ΚΟΧΥΛΙ - Απολογισμός: "12ο Έτος Δράσεων και Εργασιών"

12^ο Έτος Δράσεων και Εργασιών

 

[Σεπτέμβριος 2023 – Ιούλιος 2024]

 

¾      44 Συναντήσεις / 132 Εργαστηριακές Ώρες Εργασιών. Πλήρης Αρχειοθέτηση.

¾      Νέες Επιμέλειες για Ραδιοφωνικές Αναγνώσεις – για τον φετινό Κύκλο «Του Κοχυλιού Τα Παραμύθια»: στον αέρα βγήκαν συνολικά 12 παραγωγές

¾      Συνεργασία με το Ρ/Σ: Λυχνάρι 91,4 (για 12^η συνεχόμενη χρονιά)

¾      Ειδικό Αφιέρωμα στις Θεωρίες Λογοτεχνίας, στον Σκηνικό Λόγο (και στη συνομιλία με του με την Μουσική και το Τραγούδι)  και στις «Αφηγήσεις απ’ την ανάποδη».

¾      Ειδικές Συνομιλίες: α) με τις ποιήτριες Μαίρη Χαραλαμπίδη και την Εριφύλη Κανίνια.

¾      Πλήθος ασκήσεων πάνω στα 3 θεματικά πεδία: «Η τέχνη της παρατήρησης» – «Ο υγρός πηλός της μνήμης» – «Το πολλαπλό είδωλο της Φαντασίας» - και στις αλληλοδιεισδύσεις τους.

¾      Σύνθεση κειμένων στην κοινή θεματική «Ο κύριος Φώτης / Η κυρία Φωτεινή».

¾      Νέες θεματικές: «Δημιουργία χαρακτήρων» - «Δημιουργία ιστοριών – μέσω της δημιουργίας χαρακτήρων»

¾      Κοπή Κοχυλάριας Πίτας & Παιχνίδι ανταλλαγής βιβλίων, Καταληκτήρια Γιορτή.

¾      Δανειστική Βιβλιοθήκη.

¾      Συνεργασία με την Δίοδο: «Διαδρομές συναισθημάτων» - στο πλαίσιο της Δράσης «Η Ποίηση γίνεται μέρος της πόλης μας» / 10 κείμενα μας παραμένουν αναρτημένα στην υπαίθρια γκαλερί της πόλης μας.

¾      Διοργάνωση της μουσικο-ποιητικής παράστασης «Κοχύλι στο 5γραμμο», στη Ρωγμή του Χρόνου (25.2.2023). Δημιουργία Βίντεο: 80’.

¾      Δημιουργία μίας νέας σειράς έργων: που εμπεριέχουν σύνθεση μουσικής και λογοτεχνίας: 1^ο έργο «Χάρη θα τους κάνεις» / «Να μη ξαναγαπήσεις θηλυκά»

«Κλείνει το σχολείο»: Κυκλοφορία νέου σινγκλ

Μόλις κυκλοφόρησε από την Records DK

https://distrokid.com/hyperfollow/panosdrakopoulos/---3

 

Διατίθεται σε όλες τις μεγάλες μουσικές πλατφόρμες και τις ψηφιακές μουσικοθήκες.

 

SPOTIFY:

https://open.spotify.com/album/6pdp16k5AUvYtbJ1xnJ9BE?si=bkKe4fAHT9GNvPlYqa06ug

1. "Σ' αγαπώ πολύ πολύ!"
[Στίχοι: Μαρία - Μαριάννα, Μουσική: κ. Μενεξές]
2. "Κλείνει το σχολείο"
[Στίχοι: Μαρία - Πανορμίτης, Μουσική: κ. Μενεξές]

Τραγουδάει η Νεραϊδοφωνίξ και ο κ. Μενεξές
Ηχογράφηση της Νεραϊδοφωνίξ - στο στούντιο "Σέβα"
Ηχογράφηση - μίξη, mastering, παραγωγή - στο στούντιο "Θάλεια" - κ. Μενεξές

Εξώφυλλο: Μισέλ Πικάσο – Art work: Στέλιος Σκαραβαίος

  

 

Λίγα λόγια για το έργο:

 

Κάθε Ιούνιο – κλείνουν τα σχολεία.

Κλείνει όμως και η περιπέτεια της γνώσης – της φιλίας; Κλείνει τον κύκλο της η μουσική και τα τραγούδια;

Κάθε άλλο!

Αυτό μοιραζόμαστε με τα νέα μας τραγούδια.

Τα λόγια είναι των παιδιών – η φωνή επίσης (της παιδική μας χορωδίας «Νεραϊδοφωνίξ»), η μουσική του κ. Μενεξέ (Πάνος Δρακόπουλος).

Τα Ουρανοποιηματάκια είναι εδώ – και σας προσκαλούν στον ήχο τους – και στην πολυχρωμία του – πολυχρωμία που τα συνέχει κάθε τους μέρα.

Καλό καλοκαίρι!

Π. Δ.

 

Βιογραφικά Σημειώματα:

 

Ο Πάνος Δρακόπουλος διδάσκει σε σχολεία της Aβάθμιας εκπαίδευσης. Είναι μέλος του περιοδικού «Νησίδες» και ιδρυτής του Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής «Το Κοχύλι». Έχει δημοσιεύσει 5 ποιητικά βιβλία και την μετάφραση της συλλογής ποιημάτων του J. D. Morrison “An American Prayer” – όλα τους από τις εκδ. Γαβριηλίδης. Παράλληλα, γράφει μουσική για το θέατρο, και τη βίντεο αρτ.

Με το μουσικό του βιβλίο «Ένας κομήτης μαγικός» (2018/2021) επιχείρησε να συνενώσει την ποιητική και την μουσική του γραφή.

Το άλμπουμ του «Πάγος και Φωτιά» (2021) αποτελεί τον πρώτο του κύκλο ορχηστρικής μουσικής. Τον Δεκέμβριο του 2022 κυκλοφόρησε ένα EP με τα πρώτα του τραγούδια για τους «Ετεροθαλείς» (1998-2000), ενώ με την έλευση του νέου έτους δημοσίευσε την μικρή σίνγκλ εκδοχή του ορχηστρικού «Πάγος και Φωτιά».

Με το «Ελιξίριο» (Μάιος, 2022), σε στίχους του Γ. Φαινέκου, ξεκίνησε την σειρά «Ποιητικά», την οποία συνέχισε με τις «Πεταλούδες», σε ποίηση του Π. Νερούδα (Σεπτέμβριος, 2022) και με «Το τραγούδι της ερήμου», σε ποίηση της Άννας Ξανθάκη (Φεβρουάριος, 2023).  

Με το σινγκλ «Ο γλάρος» (Μάιος,  2023), σε στίχους της Δήμητρας Ηλιού, εγκαινίασε ένα νέο κύκλο μουσικών έργων με πλαίσιο αναφοράς τον κόσμο του παιδιού, ενώ με την «Φθορά - Fthorá» (Αύγουστος, 2023) προχώρησε στο μονοπάτι των «Ποιητικών» συνομιλώντας δημιουργικά αυτήν την φορά με την ποίηση του Κώστα Καρυωτάκη.

«Τα Ουρανοποιηματάκια», σε ποίηση των Θ. Χορτιάτη, Κ. Παλαμά και Ν. Λαπαθιώτη και με την συμμετοχή της νέας Χορωδίας που πετάει στα σύννεφα επανακυκλοφορούν σε Remaster Edition τον Σεπτέμβριο του 2023.

Τα σινγκλ «Της Χειμωνιάτικής Μέρας» και «Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου» είναι οι πιο πρόσφατες παραγωγές που έχει δημοσιεύσει.

Νεραϊδοφωνίξ

 

Χορωδία των μαθητών της ΣΤ1 – κι εν συνεχεία, και της ΣΤ2 του 17^ου ΔΣ Ρόδου – για το σχολικό έτος 2023-2024. Το ρεπερτόριο της συνδυάζει σημαντικά κομμάτια της ελληνικής τραγουδοποιίας με πρωτότυπες δημιουργίες των Ουρανοποιημάτων.

Υπεύθυνη για την κινησιολογία της είναι η εκπαιδευτικός Φλώρα Ρεμπούλη.

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ Πάνου Δρακόπουλου

Ο σχολικός Ιούνιος

Ο Ιούνιος, ξέχωρα απ’ τις εξετάσεις, τις βαθμολογίες και τα «προάγεται/απολύεται», είναι ο αγαπημένος μήνας των σχολικών δημιουργιών: κλιμακώνονται οι πρόβες, τα γυρίσματα, οι ηχογραφήσεις – πυκνώνουν οι παραστάσεις, οι εκδηλώσεις, τα φεστιβάλ.

 

Σε αντίθεση με μία λαϊκίστικη –και γι’ αυτό φθηνή– αντίληψη που αποδίδει τα ελλείμματα και τις αδράνειες στον χώρο της εκπαίδευσης στους δασκάλους γενικά κι ανεξαιρέτως – αυτές τις εβδομάδες μέσω ημερίδων, εκδηλώσεων, συνεργασιών, αλλά και, φυσικά, μέσω του διαδικτύου, διαπίστωσα, για άλλη μια φορά, πως υπάρχει και λειτουργεί ανά την Ελλάδα ένα πλούσιο δυναμικό που δεν κάμπτεται απ’ τις δυσανεξίες και τις αδράνειες λάθος πολιτικών και ξέπνοων νοοτροπιών.

 

Κι ενώ σήμερα μοιράζονται –και δικαίως– συγχαρητήρια σε όσους κι όσες πέτυχαν τις επιθυμητές για τα όνειρά τους επιδόσεις στις Πανελλαδικές – ας σκεφτούμε με μία ήπια συγκίνηση τόσους και τόσους εκπαιδευτικούς τους οποίους ένα σωρό ανόητες αντιξοότητες δεν τους στεγνώνουν από μεράκι, δημιουργικότητα και δυναμισμό!

 

Αφιερωμένο – σε όλους το τραγουδάκι, με τίτλο «Τα καλοκαίρια» – που έφτιαξαν ο καρδιακός φίλος και εμπνευσμένος συνάδελφος Γιάννης Φαινέκος με τους μαθητές και τους συνεργάτες του (Νίκαια)!

Συζήτηση

Εικαστικό: Rene Magritte, "The Art of Conversation", 1963.

– Πες μου ένα απ’ τα πιο μεγάλα μας λάθη που, ωστόσο, συνεχώς μάς διαφεύγει;

– Το ότι πολύ συχνά πιανόμαστε απ’ την ουρά μας για να βρούμε τον ορίζοντα.

Η φύση του μίσους

Τα παιδιά πάρα πολύ συχνά λένε τα πράγματα όπως τ’ ακούνε.

Τις προάλλες στο σχολείο με βρήκε, εν μέσω μαθήματος, αυτή η ηχηρή δήλωση: «Κύριε, εγώ τους γκέι τους μισώ!».

Έχεις γνωρίσει κάποιον γκέι και σου έχει γεννήσει μίσος;

«Όχι, αλλά τους μισώ».

Όταν θα γνωριστείς με κάποιον, τότε θα καταλάβεις τι λες.

«Δε ξέρω, αλλά τους μισώ».

Πίσω απ’ την αηδία που εξέπεμπε το πρόσωπο του παιδιού – έβλεπα την αηδία που εξέπεμψε στο ίδιο το περιβάλλον του, με ακριβώς αυτά τα λόγια: «Τους γκέι τους μισώ».

 

Τόσα χρόνια είμαι δάσκαλος – έχω κοινωνήσει δεκάδες φορές εκφράσεις άλλοτε ωμού, άλλοτε συγκαλυμμένου μίσους για γκέι, για ρομά, για Αλβανούς και μαύρους.

 

Ποτέ για εμπόρους ναρκωτικών. Ποτέ για εμπόρους όπλων.

 

Δεν έχω ακούσει: «Μισώ αυτούς που πωλούν τον θάνατο στον κόσμο!» ή «Μισώ αυτόν που δολοφονεί, αυτόν που κακοποιεί, αυτόν που βιάζει!»

 

Αυτό με κάνει να σκέφτομαι διάφορα για τη φύση του μίσους μέσα μας.

Το μίσος χρειάζεται ξενιστή για να επιβιώσει. Ειδάλλως ψοφάει.

 

Θα το στείλουμε, επομένως, από εκεί που ήρθε ή θα του προσφέρουμε την πιο καλή φωλιά: το μυαλό μας και το μυαλό των παιδιών;

Ο παπουτσωμένος χρόνος // Ημέρα του πατέρα

Τρεις φορές γεννιέται ο άνθρωπος:

ως έμβρυο, ως ερωτευμένος, ως γονιός.

Σήμερα, οι όπου γης μπαμπάδες,

γιορτάζουμε την τρίτη μας γέννηση.

«Το ‘87»

«Το ‘87»

 

To ’87 εμείς τα πιτσιρίκια – είχαμε ήδη ανοίξει τα ματιά μας

για το τι ήταν ο αθλητισμός στην τότε Ελλάδα.

Κάτι που το βίωσαν τόσοι και τόσοι κι ως προς την πολιτική ζωή:

 μια σχέση στο περίπου.

Στο περίπου πολίτες – μάλλον πελάτες ψηφοφόροι – όλων των ποικιλιών

Στο περίπου αθλητές – μάλλον χομπίστες της άσκησης – όλων των χρωμάτων.

 

Μια στο τόσο θα ξεφύτρωναν οι εξαιρέσεις:

Ο Μιγιάκης, η Βερούλη, ο Χολίδης, η Σακοράφα.

 

Το πιο συχνά όμως μας τύλιγε η ήττα

– ειδικά στα ομαδικά –

Άγνωστη πηγή ελευθερίας – η κουλτούρα της πάσας.

 

Μα κι αυτό δεν ήταν το πλέον επιζήμιο:

Ήταν το χαμένο τάλαντο – το τρύπιο γήπεδο – η ολούθε τσιμεντίλα

Ήταν  – η άφαντη μπασκέτα – οι ξεφλουδισμένες μπάλες

– και οι ωστόσο πλούσιοι, ένθεν κακείθεν, παρατρεχάμενοι:

έφοροι, ταμίες, φροντιστές

– κηφήνες που ρουφούσαν το νέκταρ

του αθλητικού πάθους όλων.

 

Είχαμε από καιρό κυκλωθεί απ’ την πείρα του αποκλεισμού:

Πόσα χαμηλωμένα πρόσωπα – δε μας γαλούχησαν – πόσα σκοτεινά βλέμματα

Για τη χαμένη τελευταία φάση, για την άνιση διαιτησία,

για το μπόι μας που δεν ήταν παρά ίσα με το μπόι της Μεταπολίτευσης.

 

Κι όμως – σιωπηρά, το πιο συχνά – σε πείσμα όλων των μέσα μας εναντιώσεων

Κάτι πάλευε να μεγαλώσει –

Και ήρθε το ’87 για να σταθεί στα ίσα

απέναντι στους Πέτροβιτς,

στους Αντονέλο Ρίβα και στους Τσατσένκο.

 

Οι βολές του Καμπούρη και η απειρία των χορογραφιών του Γκάλη,

οι άμυνες του Γιαννάκη και του Φασούλα

όπως και τα ασυγκράτητα νιάτα του Φάνη και των άλλων παικτών

όλα τους υπό την μπακέτα του Κώστα Πολίτη

–την ειρωνεία του επιθέτου θα τη ζήλευε μέχρι κι ο Καβάφης–

δε θα είχαν καμία τύχη μες στο τερέν

αν δεν είχαν ήδη κάνει σκόνη εκτός του – το περίπου.

 

Όχι, δεν ήμασταν πια στο περίπου

–       καμία σχέση:

είχαμε πλέον χέρια και ψυχή «τίμιου γίγαντα»!

 

103-101

Παιδαγωγική Συνάντηση στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα «Παιδικό Υλικό και Παιδικό Βιβλίο»

«Δημιουργώντας παιδαγωγικό υλικό στο πλαίσιο μίας κοινότητας μάθησης: 

απ’ την θεωρία στην γόνιμη πρακτική»

Παιδαγωγική Συνάντηση –ο όρος στον οποίο ενώνεται η Διάλεξη, με το Εργαστήριο και την μεστή συζήτηση– στο Παν/μιο Αιγαίου στο πλαίσιο του Μεταπτυχιακού Προγράμματος «Παιδικό Υλικό και Παιδικό Βιβλίο», καλεσμένος απ’ την αναπληρώτρια καθηγήτρια του ΠΤΔΕ (Ρόδος) και καλή φίλη Μαρία Κλαδάκη.

 

Χαρά κι ευλογία ν’ ανοίγεις και να μοιράζεσαι νέες ιδέες και δημιουργικά σχήματα εφαρμογών που προάγουν το σχολείο της χαρούμενης γνώσης.

 

Το σχολείο, με άλλα λόγια, που αξίζει σε κάθε σημερινό-δημιουργικό αγωγό της παιδείας: και στα παιδιά και στους ενήλικες – εκπαιδευτικούς και γονείς.

Θερμά ευγνώμων στην Μαρία για όλα – στην Σέβα, για την συνεργασία και την συμπαρουσίαση των κοινών μας θεματικών στα Ουρανοποιημάκια – και, φυσικά, σ’ όλη την ομάδα του τμήματος που αποτελείται από παιδαγωγούς με «λογισμό και μ' όνειρο» - με όραμα και συνείδηση του τι θα πει αν είσαι δάσκαλος-δασκάλα, άξιος-άξια του ονόματος και της αποστολής που φέρει στις μέρες μας αυτός ο σύνθετος όσο ποτέ άλλοτε ρόλος.

Φωτογραφίες: Μαρία Κλαδάκη - Μανώλια Κώστογλου

Αναστοχασμός πάνω στα νέα μουσικά δεδομένα

Για το κανάλι του Rick Beato έχουμε ξαναγράψει: πρόκειται για ένα απ’ τα πιο αξιόλογα στο διεθνές You Tube σχετικά με την μουσική ως δημιουργία, αλλά κι ως κομμάτι μίας ευρύτερης πολιτιστικής βιομηχανίας.

[Όσοι δεν το γνωρίζετε – ανακαλύψτε το – μόνο ευνοημένοι θα βγείτε από κάθε σκοπιά]

 

Στη νέα (2^η) συζήτηση, που ανέβηκε πριν από λίγες ημέρες, με τον κριτικό και ιστορικό τέχνης Ted Gioia αναδεικνύονται μερικά απ’ τα πιο κρίσιμα ζητήματα για την παρουσία της μουσικής στην σύγχρονη πραγματικότητα: τους κινδύνους και τις προκλήσεις που επιφέρει η ραγδαία διείσδυση της Τεχνητής Νοημοσύνης στον πολιτισμό μας, τα μελανά σημεία όλων των μεγάλων πλατφόρμων μουσικής (Spotify, Apple Music κοκ) εις βάρος ακροατών και μουσικών, την τροποποίηση του ρόλου των παραδοσιακών εταιριών (πχ Universal) στην εποχή των σόσιαλ μίντια και του νέου διαδικτύου.

 

Ο Ted Gioia δεν είναι μία τυπική περίπτωση κριτικού, αρθρογράφου και συγγραφέα. Με σπουδές, εκτός των άλλων, στα οικονομικά και στη φιλοσοφία, διαθέτει ένα βλέμμα που ξέρει να διαβάζει πάνω και πίσω απ’ την προφάνεια των δεδομένων και κυρίως, με μία ευθυκρισία και ειλικρίνεια στην διατύπωση των θέσεων και της ανάλυσης του που σπανίζει.

 

Ζούμε σε ημέρες – που τα πάντα αλλάζουν. Με καταιγιστικό, πολλές φορές, ρυθμό. Χρειαζόμαστε συχνά πυκνά να ξαναεξετάζουμε απ’ την αρχή «τα δέντρα όσο και το δάσος» του πολιτιστικού μας οικοσυστήματος (μουσική, κινηματογράφος κοκ) – και να οσφραινόμαστε τι εκπέμπεται: οξυγόνο ή μήπως κάτι άλλο;

 

Κι αναλόγως να σκεφτόμαστε και φυσικά, να πράττουμε – μέσα από κάθε μας ρόλο.

 

ΥΓ: 

Ξεχωριστή παρουσία στο ελληνικό You Tube ως προς τα μουσικά αποτελεί το κανάλι του Βασίλη Γκίνου «Εμένα Ρώτα». Επίσης αξίζει κανείς να το ανακαλύψει και να το διερευνήσει. Στο τελευταίο του επεισόδιο γίνεται μία αξιοπρόσεχτη ακτινογράφηση των θετικών και των αρνητικών πτυχών της Τεχνητής Νοημοσύνης στην σύγχρονη μουσική πραγματικότητα: 

ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ – 19 Μαΐου

Εικαστικό: Βάλιας Σεμερτζίδης, "Ποντιακός χορός"

Και στης λύρας τον συριγμό – η μνήμη να λαλήσει.

Θάνατος - αθανασία - μνήμη

Εικαστικό: "Der Wanderer über dem Nebelmeer",

έργο του Γερμανού ζωγράφου Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ (1818).

Υπάρχουν 3 λογιών θάνατοι.

 

Ο δικός μας βιολογικός.

Ο βιολογικός θάνατος των άλλων.

Και ο θάνατος – σχέσεων, εμπειριών και καταστάσεων.

 

Και στον αντίποδα: καμία αθανασία.

Μόνο οι πολλαπλές διακηρύξεις και προσδοκίες της.

Καμία αθανασία.

Μόνο μνήμη.

 

Μνήμη και των 3 φυσικών καταστάσεων:

Μνήμη στερεή, μνήμη υγρή, μνήμη αέρια.

 

Μνήμη του σθένους – ή της απώθησης.

Μνήμη της αγγειοπλαστικής – ή του αυτομαστιγώματος.

Μνήμη του θάρρους – ή της ατολμίας.

 

Κι έπειτα: οι τέχνες και οι τεχνολογίες που δέχονται την μνήμη μας – στις διάφορες εκδοχές και ποικιλίες της.

 

Και συγχρόνως: ο πλανήτης μας είναι ένας απ’ τους 8 του ηλιακού μας συστήματος – του οποίου το κέντρο ορίζει ένας δευτέρας γενιάς μικρός αστέρας – ένας απ’ τα δισεκατομμύρια άλλα αστέρια του γαλαξία μας – που με τη σειρά του ολοένα ξεμακραίνει από δισεκατομμύρια άλλους γαλαξίες του σύμπαντος.

ΥΓ: Κάπου στα παραπάνω - μπορεί να λαθεύω. 

Για τον Μότσαρτ

Επίσκεψη σε μέρη όπου έζησε ο Β. Α. Μότσαρτ.

Ένα πρόσωπο έξω από τα μέτρα της εποχής του – ερωτικό, εργασιομανές, μη σοβαροφανές κι όχι τόσο ανόητο και παιδαριώδες, όσο το εμφανίζει το θεατρικό και το κινηματογραφικό κείμενο του Π. Σάφερ (πάνω στο οποίο βασίστηκε το 1984 η κατά τα άλλα διεισδυτική ταινία του Μίλος Φόρμαν, με τίτλο «Αμαντέους»).

 

Στο έργο του Μότσαρτ υπάρχουν χίλια δυο στοιχεία να θαυμάσεις – και να διδαχθείς.

 

Τι να πρωτοεπισημάνει κανείς;

 

Τον όγκο, την ευρύτητα, την ποικιλομορφία, την τόλμη του;

 

Τόσο τη σύνθεση, όσο και στην ενορχήστρωση.

 

Κι όλα αυτά -600τόσα έργα, συμφωνίες, όπερες, κονσέρτα- σ’ ένα σώμα 35 μόλις ετών.

 

Αυτό που, προσωπικά, με διαπερνά και με συγκινεί βαθύτατα ακούγοντας πολλά του έργα είναι το ότι έχει μπει σε μία συχνότητα όπου η χαρά της ζωής φωτίζει και μεταμορφώνει οτιδήποτε γύρω της.

 

Από πού απορρέει αυτή η ανοιχτωσιά;

Αυτής της κοπής η καλοσύνη;

Αυτής της κοπής η αθωότητα;

 

Επαρκεί να αποδώσουμε στην πίστη του (στον θεό, στον έρωτα, σε κάθε τι υπερβατικό) την πηγή του κρυστάλλινου νερού που μας προσφέρει μέσω της μουσικής του;

 

Πρόκειται για μυστήριο.

 

Αυτό όμως που δεν αποτελεί μυστήριο είναι το τι φως πίνουμε ως ακροατές του.

 

Και θα τον ευγνωμονούμε πάντα γι’ αυτό – κι ας επελάσει η Τεχνητή Νοημοσύνη (AI) πάνω και σ’ εκείνον.

 

Νέα μουσική – σαν την μουσική του Μότσαρτ η μηχανή – όσο ευφυής και τα συναφή μεγαλόστομα – δεν πρόκειται να γράψει.

 

Να μιμηθεί – ανακυκλώνοντας τον, ναι – να φτιάξει απ’ την αρχή, όχι.