Ουσία;

Δεν συνηθίζω να γράφω για τις ταινίες που δεν είναι του γούστου μου – αλλά, αν ένα φιλμ χάνει τον δρόμο που του ορίζει το αρχικό του εύρημα και ξοδεύεται στο διάβα της ήδη μεγάλης διάρκειας του (θα μπορούσε να ήταν και κατά το ημίωρο συντομότερο) κι επιπλέον, βραβεύεται (Βραβείο σεναρίου στο φετινό φεστιβάλ Καννών), ναι, αξίζει, θαρρώ, να σταθούμε λιγάκι.

 

Το «Substance», στα μάτια μου, βαρύνεται από 3 μεγάλα μειονεκτήματα: α. την μη οικονομία της αφήγησης του, β. την ανισορροπία του κλίματος του (χαώνεται σε μεγάλα του μέρη μεταξύ του κινηματογράφου σάτιρας και φαντασίας, του τρόμου και μίας πηγαινέλα κόμικ τονικότητας) και γ. της έλλειψης βάθους: οι χαρακτήρες είναι τόσο μονοδιάστατοι – όσο η μονοδιάστατη πραγματικότητα που το φιλμ φιλοδοξεί να καταγγείλει (κοινωνία του θεάματος, το γυναικείο σώμα ως κινητή και πάγια πηγή οφθαλμόλουτρου σ’ έναν ανδροκρατούμενο κόσμο, ρατσισμός της ηλικίας).

Και κάτι ακόμη – που είναι κομμάτι της φλύαρης οπτικής του αφήγησης: η παράθεση δεκάδων ‘αναφορών’ κυρίως απ’ την ιστορία του κινηματογράφου και της ποπ κουλτούρας (Λάμψη, Άνθρωπος-ελέφαντας, τηλεοπτική Τζέην Φόντα των 80s, Κάρι, Μπραζίλ, πολλής Κρόνενμπεργκ κα) επίσης με ανοικονόμητο τρόπο και δίχως την αφομοίωση που εντοπίζουμε σε εμπνευσμένους επιγόνους μεγάλων καλλιτεχνικών προγόνων.

[Πιο ευθύβολα ήταν τα λογοτεχνικά «κλεισίματα του ματιού της»: όπως πχ στο Πορτραίτο του Ντ. Γκρέυ, και στο Δόκτωρ Τζέκυλ και κύριος Χάιντ]

 

Υπάρχουν καλά σημεία στην ταινία; Ναι και έχουν επισημανθεί κι απ’ την κριτική κι απ’ τους θεατές της: πχ η ερμηνεία του Ντ. Μουρ και της σημασίας που αυτή έχει με όσα έχει βιώσει στην καριέρα της τα προηγούμενα χρόνια.

 

Όμως σκέφτεται κανείς – βλέποντας την μεγάλη εικόνα του πράγματος – του σεναρίου και της σκηνοθεσίας του: «κρίμα – χαμένη ευκαιρία».

 

Εκτός, κι αν αστοχώ.

 

Εκτός κι αν παρά τις αισθητές της αδυναμίες, το «Substance» μάς βοηθάει να τοποθετήσουμε την υπόθεση της φθοράς μας (η κεντρική του θεματική) σ’ έναν πιο γήινο και φιλοσοφημένο τρόπο ζωής.

Κατά Φαντασίαν Υγιείς

Γελοιογραφία: Lindsay Foyle.

"...Σήμερα, 10/10, Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας, ξεκινώ νέο ποιητικό έργο, καβαφικής πνοής και ειρωνείας - με τίτλο "Κατά Φαντασίαν Υγιείς"..."

 

[Κάθε ομοιότητα με στοιχεία της πραγματικότητας - είναι απλώς, πραγματική]

Χρήσιμος - κι ελεύθερος

Εικαστικό: 

The Funding Bill "Portrait of Two Men" / 1881 / Eastman Johnson.

– Το πρώτο που θα κάνεις για να αποδειχθείς χρήσιμος είναι να αποδεχθείς την ευθύνη σου.

– Κι ελεύθερος.

Κλείνω ή ανοίγω;

Εικαστικό: Alireza Karimi Moghaddam.

– Θα σε λοιδορήσουν, για να μη σου πω ότι θα σε απαξιώσουν πλήρως, που κλείνεις τα μάτια στην ασχήμια.

– Δε κλείνω τα μάτια στην ασχήμια. Ανοίγω ένα ριφιφί στην ηγεμονία της.

Ελεύθερη αγορά 2006 - 2024

«Ελεύθερη αγορά»

Το πρώτο ιστολόγιο που δημιούργησα τον Σεπτέμβριο του 2006.

 

Με κείμενα κυρίως για τον χώρο της τέχνης, της παιδείας, της σκέψης και των μέσων (περιέχει την αρθογραφία και τις στήλες που είχα παλιότερα, αλλά και τα νεότερα δημοσιεύματα μου σε έντυπα – από εφημερίδες μέχρι περιοδικά, άλλοτε σατιρικά, άλλοτε καλλιτεχνικά, άλλοτε ποικίλης ύλης).

 

[Σημειωτέον ότι οι επιστημονικές μου εργασίες καθώς και δοκίμια, ομιλίες ή κριτικές, που δημοσιεύθηκαν κυρίως στις «Νησίδες», δεν συμπεριελήφθησαν εδώ, ποτέ].  

 

Απ’ την άλλη, έχει ενσωματώσει μέρος απ’ την δραστηριότητα μου στο ραδιόφωνο («Πύργος της Βαβέλ»), στη δημιουργική γραφή («Το Κοχύλι»), στους ιστότοπους εικόνας (You Tube) και στις πλατφόρμες μουσικής δημιουργίας (Spotify, AppleMusic, κοκ)

 

Στα 18 χρόνια λειτουργίας του αριθμεί 700 αναρτήσεις – και 120.000 περίπου επισκέπτες/αναγνώστες.

 

Είναι λίγα – είναι πολλά;

 

Το ερώτημα δεν έχει, θαρρώ, βάση – τουλάχιστον για όποιον δεν εκτιμάει τα δεδομένα με τους όρους της οικονομικής ελεύθερης αγοράς.

 

Ο τίτλος μας εδώ, «Ελεύθερη αγορά» είναι παρμένος απ’ το βιβλίο που έγραφα εκείνη την περίοδο (2000-2006) – κι αφορά την ελεύθερη συνάντηση – ανθρώπων, ιδεών, έργων. Όχι, αριθμών.

 

Επομένως, το ερώτημα αναδιατυπώνεται στο αντιπροσωπευτικότερο: τα λόγια αυτά αρκούν για να εκφράσουν στην ευγνωμοσύνη που νιώθει κανείς για την ανταπόκριση που έχει λάβει το ιστολόγιο της «Ελεύθερης αγοράς»;

 

Ακόμη κι αν δεν είμαστε πια, εδώ και καιρό, στην εποχή των ιστολογίων, εύχομαι να συνεχίσουμε – να συνταξιδεύουμε – σε όλα του τα μήκη και τα πλάτη…

Η ορατότητα μας - πάνω στους ανθρώπους

Η ορατότητα μας – επί των συνανθρώπων μας.

 

Αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα - ναι, και στις μέρες μας - και παντού: τόσο στην Ανατολή, όσο και στη Δύση (με αντίστοιχη, ανά περίπτωση, διαβάθμιση).

 

Η ορατότητα μας – με βάση, το χρώμα, το φύλο, τις σεξουαλικές προτιμήσεις, τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των άλλων - το αν είναι ΑΜΕΑ, παιδί, γέρος/γριά, κοκ.

 

Στη συγκεκριμένη φωτογραφία βλέπουμε σε πρώτο πλάνο αριστερά τον George McLaurin. Διαβάζουμε πως είναι ο πρώτος μαύρος φοιτητής στις ΗΠΑ που έγινε δεκτός στο Πανεπιστήμιο της Οκλαχόμα το 1948 κι αναγκάστηκε να καθίσει σε μια γωνία μακριά από τους λευκούς συντρόφους του.

 

Όμως το όνομά του παραμένει στη λίστα τιμής ως ένας από τους τρεις κορυφαίους φοιτητές του πανεπιστημίου.

 

Αυτά είναι τα λόγια του:

«Κάποιοι συνάδελφοι με κοιτούσαν σαν να ήμουν ζώο, κανείς δεν μου είπε ούτε μια λέξη, για τους καθηγητές που δεν υπήρχα καν, σπάνια απαντούσαν στις ερωτήσεις μου. Αλλά αφοσιώθηκα τόσο πολύ, που αργότερα άρχισαν να με αναζητούν οι συμμαθητές μου και οι καθηγητές άρχισαν να με λαμβάνουν υπόψη τους. Σταμάτησα να είμαι αόρατος σε αυτούς».

 

Συνήθως υποστηρίζουμε πως η εκπαίδευση έχει περισσότερη δύναμη από τα όπλα.

Ισχύει.

Μόνο αν καθιστά τον κόσμο μας ορατό – τους συνανθρώπους μας κάθε βιολογικής ή άλλης ετερότητας ορατούς, ισότιμους, μη μιαρούς – κι όχι αόρατους κι αποσυνάγωγους.

ΑΝΕΜΟΜΙΛΟΙ - ΑΝΕΜΟΜΥΛΟΙ

Ακόμη κι αν είμαστε στα πρώτα βήματα της νέας σχολικής χρονιάς – οι λεξιπλαστικές ικανότητες των παιδιών εμφανίζονται σε ιδιαίτερα υψηλό επίπεδο.

 

Χθεσινή φράση – στο διάλλειμα:

«Κύριε Π., έμαθα πως φέτος θα κάνουμε και ανεμΟΜΙΛΟΥΣ!»

 

Τέτοια ποιητική και μουσική γλωσσική ετοιμότητα δε θα την ζήλευε μόνο ο Θερβάντες, αλλά και μεγάλοι, πιο συγκαιρινοί μας δημιουργοί όπως ο Μπόρχες κι ο Τζόυς – για να μη ξεχάσουμε ολόκληρη την κοινότητα (απ’ τον σκληρό πυρήνα έως την πιο απόμακρη στοιβάδα) των υπερρεαλιστών.

Ποιος είναι ο Δυνατός;

Με αφορμή το νέο βιβλίο του Yuval Noah Harari "Nexus", αξίζει κανείς να εντοπίσει και να παρακολουθήσει ορισμένες νέες, δημόσιες τοποθετήσεις του.

 

Η πιο σπινθηροβόλα συζήτηση απ' το υλικό που έχω παρακολουθήσει μέχρι στιγμής είναι η συγκεκριμένη.

 

Η οποία κλείνει με μία αναποδογυρισμένη απ' την οικεία περί Δύναμης κι Αδυναμίας προσέγγιση - την οποία προσυπογράφω.

 

Μεταφράζω:

 

"Ερώτηση: Τι σημαίνει για σένα το να είσαι δυνατός;

 

Απάντηση: Να αποδεχτείς την πραγματικότητα όπως είναι. Να ασχολείσαι μαζί της χωρίς να προσπαθείς να την κρύψεις, να την εξαφανίσεις, να την βάλεις πίσω από ένα πέπλο. (…) Παρατηρούμε πολλούς ανθρώπους που ισχυρίζονται πως είναι πολύ δυνατοί, που θαυμάζουν την δύναμη ως μία αξία, αλλά δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν κομμάτια της πραγματικότητας που δεν ταιριάζουν στην κοσμοθεωρία ή τις επιθυμίες τους – και πιστεύουν ότι η δύναμη είναι το να μπορούν να κάνουν στην άκρη, να απαλείψουν αυτά τα μέρη της πραγματικότητας. Μόνο που αυτό είναι το αντίθετο: είναι Αδυναμία. Και συγνώμη που επιστρέφω σ’ αυτό – αλλά έχει να κάνει και με τον πόλεμο: κάνεις πόλεμο για να εξαφανίσεις κομμάτια της πραγματικότητας που δε σου ταιριάζουν ή δε σου αρέσουν. Βλέπεις έναν λαό, λες δε μου αρέσει αυτός ο λαός, θεωρώ πως δε πρέπει να υπάρχει στην πραγματικότητα – επομένως, προσπαθώ να τον εξαφανίσω. Και υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται γι’ αυτόν που το βλέπει και διαχειρίζεται το θέμα έτσι πως «είναι πολύ ισχυρός ηγέτης». Όχι, δεν είναι ισχυρός. Είναι ένας αδύναμος ηγέτης. Ένας ισχυρός ηγέτης θα έλεγε: «Αυτός ο λαός υπάρχει, είναι μέρος της πραγματικότητας – ας μάθουμε πώς να ζούμε μαζί του»."

«Kinds of Kindness»

Αν το «Pοor Things» ήταν μία κινηματογραφική ωδή στην ελευθερία – το (δυσμετάφραστο στα ελληνικά) «Kinds of Kindness» αποτελεί μία ευρηματική –από κάθε σκοπιά– και πολυδιάστατη μελέτη της εθελοδουλίας.

 

Κι εδώ – ωστόσο – ο Λάνθιμος παρέα με τον Φιλίππου – και την υπόλοιπη εκλεκτή τους ομάδα, μας καλούν και πάλι να δούμε το πλαίσιο και τα συστήματα αξιών πάνω στα οποία λειτουργούμε, με ολότελα νέο βλέμμα.

 

Δεν το έχουν ανάγκη πάρα πολλοί άνθρωποι αυτό. Διότι, εκτός των άλλων, αντίκειται έναντι δικής τους έλξης προς την εθελοδουλία.

 

Όσοι όμως το έχουμε πραγματικά ανάγκη – καθώς η ελευθερία δεν είναι τίτλος, γραμμάτιο, κληροδότημα, μετοχή ή επίδομα, οφείλουμε στην φιλμογραφία του Λάνθιμου πολλά.

 

Και το πρώτο: Ευγνωμοσύνη.

«Ο χορός των ξωτικών»: Κυκλοφορία νέου single

Μόλις κυκλοφόρησε από την Records DK

https://distrokid.com/.../pan.../-----the-dance-of-the-elves

 

Διατίθεται σε όλες τις μεγάλες μουσικές πλατφόρμες και τις ψηφιακές μουσικοθήκες.

