Θερινές Προβολές

“Asteroid City” (2023): Οπτικό – κινηματογραφικό ποίημα.

 

Τρία επίπεδα πραγματικότητας – που το ένα καθρεφτίζει το άλλο – δημιουργώντας μία ξεχωριστή σπουδή πάνω στο νόημα (στα νοήματα – μήπως;) της ζωής και της τέχνης.

 

Δέχτηκε επικρίσεις πως υπολείπεται σε μεστότητα και «χαρακτήρα» – από άλλα έργα του Άντερσον. Δεν τις υιοθετώ.

 

Παρότι διαφωνώ με τη κεντρική του θέση τόσο στα περί τέχνης – όσο και στα περί ζωής – δεν μαγευόμαστε ή όχι λόγω των «απόψεων» ενός έργου. Ένα έργο τέχνης δεν είναι διδακτορική διατριβή. Εμπεριέχει κι οπτικές που τις βρίσκουμε επιπόλαιες ή αγοραίες ή απλώς αμήχανες. Ε, και;

 

Το πώς συνάπτονται αυτές οι οπτικές είναι κυρίως αυτό που μετράει – το πώς εξιστορούνται, με απλά λόγια.

 

Κι εκεί ο Άντερσον είναι ποιητής.

 

Η ταινία έχει μία συναρπαστική πολλαπλότητα – που θα ήταν μέλι στο ψωμί πολλών εργαστηρίων γύρω από ζητήματα αισθητικής, ηθικής – κι εν γένει, της καλλιτεχνικής πράξης.

 

Ανεξάρτητα όμως απ’ αυτό το “Asteroid City” είναι όντως μέλι. Ούτως ή άλλως.

 

Απ’ την γύρη πολλών αγρών, φυτών και οικοσυστημάτων.

 

Της ζωής και της τέχνης.

2 θαυμάσια ντοκιμαντέρ.

Διαφορετικά στην στόχευση και φυσικά στην θεματολογία τους: στο «Meeting Gorbachev» (2018) γίνονται αντικείμενο μελέτης τα έργα και οι ημέρες του τελευταίου ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης – ενώ στο «Ryuichi Sakamoto: Coda» (2017) φιλοτεχνείται η μουσική προσωπογραφία του προσφάτως εκλιπόντα Ιάπωνα συνθέτη κι ακτιβιστή.

 

Διαφορετικά στην στόχευση και φυσικά στην θεματολογία τους – όμοια όμως στην οξυδέρκεια και την διεισδυτικότητα τους.

 

Καθώς και στην διανοητική-πνευματική πρόκληση που εγείρουν.

Εικονιστική κοινωνία

Σε μία μεγάλη λεωφόρο εντοπίζονται δεκάδες σταματημένα οχήματα απ’ το μποτιλιάρισμα. Έξαφνα τη διασχίζουν μεταξύ των τετράτροχων ουρών 2 μεγάλα λιοντάρια με τα ισάριθμα μικρά τους.

Τι πιάνουν οι δίποδοι επιβάτες αμέσως στα χέρια τους στοχεύοντας τους απρόσκλητους πλην αμέριμνους διερχομένους;

 

Α. Το κινητό τους

Β. Το κινητό τους

Γ. Το κινητό τους

Θάνατος - Αθανασία

Διάβασα ξανά, έπειτα από 20 χρόνια, την «Αθανασία» του Μίλαν Κούντερα. Λίγο ακριβώς μετά τα θλιβερά νέα που ήλθαν πρόσφατα για τον μεγάλο Τσέχο συγγραφέα.

 

Γιατί την «Αθανασία»; Ίσως λόγω της πιο αμυδρής δύναμης της στην μνήμη μου από τα άλλα έργα του.

 

Έτσι υπέθεσα στην αρχή. Η πραγματική αιτία όμως ήταν βαθύτερη: η ίδια η κεντρική του θεματική – ο θάνατος και η σιαμαία του φίλη, η αθανασία.

 

Κι ενώ ο θάνατος υπάρχει – η πρώτη κοινή μας βεβαιότητα – η αθανασία απλώνει περισσότερο τη σκιά της στην ζωή μας, παρά μία συχνότητα με σάρκα και οστά.

 

Μικρή ή μεγάλη, η αθανασία είναι αυταπάτη. Γι’ αυτό και λειτουργεί ως δέλεαρ – μας υπαινίσσεται ο Κούντερα.

 

Παράλληλα μας ξεδιπλώνει ένα υφαντό από ιστορίες και μικρότερες θεματικές που μέσα απ’ την αλληλοδιείσδυσή τους βρίσκει χώρο η σκέψη του να αρτιωθεί όχι ως ασπόνδυλη ή ακαδημαϊκή φιλοσοφία, αλλά ως πηγαίος στοχασμός πάνω στα ανθρώπινα.

