«Το ‘87»

«Το ‘87»

 

To ’87 εμείς τα πιτσιρίκια – είχαμε ήδη ανοίξει τα ματιά μας

για το τι ήταν ο αθλητισμός στην τότε Ελλάδα.

Κάτι που το βίωσαν τόσοι και τόσοι κι ως προς την πολιτική ζωή:

 μια σχέση στο περίπου.

Στο περίπου πολίτες – μάλλον πελάτες ψηφοφόροι – όλων των ποικιλιών

Στο περίπου αθλητές – μάλλον χομπίστες της άσκησης – όλων των χρωμάτων.

 

Μια στο τόσο θα ξεφύτρωναν οι εξαιρέσεις:

Ο Μιγιάκης, η Βερούλη, ο Χολίδης, η Σακοράφα.

 

Το πιο συχνά όμως μας τύλιγε η ήττα

– ειδικά στα ομαδικά –

Άγνωστη πηγή ελευθερίας – η κουλτούρα της πάσας.

 

Μα κι αυτό δεν ήταν το πλέον επιζήμιο:

Ήταν το χαμένο τάλαντο – το τρύπιο γήπεδο – η ολούθε τσιμεντίλα

Ήταν  – η άφαντη μπασκέτα – οι ξεφλουδισμένες μπάλες

– και οι ωστόσο πλούσιοι, ένθεν κακείθεν, παρατρεχάμενοι:

έφοροι, ταμίες, φροντιστές

– κηφήνες που ρουφούσαν το νέκταρ

του αθλητικού πάθους όλων.

 

Είχαμε από καιρό κυκλωθεί απ’ την πείρα του αποκλεισμού:

Πόσα χαμηλωμένα πρόσωπα – δε μας γαλούχησαν – πόσα σκοτεινά βλέμματα

Για τη χαμένη τελευταία φάση, για την άνιση διαιτησία,

για το μπόι μας που δεν ήταν παρά ίσα με το μπόι της Μεταπολίτευσης.

 

Κι όμως – σιωπηρά, το πιο συχνά – σε πείσμα όλων των μέσα μας εναντιώσεων

Κάτι πάλευε να μεγαλώσει –

Και ήρθε το ’87 για να σταθεί στα ίσα

απέναντι στους Πέτροβιτς,

στους Αντονέλο Ρίβα και στους Τσατσένκο.

 

Οι βολές του Καμπούρη και η απειρία των χορογραφιών του Γκάλη,

οι άμυνες του Γιαννάκη και του Φασούλα

όπως και τα ασυγκράτητα νιάτα του Φάνη και των άλλων παικτών

όλα τους υπό την μπακέτα του Κώστα Πολίτη

–την ειρωνεία του επιθέτου θα τη ζήλευε μέχρι κι ο Καβάφης–

δε θα είχαν καμία τύχη μες στο τερέν

αν δεν είχαν ήδη κάνει σκόνη εκτός του – το περίπου.

 

Όχι, δεν ήμασταν πια στο περίπου

–       καμία σχέση:

είχαμε πλέον χέρια και ψυχή «τίμιου γίγαντα»!

 

103-101

Παιδαγωγική Συνάντηση στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα «Παιδικό Υλικό και Παιδικό Βιβλίο»

«Δημιουργώντας παιδαγωγικό υλικό στο πλαίσιο μίας κοινότητας μάθησης: 

απ’ την θεωρία στην γόνιμη πρακτική»

Παιδαγωγική Συνάντηση –ο όρος στον οποίο ενώνεται η Διάλεξη, με το Εργαστήριο και την μεστή συζήτηση– στο Παν/μιο Αιγαίου στο πλαίσιο του Μεταπτυχιακού Προγράμματος «Παιδικό Υλικό και Παιδικό Βιβλίο», καλεσμένος απ’ την αναπληρώτρια καθηγήτρια του ΠΤΔΕ (Ρόδος) και καλή φίλη Μαρία Κλαδάκη.

 

Χαρά κι ευλογία ν’ ανοίγεις και να μοιράζεσαι νέες ιδέες και δημιουργικά σχήματα εφαρμογών που προάγουν το σχολείο της χαρούμενης γνώσης.

