Μίκης Θεοδωράκης: 1925 - 2021

Αυτό που μαγνήτιζε κι ενέπνεε ως δημιουργός κι ως αγωνιζόμενος άνθρωπος, απ’ την μία – είναι ακριβώς εκείνο που διέγειρε την χολή και την εναντίωση προς το πρόσωπο του, απ’ την ανάποδη: πως μιαν άλλη Ελλάδα είναι εφικτή.

Μουσική - ποίηση - βίωμα ένα.

Ένας κομήτης μαγικός - στο Spotify και στην iTunes / Apple Music

Σε νέα πελάγη ταξιδεύει το μουσικό σώμα (τραγούδια, ορχηστρική μουσική με και δίχως απαγγελία ποίησης) του βιβλίου "Ένας κομήτης μαγικός". Aπό τις 26 Αυγούστου βρίσκεται στο iTunes / Apple Music – ενώ στο διάστημα που μεσολάβησε ήδη έχει αναρτηθεί σε πλατφόρμες, όπως το Spotify, η Deezer και η Tidal.

Το εξώφυλλο του Μαγικού Κομήτη είναι της φωτοκύτταρης Μαγδαληνής Κούρτη.

Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ": έναρξη εργασιών 10ου Ετήσιου Κύκλου

Γενικές Πληροφορίες:

Οι συναντήσεις του Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ" (10ος Ετήσιος Κύκλος, 2021-2022) θα πραγματοποιούνται σε εβδομαδιαία βάση – σε χώρο του «Κοχυλιού», στο Ροδίνι.

Το Εργαστήριο Δημιουργικής Ανάγνωσης και Γραφής «ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ» απευθύνεται σε:

αναγνώστες, φοιτητές, εκπαιδευτικούς και ανθρώπους της γραφής που θα ήθελαν να εμπλουτίσουν τις αναγνωστικές και συγγραφικές τους εμπειρίες έως εκείνο το όριο της δημιουργικής τους τόλμης.

Ημέρα συναντήσεων: Σάββατο (18.00-21.00).

Εξ αποστάσεως δυνατότητα συμμετοχής στις Συναντήσεις του Εργαστηρίου παρέχεται μέσω του skype, οι οποίες λειτούργησαν άριστα και κατά την μακρά περίοδο της διπλής καραντίνας.

Το Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ" έχει την στήριξη του περιοδικού τέχνης και λόγου "ΝΗΣΙΔΕΣ".

Υπεύθυνος Εργαστηρίου: Πάνος Δρακόπουλος

panosdrak@yahoo.gr

Στα εννιά πρώτα χρόνια λειτουργίας του (2012-2021) έχει, μεταξύ άλλων, υλοποιήσει:

 

Ø       Την ομότιτλη ειδική έκδοση «10+3 κειμένων» των μελών του (περιοδικό Νησίδες, τεύχος 11, Άνοιξη 2014).

 

Ø      Εννιά σειρές ραδιοφωνικών εκπομπών με τίτλο «Του Κοχυλιού τα Παραμύθια» (σε συνεργασία με τον «Πύργο της Βαβέλ», Δεκέμβριος-Ιανουάριος 2012-13 / 2013-14 / 2014-15, 2015–16, 2016-17, 2017-2018, 2018-2019, 2019-2021 στο Ρ/Σ Λυχνάρι 91,4). Δύο επιπλέον σειρές ραδιοφωνικών παρουσιάσεων ολοκληρώθηκαν για την περίοδο του Πάσχα (Απρίλιος 2016 & Απρίλιος 2017), πάνω στη θεματική: «Άνθρωπος, άνοιξη, αλληλεγγύη, θάνατος». Την τετραετία 2015-2019 δε, αναμεταδόσεις αυτών των ραδιοφωνικών παραγωγών πραγματοποίησε το διαδικτυακό ραδιόφωνο «Σταθμός», που εδρεύει στην Πρέβεζα.

Ø Την σύνθεση και την επιμέλεια 4 e-book: Ι. Ανθολογία Εικονοποιημάτων ΙΙ. Ανθολογία Κειμένων Σκυταλοδρομίας και ΙΙΙ. Ανθολογία Κειμένων Αυτόματης Γραφής και IV. Λεξιτονικόν.

Ø    Εννιά Περιόδους Συναντήσεων (κυρίως κατά τους Εαρινούς Κύκλους) με ανθρώπους της γραφής και της δημιουργικής ανάγνωσης: ποιητές, μεταφραστές, πεζογράφους, μελετητές, εκπαιδευτικούς.