 

SPOTIFY:

https://open.spotify.com/album/4rVDvhUMu75gsQ75jtwBHr?si=R749FNB-RMiAKyetify2hA

Μουσική – Ενορχήστρωση: Πάνος Δρακόπουλος

Ηχογράφηση - μίξη, mastering, παραγωγή - στο στούντιο "Θάλεια"

Εξώφυλλο: Κωνσταντίνα Μαλτέζου

 

Λίγα λόγια για το έργο:

 

    Όλοι μας –υπό ορισμένες διαγώνιες συνθήκες– μεταμορφωνόμαστε και λειτουργούμε σαν ξωτικά.

    Άλλοτε ως παιδιά – άλλοτε ως ερωτευμένοι.

    Άλλοτε ως δημιουργοί.

    Ξωτικοφέρνουμε. 

    «Ο χορός των ξωτικών» πρωτογράφτηκε το φθινόπωρο του 1996. Για τις ανάγκες της Θεατρικής Ομάδας του Παν/μιου Αιγαίου στην Ρόδο και το μαγικό έργο του Γ. Σαίξπηρ «Όνειρο θερινής νυκτός».

    Κι αν η τότε παράσταση μας, εν τέλει, δεν ανέβηκε στην σκηνή – ευοδώθηκε το εξής: ανακαλύψαμε ουκ ολίγες φορές το παιχνίδι και τη φύση των ξωτικών και στην ακόλουθή μας ζωή.

    Στην θεατή κι αθέατη ξωτικίσια φύση μας είναι αφιερωμένη η παρούσα έκδοση – και σε όλους εσάς που με τους ήχους του παρόντος χορού θα βγείτε σ’ ένα άλλο ξέφωτο!

 

Θερμά ευγνώμων στην Κωνσταντίνα Μαλτέζου

Θερμά ευγνώμων στην Κωνσταντίνα Μαλτέζου

της οποίας τα χρώματα στο εξώφυλλο μας – χορεύουν υπό το σεληνόφως!χορεύουν υπό την πανσέληνο.χορεύουν υπό την πανσέληνο.

 

Π. Δ.

 

 

 

Βιογραφικό Σημείωμα:

 

Ο Πάνος Δρακόπουλος διδάσκει σε σχολεία της Aβάθμιας εκπαίδευσης. Είναι μέλος του περιοδικού «Νησίδες» και ιδρυτής του Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής «Το Κοχύλι». Έχει δημοσιεύσει 5 ποιητικά βιβλία και την μετάφραση της συλλογής ποιημάτων του J. D. Morrison “An American Prayer” – όλα τους από τις εκδ. Γαβριηλίδης. Παράλληλα, γράφει μουσική για το θέατρο, και τη βίντεο αρτ.

Με το μουσικό του βιβλίο «Ένας κομήτης μαγικός» (2018/2021) επιχείρησε να συνενώσει την ποιητική και την μουσική του γραφή.

Το άλμπουμ του «Πάγος και Φωτιά» (2021) αποτελεί τον πρώτο του κύκλο ορχηστρικής μουσικής. Τον Δεκέμβριο του 2022 κυκλοφόρησε ένα EP με τα πρώτα του τραγούδια για τους «Ετεροθαλείς» (1998-2000), ενώ με την έλευση του νέου έτους δημοσίευσε την μικρή σίνγκλ εκδοχή του ορχηστρικού «Πάγος και Φωτιά».

Με το «Ελιξίριο» (Μάιος, 2022), σε στίχους του Γ. Φαινέκου, ξεκίνησε την σειρά «Ποιητικά», την οποία συνέχισε με τις «Πεταλούδες», σε ποίηση του Π. Νερούδα (Σεπτέμβριος, 2022) και με «Το τραγούδι της ερήμου», σε ποίηση της Άννας Ξανθάκη (Φεβρουάριος, 2023).  

Με το σινγκλ «Ο γλάρος» (Μάιος,  2023), σε στίχους της Δήμητρας Ηλιού, εγκαινίασε ένα νέο κύκλο μουσικών έργων με πλαίσιο αναφοράς τον κόσμο του παιδιού, ενώ με την «Φθορά - Fthorá» (Αύγουστος, 2023) προχώρησε στο μονοπάτι των «Ποιητικών» συνομιλώντας δημιουργικά αυτήν την φορά με την ποίηση του Κώστα Καρυωτάκη.

«Τα Ουρανοποιηματάκια», σε ποίηση των Θ. Χορτιάτη, Κ. Παλαμά και Ν. Λαπαθιώτη και με την συμμετοχή της νέας Χορωδίας που πετάει στα σύννεφα επανακυκλοφορούν σε Remaster Edition τον Σεπτέμβριο του 2023.

Μετά τα σινγκλ «Της Χειμωνιάτικής Μέρας», «Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου» και «Κλείνουν τα σχολεία» κυκλοφόρησε το EP «Είν’ η αγάπη» (Ιούλιος, 2024).

 

 

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ Πάνου Δρακόπουλου

Ελεύθερη ακρόαση:

Το άχρονο

Πριν από 20 και χρόνια – βρέθηκα τυχαία (καλοκαιράκι γαρ) σε μία παρέα που εξυμνούσε τα παλαιά επιτεύγματα των Pink Floyd (μέχρι το “The wall”) και τα μέλη της ομόφωνα κατέληγαν πως ό,τι είχαν να δώσουν το έδωσαν – κι ως ομάδα και σε ατομικό επίπεδο.

 

Στα μάτια μου ήταν αστείος ο τόνος του απολύτου – στις αποφάνσεις τους.

(Όπως και σήμερα συχνά είναι – όταν καθημερινά χαρακτηρίζει το μεγαλύτερο μέρος της επικοινωνίας στα σόσιαλ μίντια).

 

Για την ακρίβεια, πολλές φορές έχω δει αυτό το χορτασμένο απ’ τη βεβαιότητα ύφος να κάνει σέρφινγκ (για να αστειευτούμε και λιγάκι) σε τόσο απρόβλεπτα πεδία, όπως η δημιουργία.

 

Από παλιά το έχουμε μάθει – και με ποικίλες αφορμές: όχι απλώς μας έλκει η βεβαιότητα – αλλά μας χειραγωγεί.

 

Ο David Gilmour, ο επί δεκαετίες πολυδιάστατος ήχος της κιθάρας των Pink Floyd, ετών πια 78, μόλις έβγαλε νέο δίσκο. Ονομάζεται «Luck and Strange» – κι απ’ τις πρώτες κιόλας ακροάσεις του δεν κρύβει πως είναι γεμάτος υπέροχα μουσικά και στιχουργικά ευρήματα.

 

Αυτό, θαρρώ, μάς δίνει την ευκαιρία να σκεφτούμε πως η σχέση μας με τη μούσα, όχι μόνο δεν είναι γραμμικά προβλέψιμη – αλλά και σ’ ένα βαθμό, στον πραγματικό καλλιτέχνη, ανήκει σε μία σφαίρα άχρονη – πέρα απ’ τη φθαρτότητά μας.

Η γνώση ή η άγνοια - ή μήπως, και τα δυο;

O 20χρονος που υπήρξα κάποτε – γιορτάζει.

 

Σε λίγες ημέρες κυκλοφορεί σε όλες τις μεγάλες μουσικές πλατφόρμες και τις ψηφιακές μουσικοθήκες «Ο χορός των ξωτικών», ένα μέρος απ’ τη μουσική που έγραψα το φθινόπωρο του 1996, για το θεατρικό έργο του Γ. Σαίξπηρ «Όνειρο θερινής νυκτός».

 

Στη φωτογραφία κάνω τις πρώτες δοκιμές – σε ένα μόλις δικάναλο (!) – προέκταση ενός απλού στερεοφωνικού της εποχής.

 

Στην σημερινή του μορφή «Ο χορός των ξωτικών», έχει μεγαλώσει: Από 3 λεπτά έφτασε τα 7 – και απ’ τα 4 όργανα αριθμεί πλέον είκοσι.

 

Όλα αυτά δεν θα είχαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για κανέναν πέρα ίσως από ορισμένους παθιασμένους ειδικούς (ή νοσταλγούς της αναλογικής εποχής) – αν δεν θίξει κανείς το εξής κρίσιμο ερώτημα –και τους «παραποτάμους» του– που όλοι μας απευθύνουμε, άλλος με μεγαλύτερη κι άλλος με μικρότερη ένταση, στον εαυτό μας καθώς προχωρούμε στον χρόνο και στην τέχνη μας:

 

Τι διευρύνει τις διαστάσεις ενός έργου μας;

Η νέα γνώση που αποκτούμε ή νέα άγνοια που ανακαλύπτουμε;

Η αποκτηθείσα μας πείρα μάς προχωρά η αξεδίψαστη φαντασία μας;

 

Η απάντηση μας – προφανώς βρίσκεται μέσα στην δουλειά μας.

 

Όμως μιλώντας απολύτως εξομολογητικά θα έλεγα το εξής: πολλές φορές τα ερωτήματα αυτού του τύπου, μ’ ένα «ή» διαζευκτικό στη μέση, είναι εντελώς αποπροσανατολιστικά.

 

Τι πάει να πει: ή το ένα, ή το άλλο;

Γιατί να μπαίνει εξ ορισμού απέναντι η πείρα με την φαντασία;

 

Μήπως χρειάζεται να μάθουμε καλύτερα πώς αυτά τα δύο συνεργάζονται; Το άγνωστο με το γνωστό;

 

«Ο χορός των ξωτικών» είναι ένα έργο που έζησα ξανά αυτή την συνέργεια – και την απόλαυσα απ’ άκρη σ’ άκρη.

Προεπισκόπηση κυκλοφορίας 

[Εξώφυλλο: Κωνσταντίνα Μαλτέζου]:

https://distrokid.com/hyperfollow/panosdrakopoulos/-----the-dance-of-the-elves

"Τ' όνειρο μου" (Intro / Mini Video)

Στίχοι-μουσική: Πάνος Δρακόπουλος

Ενορχήστρωση-ερμηνεία: Ετεροθαλείς

(Remasterd Edition, 2022)

Ελεύθερη ακρόαση - στο Spotify: https://open.spotify.com/track/3tllKuG6ipCHyjLVEMHHpU?si=96b2f53d2e2a4ab6

EP - Ετεροθαλείς: 1998-2000: https://distrokid.com/hyperfollow/panosdrakopoulos/-1998-2000

«Φθορά» - πρώτη επέτειος κι ορισμένες σκέψεις

Στις αρχές Αυγούστου έκλεισε ένα χρόνο πορείας στις μουσικές πλατφόρμες η «Φθορά», μία παραγωγή μου, με μόλις 2 κομμάτια: ένα ορχηστρικό κι ένα τραγούδι όπου μελοποιώ το γνωστό ομώνυμο δίστιχο του Κ. Καρυωτάκη.

 

Πρόκειται για εκείνη την κυκλοφορία – που, μέχρι στιγμής, έχει αποσπάσει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον των ακροατών, τουλάχιστον σύμφωνα με τα στατιστικά του Spotify: ακροάσεις άνω των 119.000 και ακροατές περίπου 13.000 (μόνο τον τελευταίο μήνα, σε 32 χώρες). [Παρότι το γνωρίζουμε και σε γενικότερο πλαίσιο πως: οι αριθμοί όσο φανερώνουν – άλλο τόσο αποκρύπτουν ποιότητες]

 

Μου προκαλεί απορία το γεγονός.

 

Αναλογιζόμενος – α) ότι άνω του 95% των κυκλοφοριών στο Spotify δεν εμφανίζει τέτοια στατιστικά, β) είμαι ανεξάρτητος μουσικός (δίχως την παραμικρή βοήθεια σε ζητήματα επικοινωνίας, διάχυσης και προώθησης) γ) δεν παίζω σε συναυλίες δ) δεν έχω λογαριασμούς σε tik tok και instagram (οι πιο διαδεδομένοι τρόποι έλξης της προσοχής του κοινού, στις μέρες μας) και ε) η μουσική του συγκεκριμένου έργου είναι μάλλον πειραματική – δεν υπακούει σε κάποια ορατή 'συνταγή', κατάλληλη να ξεκλειδωθεί απ’ τους αλγόριθμούς του μέσου.

 

Ή μήπως όχι;

 

Αυτό που χρειάζεται να γνωρίζουν οι ακροατές είναι πως οι αλγόριθμοι του Spotify έχουν μεγάλο ευθύνη για την στατιστική παρουσία ενός κομματιού ή ενός άλμπουμ.

 

Μη μπαίνοντας σε τεχνικές διευκρινίσεις: κατ’ αναλογία – όπως παλαιά, στην αναλογική εποχή μέχρι εκείνη του CD, αυτή την ευθύνη την είχε το ραδιόφωνο (οι παραγωγοί του).

 

Εδώ και μία δεκαπενταετία έχει αλλάξει άρδην το τοπίο παγκοσμίως – στο τι συμβαίνει με τη μουσική ως πολιτισμικό αγαθό.

 

Κι αυτό εμπλέκει – όχι μόνο τους δημιουργούς – αλλά και τους ακροατές και τις συνήθειες, το γούστο και τις επιλογές τους.

 

Την εξίσωση κατανόησης του θέματος κάνει ακόμη πιο πολύπλοκη ο αναδυόμενος νέος άγνωστος της σχετικής εξίσωσης: εννοώ την Τεχνητή Νοημοσύνη που χρησιμοποιείται στην δημιουργική διαδικασία (αναρίθμητες πια οι «συνθέσεις» μποτ στις πλατφόρμες) – καθώς και οι αλγόριθμοι που αναφέραμε τεχνητή νοημοσύνη είναι και πάλι – πιο ήπιας όμως μορφής.

 

Συνεχίζουμε.

 

Διότι, ενώ ο νους απορεί, συλλογάται και διερευνεί όλα αυτά τα φαινόμενα και τα δεδομένα – η αγάπη τα κάνει στην άκρη – όταν είναι να φτιάξει κάτι νέο, κάτι διαφορετικό.

 

Άλλοτε με στίχους που γράφτηκαν μόλις χθες το βράδυ, άλλοτε με στίχους ποιητών που μας συγκίνησαν βαθιά, όπως ο Κ. Καρυωτάκης.

Εργαστήριο "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ": Έναρξη εργασιών 13ου Ετήσιου Κύκλου

Οι συναντήσεις του Εργαστηρίου δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ" (13ος Ετήσιος Κύκλος, 2023-2024) θα πραγματοποιούνται σε εβδομαδιαία βάση – σε χώρο του «Κοχυλιού».

 

Το Εργαστήριο Δημιουργικής Ανάγνωσης και Γραφής «ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ» απευθύνεται σε: αναγνώστες, φοιτητές, εκπαιδευτικούς και ανθρώπους της γραφής που θα ήθελαν να εμπλουτίσουν τις αναγνωστικές και συγγραφικές τους εμπειρίες έως εκείνο το όριο της δημιουργικής τους τόλμης.

Ημέρα συναντήσεων: Παρασκευή (19.00-21.45)

Εξ αποστάσεως δυνατότητα συμμετοχής στις Συναντήσεις του Εργαστηρίου παρέχεται μέσω του skype.

 

Το Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής "ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ" έχει την στήριξη του περιοδικού τέχνης και λόγου "ΝΗΣΙΔΕΣ".

Υπεύθυνος Εργαστηρίου: Πάνος Δρακόπουλος

panosdrak@yahoo.gr

 

Στα δώδεκα πρώτα χρόνια λειτουργίας του (2012-2024) έχει, μεταξύ άλλων, υλοποιήσει:

 

Ø  Την ομότιτλη ειδική έκδοση «10+3 κειμένων» των μελών του (περιοδικό Νησίδες, τεύχος 11, Άνοιξη 2014).

 

Ø  Δώδεκα σειρές ραδιοφωνικών εκπομπών με τίτλο «Του Κοχυλιού τα Παραμύθια» (σε συνεργασία με τον «Πύργο της Βαβέλ», Δεκέμβριος-Ιανουάριος 2012-13 / 2013-2024 στο Ρ/Σ Λυχνάρι 91,4).

 

 

Ø  Τρεις επιπλέον σειρές ραδιοφωνικών παρουσιάσεων ολοκληρώθηκαν για την περίοδο του Πάσχα (Απρίλιος 2016, Απρίλιος 2017, Απρίλιος 2023), πάνω στη θεματική: «Άνθρωπος, άνοιξη, αλληλεγγύη, θάνατος». Φέτος, την Μ. Παρασκευή (14/4) παίχτηκε η σειρά «Άνοιξη των Παθών» - σε συνεργασία με την θεατρική ομάδα του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ρόδου.

 

 

Ø  Ακόμη: Φετινή συμμετοχή στην Παγκόσμια Ημέρα Ζώων (4.10) που διοργάνωσε το Ρ/Σ Λυχνάρι 91,4 – ενώ κατά την τετραετία 2015-2019, αναμεταδόσεις ορισμένων από τις παραπάνω ραδιοφωνικές παραγωγές πραγματοποίησε το διαδικτυακό ραδιόφωνο «Σταθμός», που εδρεύει στην Πρέβεζα.

Ø  Την σύνθεση και την επιμέλεια 4 e-book: Ι. Ανθολογία Εικονοποιημάτων ΙΙ. Ανθολογία Κειμένων Σκυταλοδρομίας και ΙΙΙ. Ανθολογία Κειμένων Αυτόματης Γραφής και IV. Λεξιτονικόν.

Ø  Δώδεκα Περιόδους Συναντήσεων (κυρίως κατά τους Εαρινούς Κύκλους) με ανθρώπους της γραφής και της δημιουργικής ανάγνωσης: ποιητές, μεταφραστές, πεζογράφους, μελετητές, εκπαιδευτικούς.

 

 

Ø  Συμπράξεις με άλλες καλλιτεχνικές συλλογικότητες, όπως η φωτογραφική ομάδα Photo-Orion, η συνεργασία με την οποία οδήγησε στην Έκθεση φωτογραφικών και λογοτεχνικών έργων «Δες ένα ποίημα» (Δεκέμβριος 2014 – Ιανουάριος 2015, στο Rock ‘n’ Roll).

 

Ø  Συνέργειες με καλλιτεχνικές ομάδες εκτός Ρόδου, όπως η Ε.Φ.Ε. Πρέβεζας – με εκθέσεις (α) στο Μεσολόγγι (Μάιος 2015), (β) στην Πρέβεζα – έργων λογοτεχνίας και φωτογραφίας, υπό τον τίτλο: «Μικρή Ευτοπία: φωτογραφίζοντας τον λόγο» (Λιμάνι Πρέβεζας, Αύγουστος 2015). Το καλοκαίρι του 2016 (1-13 Αυγούστου) πραγματοποιήθηκε η δεύτερη κοινή μας έκθεση με τίτλο: «Προσμονή».

 

Ø  Συμμετοχές σε αναλόγια αναγνώσεων: όπως λχ για την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου που διοργάνωσε το Δ.Κ.Σ.Μ. Ρόδου στις 23/4/2017. Τα δε μέλη του Κοχυλιού εμπλέκονται σε διαδοχικές εκδηλώσεις που διοργανώνει το περιοδικό «ΝΗΣΙΔΕΣ», από κοινού με άλλους πολιτιστικούς φορείς.

 

Ø  Συνεργασίες με κοινωφελείς οργανισμούς, όπως το Κέντρο Πρόληψης του Διόδου, (α) σε εκδηλώσεις, όπως η βραδιά «Δίοδος: Μια ζωντανή αυλή που φτιάχνει παρέες» (14/7/2020) ή (β) σε εκπαιδευτικά προγράμματα που εμπλέκουν τη δημιουργική γραφή και την ενδυνάμωση των μαθητών μέσα στην περίοδο της πανδημίας.

 

  

Ø  Την Έκθεση λογοτεχνικών και εικαστικών έργων, «ΖΩ-γραφές», σε συνεργασία με την εικαστικό Στέλλα Ματάλα, (Γαλλικό Κατάλυμα της Π. Πόλης της Ρόδου στις 20-29 Σεπτεμβρίου 2017).

 

 

Ø  Το «Φλωμπεριανό Αναλόγιο» στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Ημέρες Φλωμπέρ» (Συνδιοργάνωση: περιοδικό ΝΗΣΙΔΕΣ, ΔΚΣΜΡ-ΔΟΠΑΡ, Ίδρυμα Σταματίου), με την συμμετοχή του Δ. Κόκκινου και του Ν. Αυγενικού (Γαλλικό Κατάλυμα της Π. Πόλης της Ρόδου, 6/10/2018). Ακολούθησε η ομώνυμη εκτός εμπορίου έκδοση.

 

 

 

 

Ø  Την Έκθεση λογοτεχνικών και φωτογραφικών έργων, με τίτλο «Θαλασσογραφίες», σε συνεργασία με τον φωτογράφο και τυπογράφο Νίκο Χατζηκαλημέρη (Γαλλικό Κατάλυμα της Π. Πόλης της Ρόδου στις 23/11 – 2/12/2018).

 

 

Ø  Υπό έκδοση είναι οι τόμοι «ΖΩ-γραφές» και «Θαλασσογραφίες» –με το υλικό των παραπάνω Εκθέσεων, καθώς επίσης και το συλλεκτικό μπιλιέτο «Οι μνήμες του νερού» με κείμενα από την ανοιχτή Συνάντηση που έγινε στο πλαίσιο των «Θαλασσογραφιών», εντός του Γαλλικού Καταλύματος (Π. Πόλη Ρόδου).

 

Ø  Τις μουσικοποιητικές παράστασεις «Κοχύλι στο Πεντάγραμμο Ι & ΙΙ» στην Ρωγμή του Χρόνου (5/2/2023 και 25/2/2024) για τον εορτασμό όλων των ετών λειτουργίας του Εργαστηρίου.

 

 

To Βίντεο 2ης παράστασης:

 

Ø  Ακόμη αυτήν την περίοδο: διεξάγεται η υπαίθρια Έκθεση «Η Ποίηση γίνεται μέρος της Πόλης μας» στο κέντρο της Ρόδου – σε συνεργασία με την ΔΙΟΔΟ - η οποία εκτός απ' τη αισθητική προοπτική της αποτελεί μέρος των σχολικών και κοινωνικών προγραμμάτων της ΔΙΟΔΟΥ. 

 

Τέλος, κατά τη διάρκεια της διπλής καραντίνας (Άνοιξη 2020 & Φθινόπωρο-Άνοιξη 2021) «Το Κοχύλι» πραγματοποίησε κανονικά το Πρόγραμμα των Συναντήσεων του μέσω του Διαδικτύου.

Παράλληλα ολοκλήρωσε την παραγωγή 43 μονόλεπτων ραδιοφωνικών αναγνώσεων για την νέα ραδιοφωνική του στήλη στο Ρ/Σ Λυχνάρι 91,4 με την επωνυμία «Ενός λεπτού μαζί».

Ακόμη, παρήγαγε και δημοσίευσε 2 βίντεο μικρού μήκους που συνδέουν την λογοτεχνία με την μουσική και την εικόνα – ως σχόλιο στο πρωτόγνωρο της εμπειρίας του λόκ-ντάουν.

Το πρώτο ονομάζεται: «Μπλε Τετράδια» (2’.13’’) - σε κείμενο του Φρ. Κάφκα: 

 Και το δεύτερο: «Δεν υπάρχει φυλακή» (1’.56’’) - σε κείμενο του Π. Κοροβέση:

 Τελευταίο τυπογραφικό εγχείρημα του «Κοχυλιού» αποτελεί το συλλεκτικό, εκτός εμπορίου, 12σέλιδο, με τίτλο «Γιασεμιά και Γιούλια», (Ιούλιος 2020).

Στα Προσεχώς: αναμένεται η έκδοση του συλλογικού τόμου «Ανάμεσα στα φύλλα» με πρωτότυπα έργα των κοχυλάριων μελών από το εκδοτικό πρόγραμμα της Κοιν.Σ.Επ. Για τη Φύση.

Κι ακόμη: η κυκλοφορία σκηνοθετημένων λογοτεχνικών κειμένων – σε πλατφόρμες, όπως το Spotify.

 

«ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ» στο Facebook: 

https://www.facebook.com/groups/441245779247929/