Σαμουέλ Πατί, 1973-2020

Βαθιά οδύνη και αποτροπιασμό – νιώθουμε όσοι βιώνουμε και διδάσκουμε την πολυφωνία της εποχής μας –  εντός κι εκτός σχολικής αίθουσας - κι όχι την μονοφωνία εκείνης της απόλυτης αλήθειας που οπλοφορεί και αποκεφαλίζει.

// Σαμουέλ Πατί, (Samuel Paty) 1973-2020 / Γάλλος εκπαιδευτικός, καθηγητής ιστορίας στο κολλέγιο του Conflans Saint-Honorine (Yvelines), που δολοφονήθηκε σε προάστιο του Παρισιού, επειδή δίδασκε την ελευθερία του λόγου. //

Για περισσότερες πληροφορίες:

1.  https://www.iefimerida.gr/kosmos/samoyel-pati-apokefalise-o-tzihantistis?fbclid=IwAR0gCQkxYHe7PdljTdP_wZ_bOlG2sic7IuTlQaLUhDMpXHrj_juO0Whr5Pg

2.  https://www.theguardian.com/world/2020/oct/17/teacher-decapitated-in-paris-named-as-samuel-paty-47?fbclid=IwAR0x0NwZNJG6DJocgcxVUHomAtir0qej3eIEpnpcNuevTrcoFChqPP2TQuQ

 

«Το Κοινωνικό Δίλημμα»

Α. Οι άνθρωποι δε θα χειραγωγούνται από αλγόριθμους στο μέλλον. Αυτό συμβαίνει ήδη. Σε καθημερινό επίπεδο αυτό ισχύει ασφαλώς και ως προς τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.

Β. Μόνο δύο βιομηχανίες αποκαλούν τους παραλήπτες των προϊόντων τους «χρήστες»: εκείνη των ναρκωτικών κι εκείνη των λογισμικών/ψηφιακών εφαρμογών.

Γ. Ο εθισμός στις εφαρμογές και στις αλγορυθμιζόμενες μηχανές, η χειραγώγηση από αυτές και η διαρκής αρπαγή προσωπικών δεδομένων, η αύξηση της εφηβικής παραβατικότητας (και περιστατικών αυτοτραυματισμού), η όξυνση του φαινομένου της κοινωνικής και πολιτικής πόλωσης («οι ευφυείς είμαστε εμείς – οι άλλοι, οι της αντίθετης άποψης, τρώνε σανό!» όπως λέμε στα καθ’ ημάς) κι ένα σωρό άλλα κλιμακούμενα πολιτιστικά γεγονότα και τάσεις συνδέονται οργανικά με τον τρόπο που είναι μέχρι στιγμής σχεδιασμένες όλες αυτές «οι υπηρεσίες»: από το instagram και το fb μέχρι το tik tok και την google.

3 από τις πολλές παραδοχές που μπορεί κανείς να εξάγει παρακολουθώντας το άκρως ενδιαφέρον 93λεπτο ντοκιμαντέρ «Το Κοινωνικό Δίλημμα» (The Social Dilemma) του Jeff Orlowski.

Πολλά θα μπορούσε κανείς να σχολιάσει – όμως, θαρρώ, πως το πρωτεύον είναι να βρει τον χρόνο προβολής και ανάλυσης του στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο –ακόμη και μέσω απογευματινών συναντήσεων ή εργαστηρίων με τη συμμετοχή, φυσικά, γονέων, και ειδικών στον τομέα της ψυχολογίας και της πληροφορικής.

Αν ήμουν στην Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, αυτό προσωπικά θα επιδίωκα.

Επίσημο τρέιλερ:

Μία ισοσταθμισμένη κριτική για το εν λόγω ντοκιμαντέρ: 

https://variety.com/2020/film/reviews/the-social-dilemma-review-1203487761/  

Έντυ Βαν Άλεν: 1955 -2020

Οι κάποτε πιτσιρικάδες της δεκαετίας του ’80 δεν είχαμε την τύχη, ως προς τα μουσικά πράγματα, να συντονιστεί η πρώτη αισθητική αγωγή μας με την ανατολή και την εκπυρσοκρότηση ενός φαινομένου, όπως, λόγου χάριν, ο Τζ. Χέντριξ ή ο Τζ. Πέητζ. Την επιτομή, που έφεραν στο 6/12χορδο όργανό τους, αλλά και στην ευρύτερη τέχνη της τραγουδογραφίας, την ανακαλύψαμε αργότερα.

 

Το αυτί μας όμως είχε την τύχη να ασκηθεί σε πρώτο χρόνο από έναν άλλο -σύγχρονό μας- βιρτουόζο, που έφερε τα πάνω κάτω στον ηλεκτρικό ήχο. Τον Έντυ Βαν Άλεν (Eddie Van Halen).

 

Δεν ήταν απλώς οι νέες τεχνικές που εφηύρε (το λεγόμενο, "τάππινγκ", η πιο γνωστή), η μαστορική του στα ριφ (μοτίβα, κιθαριστικά ή άλλα, όπως, πχ του δημοφιλέστατου «Jump», που είναι με τον ήχο των κέημπορτς) ή η φινετσάτη λεπτοδουλειά του στα σόλα, όπου ανέπτυσσε πρωτόγνωρα για την ροκ μουσική, ευφάνταστα μονοπάτια.

 

‘Ήταν πρωτίστως ο ήχος του: ένας ήχος απ’ το μέλλον. Ένας ήχος ανόμοιος.

 

Την εβδομάδα που μας πέρασε ο Έντυ Βαν Άλεν έφυγε από την ζωή – η αναμέτρηση με την επάρατο δεν κάνει διακρίσεις σε πρωτότυπους και σε μίμους.

 

Κι ο Έντυ Βαν Άλεν ήταν ένας μαγικός μουσικός: ο Τζ. Χέντριξ και ο Τζ. Πέητζ της δικής μας γενιάς.

Αλησμόνητο δείγμα γραφής:

Λιγότερο γνωστό δείγμα γραφής - σε συνεργασία με τον Εν. Μορικόνε (σύνθεση) και τον Ρ. Γουότερς (φωνητικά) για το σάουντρακ της ταινίας "Ο θρύλος του 1900":

Για τον Βασίλη Ραφαηλίδη

Πάνω από δύο δεκαετίες έχουν πλέον περάσει από τον θάνατο του Βασίλη Ραφαηλίδη, για τον οποίο πλείστες όσες αναφορές τον κατονομάζουν ως έναν "αιρετικό" της ελληνικής διανόησης και της αριστεράς – κι άλλες τόσες, εστιάζοντας αποκλειστικά στην τηλεοπτική περσόνα που καλλιέργησε ιδιαίτερα κατά την πρώτη περίοδο της ιδιωτικής τηλεόρασης, ως έναν οξυδερκή αναλυτή που δεν απέφυγε τις γραφικές αποχρώσεις.

 

Βρίσκω και τις δύο προσλήψεις σε μεγάλο βαθμό επιφανειακές κι άστοχες.

 

Τόσο για μένα όσο και για αρκετούς συνομηλίκους μου ο Ραφαηλίδης ήταν σημείο αναφοράς – πλάι σε άλλα πρόσωπα του ίδιου πνευματικού κυβισμού, πλην όμως όχι απαραίτητα και της ίδιας κοσμοαντίληψης.

 

Στα 20 μου διέτρεξα όλη του την πλούσια εργογραφία: από τα κινηματογραφικά έως τα πολιτικά του βιβλία. Ακόμη και η αυτο-βιογράφησή του με το «Μνημόσυνο για έναν ημιτελή θάνατο» (εκδ. Εικοστός Πρώτος, 1992) παραμένει και σήμερα ευφρόσυνη από ποικίλες σκοπιές εμπειρία παρά τα μύρια βάσανα και τις ταλαιπωρίες που φανερώνει – χάριν κυρίως σε μία σπάνια αίσθηση του χιούμορ εκπορευόμενη τόσο από την ίδια τη γλώσσα, αλλά, ιδίως, από τον ατόφιο υπερρεαλισμό των ανθρωπίνων.

 

Αν γίνομαι λιγάκι πιο προσωπικός είναι μόνο και μόνο για να καταλήξω στην προτροπή προς τους σημερινούς 20άρηδες να τον ανακαλύψουν και φυσικά προϊόντος του χρόνου – κι ό,τι αυτό επιφέρει σε πείρα ζωής, σπουδής και μελέτης – να τον αμφισβητήσουν.

Άλλωστε κι ο ίδιος ο Ραφαηλίδης ήταν ένας διαρκής αμφισβητίας συστημάτων σκέψης και πολιτικής πρακτικής – όσο και του ίδιου του εαυτού: διαμορφώνοντας αυτό το ιδιαίτερα ενδιαφέρον κράμα ποικίλων ‘–ισμών’, όπως γράφει ο ίδιος, «σε ίσες δόσεις από μαρξισμό, αναρχισμό, υπαρξισμό, φροϋδισμό, νιτσεϊσμό, λογικισμό, παραλογισμό και μερικών άλλων ‘–ισμών’ που αλληλοαναιρούνται και προφυλάσσουν από τον πιο επικίνδυνο ‘–ισμό’, τον δογματισμό, αυτόν ακριβώς που κάνει τους άλλους να σε χαρακτηρίζουν δογματικό, ίσως γιατί δεν ξέρουν πως ο δογματικός και ο ‘μονοδιάστατος άνθρωπος’, είναι το ίδιο πρόσωπο, όπως λέει και ο Μαρκούζε» («Η μεγάλη περιπέτεια του μαρξισμού», εκδ. Εικοστός Πρώτος, 1999, σελ. 549).

Του χρωστάμε.

Βασίλης Ραφαηλίδης 

14 Ιανουαρίου 1934 - 8 Σεπτεμβρίου 2000

Βιβλιογραφία

«Η δημιουργικότητα είναι το ίδιο σημαντική στις μέρες μας με την γραφή και την ανάγνωση»

Για το παιδαγωγικό όραμα του Σερ Κέν Ρόμπινσον και την αναγκαιότητα του στις μέρες μας

 

Μία από τις μεγαλύτερες απώλειες των ημερών για τον παιδαγωγικό κόσμο (κι όχι μόνον) ήταν η έξοδος του Σερ Κεν Ρόμπινσον από τα εγκόσμια[1].

Του χρωστάμε οι νεότεροι πάρα πολλά. Δεν είναι μόνον ότι οι επισημάνσεις του πάνω στα κυρίαρχα εκπαιδευτικά μοντέλα είναι εύστοχες κι οξυδερκείς – και άλλοι μίλησαν, εξάλλου, για το πόσο απαρχαιωμένη είναι η δομή των αναλυτικών προγραμμάτων, όσο και οι τρέχουσες διδακτικές προσεγγίσεις απέναντι στις απαιτήσεις του σύγχρονου κόσμου. Δεν είναι ούτε το ότι άρθρωσε ακόμη και μες στα βιβλία του έναν λόγο προσιτό και διαυγή που δεν απέκλειε γενναίες δόσεις χιούμορ.

Με αφετηρία την παρατήρηση ότι κυριαρχεί η πλήξη στη ζωή μας, αλλά και την διάχυτη ασυμβατότητα του να ζει κανείς σύμφωνα με τις κλίσεις του (και του ποιος είναι), διαπίστωσε πως μία από τις αιτίες της διασπαρμένης ανά τον κόσμο ανθρώπινης δυστυχίας έγκειται στο ότι τα εκπαιδευτικά συστήματα αποκρύπτουν τους πόρους που εμπεριέχει κάνεις από τον ίδιο του τον εαυτό. Πόρους δημιουργικότητας – και κατ’ επέκτασιν ευτυχίας.  Έφτασε να κάνει λόγο για «καταστροφή» ανάλογη με το πλανητικό οικολογικό πεδίο, χρησιμοποιώντας χίλια δυο τεκμήρια που συγκλίνουν στην αποσιώπηση του πλούτου που εμπεριέχει κάθε άνθρωπος στο μάκρος της καθημερινής, της επαγγελματικής ακόμη και της προσωπικής του ζωής.

Ο Ρόμπινσον δεν αρκέστηκε στον να εισηγηθεί μεταρρυθμίσεις – μικρομετατοπίσεις πάνω στο παλαιό «παιδαγωγικό τερέν». Χρειαζόμαστε, επαναλάμβανε σε όλους τους τόνους, μία επανάσταση που θα οδηγούσε την νέα γενιά σε μία άλλης τάξεως αυτογνωσία – μία αυτογνωσία που έχοντας πιάσει τον σφυγμό της δημιουργικότητάς της θα ήταν σε θέση να διαμορφώσει την νέα εποχή – κι όχι απλώς να την υποστεί, με την ταχύτητα, τις αντιφάσεις και τα άγχη που παράγει.

Και δεν υπάρχει μεγαλύτερο άγχος από το να μην έχεις μάθει να ζεις με τις δυναμικές του ίδιου σου του δημιουργικού εαυτού.

Δε θα ήθελα να επιμείνω στην παραπέρα σκιαγράφηση μιας κληρονομιάς που οι ανά τον κόσμο παιδαγωγοί καλούμαστε  να διαχειριστούμε και γιατί όχι, να εμπλουτίσουμε. «Ίσως να μην μπορούμε να προβλέψουμε το μέλλον – όμως μπορούμε να βοηθήσουμε στη διαμόρφωσή του» άλλωστε υποστηρίζει o Ρόμπινσον στο εμβληματικότερο ίσως έργο του – δυστυχώς ακόμη αμετάφραστο στα ελληνικά, το “Out of our minds” (2^η έκδοση – αναθεωρημένη, 2011).

Αρκεί να επισημανθεί πως οι νέες προτάσεις του υπουργείου παιδείας για τη λειτουργία εργαστηρίων δεξιοτήτων (παρότι είναι ακόμη άδηλο το με ποιους πόρους θα πραγματοποιηθούν) είναι στην αντίθετη κατεύθυνση από τις προτροπές του Ρόμπινσον, αν και φαινομενικά συνάδουν. Όχι, δεν συνάδουν.

Η πρόκληση δεν είναι να καλλιεργήσουμε δεξιότητες (skills) – έναντι άλλων παραδοσιακών διδακτικών στοχοθεσιών, πχ στη γλώσσα ή στα μαθηματικά. Η πρόκληση είναι να επανανοηματοδοτήσουμε τη γνώση, ναι, βιωματικά, ναι, μετασχηματιστικά, όπως λένε κι άλλες σύγχρονες τάσεις της διδακτικής, σε ένα πλαίσιο που δε θα είναι παραδείγματος χάριν η είσοδος στο Πανεπιστήμιο το μείζον ζητούμενο.  Ή αλλιώς: η  κυρίαρχη νεύρωση – ήδη, μάλιστα, από την προσχολική ηλικία! (Θα ήταν υπερβολικό να το πει κανείς – όταν μεσουρανεί σήμερα και στην χώρα μας το καμάρι για τη διδασκαλία της γραφής και της ανάγνωσης ήδη από το νηπιαγωγείο;).

Το μείζον ζητούμενο είναι να δοθούν στα παιδιά ισότιμα πλήθος ευκαιριών να ανακαλύψουν και να καλλιεργήσουν τα δημιουργικά κοιτάσματα που διαθέτουν εντός τους. Ισότιμα όχι μόνο σε σχέση με τη διάχυσή τους σε όλο τον μαθητικό πληθυσμό – αλλά και σε σχέση με τα ίδια τα διδακτικά πεδία. Διότι αν τα πεδία λειτουργούν σε δύο ή περισσότερες ταχύτητες (ιδού η λογική του να προσθέσουμε τη «γαρνιτούρα των εργαστηρίων» στο γενικό μενού του εβδομαδιαίου σχολικού προγράμματος) δημιουργούνται ανισότητες μεταξύ τους – που απηχούν και ανισότητες κύρους κι επιρροής σε μαθητές και γονείς. Κι όμως ο Ρόμπινσον εμφατικά υποστηρίζει πως δεν είναι σημαντικότερος πια ο παραδοσιακός εγγραμματισμός από τις νεότερες μορφές του στην τέχνη λχ, στον αθλητισμό ή στην τεχνολογία.

Ας αναρωτηθεί, τέλος, ο πολίτης αν ανεξάρτητα από την ενεργή υγειονομική απειλή που ονομάζεται covid-19, το τμήμα των 20+ μαθητών εξυπηρετεί αυτό το νέο σχολείο που αξίζει να διαμορφώσουμε στα καθ’ ημάς ή συνάδει με το παιδοφυλακτήριο των παλαιότερων δεκαετιών του 20^ου αιώνα ή και με το μαζικό σχολείο μέσα από το οποίο αποφοιτήσαμε εμείς.

Όσο δεν γίνεται  όμως να κρυφτεί κανείς σήμερα από την ρευστή και επισφαλή πραγματικότητα του κορωνοϊού, άλλο τόσο δεν γίνεται να αποφύγει να ανταποκριθεί στην απαίτηση του να σχεδιάσουμε και να υλοποιήσουμε σχολεία αυτού του αιώνα, του 21^ου και για την δική μας κοινωνία.

Η φράση του τίτλου προέρχεται 

από την ομιλία του Sir Ken Robinson στο ΤΕD το 2006, 

με τίτλο: «Σκοτώνει το σχολείο τη δημιουργικότητα;»

1η δημοσίευση: Popaganda 5/9/2020

---

[1] Στις 21/8/2020. Βλ. την σχετική λιτή ανακοίνωση των οικείων του στην επίσημη ιστοσελίδα: http://sirkenrobinson.com/

Το πρόσωπο κι ο κόσμος – μας

Στον παρόν κάδρο εικονίζεται μία γυναίκα της οποίας το πρόσωπο έχει παραμορφωθεί από επίθεση με οξύ λόγω της μη συμμόρφωσής της με την κουλτούρα των καλυμμένων γυναικείων προσώπων στην χώρα της – εν προκειμένω, το Ιράν.

 

Σε αυτό το πρόσωπο – βλέπω αίφνης τον κόσμο μας.

 

Σε αυτό το πανέμορφο πρόσωπο – βλέπω την αρμονία που θα μπορούσαμε να σμιλεύσουμε ο ένας με τον άλλο, εμείς με τον πλανήτη.

 

Όχι, όμως: το αρνείται το οξύ των αιωνόβιων θεωριών μας, της καταστολής που εκπορεύεται από μία επουράνια, εξ αποκαλύψεως, αρχή – το οξύ που στάζει η αλαζονεία και η αμετροέπεια της εξουσίας (κι από μέτρο, διιστορικά, η εξουσία σπανίζει…), με τα δικά μας γήινα χέρια.

 

Αυτό το οξύ – μας αρνείται τον κόσμο ως κόσμημα.

Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ": έναρξη εργασιών 9ου Ετήσιου Κύκλου

Γενικές Πληροφορίες:

 

Οι συναντήσεις του Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ" (9^ος Ετήσιος Κύκλος, 2020-2021) θα πραγματοποιούνται σε εβδομαδιαία βάση – σε χώρο του «Κοχυλιού», στο Ροδίνι.

 

Το Εργαστήριο Δημιουργικής Ανάγνωσης και Γραφής «ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ» απευθύνεται σε:
αναγνώστες, φοιτητές, εκπαιδευτικούς και ανθρώπους της γραφής που θα ήθελαν να εμπλουτίσουν τις αναγνωστικές και συγγραφικές τους εμπειρίες έως εκείνο το όριο της δημιουργικής τους τόλμης.

 

Ημέρα συναντήσεων: Σάββατο (18.00-21.00).

Εξ αποστάσεως δυνατότητα συμμετοχής στις Συναντήσεις του Εργαστηρίου παρέχεται μέσα από την εφαρμογή Hangout του Google+ / είτε μέσω skype οι οποίες λειτούργησαν άριστα και κατά την πρωτόγνωρη περίοδο της καραντίνας.

 

Το Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ" έχει την στήριξη του περιοδικού τέχνης και λόγου "ΝΗΣΙΔΕΣ".

 

Υπεύθυνος Εργαστηρίου: Πάνος Δρακόπουλος

panosdrak@yahoo.gr

Στα οχτώ  πρώτα χρόνια λειτουργίας του (2012-2020) έχει, μεταξύ άλλων, υλοποιήσει:

 

Ø  Την ομότιτλη ειδική έκδοση «10+3 κειμένων» των μελών του (περιοδικό Νησίδες, τεύχος 11, Άνοιξη 2014).

Ø  Οκτώ σειρές ραδιοφωνικών εκπομπών με τίτλο «Του Κοχυλιού τα Παραμύθια» (σε συνεργασία με τον «Πύργο της Βαβέλ», Δεκέμβριος-Ιανουάριος 2012-13 / 2013-14 / 2014-15, 2015–16, 2016-17, 2017-2018 στο Ρ/Σ Λυχνάρι 91,4). Δύο επιπλέον σειρές ραδιοφωνικών παρουσιάσεων ολοκληρώθηκαν για την περίοδο του Πάσχα (Απρίλιος 2016 & Απρίλιος 2017), πάνω στη θεματική: «Άνθρωπος, άνοιξη, αλληλεγγύη, θάνατος». Την τετραετία 2015-2019 δε, αναμεταδόσεις αυτών των ραδιοφωνικών παραγωγών πραγματοποίησε το διαδικτυακό ραδιόφωνο «Σταθμός», που εδρεύει στην Πρέβεζα.

 

Ø  Την σύνθεση και την επιμέλεια 4 e-book: Ι. Ανθολογία Εικονοποιημάτων ΙΙ. Ανθολογία Κειμένων Σκυταλοδρομίας και ΙΙΙ. Ανθολογία Κειμένων Αυτόματης Γραφής και IV. Λεξιτονικόν.

Ø  Οκτώ Περιόδους Συναντήσεων (κυρίως κατά τους Εαρινούς Κύκλους) με ανθρώπους της γραφής και της δημιουργικής ανάγνωσης: ποιητές, μεταφραστές, πεζογράφους, μελετητές, εκπαιδευτικούς.

Ø  Συμπράξεις με άλλες καλλιτεχνικές συλλογικότητες, όπως η φωτογραφική ομάδα Photo-Orion, η συνεργασία με την οποία οδήγησε στην Έκθεση φωτογραφικών και λογοτεχνικών έργων «Δες ένα ποίημα» (Δεκέμβριος 2014 – Ιανουάριος 2015, στο Rock ‘n’ Roll).

 

 

Ø  Συνέργειες με καλλιτεχνικές ομάδες εκτός Ρόδου, όπως η Ε.Φ.Ε. Πρέβεζας – με εκθέσεις (α) στο Μεσολόγγι (Μάιος 2015), (β) στην Πρέβεζα – έργων λογοτεχνίας και φωτογραφίας, υπό τον τίτλο: «Μικρή Ευτοπία: φωτογραφίζοντας τον λόγο» (Λιμάνι Πρέβεζας, Αύγουστος 2015). Το καλοκαίρι του 2016 (1-13 Αυγούστου) πραγματοποιήθηκε η δεύτερη κοινή μας έκθεση με τίτλο: «Προσμονή».

 

Ø  Συμμετοχές σε αναλόγια αναγνώσεων. Το πλέον πρόσφατο είναι εκείνο της Παγκόσμιας Ημέρας Βιβλίου που διοργάνωσε το Δ.Κ.Σ.Μ. Ρόδου στις 23/4/2017. Τα δε μέλη του Κοχυλιού εμπλέκονται σε διαδοχικές εκδηλώσεις που διοργανώνει το περιοδικό «ΝΗΣΙΔΕΣ», από κοινού με άλλους πολιτιστικούς φορείς. 

Ø  Την Έκθεση λογοτεχνικών και εικαστικών έργων, «ΖΩ-γραφές», σε συνεργασία με την εικαστικό Στέλλα Ματάλα, (Γαλλικό Κατάλυμα της Π. Πόλης της Ρόδου στις 20-29 Σεπτεμβρίου 2017).

 

 

Ø  Το «Φλωμπεριανό Αναλόγιο» στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Ημέρες Φλωμπέρ» (Συνδιοργάνωση: περιοδικό ΝΗΣΙΔΕΣ, ΔΚΣΜΡ-ΔΟΠΑΡ, Ίδρυμα Σταματίου), με την συμμετοχή του Δ. Κόκκινου και του Ν. Αυγενικού (Γαλλικό Κατάλυμα της Π. Πόλης της Ρόδου, 6/10/2018). Ακολούθησε η ομώνυμη συλλεκτική έκδοση.

Ø  Την Έκθεση λογοτεχνικών και φωτογραφικών έργων, με τίτλο «Θαλασσογραφίες», σε συνεργασία με τον φωτογράφο και τυπογράφο Νίκο Χατζηκαλημέρη (Γαλλικό Κατάλυμα της Π. Πόλης της Ρόδου στις 23/11 – 2/12/2018).

Ø  Υπό έκδοση είναι οι τόμοι «ΖΩ-γραφές» και «Θαλασσογραφίες» - με το υλικό των παραπάνω Εκθέσεων, καθώς επίσης και το συλλεκτικό μπιλιέτο «Οι μνήμες του νερού» με κείμενα από την ανοιχτή Συνάντηση που έγινε στο πλαίσιο των «Θαλασσογραφιών», εντός του Γαλλικού Καταλύματος (Π. Πόλη Ρόδου).

 

 

Τέλος κατά τη διάρκεια της φετινής καραντίνας (Φεβρουάριος – Μάιος 2020) «Το Κοχύλι» πραγματοποίησε κανονικά το Πρόγραμμα των Συναντήσεων του μέσω του Διαδικτύου αξιοποιώντας τις τηλε-πλατφόρμες του  skype και του webex (9 τηλε-Συναντήσεις).

Παράλληλα ολοκλήρωσε την παραγωγή 43 μονόλεπτων ραδιοφωνικών αναγνώσεων για την νέα ραδιοφωνική του στήλη στο Ρ/Σ Λυχνάρι 91,4 με την επωνυμία «Ενός λεπτού μαζί». (Προβολή στο Καθημερινό Πρόγραμμα του σταθμού, στις 14.59 και στις 21.59).

 

Στο ίδιο χρονικό διάστημα. ακόμη, πραγματοποιήθηκε η δημιουργία 2 βίντεο μικρού μήκους που συνδέουν την λογοτεχνία με την μουσική και την εικόνα – ως σχόλιο στο πρωτόγνωρο της εμπειρίας του λόκ-ντάουν.

Το πρώτο ονομάζεται: «Μπλε Τετράδια» (2’.13’’) - σε κείμενο του Φρ. Κάφκα.

 

Και το δεύτερο: «Δεν υπάρχει φυλακή» (1’.56’’) - σε κείμενο του Π. Κοροβέση.

 

Τελευταίο τυπογραφικό εγχείρημα του «Κοχυλιού» αποτελεί το 12σέλιδο, με τίτλο «Γιασεμιά και Γιούλια», που ενσωματώνει τα κείμενα που του Αναλογίου στην αυλή της Διόδου στο πλαίσιο των εκδηλώσεων με την επωνυμία «Ζωντανές Αυλές». Ειδικό θέμα της συγκεκριμένης δράσης είναι «Η σημασία των τεχνών στην ενδυνάμωση μας» (14 Ιουλίου 2020).

 

Η ομάδα του Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής 

«ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ» 

στο Facebook: 

https://www.facebook.com/groups/441245779247929/