Ø   Συμπράξεις με άλλες καλλιτεχνικές συλλογικότητες, όπως η φωτογραφική ομάδα Photo-Orion, η συνεργασία με την οποία οδήγησε στην Έκθεση φωτογραφικών και λογοτεχνικών έργων «Δες ένα ποίημα» (Δεκέμβριος 2014 – Ιανουάριος 2015, στο Rock ‘n’ Roll).

Ø     Συνέργειες με καλλιτεχνικές ομάδες εκτός Ρόδου, όπως η Ε.Φ.Ε. Πρέβεζας – με εκθέσεις (α) στο Μεσολόγγι (Μάιος 2015), (β) στην Πρέβεζα – έργων λογοτεχνίας και φωτογραφίας, υπό τον τίτλο: «Μικρή Ευτοπία: φωτογραφίζοντας τον λόγο» (Λιμάνι Πρέβεζας, Αύγουστος 2015). Το καλοκαίρι του 2016 (1-13 Αυγούστου) πραγματοποιήθηκε η δεύτερη κοινή μας έκθεση με τίτλο: «Προσμονή».

Ø     Συμμετοχές σε αναλόγια αναγνώσεων: όπως λχ για την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου που διοργάνωσε το Δ.Κ.Σ.Μ. Ρόδου στις 23/4/2017. Τα δε μέλη του Κοχυλιού εμπλέκονται σε διαδοχικές εκδηλώσεις που διοργανώνει το περιοδικό «ΝΗΣΙΔΕΣ», από κοινού με άλλους πολιτιστικούς φορείς.

Ø     Συνεργασίες με κοινωφελείς οργανισμούς, όπως το Κέντρο Πρόληψης του Διόδου, (α) σε εκδηλώσεις, όπως η βραδιά «Δίοδος: Μια ζωντανή αυλή που φτιάχνει παρέες» (14/7/2020) ή (β) σε εκπαιδευτικά προγράμματα που εμπλέκουν τη δημιουργική γραφή και την ενδυνάμωση των μαθητών μέσα στην περίοδο της πανδημίας.

Ø    Την  Έκθεση λογοτεχνικών και εικαστικών έργων, «ΖΩ-γραφές», σε συνεργασία με την εικαστικό Στέλλα Ματάλα, (Γαλλικό Κατάλυμα της Π. Πόλης της Ρόδου στις 20-29 Σεπτεμβρίου 2017).

Ø      Το «Φλωμπεριανό Αναλόγιο» στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Ημέρες Φλωμπέρ» (Συνδιοργάνωση: περιοδικό ΝΗΣΙΔΕΣ, ΔΚΣΜΡ-ΔΟΠΑΡ, Ίδρυμα Σταματίου), με την συμμετοχή του Δ. Κόκκινου και του Ν. Αυγενικού (Γαλλικό Κατάλυμα της Π. Πόλης της Ρόδου, 6/10/2018). Ακολούθησε η ομώνυμη εκτός εμπορίου έκδοση.

Ø       Την Έκθεση λογοτεχνικών και φωτογραφικών έργων, με τίτλο «Θαλασσογραφίες», σε συνεργασία με τον φωτογράφο και τυπογράφο Νίκο Χατζηκαλημέρη (Γαλλικό Κατάλυμα της Π. Πόλης της Ρόδου στις 23/11 – 2/12/2018).

Ø      Υπό έκδοση είναι οι τόμοι «ΖΩ-γραφές» και «Θαλασσογραφίες» –με το υλικό των παραπάνω Εκθέσεων, καθώς επίσης και το συλλεκτικό μπιλιέτο «Οι μνήμες του νερού» με κείμενα από την ανοιχτή Συνάντηση που έγινε στο πλαίσιο των «Θαλασσογραφιών», εντός του Γαλλικού Καταλύματος (Π. Πόλη Ρόδου).

Τέλος, κατά τη διάρκεια της διπλής καραντίνας (Άνοιξη 2020 & Φθινόπωρο-Άνοιξη 2021) «Το Κοχύλι» πραγματοποίησε κανονικά το Πρόγραμμα των Συναντήσεων του μέσω του Διαδικτύου.

Παράλληλα ολοκλήρωσε την παραγωγή 43 μονόλεπτων ραδιοφωνικών αναγνώσεων για την νέα ραδιοφωνική του στήλη στο Ρ/Σ Λυχνάρι 91,4 με την επωνυμία «Ενός λεπτού μαζί».

Ακόμη, παρήγαγε και δημοσίευσε 2 βίντεο μικρού μήκους που συνδέουν την λογοτεχνία με την μουσική και την εικόνα – ως σχόλιο στο πρωτόγνωρο της εμπειρίας του λόκ-ντάουν.

Το πρώτο ονομάζεται: «Μπλε Τετράδια» (2’.13’’) - σε κείμενο του Φρ. Κάφκα:

 

Και το δεύτερο: «Δεν υπάρχει φυλακή» (1’.56’’) - σε κείμενο του Π. Κοροβέση:

Τελευταίο τυπογραφικό εγχείρημα του «Κοχυλιού» αποτελεί το συλλεκτικό, εκτός εμπορίου, 12σέλιδο, με τίτλο «Γιασεμιά και Γιούλια»,(Ιούλιος 2020).

Στα τέλη του φθινοπώρου αναμένεται η έκδοση του συλλογικού τόμου «Ανάμεσα στα φύλλα» με πρωτότυπα έργα των κοχυλάριων μελών από το εκδοτικό πρόγραμμα της Κοιν.Σ.Επ Για την Φύση.

«ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ» 

στο Facebook: 

https://www.facebook.com/groups/441245779247929/

«Χόρχε Λουίς Μπόρχες»

Ξύπνησε.

Πέρασε πρώτα απ’ τον Λαβύρινθο. Δίχως να τον ακολουθεί ψίχουλο από σκιά.

Έπειτα κάθισε με τις ώρες στην Βιβλιοθήκη – ή μήπως στον Παράδεισο έπρεπε να πω;

Απήγγειλε από μνήμης όσους στίχους μαστόρευε  παράλληλα – μες στο ανταριασμένο πέλαγο της μνήμης. Οι στίχοι καταγράφηκαν – άπιστοι στην μετάφραση τους.

Ήρθε το απόβραδο.

Σκέφτηκε να πλαγιάσει.

Κατάμονος όλη μέρα.

Απλώς ήταν ο Μπόρχες που του πέρασε ένα λευκό σεντόνι όταν οριζοντιώθηκε – για να μην κρυώνει μες στην νύχτα.

[1^η δημοσίευση: 24/8/2021]

Για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο

Κι ενώ για τους Μιλγουόκι Μπακς είναι ένας τίτλος (πρωταθλητές του ΝΒΑ - έπειτα από μισό αιώνα, από τα χρόνια του Κ. Α. Τζαμπάρ) – για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο είναι η επικύρωση πως ο συνδυασμός σκληρής εργασίας, αφοσίωσης και σπάνιου ταλέντου μπορεί να μετακινήσει ένα νέο άνθρωπο από τις αναρίθμητες δυσκολίες, που έχει ως γιός μεταναστών στην Ελλάδα της εποχής μας, στην κορυφή του αθλήματος του.

Ο μεγάλος θαυμασμός, όμως, που γεννάει η πορεία του δεν έχει να κάνει μόνο με την ιδιοφυΐα του αθλητή ή με το εκ νέου ξεγύμνωμα των ρατσιστικών φαντασιώσεων και των όπου γης φανατικών εκφραστών τους.

Έχει να κάνει και με μία συνείδηση, που όταν της δίνεται το βήμα, δεν εκφέρει λόγο έπαρσης, μεγαλείου ή και υψηλής ανταγωνιστικότητας που να φτάνει ενίοτε στα όρια του κοινωνικού κανιβαλισμού.

Δεν είναι αυτονόητο να έχεις μίαν άλλη στάση απέναντι στον εαυτό σου, στον συναθλητή σου και στον αντίπαλο, σε ένα άθλημα, όπως το μπάσκετ και ειδικότερα, σε ένα πρωτάθλημα όπως το ΝΒΑ. Αρκεί να θυμηθούμε μόνο την περίπτωση του κορυφαίου εντός των γηπέδων, πλην όμως με ένα ιδιαίτερα προβληματικό ταπεραμέντο σε σχέση με τα παραπάνω Μ. Τζόρνταν [Στον «Τελευταίο Χορό» (“The Last Dance” / ντοκιμαντέρ, 2020) είναι κάτι περισσότερο από ευδιάκριτο].

Αυτό, επομένως, ευχόμαστε όσοι εκτιμούμε την εν γένει αθλητική και δημόσια παρουσία του Γιάννη Αντετοκούνμπο, με την αφορμή που δίνει η κατάκτηση του φετινού τίτλου του ΝΒΑ από την ομάδα του: να συνεχίσει να στέκεται όρθιος πέρα από τις ποικίλες, ορατές κι αόρατες, φυλακές που ορθώνει η επιτυχία.

«Σχετικά με το τίποτα» & «Πώς ο Γ. Άλλεν μπορεί να αλλάξει τη ζωή σας»

Αναγνωστική πρόταση – διπλή:

Α. «Σχετικά με το τίποτα» του Γούντυ Άλλεν (μετάφραση: Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης, επιμέλεια-διορθώσεις: Άννα Μαράντη, Ψυχογιός, 2020)

Και Β. «Πώς ο Γ. Άλλεν μπορεί να αλλάξει τη ζωή σας» του Έρικ Βάρτζμπεντ (μετάφραση: Ρίτα Κολαΐτη, τυπογραφικές διορθώσεις: Λένα Μαζαράκη, Μεταίχμιο, 2013).

«Σχετικά με το τίποτα»: Απολαυστική και διανοητικά ερεθιστική η αυτοβιογραφία του Γ. Άλλεν – εκ βαθέων εξομολογητική και γι’ αυτό, επαρκώς ειλικρινής.

 

Πολλά μπορεί κανείς να επισημάνει για τις άλλοτε ήρεμες κι άλλοτε φρενήρεις μέρες του αγαπημένου δημιουργού, εκείνο όμως που λάμπει πέρα από το σπινθηροβόλο του χιούμορ (χιούμορ που χλωμιάζει μόνο στις σελίδες του βιβλίου για την μακρά οικογενειακή τους περιπέτεια με την Μία Φάροου) είναι η απουσία ματαιοδοξίας σ’ ένα καλλιτεχνικό περιβάλλον όπου η ναρκισσιστική συχνότητα ηγεμονεύει.

 

Είναι κάτι το αξιοθαύμαστο: διότι στο κενό της ματαιοδοξίας, συνυπάρχει η ταπεινότητα (αδύνατον να μην το διαγνώσει κανείς λχ στο τι και το πώς μιλάει ο Άλλεν για τις μεγάλες του αγάπες, όπως είναι ο Μπέργκμαν, ο Φελλίνι ή Τ. Ουίλλιαμς – ή και στον ίδιο τον τίτλο του βιβλίου, «A propos of nothing») με την υγιή φιλοδοξία: για έργο ξεχωριστό και με προσωπικό, ανόμοιο αποτύπωμα.

 

Ολοκληρώνοντας την αυτοβιογραφία του Άλλεν (στην εξαιρετική μετάφραση του Γ. Ι. Μπαμπασάκη) ξανάπιασα το δοκίμιο του Έρικ Βάρτζμπεντ «Πώς ο Γ. Άλλεν μπορεί να αλλάξει τη ζωή σας» (εξίσου κελαρυστά μεταφρασμένο από την Ρ. Κολαΐτη). Το είχα διαβάσει, όταν είχε πρωτοβγεί το ’13, σκέφτηκα όμως να το δω πάλι υπό τις σκέψεις που μου γέννησε το «Σχετικά με το τίποτα».

 

Πρόκειται για ένα δοκίμιο που όποιος βλέπει στον κινηματογράφο του Άλλεν μία οξυδερκή και πολυφωνική απεικόνιση (όσο και αντιφώνηση έναντι) της σύγχρονης ζωής, θα βρει διάσπαρτες διαυγείς και στοχαστικές επισημάνσεις.

 

Μοναδική παραφωνία: ο διδακτικός και στην ατραπό της μόδας της αυτοβελτίωσης τόνος στον τίτλο του βιβλίου. Αμβλύνεται, ωστόσο, κάπως αυτή η αίσθηση, όταν τον δεις με έναν ευθέως γουντιαλλενικό τρόπο αντίστοιχο του «Everything You Always Wanted to Know About Sex * But Were Afraid to Ask» (1972).

 

Δείγμα γραφής: «“Η σοφία δε μας προσφέρεται”, έλεγε ο Προυστ, “εμείς πρέπει να την ανακαλύψουμε μέσα μας ύστερα από ένα ταξίδι που κανείς άλλος δεν μπορεί να κάνει για λογαριασμό μας, ούτε και να μας απαλλάξει από αυτό”. Whatever works, λοιπόν, και ο καθένας ας γράψει τη συνέχεια της ιστορίας…» (σελ. 106)

 

Καλό σας μακροβούτι…