρόπο μίας υπολογιστικής μηχανής]

Σημαίνουσα ιδέα πάνω στην οποία επιμένει ο Μlodinow –καθώς προκύπτει απ’ όλα τα παραπάνω– είναι το νέο υποσυνείδητο, το οποίο «είναι πιο ευγενικό και ήρεμο σε σύγκριση με εκείνο (ενν. το φροϋδικό) και περισσότερο συνδεδεμένο με την πραγματικότητα» (σελ. 9). Όπου «υποσυνείδητο» – αναγνωρίζεται εν προκειμένω ό,τι υπάρχει κάτω από το κατώφλι της συνείδησης, αυτής της περιοχής του εγκεφάλου, που εσφαλμένα έχει λάβει όλα τα εύσημα και τις επικρίσεις για τις επιτυχίες και τις αποτυχίες, αντίστοιχα, του πολιτισμού μας.

Ο Μlodinow δεν αρκείται στο να καταγράψει το νέο ανθρωπο-είδωλο που μας περιγράφουν κατά τον 21^ο αιώνα οι νευροεπιστήμες. Μπαίνει και στη διατύπωση αιτημάτων για ανασύνταξη κρίσιμων πτυχών των θεσμών μας, όπως πχ το Δικαστικό μας σύστημα (βλ. το κεφ. «Μνήμη και λήθη»). Και για όλα αυτά χρησιμοποιώντας μία γλώσσα διαυγή και καθάρια μέσα από την οποία βλέπεις όλα όσα θέλει να σου αποκαλύψει.

Τι το νέο –αναθεωρώντας το μέχρι στιγμής οικείο– θα μας αποκαλύψουν τα επόμενα βήματα των νευροεπιστημών  εύχομαι να το αρπάξουν ως ευκαιρία αξιοποίησης του και άλλοι εκδοτικοί οίκοι, (πλην, δηλαδή, των εξαιρετικών Παν/κων εκδόσεων Κρήτης), και να πληθύνουν στην γλώσσα μας τα έργα ενός ραγδαία αναπτυσσόμενου επιστημονικού πεδίου που συμβάλλει όσο ελάχιστα στην αυτοκατανόησή μας.

1η δημοσίευση: εφημερίδα ΡΟΔΙΑΚΗ, 24/6/2021

https://www.rodiaki.gr/article/460007/ta-ixnh-ths-empeirias-kai-katw-apo-to-katwfli?fbclid=IwAR1LXH7sivy6dR20psIK3cmerK-IQjLo4Wucf3jikLT77v_EvzkezrKhz08

«Η Μέθοδος Κομίνσκι / The Kominsky Method» (2018-2021)

«Η Μέθοδος Κομίνσκι / The Kominsky Method» (2018-2021): με την ολοκλήρωση της τρίτης σαιζόν η εικόνα της σειράς ενώπιον μας είναι πλέον πλήρης. Πρόκειται για μία παραγωγή, όπου το χιούμορ προκύπτει από απόμακρες ζώνες συγκριτικά με το μέινστριμ ύφος και τη θεματολογία της ποπ κουλτούρας.

Η τρίτη ηλικία, οι χαρές και τα προβλήματά της, ο θάνατος, οι μέσα στους ανθρώπους ζωντανοί νεκροί, η απόκλιση της τρέχουσας μόδας και νοοτροπίας από τους αντίστοιχους τρόπους των περασμένων δεκαετιών, όλα τους, συνυφαίνουν κάτι πρωτότυπο και ιδιαίτερα σπινθηροβόλο. Και γι’ αυτό απολαυστικό.

Η σάτιρα προς την πολιτική ορθότητα –πανταχού παρούσα και στους τρείς κύκλους– όχι μόνο δεν είναι άσφαιρη, αλλά ευστοχεί σε κάθε της λεπτομέρεια.

Για την θέρμη της χημείας που εκπέμπουν οι πρωταγωνιστές –και όχι μόνο το εξαιρετικό δίδυμο Ντάγκλας-Άρκιν–, έχουν μιλήσει οι πλείστοι όσοι, όπως και για το πόσο ζωογονεί δραματουργικά το γενικό σύνολο η παρουσία εμβληματικών θεατρικών αποσπασμάτων. [Η πρακτική, εξάλλου, του λεγόμενου «θεάτρου μέσα στο θέατρο» (εδώ: «του θεάτρου μέσα στην μικρή οθόνη») έχει βαθιά καταγωγή].

Αυτό που αξίζει να προσθέσουμε ίσως είναι πως ελάχιστες σειρές απλώνουν μπροστά μας την εμπειρία της χαρμολύπης σ’ ένα τέτοιο εύρος που ωστόσο ορθά αποκλείει τόσο το μελό, όσο και το ευτελές καλαμπούρι.

Απ’ αυτό το σπάνιο μέταλλο είναι φτιαγμένη «Η Μέθοδος Κομίνσκι».

Στη σκιά μιας πρόσφατα τσιμεντωμένης Ακρόπολης

 

Θα μπορούσαν να έρθουν σε συνεννόηση με εμάς τους συγγραφείς. Για συλλογικές ή ατομικές αγοροπωλησίες. Για παραγωγή νέου, υπέρ τους, κέρδους.

 

Θα μπορούσαν να έρθουν σε συνεννόηση με δημόσιες ή δημοτικές βιβλιοθήκες. Για έναν προγραμματισμό δωρεών – με ανάλογα, κατά το σύνηθες, φορολογικά ανταλλάγματα. Θα ήταν κερδισμένοι σε χρήμα και σε μάρκετινγκ – «περί πολιτιστικής ευαισθησίας».

 

Προτίμησαν την πολτοποίηση.

Οι πιστώτριες τράπεζες.

 

[Εδώ ακριβώς είμαστε. Εν έτει 2021. Ούτε ένα βήμα πιο πάνω ή πιο κάτω. Ή πιο σωστά: στη σκιά μιας πρόσφατα τσιμεντωμένης Ακρόπολης].