 

Ο Κούντερα δεν είναι πλέον εδώ – ως οντότητα. Η αθανασία δεν τον αγκαλιάζει, όπως και κάθε ανθρώπινη ύπαρξη. Το τι θα μείνει επίσης μακροπρόθεσμα απ’ το έργο του είναι αμφίβολο. Ό,τι ίσως διατηρηθεί στη μνήμη ενός ασκημένου μουσικόφιλου, πάλι υπαινίσσεται ο ίδιος ο συγγραφέας, απ’ την ακρόαση της αγαπημένης του συμφωνίας. Στην καλύτερη, ενδεχομένως, περίπτωση.

 

Τότε, γιατί δημιουργούμε; Γιατί γράφουμε; Γιατί συνθέτουμε; Μήπως δεν είναι ήδη πελώριο το στομάχι της λήθης – χώρια το μελλοντικό δυνητικό στομάχι των πυρηνικών ή της AI (Τεχνητής Νοημοσύνης);

 

Γιατί δημιουργούμε, παρ΄όλα αυτά;

 

Για ένα μικρό «εδώ και τώρα». Γι’ αυτό το ελάχιστο «εδώ και τώρα» που είναι η ζωή μας – και η ζωή των άλλων ανθρώπων.

 

Και το οποίο είναι ό,τι πιο κοντινό κατέχουμε ως «παν».

Λευκός Αύγουστος

 Φωτογραφία: Henri Cartier-Bresson

– Η πόρτα, τα σκαλοπάτια, τα παραθύρια του λευκού…

– Η πόρτα, τα σκαλοπάτια, τα παραθύρια του Αυγούστου!

«Φθορά - Fthorá»: νέα κυκλοφορία

«Φθορά - Fthorá»:

2 νέα κομμάτια

Μόλις κυκλοφόρησε από την Records DK

https://distrokid.com/hyperfollow/panosdrakopoulos/---fthor

 

Εξώφυλλο - art work: Στέλιος Σκαραβαίος

 

Διατίθεται σε όλες τις μεγάλες μουσικές πλατφόρμες

και τις ψηφιακές μουσικοθήκες.

 

SPOTIFY:

https://open.spotify.com/album/6oNksPPTMd74PFqoEMGj8w?si=sT9SHCvQSlWyrZEajyB-1w

Λίγα λόγια για το έργο:

 

Μέσα σε δύο μόλις στίχους ο Κώστας Καρυωτάκης συνοψίζει το πόσο ευάλωτα μοιάζουν όλα όσα φτιάχνουμε οι άνθρωποι.

Όχι, μόνο τα κτήρια, οι μηχανές ή τα τεχνολογικά μας μεγαθήρια. Τα πάντα.

Ακόμη και οι στίχοι μας – ακόμη και η μουσική μας. Οι τέχνες μας.

Συντρίβονται μέσα στην άμμο του χρόνου.

Και το φως πού περιέχουν – πού πηγαίνει μετά τη συντριβή;

Ποιος, στ’ αλήθεια, γνωρίζει…

 

Π. Δ.

 

Βιογραφικά Σημειώματα:

 

Ο Πάνος Δρακόπουλος διδάσκει σε σχολεία της Aβάθμιας εκπαίδευσης. Είναι μέλος του περιοδικού «Νησίδες» και ιδρυτής του Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής «Το Κοχύλι». Έχει δημοσιεύσει 5 ποιητικά βιβλία και την μετάφραση της συλλογής ποιημάτων του J. D. Morrison “An American Prayer” – όλα τους από τις εκδ. Γαβριηλίδης. Παράλληλα, γράφει μουσική για το θέατρο, και τη βίντεο αρτ.

Με το μουσικό του βιβλίο «Ένας κομήτης μαγικός» (2018/2021) επιχείρησε να συνενώσει την ποιητική και την μουσική του γραφή.

Το άλμπουμ του «Πάγος και Φωτιά» (2021) αποτελεί τον πρώτο του κύκλο ορχηστρικής μουσικής. Τον Δεκέμβριο του 2022 κυκλοφόρησε ένα EP με τα πρώτα του τραγούδια για τους «Ετεροθαλείς» (1998-2000), ενώ με την έλευση του νέου έτους δημοσίευσε την μικρή σίνγκλ εκδοχή του ορχηστρικού «Πάγος και Φωτιά».

Με το «Ελιξίριο» (Μάιος, 2022), σε στίχους του Γ. Φαινέκου, ξεκίνησε την σειρά «Ποιητικά», την οποία συνέχισε με τις «Πεταλούδες», σε ποίηση του Π. Νερούδα (Σεπτέμβριος, 2022) και με «Το τραγούδι της ερήμου», σε ποίηση της Άννας Ξανθάκη (Φεβρουάριος, 2023).  