 

Το σχολείο, με άλλα λόγια, που αξίζει σε κάθε σημερινό-δημιουργικό αγωγό της παιδείας: και στα παιδιά και στους ενήλικες – εκπαιδευτικούς και γονείς.

Θερμά ευγνώμων στην Μαρία για όλα – στην Σέβα, για την συνεργασία και την συμπαρουσίαση των κοινών μας θεματικών στα Ουρανοποιημάκια – και, φυσικά, σ’ όλη την ομάδα του τμήματος που αποτελείται από παιδαγωγούς με «λογισμό και μ' όνειρο» - με όραμα και συνείδηση του τι θα πει αν είσαι δάσκαλος-δασκάλα, άξιος-άξια του ονόματος και της αποστολής που φέρει στις μέρες μας αυτός ο σύνθετος όσο ποτέ άλλοτε ρόλος.

Φωτογραφίες: Μαρία Κλαδάκη - Μανώλια Κώστογλου

Αναστοχασμός πάνω στα νέα μουσικά δεδομένα

Για το κανάλι του Rick Beato έχουμε ξαναγράψει: πρόκειται για ένα απ’ τα πιο αξιόλογα στο διεθνές You Tube σχετικά με την μουσική ως δημιουργία, αλλά κι ως κομμάτι μίας ευρύτερης πολιτιστικής βιομηχανίας.

[Όσοι δεν το γνωρίζετε – ανακαλύψτε το – μόνο ευνοημένοι θα βγείτε από κάθε σκοπιά]

 

Στη νέα (2^η) συζήτηση, που ανέβηκε πριν από λίγες ημέρες, με τον κριτικό και ιστορικό τέχνης Ted Gioia αναδεικνύονται μερικά απ’ τα πιο κρίσιμα ζητήματα για την παρουσία της μουσικής στην σύγχρονη πραγματικότητα: τους κινδύνους και τις προκλήσεις που επιφέρει η ραγδαία διείσδυση της Τεχνητής Νοημοσύνης στον πολιτισμό μας, τα μελανά σημεία όλων των μεγάλων πλατφόρμων μουσικής (Spotify, Apple Music κοκ) εις βάρος ακροατών και μουσικών, την τροποποίηση του ρόλου των παραδοσιακών εταιριών (πχ Universal) στην εποχή των σόσιαλ μίντια και του νέου διαδικτύου.

 

Ο Ted Gioia δεν είναι μία τυπική περίπτωση κριτικού, αρθρογράφου και συγγραφέα. Με σπουδές, εκτός των άλλων, στα οικονομικά και στη φιλοσοφία, διαθέτει ένα βλέμμα που ξέρει να διαβάζει πάνω και πίσω απ’ την προφάνεια των δεδομένων και κυρίως, με μία ευθυκρισία και ειλικρίνεια στην διατύπωση των θέσεων και της ανάλυσης του που σπανίζει.

 

Ζούμε σε ημέρες – που τα πάντα αλλάζουν. Με καταιγιστικό, πολλές φορές, ρυθμό. Χρειαζόμαστε συχνά πυκνά να ξαναεξετάζουμε απ’ την αρχή «τα δέντρα όσο και το δάσος» του πολιτιστικού μας οικοσυστήματος (μουσική, κινηματογράφος κοκ) – και να οσφραινόμαστε τι εκπέμπεται: οξυγόνο ή μήπως κάτι άλλο;

 

Κι αναλόγως να σκεφτόμαστε και φυσικά, να πράττουμε – μέσα από κάθε μας ρόλο.

 

ΥΓ: 

Ξεχωριστή παρουσία στο ελληνικό You Tube ως προς τα μουσικά αποτελεί το κανάλι του Βασίλη Γκίνου «Εμένα Ρώτα». Επίσης αξίζει κανείς να το ανακαλύψει και να το διερευνήσει. Στο τελευταίο του επεισόδιο γίνεται μία αξιοπρόσεχτη ακτινογράφηση των θετικών και των αρνητικών πτυχών της Τεχνητής Νοημοσύνης στην σύγχρονη μουσική πραγματικότητα: 

ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ – 19 Μαΐου

Εικαστικό: Βάλιας Σεμερτζίδης, "Ποντιακός χορός"

Και στης λύρας τον συριγμό – η μνήμη να λαλήσει.

Θάνατος - αθανασία - μνήμη

Εικαστικό: "Der Wanderer über dem Nebelmeer",

έργο του Γερμανού ζωγράφου Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ (1818).

Υπάρχουν 3 λογιών θάνατοι.

 

Ο δικός μας βιολογικός.

Ο βιολογικός θάνατος των άλλων.

Και ο θάνατος – σχέσεων, εμπειριών και καταστάσεων.

 

Και στον αντίποδα: καμία αθανασία.

Μόνο οι πολλαπλές διακηρύξεις και προσδοκίες της.

Καμία αθανασία.

Μόνο μνήμη.

 

Μνήμη και των 3 φυσικών καταστάσεων:

Μνήμη στερεή, μνήμη υγρή, μνήμη αέρια.

 

Μνήμη του σθένους – ή της απώθησης.

Μνήμη της αγγειοπλαστικής – ή του αυτομαστιγώματος.

Μνήμη του θάρρους – ή της ατολμίας.

 

Κι έπειτα: οι τέχνες και οι τεχνολογίες που δέχονται την μνήμη μας – στις διάφορες εκδοχές και ποικιλίες της.

 

Και συγχρόνως: ο πλανήτης μας είναι ένας απ’ τους 8 του ηλιακού μας συστήματος – του οποίου το κέντρο ορίζει ένας δευτέρας γενιάς μικρός αστέρας – ένας απ’ τα δισεκατομμύρια άλλα αστέρια του γαλαξία μας – που με τη σειρά του ολοένα ξεμακραίνει από δισεκατομμύρια άλλους γαλαξίες του σύμπαντος.

ΥΓ: Κάπου στα παραπάνω - μπορεί να λαθεύω. 

Για τον Μότσαρτ

Επίσκεψη σε μέρη όπου έζησε ο Β. Α. Μότσαρτ.

Ένα πρόσωπο έξω από τα μέτρα της εποχής του – ερωτικό, εργασιομανές, μη σοβαροφανές κι όχι τόσο ανόητο και παιδαριώδες, όσο το εμφανίζει το θεατρικό και το κινηματογραφικό κείμενο του Π. Σάφερ (πάνω στο οποίο βασίστηκε το 1984 η κατά τα άλλα διεισδυτική ταινία του Μίλος Φόρμαν, με τίτλο «Αμαντέους»).

 

Στο έργο του Μότσαρτ υπάρχουν χίλια δυο στοιχεία να θαυμάσεις – και να διδαχθείς.

 

Τι να πρωτοεπισημάνει κανείς;

 

Τον όγκο, την ευρύτητα, την ποικιλομορφία, την τόλμη του;

 

Τόσο τη σύνθεση, όσο και στην ενορχήστρωση.

 

Κι όλα αυτά -600τόσα έργα, συμφωνίες, όπερες, κονσέρτα- σ’ ένα σώμα 35 μόλις ετών.

 

Αυτό που, προσωπικά, με διαπερνά και με συγκινεί βαθύτατα ακούγοντας πολλά του έργα είναι το ότι έχει μπει σε μία συχνότητα όπου η χαρά της ζωής φωτίζει και μεταμορφώνει οτιδήποτε γύρω της.

 

Από πού απορρέει αυτή η ανοιχτωσιά;

Αυτής της κοπής η καλοσύνη;

Αυτής της κοπής η αθωότητα;

 

Επαρκεί να αποδώσουμε στην πίστη του (στον θεό, στον έρωτα, σε κάθε τι υπερβατικό) την πηγή του κρυστάλλινου νερού που μας προσφέρει μέσω της μουσικής του;

 

Πρόκειται για μυστήριο.

 

Αυτό όμως που δεν αποτελεί μυστήριο είναι το τι φως πίνουμε ως ακροατές του.

 

Και θα τον ευγνωμονούμε πάντα γι’ αυτό – κι ας επελάσει η Τεχνητή Νοημοσύνη (AI) πάνω και σ’ εκείνον.

 

Νέα μουσική – σαν την μουσική του Μότσαρτ η μηχανή – όσο ευφυής και τα συναφή μεγαλόστομα – δεν πρόκειται να γράψει.

 

Να μιμηθεί – ανακυκλώνοντας τον, ναι – να φτιάξει απ’ την αρχή, όχι.

Αναγνωστικές τέρψεις των ημερών - 1

Για το "Γκιακ": δικαίως έγινε ένα απ' τα εκδοτικά ορόσημα της δεκαετίας (2014-2023). Περιέχει 2-3 απ' τα πιο μεστά διηγήματα που έχω διαβάσει στην νεότερη λογοτεχνία μας.

(Το λυπηρό είναι πως υπάρχουν κι άλλες σημαντικές συλλογές διηγημάτων που δεν ακούγονται. Δυστυχώς).

Για τους "Μύθους...": απ' όλους τους μύθους που εκθέτει ο Παναγιωτίδης διδάσκω έναν.

Θα μου πει κάποιος: είναι μόνο ένας. Ε, και;

Μετά από τόσα χρόνια στην έρευνα – να, πώς την πατάει κανείς. Και γι' αυτό χρειάζεται να το ομολογεί στον εαυτό του - να διορθώνεται και να προχωράει (όχι, αυτό που συμβαίνει δηλαδή, κατά κανόνα, στη χώρα μας - όπου ακόμη κι αν τεκμηριώνεται το ιστορικό σημείο Α, συνεχίζει να έχει μαζική παρουσία μέσα στην εκπαίδευση αντ' αυτού το Μυθικό σημείο Β).

Πρόκειται για τον μύθο της φύλαξης της πατάτας απ' τον Καποδίστρια. Πρόκειται για μία ιστορία που, όπως υποστηρίζει ο Παναγιωτίδης, "εμφανίζεται και σε άλλες χώρες: στη Γαλλία με τον διατροφολόγο Περμαντιέ, στη Γερμανία με τον βασιλιά Φρειδερίκο τον Μέγα και στη Ρωσία με την τσαρίνα Μεγάλη Αικατερίνη" (σελ. 79).

Συνάντηση με τον Φρ. Κάφκα

[Φωτογραφίζει η Θ.]

–Τελικά, με τη «Μεταμόρφωση» τι είχες, απ’ όλα, στο μυαλό σου; Την αλλοτρίωση γενικά, την αλλαγή του ανθρώπου μέσα στην παραγωγή, το παράλογο και τη φθορά της ζωής – ή μήπως όλα τους μαζί;

–Καλά τα λες, αλλά ξέχασες και την …μεταμόρφωση που συντελείται στο έργο μας απ’ το βλέμμα των άλλων.

23 Απριλίου - Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου

Σήμερα γιορτάζουμε

όσοι έχουμε δει τη δημιουργικότητα και τον μόχθο μας –συγγραφείς, τυπογράφοι, επιμελητές, μεταφραστές, σελιδοποιητές, σχεδιαστές εξωφύλλων, εικονογράφοι, εκδότες και τόσοι ακόμη άλλοι απόγονοι του Γουτεμβέργιου– να χύνονται σ’ αυτήν την σταγόνα που λέγεται βιβλίο

Σ’ αυτή την σταγόνα η οποία στ’ αλήθεια μοιάζει με πέλαγο ανοιχτό

Στ’ αλήθεια φέρνει σε ορίζοντα και μελτέμι

Στ’ αλήθεια είναι ατέρμονο ταξίδι

Σ’ αυτή την σταγόνα – που λέγεται βιβλίο

 

Χρόνια του – Χρόνια μας πολλά!

 

ΥΓ1: Μακριά μόνο απ’ τα βιβλία που διασπείρουν το μίσος. Δεν είναι λίγα και δεν είναι ασήμαντα.

ΥΓ2: Η ΑΙ τρέφεται απ’ το βιβλίο. Θα το πετάξει στην άκρη, όταν θα το ξεζουμίσει; Ξεζουμίζονται όμως τα βιβλία;

«18 Απριλίου 2024 – μπροστά απ’ το Δικαστικό Μέγαρο της Ρόδου»

Τι αφήνει πίσω της η σημερινή δυναμική παρουσία πλήθους εκπαιδευτικών, γονέων, φορέων, μαθητών κι εν γένει πολιτών στο κέντρο της Ρόδου;

 

Σε πρακτικό επίπεδο: την προσωρινή άφεση δίχως όρους δύο εκπαιδευτικών που βρέθηκαν στο μάτι του κυκλώνα εξ αιτίας της καταγγελίας ενός γονέα να τους αποδώσει την κατηγορία «συνέργειας στην αρπαγή των τέκνων του» από τον άλλο γονέα. Η κατηγορία είναι σε επίπεδο κακουργήματος – και οι δύο εκπαιδευτικοί θα ελεγχθούν σε επόμενη φάση απ’ την Δικαιοσύνη για τις πράξεις τους, όσο παράλογη κι αν ηχεί αυτή η κατηγορία.

 

Σε νομικό επίπεδο: γίνεται εμφανές πόσο ευάλωτες είναι περιοχές της σχολικής ζωής σε σκιερές γωνίες της νομοθεσίας. Και μιας νοοτροπίας ισχύος και επιθετικότητας απ’ την μεριά πολιτών που δε βλέπουν μπροστά τους τον άνθρωπο που φροντίζει τα παιδιά τους, αλλά διαστέλλουν το πεδίο της οικογενειακής σύγκρουσης στο σχολείο των παιδιών τους.

 

Σε ψυχολογικό-συναισθηματικό επίπεδο: απέναντι σε συνθήκες τέτοιας έντασης και παραλογισμού όχι μόνο συνάδελφοι των 2 εκπαιδευτικών, αλλά μεγάλο μέρος της τοπικής κοινωνίας, σύλλογοι, φορείς, οικογένειες, αντέταξε την αλληλεγγύη. Την ανιδιοτελή υποστήριξη στον άνθρωπο που διώκεται αφημένος δίχως τα απαραίτητα θεσμικά υποστηρίγματα.

 

Σε θεσμικό επίπεδο: επείγει η θεσμοθέτηση νομικών υπηρεσιών στις Α’βάθμιες και Β’βάθμιες Διευθύνσεις της χώρας. Ο όρος «Συνήγορος του Εκπαιδευτικού» και δόκιμος και λειτουργικός είναι – σε σχέση με την νομική υποστήριξη που χρειάζεται, για να αποφεύγουμε εκτροχιασμούς αυτής της μορφής κι έκτασης. (Ας αναρωτηθούμε τι ξόδεμα πόρων συντελέστηκε συνολικά αυτές τις μέρες καθώς και τις επόμενες, για να εξεταστεί μία τέτοια υπόθεση).

 

Διότι, όπως σωστά υποστήριξε ο κατηγορούμενος Διευθυντής σήμερα: «στη θέση μου ή στη θέση της νηπιαγωγού – θα μπορούσε να βρίσκεται ο καθένας μας».

[Οι φωτογραφίες - από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης της τοπικής μας κοινωνίας]

Το κλουβί κλουβάκι

–  Γιατί ο μικρός είναι έξω απ’ το κλουβί μας;

– Μην ανησυχείς… θα γίνει σαν κι εμάς.

– Δες πως του πάει ακόμη κι από πάνω φορεμένο;

– Φαντάσου, τι μούρλια που θα ‘ναι, μόλις το περάσει σαν κολάρο στο λαιμό!

«Γερμανικό εγχειρίδιο πολέμου – German War Manual»

Μόλις κυκλοφόρησε από την Records DK

https://distrokid.com/hyperfollow/panosdrakopoulos/----german-war-manual

 

Εξώφυλλο - art work: Στέλιος Σκαραβαίος

 

Διατίθεται σε όλες τις μεγάλες μουσικές πλατφόρμες

και τις ψηφιακές μουσικοθήκες.

 

SPOTIFY:

https://open.spotify.com/artist/3wuPMJLX4A5BndtY7UV8hr?si=8vKYzL4WTGetMdxZnYOiIg

 

 

Λίγα λόγια για το έργο:

 

Ανέκαθεν με απασχολούσε το πρόβλημα του πολέμου και της ειρήνης. Μέσα σε αυτό το δίπολο καθρεφτίζεται, θαρρώ, όχι μόνο η βιολογία μας – το ποιοι είμαστε δηλαδή, αλλά και ολόκληρος ο πολιτισμός μας – το πώς είμαστε, μέσα στους αιώνες, οι άνθρωποι.

Το ’99 με αφορμή του βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ στην πρώην Γιουγκοσλαβία ήθελα να γράψω κάτι που να πηγαίνει βαθύτερα από το επιμέρους της συγκεκριμένης σύγκρουσης: στην κοιτίδα κάθε ανάφλεξης. Τη λύση μου την έδωσαν οι στίχοι του Μπέρτολτ Μπρεχτ.

Απέσπασα από το «Γερμανικό εγχειρίδιο του πολέμου», ένα εκτενές ποίημα του γραμμένο την περίοδο της εξορίας του στην Σκανδιναβία (1933-1940), εκείνο το σώμα των στίχων που αντιστοιχούσε άμεσα σε αυτό τον προβληματισμό.

Τι εκπληκτικό: ο ποιητής που μαλάκωνε με την κιθάρα του την οδύνη του πολέμου στους τραυματίες του 1^ου Π.Π., μάς είχε ήδη προσφέρει τα κατάλληλα λόγια για να τραγουδηθεί η περιπέτεια των απλών ανθρώπων με το λάβαρο του πολέμου καρφωμένο στην πλάτη κι εδώ, στην αλλαγή του αιώνα.

Η μετάφραση του Μ. Πλωρίτη έχει όλα τα σπουδαία γνωρίσματα που έχουμε απολαύσει στις εργασίες του πάνω και πέρα από την θεατρική σκηνή.

Νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη και στους δύο – με το έργο τους, γέννησαν αυτό το τραγούδι, όπως και τα υπόλοιπα που παίξαμε και ηχογραφήσαμε με τη μουσική μου συντροφιά τότε, τους Non Tropo, υπό τον τίτλο «Μουσικό δρώμενο στον Μπρέχτ», το 2008.

Σε αυτούς είναι αφιερωμένη η παρούσα έκδοση – και στην μνήμη των ανθρώπων που χάνονται, εκτοπίζονται και πληγώνονται διαχρονικά από την πιο σκληρή μας όψη: εκείνη του πολέμου.

Π. Δ.

 

Βιογραφικά Σημειώματα:

Ο Πάνος Δρακόπουλος διδάσκει σε σχολεία της Aβάθμιας εκπαίδευσης. Είναι μέλος του περιοδικού «Νησίδες» και ιδρυτής του Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής «Το Κοχύλι». Έχει δημοσιεύσει 5 ποιητικά βιβλία και την μετάφραση της συλλογής ποιημάτων του J. D. Morrison “An American Prayer” – όλα τους από τις εκδ. Γαβριηλίδης. Παράλληλα, γράφει μουσική για το θέατρο, και τη βίντεο αρτ.

Με το μουσικό του βιβλίο «Ένας κομήτης μαγικός» (2018/2021) επιχείρησε να συνενώσει την ποιητική και την μουσική του γραφή.

Το άλμπουμ του «Πάγος και Φωτιά» (2021) αποτελεί τον πρώτο του κύκλο ορχηστρικής μουσικής. Τον Δεκέμβριο του 2022 κυκλοφόρησε ένα EP με τα πρώτα του τραγούδια για τους «Ετεροθαλείς» (1998-2000), ενώ με την έλευση του νέου έτους δημοσίευσε την μικρή σίνγκλ εκδοχή του ορχηστρικού «Πάγος και Φωτιά».

Με το «Ελιξίριο» (Μάιος, 2022), σε στίχους του Γ. Φαινέκου, ξεκίνησε την σειρά «Ποιητικά», την οποία συνέχισε με τις «Πεταλούδες», σε ποίηση του Π. Νερούδα (Σεπτέμβριος, 2022) και με «Το τραγούδι της ερήμου», σε ποίηση της Άννας Ξανθάκη (Φεβρουάριος, 2023).  

Λίγο μετά το σινγκλ «Ο γλάρος» (Μάιος,  2023), σε στίχους της Δήμητρας Ηλιού, όπου εγκαινίασε ένα νέο κύκλο μουσικών έργων με πλαίσιο αναφοράς τον κόσμο του παιδιού, προχωράει με την «Φθορά - Fthorá» (Αύγουστος, 2023) στο μονοπάτι των «Ποιητικών» συνομιλώντας δημιουργικά αυτήν την φορά με την ποίηση του Κώστα Καρυωτάκη.

«Τα Ουρανοποιηματάκια», σε ποίηση των Θ. Χορτιάτη, Κ. Παλαμά και Ν. Λαπαθιώτη και με την συμμετοχή της νέας Χορωδίας που πετάει στα σύννεφα επανακυκλοφορούν σε Remaster Edition τον Σεπτέμβριο του 2023.

Τα σινγκλ «Της Χειμωνιάτικής Μέρας» και «Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου» είναι οι πιο πρόσφατες παραγωγές που δημοσιεύει.

 

Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898-1956) ήταν Γερμανός ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και θεατρικός σκηνοθέτης. Θεωρείται και δικαίως ένας από τους πλέον επιδραστικούς και καινοτόμους δημιουργούς του 20ού αιώνα.

Γεννήθηκε στο Μόναχο της Γερμανίας το 1898 και σπούδασε ιατρική και φιλοσοφία στο πανεπιστήμιο. Ωστόσο, εγκατέλειψε τις σπουδές του, για να αφιερωθεί στη λογοτεχνία και το θέατρο. Την περίοδο 1933-1947 έζησε εξόριστος στην Σκανδιναβία και τις ΗΠΑ εξ αιτίας του ναζιστικού καθεστώτος που επικρατούσε στην πατρίδα του.

Το έργο του Μπρεχτ διακρίνεται για την πολιτική του οξυδέρκεια και την κοινωνική του ευαισθησία. Έγραψε πολλά θεατρικά έργα, μεταξύ των οποίων: "Η Όπερα της πεντάρας", "Η ζωή του Γαλιλαίου" και "Ο κύκλος με την κιμωλία" – τα οποία αναδεικνύουν τις αντιφάσεις της νεότερης εποχής και την βαθιά κοινωνική αδικία.

Ο Μπρεχτ επίσης επιδόθηκε στη συγγραφή ποιημάτων, τα οποία συχνά καθρεφτίζουν την πολιτική και κοινωνική του ανάγνωση στα ανθρώπινα. Παράλληλα, είχε την τύχη να συνεργαστεί με σπουδαίους μουσικούς εν ζωή, όπως ο Κουρτ Βάιλ (1900-1950). Στην Ελλάδα ποιήματα του μεταφράστηκαν απ’ τον Μάριο Πλωρίτη και τον Πέτρο Μάρκαρη, ενώ ορισμένα από αυτά μελοποιήθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του ’70 απ’ τον Θάνο Μικρούτσικο.

Ο Μπρεχτ πέθανε το 1956 στη Βερολίνο, αφήνοντας πίσω του ένα σημαντικό και ανοιχτό σε ποικίλες επαναναγνώσεις έργο, που συνεχίζει να προσελκύει το ενδιαφέρον των σύγχρονών μας.

 

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ Πάνου Δρακόπουλου

Ελεύθερη ακρόαση - στο Spotify:

"Κοχύλι στο Πεντάγραμμο 2" / Η παράσταση

Γιορτή τραγουδιού και λογοτεχνίας για τα 11 έτη λειτουργίας

του Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ".

Στη Ρωγμή του Χρόνου (Π. Πόλη Ρόδου) - Κυριακή, 25/2/2024

Μουσική τίτλων - μοντάζ: Πάνος Δρακόπουλος

https://open.spotify.com/track/6JTU37iVGoV49xv4hjx0UG?si=cc66897b2ad14275

Εικαστικές δημιουργίες: Στέλιος Σκαραβαίος

Παραγωγή:

Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ"