Ετεροθαλείς 1998-2000

Τί απαντάμε στην "ψηφιακή σκόνη" που ήρθε και κάθισε πάνω στις παραγωγές της πρώτης μας νιότης;

Πώς ήρθε η ώρα της να εκτοπιστεί.

 

Πρώτα, με τη βοήθεια των νεότερων δυνατοτήτων της μουσικής τεχνολογίας κι έπειτα, απ’ το οξυγόνο του σημερινού ακροατή!

 

Από αυτήν την εβδομάδα, κυκλοφορούν σε όλες τις μεγάλες πλατφόρμες και μουσικοθήκες (Spotify, Apple Music, Amazon Music, Deezer, Qub Musique, Tidal κοκ) 3 τραγούδια μου – που ηχογραφήσαμε με την παρέα των Ετεροθαλών: το ομώνυμο μας κομμάτι, το «Ετεροθαλείς», (4. 43) «Τ΄ όνειρο μου» (5. 49) και ο «Υπνόσακος» (5. 49) – όλα τους καταγεγραμμένα μέσα στην περίοδο 1998-2000.

 

Σε επόμενη ανάρτηση θα αναφερθώ πιο αναλυτικά για το τί και το πώς αυτού του υλικού.

 

Εδώ, θα περιοριστώ να πω, ότι η εν λόγω έκδοση –σε μορφή Remaster– είναι αφιερωμένη στην παλαιά συντροφιά των Ετεροθαλών: την Ρίτσα, τον Γιάννη, τον Νίκο, τον Λάμπρο, τον Νεκτάριο και τον Ηλία – καθώς και σε όλες τις φίλες και τους φίλους που είχαν αγκαλιάσει την μουσική μας.

 

Θερμές ευχαριστίες στην Μαγδαληνή Κούρτη για το πανέμορφο εξώφυλλο: και τούτο άγγιγμα της στο φως έχει κάτι που σε κλώθει απ’ τις μέσα σου χορδές!  

"Il postino" - το φιλμ και το βιβλίο

Το "Il Postino" («Ο ταχυδρόμος») των Ράντφορντ και Τροϊσι, όταν πρωτοβγήκε στα μέσα της δεκαετίας του '90, αποτέλεσε για την γενιά των τότε 20χρονών (κι όχι μόνον) μία ταινία αναφοράς για τον ξεχωριστό τρόπο που συνέπλεκε τον έρωτα για την ζωή - με τον έρωτα για την τέχνη, και ειδικότερα με την ποίηση.

Γέννησε και διέχυσε μία από τις πιο εμβληματικές και συνάμα ευθύβολες φράσεις που αφορούν και τα δύο: "Η ποίηση δεν ανήκει σε αυτούς που τη γράφουν, αλλά σε αυτούς που την έχουν ανάγκη".

Όσοι την αγαπήσαμε – δεν μαγευτήκαμε μόνο από τις συζητήσεις του νεαρού ταχυδρόμου με τον μεγάλο Χιλιανό ποιητή, Πάμπλο Νερούδα, σχετικά με τις μεταφορές της γλώσσας και του κόσμου ή από τον έρωτα του νεαρού Μάριο Χιμένες για την χυμώδη Μπεατρίς Γκονζάλες. Η μεσογειακή φωτογραφία του Franco Di Giacomo, όσο και η αιθέρια μουσική του Luis Bacalov έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στο να βάλεις αυτήν την ιστορία βαθιά μέσα σου.

Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο από το οποίο ξεκίνησαν όλα αυτά (ελληνική μετάφραση: Αγγελική Βασιλάκου, εκδ. Κλειδάριθμος, 2022) – και ομολογώ ότι το απόλαυσα, όσο και το φίλμ.

Χάρη στην ντελικάτη, πυκνή και ραφιαναρισμένη γλώσσα του συγγραφέα του, του Αντώνιου Σκαρμέτα (1η έκδοση: 1985) – κάθε οικείο στοιχείο της πλοκής ζωντανεύει μεμιάς – ακόμη, φυσικά, και οι αποκλίσεις της από την γνωστή κινηματογραφική της μεταφορά.

Δεν έχει σημασία να υπογραμμιστούν εδώ οι διαφορές του βιβλίου και της ταινίας – ούτε να επιχειρηθεί μία μεταξύ τους σύγκριση. Είναι ολότελα μάταιο. Διότι και τα δύο έργα με τα οικεία τους διακριτά μέσα επιτυγχάνουν τον στόχο τους: την ποιητική μέθεξη και την τέρψη.

Δεν είναι συνηθισμένο φαινόμενο η επιτυχημένη, με αισθητικούς όρους, μεταφορά ενός βιβλίου στο κινηματογραφικό πανί. Και δεν χρειάζεται να φέρει στο νου του κανείς την πρόσφατη σαρωτικά απογοητευτική περίπτωση με το «Εκεί που τραγουδάνε οι καραβίδες». Εκατοντάδες τα παραδείγματα – ανά τις δεκαετίες.

Όσοι βρεθείτε μπροστά στις μόλις 160 σελίδες του «Ο ταχυδρόμος του Νερούδα» (ο τίτλος της ελληνικής έκδοσης) εύχομαι να μην το προσπεράσετε βιαστικά.

Η ομορφιά ανέκαθεν ήταν φάρμακο και απάγκιο. Κι έναρξη νέου ταξιδιού.

"Παλίνδρομα Διηγήματα"

Δείξε μου τους φίλους και τους συνεργάτες σου - να σου πω ποιός είσαι...

Από την εκδήλωση των "Παλίνδρομων Διηγημάτων" (εκδ. Gutenberg, 2022), στο Βιβλιοπωλείο "ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ" - ή όπως καταλήγει και ο αφηγητής του Φραγκίσκου στην "Δονούσα" (σελ. 110) "κοιταχτήκαμε και γελάσαμε. Το ρολόι αφαιρούσε ρυθμικά τον χρόνο".

Φωτ. Νίκος Κασσέρης

Wireless - Αλλαγή φύλλου - Δίποδη

Ι.

Φωτογραφία: Brooke DiDonato, "Call Waiting"

– Θα δεις που κάποτε θα απαλλαγούμε απ’ όλα αυτά τα δεσμά και η ζωή μας θα γίνει wireless! 

ΙΙ. 

Φωτογραφία: Brooke DiDonato, "Plot Twist"

– Δε θα το πιστέψεις! Μ’ άλλο φύλο πλαγιάζω, μ’ άλλο φύλο ξυπνώ…

– Εγώ μ’ άλλο στέκομαι όρθιος και μ’ άλλο φτάνω στο ταβάνι! 

ΙΙΙ.

Φωτογραφία: Brooke DiDonato, "Two Sides To Every Story"

Δύο πόδια έχει – η κάθε πόρτα της ζωής.

Ανηγευμόνευτη ζωή

Ας ονειρευτούμε, για λίγο, την γυναικεία ύπαρξη: έχοντας κόψει κάθε γέφυρα – τόσο με την μπούργκα της θεοκρατίας και της πατριαρχίας - όσο και με τα φίλτρα της δυτικής ωραιοπάθειας.

Δίχως την ορατή ή αόρατη φυλακή που στήνουν οι θεοί και οι δαίμονες κάθε λογής δογματισμού –  είτε της μεταφυσικής τάχα, είτε της λεγόμενης βιομηχανίας της ομορφιάς.

Στις μέρες μας -ποιος δεν το βλέπει;- γυναίκες εξακολουθούν να συλλαμβάνονται και να δολοφονούνται από τις αστυνομίες των ηθών – γυναίκες απολύονται ή περιθωριοποιούνται, επειδή δεν ανανέωσαν την βαφή των μαλλιών τους, ή ακόμη, διότι αρνούνται συνειδητά τα μπότοξ και τα προκρούστεια συναφή.

 

Ας ονειρευτούμε τη γυναικεία ύπαρξη – δίχως το εκ γενετής στίγμα της μιαρότητας – δίχως μαστίγιο –  ανημογεμόνευτη – όπως αξίζει σε κάθε ελεύθερο άνθρωπο. Όπως το δικαιούται.

Ας το ονειρευτούμε – άνδρες και γυναίκες, γυναίκες και άντρες – για να υλοποιούμε αυτό το όνειρο κάθε μέρα μαζί, στη μικρή μας ζωή.

"Πεταλούδες / Mariposas" - μόλις κυκλοφόρησε!

Πάνος Δρακόπουλος – Πάμπλο Νερούδα

«Πεταλούδες / Mariposas»:

νέο ΕP

 

Μόλις κυκλοφόρησε από την Records DK https://distrokid.com/hyperfollow/panosdrakopoulos/--mariposas

 

Φωτογραφία εξωφύλλου: Μαγδαληνή Κούρτη

 

Διατίθεται σε όλες τις μεγάλες μουσικές πλατφόρμες και τις ψηφιακές μουσικοθήκες.

 

SPOTIFY:

https://open.spotify.com/album/7utM6CIeWULgHvNNApIjO2?si=dxx-rejKQgKm7SFGRwlvNg

 

Λίγα λόγια για το EP:

 

Ο Έρωτας, όπως κάθε τι σπουδαίο στη ζωή μας απαντά σ’ ένα φάσμα αναρίθμητων εμπειριών – που ίσως είναι παραπλανητικό να μιλάμε γι’ αυτόν στον ενικό αριθμό.

 

Οι Έρωτες, λοιπόν – αντί του ενός θεού ‘Ερωτα.

 

Ένας εκ των Ερώτων – είναι κι εκείνος όπου το ‘εγώ’ σου είναι πλήρως παραδομένο στην άλλον. Προσοχή, παραδομένο – κι όχι, φυλακισμένο. Το ακριβώς αντίθετο: παραδομένο εδώ θα πει, λευτερωμένο.

 

Από τι; Από τις αυταπάτες και τις ψευδαισθήσεις – της ζωής και της σκευής μας. Λόγου χάριν, τους μύθους που μας κινούν – και μας διαπλάθουν. Που διαπλάθουν, εν τέλει, το ‘εγώ’ μας -  ένα ‘εγώ’ ματαιόδοξο, άπληστο και, συχνά, ανίκανο να βγει απ’ το αυτιστικό όριο του.

 

Πολλοί είναι οι ποιητές που μίλησαν γι’ αυτόν τον Έρωτα – και τον ύμνησαν και τον τραγούδησαν – θα ‘λεγε κανείς, σαν τον πιο θαρραλέο από τους άλλους όμορους θεούς Έρωτες.

 

Ένας απ’ αυτούς ήταν κι ο Πάμπλο Νερούδα.

 

Δύο από τα πολλά σπουδαία ερωτικά ποιήματα του – θέλησα κι από μεριάς μου να τραγουδήσω – κεντώντας τα με το ηχόχρωμα που μου προκαλούσαν.

 

Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να περιγράψω το πώς εργάστηκα – παρά μόνο ότι μπήκα μέσα τους τόσο ως μουσικός, όσο κι ως ερωτευμένος.

 

Μαζί με την ευγνωμοσύνη μου στην Αναστασία Μπέκου και στην Λίτσα Τρέχα-Κούρτη, για το αιθέριο δώρο που συνιστά η φωνή τους μέσα στο τελικό ηχόχρωμα αυτών των τραγουδιών, η έκδοση αφιερώνεται – κατ’ αρχήν, στην μνήμη του μεγάλου Χιλιανού ποιητή, όσο και στον μεταφραστή του, τον κ. Γιώργο Κεντρωτή που, εδώ και χρόνια, κάνει θαύματα μεταφέροντας τόσο εύηχα κι ευρηματικά την γλώσσα του Νερούδα στη δική μας – κι έπειτα, σε όλους τους ανθρώπους που επιχειρούν να σκαλίσουν σ’ έναν άγονο και δύστροπο (για να μην πω, κυνικό) επί το πλείστον κόσμο μας έναν τόσο δα βλαστό αυτής της σπάνιας μορφής Έρωτα.

 

Αυτό το τόσο δα είναι το όντως μέγιστο.

 

Τις πιο θερμές μου ευχαριστίες στην Μαγδαληνή Κούρτη

για την πρισματική φωτογραφία του εξωφύλλου.

 

Πάνος Δρακόπουλος

 

 

Βιογραφικά Σημειώματα:

 

Ο Πάνος Δρακόπουλος γεννήθηκε στον Πειραιά, τον Αύγουστο του 1975. Τα πεδία των σπουδών του είναι: παιδεία και φιλοσοφία. Διδάσκει σε σχολεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Είναι μέλος της συντακτικής ομάδας του περιοδικού τέχνης και λόγου «Νησίδες» και ιδρυτής του Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής «Το Κοχύλι». 

Έχει δημοσιεύσει 5 ποιητικά βιβλία και την μετάφραση της τελευταίας συλλογής ποιημάτων του J. D. Morrison “An American Prayer” – όλα τους απ’ τις εκδ. Γαβριηλίδης.

Παράλληλα, γράφει μουσική για το θέατρο, τη βίντεο αρτ – καθώς και κύκλους τραγουδιών και μελοποιήσεων. Με το μουσικό του βιβλίο «Ένας κο­μή­της μα­γι­κός» (Ιστό­το­πος: https://panos-drakopoulos.wixsite.com/enas-komitis-magikos / Records DK, 2021) επιχείρησε να συνενώσει την ποιητική και την μουσική του γραφή. Το άλμπουμ του «Πάγος και Φωτιά» (Records DK, 2021) αποτελεί τον πρώτο του κύκλο ορχηστρικής μουσικής.

Τον Μάιο του 2022 κυκλοφόρησε το «Ελιξίριο», σε στίχους του Γιάννη Φαινέκου, ενώ μόλις εξέδωσε, σε ποίηση του μεγάλου Χιλιανού ποιητή, Πάμπλο Νερούδα, τις «Πεταλούδες».

 

 

Ο Πάμπλο Νερούδα (1904 – 1973) αποτελεί μία κορυφογραμμή της παγκόσμιας ποίησης για τον 20^ο αιώνα. Το 1971 έλαβε για το σύνολο του έργου του το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, πλάι σε μία σειρά άλλων μειζόνων διακρίσεων. Στην Ελλάδα ευτύχησε να μεταφραστεί από μία πλειάδα εμπνευσμένων μεταφραστών, μεταξύ των οποίων και ο Γ. Κεντρωτής. 

 

"Πεταλούδες / Mariposas"

Εικαστικό: Giulia Rosa

Σε λίγες μόλις μέρες θα κυκλοφορήσει σε όλες τις μουσικές πλατφόρμες καθώς και στην σχετική ψηφιακή αγορά το νέο μου "δισκάκι", με τίτλο "Πεταλούδες / Mariposas" - το οποίο θα περιέχει δύο μελοποιημένα ποιήματα του αγαπημένου Πάμπλο Νερούδα, σε μετάφραση του Γιώργου Κεντρωτή - και μ’ εξώφυλλο, της Μαγδαληνής Κούρτη.

Θα αποτελέσει το πρώτο μίας σειράς μικρών δίσκων με κοινό τους παρονομαστή την δημοσίευση ολοκαίνουργιων μελοποιήσεων ξεχωριστών ποιητικών έργων.

Όπως θα έλεγε κι ο Ελύτης: τα όνειρα παίρνουν εκδίκηση.

Ή λιγότερο απειλητικά: τραγουδούν!

Μικρό πρώτο μουσικό δείγμα: 

https://distrokid.com/hyperfollow/panosdrakopoulos/--mariposas

Καλλιεργώ

[Φωτογραφίζει ο τρυγητής φακός Οδ.]

Στην πλευρά εκείνη όπου τα παλλόμενα ρήματα ‘δημιουργώ’ και ‘μαθαίνω’ συναντιόνται – θα βρεις την λέξη η οποία, εν τέλει, τα ζευγαρώνει: ‘καλλιεργώ’.

Νέος Κοχυλάριος Σελιδοδείκτης 2022-2023

"Αυτό που λέμε 'λέξη' αποτελεί το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο μιας συνάρτησης που περιέχει πάμπολλες μεταβλητές."

[Ο νέος σελιδοδείκτης του Εργαστηρίου

δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής

"ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ¨

- για το 11ο Έτος Συναντήσεων και Δράσεων μας]

Τυπογραφείο 1985», Νίκος Χατζηκαλημέρης 

– με ανακυκλωμένο (όπως πάντοτε) χαρτί.

Σχολική Επανεκκίνηση

Κυκλοφορούν –εν όψει της αυριανής σχολικής μας επανεκκίνησης– αναρίθμητες "κάρτες" που αφορούν τους τρεις πρωταγωνιστές της παιδαγωγικής σχέσης: τους εκπαιδευτικούς – τους γονείς – και τους μαθητές.

 

Εστιάζοντας σ' εκείνες που αφορούν απευθείας τους δασκάλους παρατηρεί κανείς πως οι περισσότερες είναι σιδερωμένες απ' την κοινοτοπία.

 

Δε θα μας ενοχλούσε καν - αν αυτή η προσκόλληση στην κοινοτοπία (ιδεαλιστικής κυρίως κοπής) ήταν άκακη και μη βλαπτική. Είναι όμως. Και το γνωρίζουμε άπαντες οι "μεγάλοι" αυτό - απ' την προσωπική μας, παιδική-σχολική πείρα.

 

Γνωρίζουμε πολύ καλά τί καθιστά έναν δάσκαλο – ευρηματικό επιστήμονα και καλλιτέχνη – και τι, υπαλληλάκο και σκιά του σπουδαίου του ρόλου. Κι επίσης, υποψιαζόμαστε, σε πολύ μεγάλο βαθμό, πως στην σύνθετη εποχή μας αυτή η δέσμη ταλέντων κι αρετών είναι πιο αναγκαία από ποτέ.

 

Μία κάρτα που ξεχώρισα είναι η συγκεκριμένη.

 

Τι γράφει; Το στοιχειώδες: «Ο δάσκαλος πρέπει να σκέφτεται αν θα ήθελε να είναι μαθητής στην τάξη του».

 

Σε καθημερινή βάση – θα προσθέσω. Όπως και το ότι: αυτός ο αναστοχασμός δεν πρέπει να είναι παρά το ελάχιστο.

 

Ναι, διότι το ακόμη παραπάνω, για να μην πω το μέγιστο, θα το ανακαλύπτει–δημιουργεί ο ίδιος και πάλι καθημερινά, με τη βοήθεια των μαθητών του.

 

Καλή και δημιουργική σχολική χρονιά για όλους μας – μικρούς και μεγάλους!

Ο πιο διαυγής προβολέας

Εικαστικό: Ricky Mujica, "Evening Ritual"

Ο τρόπος που μεγαλώνεις τα παιδιά σου – είν’ ο πιο διαυγής προβολέας για το ποιός είναι ο χαρακτήράς σου.

Σύννεφα με κασκόλ

– Σύννεφα με παντελόνια αποκαλούσαν τους επαναστατημένους ανθρώπους, οι παλαιοί φουτουριστές...

– Σύννεφα με κασκόλ αποκαλούν τον καμβά του ορίζοντα, οι σύγχρονοι μετεωρολόγοι!

Στην φωτογραφία: Τόπος: Κίνα, πριν από λίγες ημέρες (21.8.2022).

Διαβάζουμε: "Αυτό λοιπόν το "σύννεφο με κασκόλ", όπως το λένε, έχει στην κορυφή του κάτι σαν ουράνιο τόξο που το αγκαλιάζει! (το κασκόλ). Στην πραγματικότητα αυτό δημιουργείται όταν μικροσκοπικά σωματίδια πάγου ή νερού βρίσκονται ψηλά στο σύννεφο. Λόγω της διάθλασης του φωτός βλέπουμε αυτά τα πανέμορφα χρώματα!" [Από την ομάδα "Το Διάστημα είναι πολύ κουλ"].

Σαν παζλ

Εικαστικό - Παζλ: Alma Haser’s ‘"Maria and Katerina"

– Την αλήθεια την φτιάχνει κανείς όπως φτιάχνει το ψέμα;

– Ναι, σαν ένα παζλ…

Πληθυντικός Σεπτέμβριος

Εικαστικό : Θεόφιλος Χατζημιχαήλ, «Μικρός Βάκχος»

Όχι, μόνον είναι επιθυμία του Αυγούστου να γίνει Σεπτέμβριος, σαν μεγαλώσει, αλλά και προτροπή του - για όλους εμάς!

Ας γίνουμε, επομένως, ένας πληθυντικός Σεπτέμβριος:

τρυγητές, σχολικοί βατήρες,

δροσιστικοί κι αέρινοι – σαν πρωτοβρόχι!

31 ΑΥΓΟΎΣΤΟΥ 2022

Mikhail Gorbachev en dibujo a lápiz de color

[Φιλανδία, 2016]

31 Αυγούστου 2022

 

Τόσοι λέν και φωνασκούν «Ζήτω η επανάσταση!»,

«Κάτω η εκμετάλλευση!»,

«Ελθέτω η Βασιλεία της Ουτοπίας!»

και παν και προσκυνούν ακόμη τη σωρό του Στάλιν

– και των ομοίων του επιγόνων.

 

Σήμερα

που ‘κλεισε τα μάτια του ο Γκορμπατσώφ

τον ελεεινολογούν

με μια άνεση που θα την ζήλευαν

κι οι πιο ξακουστοί πραιτοριανοί της Ρώμης.

 

Τι να πεις;

 

Απ’ τα δεσμά του –φαίνεται– ο άνθρωπος δε βγαίνει.

Σαν τον αιμομίκτη βασιλιά της Θήβας.

αποτυφλώνεται.

 

Κι ας τα βαφτίζει με ό,τι πιο μεγαλόστομο.

 

Κι ας βαφτίζει με ό,τι πιο μεγαλόστομο

το απ’ όλα πιο αισχρό.

 

Πότε πότε

–μόνον–

εμφανίζονται και οι ινκόγκνιτο εξαιρέσεις:

Κείνοι που απ’ την ύπνωση του θρόνου ξεγλιστρούν

και δωρίζουν στους άλλους

ένα μικρό κλαδί ειρήνης.

Μέσα στην καλοκαιριά των ανθρώπων

[Φωτογραφία: «Σταγόνες», περιοδικό τέχνης και λόγου Νησίδες, τεύχος 22, σελ. 14-15]

Τί δωρεά κι αυτή: να ταξιδεύεις μέσα στην καλοκαιρία των ανθρώπων.

«Πάνω σε μαγικό πλεούμενο»

[Φωτογραφίες: Κατερίνα Χριστοπούλου]

 

Η συναυλία του Σ. Ξαρχάκου χθες, στην Ρόδο, στήθηκε πάνω σ’ ένα μαγικό πλεούμενο.

 

Το οποίο θα μπορούσε να είχε βουλιάξει – αν δεν ήταν αυτός ο πλοηγός.

 

Θα μπορούσε να είχε βυθιστεί από φθηνή νοσταλγία.

 

Θα μπορούσε, επίσης, να είχε καταρρεύσει από κακοβουλία και οίηση απέναντι στην πρώτη ύλη των 4 άλλων μεγάλων λαϊκών συνθετών: Τσιτσάνη, Θεοδωράκη, Χατζιδάκι, Βαμβακάρη.

 

Δεν συνέβη ούτε το ένα – ούτε το άλλο.

 

Ο Ξαρχάκος δεν μας πήγε πίσω σε κάτι που έχει παρέλθει.

 

Ναι, η Ελλάδα του 20^ου αιώνα σε πλείστα όσα σημεία της μάς έχει αποχαιρετήσει. Όχι, όμως και οι μυθολογίες των 5 κορυφαίων λαϊκών μας συνθετών.

 

Αυτές ακόμη σιγοκαίνε μέσα μας – και μάς κυριεύουν με την κατάλληλη κάθε φορά αφορμή, όπως δε μας κυριεύει καμία σύγχρονη έμμουση αφήγηση, όπως λχ συμβαίνει με την «Φραγκοσυριανή», τους «Χαρταετούς», το «Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι», το «Δίχτυ» ή με την «Συννεφιασμένη Κυριακή».

 

Ο Ξαρχάκος έβαλε ξανά ενώπιον του αυτούς τους μουσικούς μύθους – και τους αντιμετώπισε ως κάτι ζωντανό – ως υλικό που πρώτα πάλλεται μέσα του.

 

Εύλογη προκύπτει η απορία: Θα μπορούσε αυτό το υλικό να βουλιάξει στα χέρια ενός αλαζόνα μουσικού – που αδημονεί να μάς καταπλήξει με την χάρτινη σπουδή και τον ναρκισσιστικό ενορχηστρωτικό του οίστρο; Ανετότατα.

 

Δεν συνέβη όμως χθες κάτι τέτοιο. Διότι μέσα στις αρετές του Ξαρχάκου δεν ανήκει μόνον η αληθινή, η διψασμένη σπουδή, αλλά και κάτι άλλο, ιδιαίτερα σπάνιο: το να τοποθετεί ως καλλιτέχνης το θάρρος του πλάι στην ταπεινότητά του. Ο μαέστρος μέσα κι έξω του λειτουργεί πρώτα και κύρια σαν παθιασμένος μαθητής.

 

Θα μπορούσε, επομένως, η χθεσινή μουσική βραδιά να είχε καταποντιστεί, είτε από μία αγχωμένη βιρτουοζιτέ που θα καπέλωνε το σπουδαίο ρεπερτόριο της, είτε από μία τυφλή υποταγή στον μύθο και το ειδικό πολιτισμικό βάρος αυτών των τραγουδιών.

 

Όχι, μια τέτοια τροπή, ευτυχώς, ούτε καν που πέρασε έξω από τα παρασκήνια της εκδήλωσης. Το είπαμε ευθύς εξαρχής: η συναυλία του Σ. Ξαρχάκου χθες, στην Ρόδο, στήθηκε πάνω σ’ ένα μαγικό πλεούμενο.

 

Τον ίδιο – και τους πανάξιους συνεργάτες του, που δε λειτουργούσαν απλώς ως σπουδαίοι οργανοπαίκτες – αλλά ως μέλη ενός μελετημένου μέχρι την τελευταία πενιά ή τρίλια, θιάσου τραγουδιών.

 

Τους είμαστε ευγνώμονες!