Λίγο μετά το σινγκλ «Ο γλάρος» (Μάιος,  2023), σε στίχους της Δήμητρας Ηλιού, όπου εγκαινίασε ένα νέο κύκλο μουσικών έργων με πλαίσιο αναφοράς τον κόσμο του παιδιού, προχωράει με την «Φθορά - Fthorá» (Αύγουστος, 2023) στο μονοπάτι των «Ποιητικών» συνομιλώντας δημιουργικά αυτήν την φορά με την ποίηση του Κώστα Καρυωτάκη.

 

Ο Κώστας Καρυωτάκης (Τρίπολη, 1896 – Πρέβεζα, 1828) στον σύντομο βίο του εξέδωσε 3 μόλις συλλογές ποιημάτων που τον έχουν καταστήσει ως μία από τις κορυφογραμμές της ελληνικής ποίησης για τον 20^ο αιώνα. 

        Η επίδραση του στις επόμενες λογοτεχνικές γενιές παραμένει μέχρι και τις μέρες μας αμείωτη, ενώ διάφορα ποιήματα του έχουν τύχει πρωτότυπων κι ευρηματικών μελοποιήσεων.

 

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ Πάνου Δρακόπουλου

Ελεύθερη ακρόαση:

"Φθορά - Fthorá"

"Φθορά - Fthorá":
2 κομμάτια

Ποίηση: Κώστας Καρυωτάκης

Μουσική: Πάνος Δρακόπουλος

Εξώφυλλο - art work: Στέλιος Σκαραβαίος.

Η νέα μας κυκλοφορία μέσα στην ερχόμενη εβδομάδα!

Μουσικός Ιούλιος

[Ετοιμάζοντας μία σειρά νέων μουσικών παραγωγών

- που θα περιέχει τόσο μελοποιημένη ποίηση και νέα τραγούδια,

όσο και ορχηστρική μουσική]

"Ναυαγώντας στη στάχτη" / "Shinking into ashes"

Video:

REUTERS, "A drone's view of the devastation caused by wildfires on the Greek island of Rhodes".

 

Music by Panos Drakopoulos / Μουσική Πάνος Δρακόπουλος,

"Φθορά Ι"

 

Rhodes, 28/7/2023 - Ρόδος, 28/7/2023

Ψυχικές αντιπυρικές ζώνες

Σε εποχές όπου καλπάζει η λαίλαπα του μηδενισμού απ' τη μία και του φιλοτομαρισμού απ' την άλλη – η αλληλεγγύη και η ευγνωμοσύνη, όπως και τόσες άλλες αξίες, εντός των όσων κάνουμε, αλλά και των όσων λέμε, λειτουργούν ως γνήσιες ψυχικές αντιπυρικές ζώνες.

Ως εσωτερικές επικράτειες όπου βλασταίνει γύρω τους η ανθρωπιά μας.

Η ευγνωμοσύνη των πληγέντων

΄

15ο ΔΣ ΡΟΔΟΥ - 24/7/2023

Κι ενώ η ροδιακή τραγωδία μαίνεται – στους πίνακες των σχολείων μας αποτυπώνεται η ευγνωμοσύνη των ανθρώπων λίγο προτού επιστρέψουν στις πατρίδες τους.

 

Ειδικά από τα παιδιά – που ακόμη και στη πιο δύσκολη στιγμή – γνωρίζουν...

Μικρο-οάσεις

Αν δεν γίνονται όλα στάχτη – κάθε φορά που ένας εμπρησμός ή έστω ένα ατύχημα μεταμορφώνει την ζωή μας σε κόλαση – είναι επειδή μες στον άνθρωπο, υπάρχουν διαχρονικά αυτές οι μικρο-οάσεις: που ονομάζονται αλληλεγγύη κι ενσυναίσθηση.

 

Από αυτές πίνουμε και ξανασηκωνόμαστε όρθιοι – και πιο μυαλωμένοι.

Κύτταρο από τα κύτταρά μας

Πραγματικοί ήρωες, με αφορμή το τί συμβαίνει και φέτος στα ελληνικά  οικοσυστήματα, είναι οι πυροσβέστες και οι εθελοντές στην κατάσβεση και στον περιορισμό των πυρκαγιών.

 

Τους γνωρίζουμε;

 

Όχι.

 

Στην κοινωνία του θεάματος, ο άνθρωπος του έργου είναι σχεδόν αόρατος. Ή, το συνηθέστερο: ασήμαντος σε σχέση με τον ανθυπο-παίκτη του ανθυπο-ρεάλιτι – σε σύγκριση με τον κάθε ανθυπο-ινφουένσερ.

 

Και γιατί στρεφόμαστε ξανά κατά της κοινωνίας του θεάματος;

 

Διότι σε αυτήν η φύση είναι απλώς και μόνον ένα φόντο, ένα άψυχο σκηνικό. Ό,τι περίπου η μουσική στα σούπερ-μάρκετ.

 

Το ότι παραμένουμε πολιτικά, θεσμικά και δομικά, καθηλωμένοι κι αδρανείς απέναντι στην καταστροφή των δασών – οφείλεται και σε αυτό: στο ότι δρούμε και σκεφτόμαστε ως καταναλωτές των φυσικών πόρων – κι όχι, ως συμβιωτικοί τους οργανισμοί.

 

Κάθε δέντρο που καίγεται, κάθε ζωάκι που απανθρακώνεται, είναι κύτταρο από τα κύτταρά μας.

Φωτογραφίες: CNN Greece, To Πρώτο Θέμα

Jane Birkin (1946 - 2023)

Η ομορφιά πίνει κυρίως απ’ το ποτήρι

που σερβίρει

η νιότη των πραγμάτων.

 

Μέχρι και την τελευταία ημέρα της ζωής.

 

Jane Mallory Birkin 

(14/12/1946 – 16/7/2023)

Το παρόν βιντεάκι φτιάχτηκε πριν από 11 περίπου χρόνια παρέα με τον Στέλιο Σκαραβαίο σαν μια μικρή "ωδή" (με τη βοήθεια της μουσικής και των στίχων του Μόρισον) στην μοναδική ομορφιά της Jane Birkin.

Μίλαν Κούντερα

Μίλαν Κούντερα: 1 Απριλίου 1929 - 11 Ιουλίου 2023.

ΜΙΛΑΝ ΚΟΥΝΤΕΡΑ

 

Αν και φιλημένος εδώ και χρόνια απ’ την Αθανασία

πέθανε σήμερα ο κύριος Μίλαν.

Τι Αστείο να καταλήγει στο χώμα ή στην στάχτη

Η Αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι μας.

Ή, ενίοτε, στο χαρτί και στο μελάνι,

στην νέα μας κάθε φορά Ταυτότητα.

 

Εξάλλου κάθε Βιβλίο του γέλιου και της λήθης

βρίθει από Κωμικούς έρωτες

και δράματα που πλέκει η μνήμη

και η Άγνοια

όσο διαρκεί ο μικρός μας βίος.

 

Ο βίος, μα κυρίως το πλούσιο γραπτό βιος

του κύριου Μίλαν

μάς ένωσε τόσους και τόσους

κάτω απ’ τον Ακρωτηριασμό της Δύσης,

πέρα απ’ τη Γιορτή της Ασημαντότητας,

σε μία Συνάντηση άνευ προηγουμένου:

Μαθητεύοντας στην ροή και στα κάλλη της Βραδύτητας.

 

Του οφείλουμε όλοι μας μιαν άλλη γλώσσα:

Όχι της μητέρας μας ή της αγαπημένης μας,

αλλά της συνείδησής μας,

όταν έχει απαλλαγεί από κάθε γελοίο Πέπλο!

13 κεράκια για κανάλι 'Πάνος Δρακόπουλος' - στο You Tube

Με την έλευση του Ιουλίου, το κανάλι ‘Πάνος Δρακόπουλος’ στο You Tube έσβησε 13 κεράκια!

 

Αναδύθηκε το καλοκαίρι του 2010, με την επέκταση του ευζωνικού ίντερνετ (στην Ελλάδα), επιδιώκοντας να φιλοξενήσει ποικίλης παιδαγωγικής και καλλιτεχνικής υφής υλικό από την σχολική κοινότητα των Ουρανοποιημάτων, καθώς και έργα απ’ την δημιουργική, πιο προσωπική ενασχόλησή μου με την μουσική και την ποίηση. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια, από την πανδημία κι έπειτα, φιλοξενεί και οπτικοακουστικές παραγωγές του Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής «Το Κοχύλι».

 

Δεν έχει παίξει με τους γνωστούς όρους τους μάρκετινγκ, ούτε ελέγχεται από την ηγεμονία της αγοράς, παρά τους μετασχηματισμούς της ίδιας της πλατφόρμας, στο πέρασμα αυτών των ετών, ολοένα πιο επιτακτικά προς αυτή την κατεύθυνση.

 

Είναι διαφορετικής υφής η λογική και η στόχευσή του.

 

Ευγνώμων σε όλους τους μεγάλους και μικρούς του φίλους!

            Αν θέλετε να γίνετε συνδρομητές/συνδρομήτριες 

- πατήστε το σχετικό κουδουνάκι (Subscribe)

https://www.youtube.com/@panosdrakopoulos

Το πιο πρόσφατο βίντεο στο κανάλι: